What do you think?
Rate this book
สสารไม่มีวันสูญหาย
“เรื่องสั้นที่เล่าเรื่องของคนร่วมสมัย หลายเรื่องมีฉากหลังเป็นเมืองต่างแดนที่เธอได้ไปใช้ชีวิต หลายเรื่องมีตัวละครที่แปลก ประหลาดแต่ก็ดูสมจริงเพราะดันเป็นความแปลกประหลาด ที่เราคุ้นชินในชีวิตจริงอยู่แล้ว ...หรือเธอกำลังพยายามสะท้อนสังคมในมุมมองของเธอให้เราได้เห็นกันนะ? แต่สิ่งที่ผมชอบที่สุดในเรื่องสั้นเล่มนี้ คืออารมณ์ เหงาๆ แบบเฉพาะตัวที่ลอยล่องอยู่ในตัวหนังสือครับ พูดได้เลยว่าอารมณ์แบบนี้ทำให้เรื่องสั้นของเธอมีเอกลักษณ์”
— วิภว์ บูรพาเดชะ, บรรณาธิการนิตยสาร Happening
— วิภว์ บูรพาเดชะ, บรรณาธิการนิตยสาร Happening
- GenresShort Stories
120 pages, Paperback
First published January 1, 2014
58 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
January 20, 2016
เรื่องของคนเหงาไร้ราก การเคลื่อนมากระทบของชีวิตและผันผ่านสูญหายจากกัน ความแปลกแยกในต่างแดนที่อาจไม่สาหัสเท่าความแปลกแยกในบ้านเกิด ความฝันและความจริงที่พร่าเลือนไปจนถึงอัตลักษณ์ตัวตนที่ลื่นไหลและโอนถ่ายแปรสภาพได้... สิ่งเดียวที่เราติดคือท่าทีในการเล่าที่ยังดูขาดๆ เกินๆ หรือยังมีความประดักประเดิดอยู่บ้าง แต่ในเสียงเล่าเดียวกันนั่นเองผู้เขียนก็สอดแทรกจิตวิญญาณและความกระตือรือร้นบางอย่างในฐานะนักเล่าเรื่องออกมาได้อย่างน่าตื่นเต้นสุดๆ
January 11, 2016
เรื่องสั้นเหงาๆ เศร้าๆ บาดขั้วหัวใจ ที่อ่านแล้วก็ได้แต่สงสัยว่า นี่ตรูซื้อไดอารี่ตัวเองมาเปิดอ่านทำไม (วะ)
หักหนึ่งดาวเนื่องด้วยความสมจริงที่ทำร้ายจิตใจเกินไป 555
หักหนึ่งดาวเนื่องด้วยความสมจริงที่ทำร้ายจิตใจเกินไป 555
April 14, 2016
"..บ่อยครั้งเธอได้แต่กล่าวโทษความไม่ยุติธรรมของพระเจ้าที่ปล่อยให้ความรักทำลายมิตรภาพและความสนุกสนานของการยั่วเย้าในความสัมพันธ์อันตื้นเขินระหว่างเขาและเธอ พื้นที่ที่เคยเป็นเหมือนสนามเด็กเล่นของพวกเขากลายเป็นเหมือนหลุมดำที่ดูดกลืนสิ่งที่เธอเป็น.."
ในความคิดของฉัน จุดเด่นของ 'สสารไม่มีวันสูญหาย' อยู่ที่สำนวนการเขียนที่ถูกกลั่นกรองออกมาได้อย่างสวยงาม ไม่เป็นที่น่าเคอะเขิน จังหวะจะโคนของถ้อยคำ ที่เมื่ออ่านแล้วจำต้องสะดุดกับการเปรียบเปรยอย่างสร้างสรรค์อยู่เนืองๆ ผู้เขียนนำเรื่องราวทั่วไปในชีวิตของคนเรา ความสัมพันธ์ การพบกัน การจากลา มาเรียบเรียงเป็นเรื่องสั้นทั้งหมด 8 เรื่อง ซึ่งเป็นที่ไม่น่าสงสัยเลยว่าไม่เหตุการณ์ใดก็เหตุการณ์หนึ่งย่อมมีพื้นที่ทับซ้อนกับสิ่งที่ฉันเคยประสบ สิ่งนี้ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกถึงเส้นใยเชื่อมโยงระหว่างผู้ส่งสารกับผู้รับสาร ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกเข้าถึงเรื่องราวเหล่านั้นได้มากขึ้นไปอีก นอกจากนี้ เรื่องราวที่ถูกนำเสนอยังมีความน่าสนใจ ด้วยความสั้นกระชับ รวบรัดและเข้าใจง่าย มีกลิ่นฟุ้งของความเหงา ความเศร้า และสัจธรรมชีวิต ที่ถูกพรรณนาได้อย่างแจ่มแจ้งชัดเจน ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังดูภาพยนตร์สั้นผ่านตัวอักษรที่มีผู้คนบนโลกนี้เป็นผู้แสดง
