ஓரிரவில் ஒரு ரயிலில் [Or Iravil oru Rayilil]

by Sujatha

குமுதத்தில் 2000-ல் பிரசுரமான கதை. இந்திய அரசியலின் மறைமுக சூத்ரதாரி சுவாமிஜி ராஜ பண்டிதர். மதுரையில் விழா ஒன்றில் கலந்து கொள்வதற்காகச் செல்கிறார். அவருக்குப் பாதுகாப்பாகச் செல்கிறார் மத்திய உள்துறை செக்யூரிட்டி பிரிவின் அதிகாரி அஷோக். உன் வருங்கால மனைவியை அதே ரயிலில் சந்திப்பாய் என்று சுவாமிஜி அருள் வாக்கு சொல்ல, தன் பழைய நண்பனின் தங்கையை அதே ரயிலில் காண்கிறான்.
பல சுவாரஸ்ய சம்பவங்கள் அரங்கேற, கதையின் தலைப்பே சொல்வது போல ஒரு ரயிலில், ஒரு ராத்திரியில் நடந்து முடியும் கதை.

38 pages, Paperback

First published January 1, 2010

About the author

Sujatha was the allonym of the Tamil author S. Rangarajan, Author of over 100 novels, 250 short stories, ten books on science, ten stage plays, and a slim volume of poems. He was one of the most popular authors in Tamil literature, and a regular contributor to topical columns in Tamil periodicals such as Ananda Vikatan, Kumudam and Kalki. He had a wide readership, and served for a brief period as the editor of Kumudam, and has also written screenplays and dialogues for several Tamil movies.

As an engineer, he supervised the design and production of the electronic voting machine (EVM) during his tenure at Bharat Electronics Limited (BEL), a machine which is currently used in elections throughout India. As an author he inspired many authors, including Balakumaran, Madhan.

Reviews

[Karthick · Rating 2 out of 5]

A Swamiji is travelling to attend a function in train. He has provided a security guard from Internal affairs. During travelling, Swamiji tells to guard that he will meet his future partner in this train whose name start with 2nd letter of alphabet. By coincidence he meets a woman (His friend's sister. His friend was killed in a riot). With surprise and excitement, he took her to Swamiji and get blessed and married by putting ring. She worries about her brother's death and swami lectures about after-life, soul has no death etc..

PLOT TWIST

She replies him "If its true that Soul has no death, make sure you meet my brother in heaven" and thereby shoots him with a gun from her bag (Revenge, as his brother got killed in the violence riot rose from a public meeting actually arranged by Swamiji.)

Oh swamiji RIP!.

[Ram · Rating 4 out of 5]

இந்தக் கதையின் மிகப் பெரிய நிறை அதன் எளிமையான நடை மற்றும் உளவியல் உண்மைத்தன்மை. கதாபாத்திரங்கள் இயல்பாக பேசுகின்றனர்; அவர்கள் செய்கிற முடிவுகள் செயற்கையாகத் தெரியவில்லை. குறிப்பாக, பாதுகாப்பு அதிகாரியின் தர்க்கரீதியான அணுகுமுறையும், ஆன்மீக தலைவரின் அமைதியான ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையும், சமூகத்தில் இருக்கும் இரண்டு முக்கியமான மனப்பாங்குகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன: ஒன்று அறிவியல் மற்றும் கட்டுப்பாட்டின் மீது நம்பிக்கை வைக்கும் மனம், மற்றொன்று விதி மற்றும் ஒப்புக்கொள்ளுதலின் மீது நம்பிக்கை வைக்கும் மனம். இந்த இரு மனப்பாங்குகளும் சமூகத்தில் உண்மையாகவே இருக்கின்றன. மேலும், ஒரு சாதாரண ரயில் பயணத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டு இத்தகைய பெரிய சிந்தனையை எழுப்புவது ஒரு சிறந்த கலைநயமாகும். இது வாசகரை பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல, சிந்திக்க வைப்பதற்காக எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதே அதன் வலிமை.

