Paul Léautaud: een geval in de Franse literatuur, altijd bezig met zich zelf, asociaal en egoïstisch, zijn leven lang een vrij grote afkeer van zijn medemens colporterend, een verfomfaaide, authentieke non-conformist en de schepper van een onvergelijkelijk literair oeuvre, dat vrijwel geheel bestaat uit autobiografische geschriften.
Hebben wij in Onvoltooid verleden tijd - Privé-Domein nummer 2 - met zijn jeugdliefde kennis kunnen maken, thans lezen wij het verslag van zijn jarenlange verhouding met de veel oudere, getrouwde vrouw, die hij via de Dierenbescherming had leren kennen: madame Cayssac.
Zij schenkt hem een wereld vol zinnelijk genieten maar óók een hel van ruzies, beledigingen en pesterijen. Om haar liefdeskwaliteiten noemt hij haar eerst de panter, later wordt zij de pest, de plaag, de gesel van zijn leven.
In zijn Particulier dagboek, waarvan wij bier het eerste, geheel afgeronde deel geven, heeft Léautaud al de kwellingen en heerlijkheden die hij met haar beleefde op fascinerende wijze vastgelegd.
3,75/5 Een dagboek over Léautauds knipperlichtaffaire met ene mevrouw Cayssac. Fascinerend om te lezen, al valt het naar het einde toe te veel in herhaling en is hij af en toe wel heel eerlijk over zijn verkrachting(spoging)en.
Wat moet ik zeggen? Gestoord was Léautaud wel. Het is af en toe grappig, af en toe onacceptabel. Hoe die klootzak schrijft over zijn verkrachtingen. Bizar.
Voor de liefhebbers van verfijnde retoriek over minder verfijnde erotiek. Een bijzondere favoriet uit de begeesterende dagboeken en memoires van Léautaud (die evenzeer aanbevelenswaardig zijn).