ในความคิดของฉัน จุดเด่นของ 'สสารไม่มีวันสูญหาย' อยู่ที่สำนวนการเขียนที่ถูกกลั่นกรองออกมาได้อย่างสวยงาม ไม่เป็นที่น่าเคอะเขิน จังหวะจะโคนของถ้อยคำ ที่เมื่ออ่านแล้วจำต้องสะดุดกับการเปรียบเปรยอย่างสร้างสรรค์อยู่เนืองๆ ผู้เขียนนำเรื่องราวทั่วไปในชีวิตของคนเรา ความสัมพันธ์ การพบกัน การจากลา มาเรียบเรียงเป็นเรื่องสั้นทั้งหมด 8 เรื่อง ซึ่งเป็นที่ไม่น่าสงสัยเลยว่าไม่เหตุการณ์ใดก็เหตุการณ์หนึ่งย่อมมีพื้นที่ทับซ้อนกับสิ่งที่ฉันเคยประสบ สิ่งนี้ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกถึงเส้นใยเชื่อมโยงระหว่างผู้ส่งสารกับผู้รับสาร ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกเข้าถึงเรื่องราวเหล่านั้นได้มากขึ้นไปอีก นอกจากนี้ เรื่องราวที่ถูกนำเสนอยังมีความน่าสนใจ ด้วยความสั้นกระชับ รวบรัดและเข้าใจง่าย มีกลิ่นฟุ้งของความเหงา ความเศร้า และสัจธรรมชีวิต ที่ถูกพรรณนาได้อย่างแจ่มแจ้งชัดเจน ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังดูภาพยนตร์สั้นผ่านตัวอักษรที่มีผู้คนบนโลกนี้เป็นผู้แสดง
August 27, 2015
สั้น แต่สะเทือนมาก
"คุณเคยคิดมั้ยว่าวันนึงเราจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หายกันไปทั้งๆ ที่เราอาจไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน เราแค่หายจากกันไป ชีวิตทำให้เราหายจากกันไปโดยไม่มีใครต้องพูดอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราได้หายจากกันไปแล้ว และเราก็คงไม่รู้สึกอะไร เราจะกลายเป็นแค่คนสองคนในโลกที่ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตของอีกฝ่าย เราแค่หายจากกันไป ฉันจะไม่ได้เป็นคนในชีวิตคุณอีกต่อไป ส่วนคุณก็จะมีใครๆ ผ่านเข้ามาในแบบเดียวกับที่ฉันเคยผ่านเข้ามา และเวลาก็จะทำให้เราลืมกันไป"
สำหรับเธอนี่ไม่ใช่การตั้งคำถาม หากแต่เป็นการร้องขอคำยืนยันที่เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่อาจให้ได้
"ของมันเป็นไปแล้ว มันก็คงไม่หายไปไหน คงไม่ใช่ทุกคนที่เป็นได้มั้ง...บางฝั่งอาจหายไป ใช่ แต่ไม่ใช่ฝั่งนี้"
...
ส่วนนึงจาก ปลาทองและหน้าต่างบานนั้น ใน สสารไม่มีวันสูญหาย ของ ศรีนิติ สุวรรณศักดิ์
คือที่สุดของปีนี้แล้ว...
"คุณเคยคิดมั้ยว่าวันนึงเราจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หายกันไปทั้งๆ ที่เราอาจไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน เราแค่หายจากกันไป ชีวิตทำให้เราหายจากกันไปโดยไม่มีใครต้องพูดอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราได้หายจากกันไปแล้ว และเราก็คงไม่รู้สึกอะไร เราจะกลายเป็นแค่คนสองคนในโลกที่ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตของอีกฝ่าย เราแค่หายจากกันไป ฉันจะไม่ได้เป็นคนในชีวิตคุณอีกต่อไป ส่วนคุณก็จะมีใครๆ ผ่านเข้ามาในแบบเดียวกับที่ฉันเคยผ่านเข้ามา และเวลาก็จะทำให้เราลืมกันไป"
สำหรับเธอนี่ไม่ใช่การตั้งคำถาม หากแต่เป็นการร้องขอคำยืนยันที่เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่อาจให้ได้
"ของมันเป็นไปแล้ว มันก็คงไม่หายไปไหน คงไม่ใช่ทุกคนที่เป็นได้มั้ง...บางฝั่งอาจหายไป ใช่ แต่ไม่ใช่ฝั่งนี้"
...
ส่วนนึงจาก ปลาทองและหน้าต่างบานนั้น ใน สสารไม่มีวันสูญหาย ของ ศรีนิติ สุวรรณศักดิ์
คือที่สุดของปีนี้แล้ว...
November 11, 2015
เหมือนคนเขียนหยิบเอาความเหงา การพบ สูญหาย มาร้อยเรียงเป็นเรื่องสั้น ที่ให้อารมณ์ความหว้าเหว่ของสังคมเมือง ผู้คนที่ดื่มกินความเศร้าอันเป็นนิรันดร์ ทำเหมือนไม่เคยจะได้พบสักครั้งกับความสมหวัง อ่านแล้วหม่นหมองนะ แต่มันก็เป็นความจริงที่เราก็ได้แต่ อืม แล้วมันจะผ่านไป ..
February 24, 2016
รวมเรื่องเล่าสั้น ๆ เรียบเรียงได้อย่างพอเหมาะ ไม่ประดิดประดอยจนดูจงใจมากเกินไป แต่ก็ไม่ได้ราบเรียบจนไร้เสน่ห์ เป็นส่วนผสมที่ลงตัวดีมาก
Displaying 1 - 6 of 6 reviews