சுஜாதா இந்தக் கதையில் ஒரு சாதாரண பாதுகாப்பு நாவலை எடுத்து, அதை விதி மற்றும் சுதந்திர விருப்பம் பற்றிய ஆழமான தத்துவக் கேள்வியாக மாற்றியிருக்கிறார். ஐ.எஸ். அதிகாரி அஷோக் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய ஆன்மீக தலைவரை பாதுகாக்கும் பொறுப்பில் இருக்கிறார். அந்த தலைவர் ராஜ பண்டிதர் அவரது எதிர்காலத்தை முன்னறிவிக்கிறார் - குறிப்பிட்ட பெண்ணை திருமணம் செய்துகொள்வார் என்று. அதே ரயிலில் அந்தப் பெண் ப்ருந்தா பயணிக்கிறாள். பாம்பு அச்சுறுத்தல் காரணமாக ரயில் நிறுத்தப்படுகிறது. பரபரப்பான திருப்பங்களுக்குப் பிறகு, ப்ருந்தாயே ராஜ பண்டிதரை கொல்ல வந்த கொலையாளி என்று தெரியவருகிறது. அவள் சகோதரன் கமல்நாத் தவறான அடையாளத்தால் பயங்கரவாதிகளால் கொல்லப்பட்டதற்காக பழிவாங்க வந்திருக்கிறாள்.

ராஜ பண்டிதர் என்ற கதாபாத்திரம் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. அவர் ஒரு மகான் போல காட்டப்படுகிறார், ஆனால் அதே நேரத்தில் அவருக்கு ஏன் இத்தனை எதிரிகள் என்ற கேள்வி எழுகிறது. பகவத் கீதையிலிருந்து மேற்கோள்கள் காட்டி "யாரும் சாவதில்லை, யாரையும் கொல்லப்படுவதும் இல்லை" என்று சொல்லும் அவர், அதே நேரத்தில் கடும் பாதுகாப்புடன் பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறார். இந்த முரண்பாடு மிகவும் யதார்த்தமானது. நமது சமூகத்தில் பல ஆன்மீக தலைவர்கள் உயர்ந்த கொள்கைகளை பேசினாலும், நடைமுறையில் சராசரி மனிதர்களை விட அதிக பாதுகாப்பு தேவைப்படுகிறார்கள். இது அவர்களின் கொள்கைகளின் மீதான நம்பிக்கையா, அல்லது உலகின் வன்முறையின் யதார்த்தமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. மேலும், அவர் விதிவாதத்தையும் கர்ம யோகத்தையும் கலந்து பேசுவது குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. விதிவாதத்தின்படி செயல் முக்கியமில்லை, கர்ம யோகத்தின்படி செயல்தான் முக்கியம். இரண்டும் முரண்பட்ட தத்துவங்கள். உண்மையிலேயே மரணபயம் இல்லாதவர் பாதுகாப்பை மறுக்க மாட்டாரா? சாக்ரடீஸ், இயேசு, காந்தி போன்றவர்கள் தங்களை காப்பாற்ற எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை. இது ராஜ பண்டிதரின் நயவஞ்சகத்தை காட்டுகிறது.

அஷோக் என்ற கதாபாத்திரம் நடுநிலையான, கடமையுணர்வு கொண்ட அரசு அதிகாரி. அவருக்கு ராஜ பண்டிதரின் தத்துவங்களில் அதிக நம்பிக்கை இல்லை, ஆனால் தன் வேலையை செய்ய வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். "ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டேன்" என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது அவரது தொழில்முறை மனப்பான்மையை காட்டுகிறது. இதுதான் நாவலின் மையக்கருத்து - விதி இருந்தாலும், நாம் நமது செயல்களை செய்ய வேண்டும். முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பது நமக்கு தெரியாது, ஆனால் செயல்படுவது நமது பொறுப்பு. இந்த கருத்து கீதையின் "கர்மயோகம்" என்ற கோட்பாட்டை நினைவூட்டுகிறது.

