Kelly heeft ons in haar boek meegenomen naar haar trauma. Wat is er gebeurd en hoe ging ze daarmee om; het boek in een notendop. Als we er verder induiken zien we dat Kelly door middel van filosofie haar trauma probeerde te doorgronden. Dit heeft ze gedaan door twaalf hoofdstukken te schrijven, waaronder een acceptatiedrieluik. Verschillende filosofische stromingen kwamen voorbij, maar het stoïcisme had een terugkomende rol. Aan de ene kant beschrijft Kelly wat dit bij haar teweeg brengt, maar laat ook ruimte aan de lezers om zelf een mening te vormen. Het boek wordt afgesloten met een letterlijke reis naar Nietzsche, waar eigenlijk alles in samenkomt. Kelly is erg openhartig in haar boek en vooral de stukken waarin ze over haar kinderen praat, gaan mij erg aan het hart. Ik ken Kelly persoonlijk en ik moet er niet aan denken dat haar twee mannetjes zonder deze sterke moeder zouden moeten opgroeien. Uit deze stukken blijkt toch ook wel haar wil om te leven en haar strijdlustigheid, terwijl ze die zelf niet altijd heeft gevoeld.
Dit boek is naar mijn mening niet alleen bedoeld voor mensen met een trauma, maar voor iedereen. Ook als je geen traumatische gebeurtenis, of zoals Kelly het noemt, een ‘Grote Vreselijke Gebeurtenis’, hebt meegemaakt kun je vele levenslessen uit dit boek halen. En wat ik eerder al zei, het boek biedt geen hapklare vaste antwoorden op vragen, maar het biedt stof tot nadenken. Dat maakt het zo fijn. Het biedt perspectief op onderwerpen waarop je zou verwachten dat er geen perspectief mogelijk is. Een absolute aanrader. Kelly, ik ben trots.