ப்ருந்தாவின் கதாபாத்திரம் மிகவும் சிக்கலானது. அவள் ஒரு படித்த, நவீன பெண். ஆனால் உள்ளுக்குள் அவள் ஒரு கொலையாளி. தன் சகோதரன் கமல்நாத் தவறான அடையாளத்தால் கொல்லப்பட்டதற்காக பழிவாங்க வந்திருக்கிறாள். கமல்நாத் என்ற இந்து பெயரை கமால்கான் என்று தவறாக நினைத்து பயங்கரவாதிகள் கொன்றிருக்கிறார்கள். இது மிகவும் வேதனையான உண்மை. நமது சமூகத்தில் பெயர் அடிப்படையில், மதம் அடிப்படையில் எத்தனை அப்பாவிகள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை இந்த சம்பவம் காட்டுகிறது. ப்ருந்தாவின் வலி நியாயமானது, ஆனால் அவளது தீர்வு தவறானது. ராஜ பண்டிதர் நேரடியாக அவள் சகோதரனை கொல்லவில்லை, ஆனால் அவரது அரசியல் நடவடிக்கைகள், அவரது பேச்சுகள் இப்படிப்பட்ட வன்முறைக்கு வித்திட்டிருக்கலாம் என்ற குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது. இது மிகவும் சிக்கலான நெறிமுறை கேள்வி. ஒரு தலைவர் வெறுப்பை பரப்பினால், அதன் விளைவுகளுக்கு அவர் பொறுப்பா? ஆனால் நாவலின் குறையாக, ப்ருந்தா துவக்கத்தில் ஒரு நவீன, சுதந்திரமான பெண்ணாக காட்டப்படுகிறாள், ஆனால் கடைசியில் அவள் ஒரு உணர்ச்சிவசப்பட்டு பழிவாங்கும் நபராக மாறுகிறாள். அவள் மனநிலையின் மாற்றத்திற்கு போதிய விளக்கம் இல்லை.

கதையின் பாம் அச்சுறுத்தல் பகுதி மிகவும் யதார்த்தமாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்திய ரயில்களில் பாதுகாப்பு எவ்வளவு பலவீனமாக இருக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது. பாம் டிடெக்டர்கள், ஸ்னிஃபர் நாய்கள் எதுவும் சாதாரண நிலையங்களில் இல்லை. அவசர காலத்தில் சென்னையிலிருந்து கருவிகளை வரவழைக்க வேண்டியிருக்கிறது. வி.ஐ.பி பாதுகாப்பு மற்றும் சாதாரண மக்களின் பாதுகாப்பு இடையில் உள்ள பெரிய இடைவெளியை இது காட்டுகிறது. பயணிகள் நள்ளிரவில் இறக்கப்படுகிறார்கள், அவர்களின் வசதிகள் பற்றி யாரும் கவலைப்படுவதில்லை. ஆனால் ஒரு முக்கிய நபரின் பாதுகாப்புக்காக எல்லாமே செய்யப்படுகிறது. இது நமது சமூகத்தின் வர்க்க வேறுபாட்டை தெளிவாக காட்டுகிறது. அஷோக் இதை உணர்கிறார், ஆனால் அவரால் அதை மாற்ற முடியாது. அவர் ஒரு சிறு அதிகாரி, அமைப்பின் ஒரு பகுதி.

மேற்பார்வையில் இது ஒரு சாதாரண பாதுகாப்பு த்ரில்லர். ஆனால் ஆழமாக பார்த்தால், இது விதிவாதம், சுதந்திர விருப்பம், மதம், அரசியல், வன்முறை, பழிவாங்குதல், மரணம், ஆத்மா என பல கருத்துக்களை தொடுகிறது. ராஜ பண்டிதர் சொல்வது போல எல்லாம் முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்டதா, அல்லது அஷோக் செய்வது போல நாம் நமது செயல்களால் எதிர்காலத்தை மாற்ற முடியுமா என்ற கேள்விக்கு நாவல் இரண்டு பதில்களையும் ஒரே நேரத்தில் சொல்கிறது. நாவலில் மதம் மற்றும் ஆன்மீகம் பற்றிய சித்தரிப்பு சிக்கலானது. ராஜ பண்டிதர் ஒரு இந்து மத தலைவராக காட்டப்படுகிறார். அவரது சொற்பொழிவுகள், யாத்திரைகள் நடக்கின்றன. பல மந்திரிகள், தொழிலதிபர்கள் அவரை பின்பற்றுகிறார்கள். ஆனால் அதே நேரத்தில் அவருக்கு பல எதிரிகள் இருக்கிறார்கள். இது உண்மையான இந்தியாவின் பிரதிபலிப்பு. நமது நாட்டில் ஆன���மீக தலைவர்கள், மத தலைவர்கள் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர்கள். அவர்கள் அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகம் எல்லாவற்றிலும் தாக்கம் செலுத்துகிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் சிலர் வெறுப்பையும் பிரிவினையையும் பரப்புகிறார்கள். ராஜ பண்டிதர் எந்த வகையான தலைவர் என்பது நாவலில் தெளிவாக சொல்லப்படவில்லை. இது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதாக தெரிகிறது. வாசகர்கள் தாங்களே முடிவு செய்ய வேண்டும்.

நாவலின் மொழி எளிமையானது, ஆனால் பயனுள்ளது. சுஜாதா எப்போதும் சாதாரண மக்கள் பேசும் தமிழில் எழுதுவார். அஷோக்கின் சிந்தனைகள், உரையாடல்கள் மிகவும் இயல்பானவை. பாதுகாப்பு விவரங்கள் துல்லியமாக இருக்கின்றன. ரயில் பயண காட்சிகள் நாம் அனுபவித்தது போல இருக்கின்றன. ஆர்.எஃப். ஜவான்கள், பாம் சோதனை, பயணிகளின் குழப்பம் எல்லாம் மிகவும் யதார்த்தமாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. ராஜ பண்டிதரின் தத்துவ பேச்சுகள் மட்டும் சற்று கனமாக இருக்கின்றன, ஆனால் அவை அவசியமானவை. நாவலின் வேகம் நன்றாக இருக்கிறது. சலிப்பை ஏற்படுத்தும் பகுதிகள் இல்லை.

உண்மையில், இந்தக் கதையை ஒரு த்ரில்லர் அல்லது சாதாரண தத்துவக் கதை என்று மட்டும் பார்க்க முடியாது; இது பிரபஞ்ச தத்துவம் மற்றும் அத்வைத சித்தாந்தம் போன்ற மிகப் பெரிய கருத்துகளைத் தொட முயற்சிக்கிறது. ஆனால் இந்த நாவலின் மிகப்பெரிய பலவீனம் அது பிரபஞ்ச தத்துவத்தையும் அத்வைத சித்தாந்தத்தையும் ஒரு த்ரில்லர் கதைக்குள் திணிக்க முயல்வது. அதுவும் அரைகுறையாக, மேலோட்டமாக. சுஜாதா ஆதி சங்கரர், பகவத் கீதை, உபநிடதங்களின் மிக ஆழமான கருத்துக்களை சில வசனங்களாக சுருக்கி, அவற்றை ஒரு பாதுகாப்பு அதிகாரியும் ஆன்மீக குருவும் ரயிலில் பேசும் உரையாடலாக மாற்றியிருக்கிறார். இது அந்த தத்துவங்களுக்கு அநீதி செய்வது மட்டுமல்ல, வாசகருக்கும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

அத்வைத வேதாந்தத்தின் அடிப்படை "பிரம்மம் சத்யம், ஜகத் மித்யா, ஜீவோ பிரம்மைவ நாபர:" - பிரம்மம் மட்டுமே உண்மை, உலகம் மாயை, ஜீவாத்மா பரமாத்மாவிலிருந்து வேறல்ல. இந்த ஆழமான அத்வைத தத்துவத்தை ராஜ பண்டிதர் பேசுகிறார். "உண்மையான உண்மை என்னவென்றால், எல்லாம் அவனே" என்று சொல்கிறார். ஆனால் நாவலில் இந்த தத்துவத்தின் விளைவுகள் முழுமையாக ஆராயப்படவில்லை. அத்வைதத்தின்படி, கொலையாளியும் பலியும் ஒன்று, காப்பாற்றுபவரும் காப்பாற்றப்படுபவரும் ஒன்று, நல்லதும் கெட்டதும் இறுதியில் மாயை. இந்த கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், அஷோக் ஏன் ராஜ பண்டிதரை காப்பாற்ற வேண்டும்? ப்ருந்தா ஏன் பழிவாங்கக் கூடாது? எல்லாம் மாயை என்றால், நீதி அநீதி என்ற வேறுபாடே இல்லையே? இந்த அடிப்படை தர்க்கப் பிரச்சினையை நாவல் எதிர்கொள்ளவில்லை.

ராஜ பண்டிதர் விதிவாதத்தை பேசுகிறார். "எல்லாம் முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்டது, என் மரணம், அவன் ஜனனம், உன் மணம் எல்லாமே திட்டமிடப்பட்டவை" என்கிறார். இது ஒரு கடுமையான விதிவாதம். இந்த கருத்தின்படி, மனித செயல்பாடு அர்த்தமற்றது. நாம் என்ன செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும் முடிவு ஒன்றுதான். ஆனால் அதே நாவலில் அஷோக்கின் செயல்பாடுதான் ராஜ பண்டிதரை காப்பாற்றுகிறது என்று காட்டப்படுகிறது. இது தர்க்க முரண். விதிவாதம் உண்மை என்றால், அஷோக் எதுவும் செய்யாமல் இருந்திருந்தாலும் ராஜ பண்டிதர் தப்பியிருப்பார். அவர் "இன்று என் ஆயுள் முடியவில்லை, அதனால் நான் சாக மாட்டேன்" என்று சொல்கிறாரே, அப்படியானால் பாதுகாப்பே தேவையில்லையே? மேலும், ராஜ பண்டிதர் தான் ஒரு விதிவாதியா என்று கேட்கப்படும்போது, "இல்லை, எதிர்காலத்தை நிகழ்காலத்தால் மாற்ற முடியும், ஆனால் அந்த மாற்றம் கூட முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்டது" என்கிறார். இது ஒரு சுற்றுவழி தர்க்கம். எதையும் நியாயப்படுத்த முடியும் இந்த தர்க்கத்தால். நீ செயல்பட்டாய், அது முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்டது. நீ செயல்படவில்லை, அதுவும் முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்டது. இப்படியென்றால் விதிவாதம் என்பது மறுக்க முடியாத கோட்பாடாக மாறிவிடுகிறது.

ப்ருந்தா தன் சகோதரனின் மரணத்திற்கு ஆறுதல் தேடுகிறாள். ராஜ பண்டிதர் அவளிடம் "மரணம் முடிவல்ல, ஆத்மா அழியாது, உன் சகோதரன் இறக்கவில்லை" என்கிறார். இது சரி, ஆனால் அரைகுறை. உபநிடதங்களின்படி, ஆத்மா என்பது பிறப்பு இறப்பு இல்லாதது, மாறாதது, நித்தியமானது. ஆனால் இந்த ஆத்மா யார் என்ற கேள்விக்கு விடை தேவை. கமல்நாத் என்ற தனிநபரின் ஆத்மா தொடர்கிறதா, அல்லது அவன் ஆத்மா உலகளாவிய பிரம்மத்தில் கலந்துவிட்டதா? அத்வைதத்தின்படி இரண்டாவது விடை சரி. ஆனால் அப்படியென்றால் ப்ருந்தாவின் சகோதரன் என்ற தனிப்பட்ட நபர் இல்லையே? அவள் யாருக்காக துக்கப்படுகிறாள்? இந்த ஆழமான தத்துவ பிரச்சினையை நாவல் தொடுவதில்லை. மரணத்தின் அர்த்தம் என்ன என்ற கேள்விக்கு நாவல் பல பதில்களை சொல்கிறது. "மரணம் ஒரு மாற்றம் மட்டுமே, பழைய ஆடைகளை கழற்றி புதிய ஆடைகளை அணிவது போல" என்கிறது கீதை. இது புனர்ஜன்மக் கோட்பாடு. ஆனால் அத்வைதத்தில் புனர்ஜன்மம் என்பது மாயையின் ஒரு பகுதி. ஞானம் வந்தவுடன் புனர்ஜன்மம் இல்லை. ஆக மரணம் என்பது அறியாமையில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே. ஞானிகளுக்கு மரணமே இல்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் தாங்கள் என்றுமே பிறக்கவில்லை என்பதை அறிவார்கள். இந்த ஆழமான கருத்தை நாவல் தொடுவதில்லை.

"நான் யாரையும் கொல்வதில்லை, யாரும் கொல்லப்படுவதில்லை" என்ற கீதையின் வாக்கியத்தை ராஜ பண்டிதர் மேற்கோள் காட்டுகிறார். இது கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் வருகிறது. கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், யுத்தம் செய்ய தயங்குவதற்கு காரணம் இல்லை, ஏனென்றால் ஆத்மா அழிவதில்லை என்கிறார். ஆனால் இந்த வாசகத்தை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டால், கொலை, வன்முறை எல்லாம் நியாயப்படுத்தப்படும். யாரும் இறப்பதில்லை என்றால், கொலை செய்வதில் தவறில்லையே? இது தெளிவாக தர்க்கப்பிழை. கீதையில் இந்த வாசகத்துடன் நிறுத்திக்கொள்வதில்லை. மாறாக தர்ம யுத்தம் என்ற கருத்தையும், கர்ம யோகத்தையும், நிஷ்காம கர்மத்தையும் விளக்குகிறது. இந்த சூட்சுமத்தை நாவல் விளக்குவதில்லை.

ஆத்மாவின் தன்மை பற்றி நாவல் பேசும்போது அரைகுறையாக பேசுகிறது. "ஆத்மா வெட்டப்படாது, எரிக்கப்படாது, நனைக்கப்படாது, உலர்த்தப்படாது" என்ற கீதை வாசகத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறது. இது சரி. ஆனால் இந்த ஆத்மா என்பது தனிப்பட்ட ஆத்மாவா அல்லது உலகளாவிய ஆத்மாவா என்ற கேள்விக்கு பதில் இல்லை. த்வைத தத்துவத்தின்படி இரண்டும் வேறு வேறு. ஆனால் அத்வைத தத்துவத்தின்படி இரண்டும் ஒன்றே. "தத் த்வம் அசி" - நீயே அது என்கிறது சாந்தோக்ய உபநிடதம். இந்த அடிப்படை வேறுபாட்டை விளக்காமல், "ஆத்மா அழியாது" என்று சொல்வது குழப்பமானது.

நாவலின் மிகப்பெரிய தர்க்கப்பிழை முன்னறிவிப்பு பகுதியில். ராஜ பண்டிதர் அஷோக்கை சந்திக்கும்போதே அவர் ப்ருந்தாவை சந்திப்பார், அவளை மணப்பார் என்று சொல்கிறார். அவள் பெயர் இரண்டாவது எழுத்தில் ஆரம்பிக்கும் என்றும் சொல்கிறார். இவையெல்லாம் நடக்கின்றன. ஆனால் இது எப்படி சாத்தியம்? ஞானக்கண் மூலமா? உளவியல் திறமை மூலமா? அல்லது வெறும் அதிர்ஷ்டமா? நாவல் இதை விளக்குவதில்லை. மாறாக வாசகர் "அடடா, மகானுக்கு எல்லாம் தெரியும்" என்று நம்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறது. இது தர்க்கரீதியான விளக்கம் அல்ல, மாறாக நம்பிக்கையை கோரும் கோரிக்கை.

கர்ம தத்துவத்தை பற்றி நாவல் பேசும்போதும் அரைகுறையாக பேசுகிறது. "கமல்நாத் ஏன் கொல்லப்பட்டான்? அவன் என்ன தவறு செய்தான்?" என்று ப்ருந்தா கேட்கிறாள். இது மிகவும் நியாயமான கேள்வி. கர்ம தத்துவத்தின்படி, ஒருவர் அனுபவிக்கும் துன்பம் அவரது முற்பிறவி கர்மங்களின் விளைவு. ஆனால் இது எவ்வளவு நியாயம்? ஒரு அப்பாவி இளைஞன் தவறான அடையாளத்தால் கொல்லப்படுகிறான், அதற்கு அவனது முற்பிறவி பாவம் காரணமா என்று சொல்வது எவ்வளவு நியாயம்? இந்த கேள்வி கர்ம தத்துவத்தின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை. அது அநீதியை நியாயப்படுத்தும் ஒரு கருவியாக மாறுகிறது. இது சமூக அநீதிக்கு எதிராக போராடும் உந்துதலை குறைக்கிறது.

ராஜ பண்டிதர் மாரிஸ் மெட்டர்லிங்க்கை மேற்கோள் காட்டுகிறார்: "We are the prisoners of an infinity without outlet, wherein nothing perishes, wherein everything is dispersed, nothing lost." இது மேற்கத்திய தத்துவத்தில் என்டர்னல் ரிகர்ன்ஸ் என்ற கருத்து. நீட்சே இதை விரிவாக எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் இந்த கருத்தை இந்து தத்துவத்துடன் கலக்க முடியாது. இந்து தத்துவத்தில் மோட்சம் என்பது சம்சார சக்கரத்திலிருந்து விடுதலை. ஆனால் நீட்சேயின் கருத்தின்படி, எல்லாமே மீண்டும் மீண்டும் நடக்கும், விடுதலை என்பது இல்லை. இரண்டு முரண்பட்ட கருத்துக்கள். நாவல் இவற்றை வேறுபடுத்தாமல் ஒன்றாக சொல்ல முயல்கிறது.

ப்ருந்தாவிடம் ராஜ பண்டிதர் சொல்கிறார், "இன்பம் துன்பம், வெற்றி தோல்வி, இழப்பு லாபம் இவற்றை சமமாக கருது" என்று. இது சமத்துவபுத்தி என்ற கீதையின் கருத்து. ஆனால் இந்த சமத்துவபுத்தியை எப்படி அடைவது? இது ஒரு நீண்ட தவ வழி, யோக பயிற்சி, தியானம், ஞான விசாரணை இவற்றின் பலன். ஒரு துன்பப்படும் பெண்ணிடம் "எல்லாவற்றையும் சமமாக கருது" என்று சொல்வது மிகவும் எளிமையான, மேலோட்டமான ஆலோசனை. அவள் எப்படி இதை செய்வாள்? என்ன பயிற்சி? என்ன முறை? இவை சொல்லப்படாமல், ஒரு வாக்கியத்தில் தத்துவம் சொல்லப்படுகிறது. இது அந்த தத்துவத்தின் ஆழத்தை குறைக்கிறது.

இந்தக் கதையின் மிகப் பெரிய சாதனை, அது காலத்தை ஒரு நேர்கோட்டாக அல்ல, ஒரு தொடர்ச்சியான அனுபவமாக காட்டுகிறது. இறந்த காலம் முடிந்துவிட்டது அல்ல, அது நினைவாக நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறது. எதிர்காலம் இன்னும் வரவில்லை அல்ல, அது எதிர்பார்ப்பாக நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறது. இந்த இரண்டையும் இணைக்கும் பாலம் தான் நிகழ்காலம். இந்தக் கதை, அந்த நிகழ்காலத்தின் அர்த்தத்தை வாசகரிடம் கேட்கிறது: நாம் வாழும் இந்த நொடி, உண்மையில் நம்முடையதா, அல்லது அது ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட ஒரு பாதையின் ஒரு கட்டமா? இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் அளிக்காமல், அதை உணரச் செய்வதே இந்தக் கதையின் உண்மையான தத்துவ வலிமை.

அதனால், இந்த நாவலை ஒரு முழுமையான அத்வைத சித்தாந்தத்தின் வெளிப்பாடு என்று பார்க்க முடியாது. மாறாக, அது அந்தத் தத்துவத்தின் சில கருத்துகளை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு கதை வடிவத்தில் வெளிப்படுத்த முயன்ற ஒரு படைப்பு என்று பார்க்கலாம். அது வாசகரை சிந்திக்க வைக்கிறது, ஆனால் ஒரு தெளிவான தத்துவ முடிவை வழங்கவில்லை. இதுவே அதன் பலமாகவும், அதே நேரத்தில் அதன் வரம்பாகவும் இருக்கிறது. இந்தக் கதை தத்துவத்தை முழுமையாக விளக்குவதற்காக அல்ல, அதன் மர்மத்தையும் தெளிவின்மையையும் உணர்த்துவதற்காக எழுதப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. நாவல் ஒரு த்ரில்லராக தொடங்கினாலும், அது தன்னை ஒரு தத்துவ நாவலாக முன்னிறுத்துகிறது. அத்வைத வேதாந்தம், கர்ம யோகம், விதிவாதம், ஆத்ம சித்தாந்தம் எல்லாவற்றையும் மேலோட்டமாக, அரைகுறையாக, பல தர்க்கப்பிழைகளுடன் சொல்கிறது. கீதை, உபநிடதங்கள், அத்வைதம் இவற்றின் ஆழத்தை இந்த நாவல் வெளிப்படுத்தவில்லை, மாறாக அவற்றை சில மேற்கோள்களாக சுருக்கி, ஒரு த்ரில்லர் கதைக்குள் திணித்திருக்கிறது. தத்துவத்தை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்பவர்களுக்கு இது ஏமாற்றம் அளிக்கும்.

ஒட்டுமொத்தமாக, இது சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு நல்ல த்ரில்லர், ஆனால் முழுமையான தத்துவ நாவல் அல்ல. படிக்க தகுந்தது, ஆனால் சிறந்த படைப்பு அல்ல. இது பயத்தை உருவாக்கும் த்ரில்லர் அல்ல; மாறாக, பயம் என்ற உணர்வின் அர்த்தத்தைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கும் த்ரில்லர். மொத்தத்தில், இது ஒரு சிந்தனையைத் தூண்டும், உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் ரீதியாக வலுவான கதை. இது எல்லா வாசகர்களுக்கும் உடனடி பரபரப்பை அளிக்காது; ஆனால் சிந்திக்க விரும்பும் வாசகர்களுக்கு இது ஒரு நீண்டநாள் மனஅனுபவமாக மாறும். இதன் முக்கியமான வலிமை அதன் சிந்தனை ஆழம்; அதன் முக்கியமான குறை அதன் தெளிவற்ற முடிவு மற்றும் விதி பற்றிய ஒருதலைப்பட்சமான வலியுறுத்தல். இது ஒரு ஆழமான அறிவார்ந்த அனுபவத்தை வழங்குகிறது, ஆனால் அது அனைத்து வாசகர்களுக்கும் முழுமையான உணர்ச்சி திருப்தியை அளிக்கும் வகையில் கட்டமைக்கப்படவில்லை. இருப்பினும், ஒரு கதையின் உண்மையான வெற்றி அது வாசகரின் மனதில் கேள்விகளை உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது; அந்த அளவில் பார்த்தால், இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க படைப்பு.

[Anitha Soundararajan · Rating 4 out of 5]

I've been reading Sujatha ever since I remember and this man never fails to amaze me!
It is pretty cool to see his mastery when it comes to spinning short stories with a twist at times when you least expect it.
*Slow claps*

[Dheepa Saravanan · Rating 3 out of 5]

Usual thriller...

[Kasthuri BV · Rating 3 out of 5]

Very very short one but quite cinematic! Wonder why no one adapted it so far

[Harmy D Uzumaki · Rating 3 out of 5]

sujatha sir be like - Love storynu ninachiya kolandha, idhu Thriller ma 💥

[Dhanushika Gunaseelan · Rating 3 out of 5]

Unexpected ending 😂

[Pavithra Sathya · Rating 3 out of 5]

unexpected end.

[P. · Rating 3 out of 5]

A Very Satisfying climax :)

[Bhuvan · Rating 2 out of 5]

very short story. usual sujatha's thriller.

[Deepak · Rating 3 out of 5]

Good one

[Connected By Books · Rating 3 out of 5]

Unexpected ending