What do you think?
Rate this book
Voor altijd geleden
Terwijl de jonge Tristan rouwt om de dood van zijn vriendin Emma, wordt het natuurdomein 'De Zandbergen' afgesloten na een bizar treinongeluk. Als gevolg van het ongeluk doen er allerlei vreemde verhalen de ronde over 'De Zone', zoals het domein vanaf dan genoemd wordt. Voor Tristan en zijn vriendenkring lijken ze allemaal te verwijzen naar Emma en haar wonderlijke wereld vol boeken.
Maar wat is nog verhaal en wat is werkelijkheid wanneer je rouwt? En kan het verhaal van Emma's leven de fragiele vriendengroep redden wanneer ze 'De Zone' eenmaal betreden?
Maar wat is nog verhaal en wat is werkelijkheid wanneer je rouwt? En kan het verhaal van Emma's leven de fragiele vriendengroep redden wanneer ze 'De Zone' eenmaal betreden?
308 pages, Kindle Edition
Published October 23, 2024
5 people are currently reading
157 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
October 30, 2024
Het heeft me twee dagen gekost om te kunnen starten aan deze recensie. Toen het boek uit was wreef ik met mijn handen in mijn ogen en voelde vocht. Koude rillingen namen bezit over me en even leek ik niet te bestaan. Ik bevond mij in een zone tussen de werkelijkheid en het verhaal. Een lege zone waar alle emoties tot zijn recht kwamen (grappig want auteur Frederik Hautain zat tegenover me en dacht waarschijnlijk dat ik ze niet allemaal op een rijtje had). Het is me gelukt om me aan het toetsenbord te plaatsen en mijn mening over dit gruwelijk mooie boek te schrijven. Laat dit een introductie zijn op een van mijn eerste recensies die ik met zoveel openheid en emoties zal neertypen.
'Ik ken geen album dat z'n verhaal zo schrijnend mooi vertelt.'
'Hoezo prachtig?' vroeg ik.
'Waarom niet?'
'Trauma, relatiebreuk...'
'Schoonheid moet schuren', zei ze, schouderophalend alsof het een vanzelfsprekendheid was:
'Ik wil niet iets dat gewoo-oon mooi is. Ik wil dat het zo mooi is dat het pijn doet! "Schoonheid in geschondenheid." Dat hebben we afgesproken in de Zandbergen, of niet?'
De emoties komen na het typen van dit fragment terug naar boven. De bedoeling van Stephan De Winter was om dit een schrijnend mooi boek te maken. Dit fragmentje kadert mooi de opzet. Zoals je merkt is Emma iemand dat niet bang lijkt te zijn van pijn. Deze boodschap probeert ze door te geven aan Tristan op een manier die me nauw aan het hart ligt. Deze zal ik uiteraard niet verklappen alhoewel het misschien verscholen kan zitten in deze recensie...
Het verhaal wordt verteld in twee tijdszones met de focus op Tristan. De ene tijdszone is de periode waar Tristan Emma leert kennen en uiteindelijk ook bij Emma blijft tijdens haar ziekte. De andere tijdszone is na het overlijden van Emma. Tristan en Emma waren beide 'loners' op school. Van Emma leek dit bewust, van Tristan niet. Plots leert Tristan Jelle kennen. Jelle is als een lucifer die verschillende kaarsjes voor Tristan zal branden. Zo komt hij in contact met Thomas, een van de coolste jongens op de school en uiteindelijk ook met Emma.
Ik sloeg in paniek, meteen. De openheid van de zandplek, die anders zo uitnodigend was, kwam nu bedreigend over... Ik voelde me niet enkel alleen, maar ook gewoon, ja, zo onbeschermd! Zodra ik weer helder kon nadenken, begon ik aan alles te twijfelen. M'n gedachten tuimelden. Waarom was er niemand? Had ik soms het tijdstip fout onthouden?
Of was dit allemaal opgezet spel?
Wilden Jelle en Thomas me een loer draaien? Oh nee, dat was het...
Ik was zo'n goedgelovige sukkel!
Ik voelde als vanzelf m'n voeten vluchten uit schaamte. Weg, weg uit de Zandbergen!
Ik draaide me om en wilde de heuvel opnieuw afdalen.
Maar dan, ineens...
...Knalde ik tegen iemand aan.
"De Zandbergen" heeft een centrale rol in het verhaal. Zelf had ik er nog nooit over gehoord, maar je kennis dient hierover niet te beschikken om het verhaal te begrijpen. Ik merkte bij het lezen het onderscheid tussen Tristan en Emma. Emma leek mentaal verder te staan in het leven dan Tristan. Op een bepaald moment merk je hoe zij hem zit te troosten terwijl het normaliter andersom zou moeten zijn. Laten we eerlijk zijn, hoe zouden we zelf zijn? Hou deze vraag goed in je gedachten want hier draait het verhaal volledig om. Kunnen wij ons sterk houden bij een dierbare, als we weten dat het einde eraan zit te komen? Hoe kan je er in godsnsaam mee omgaan dat een persoon die je zo graag ziet, waar je liefde voor voelt er niet meer is? Blijft liefde bestaan? Of wordt deze vervangen door trauma? Is niet iedere stap dan een actie die ontstaat door dat trauma? Waar is dan de liefde?
Ik wilde dezelfde speelsheid opbrengen als zij, echt, maar het lukte me niet.
'Ja', knikte ze. 'Zolang ik blijf lezen, blijf ik leven.'
Ze leek zo vastberaden, de daaropvolgende dagen. Zo vastbesloten. Ze leek het bijna echt te geloven, dat ze al lezend haar leven kon verlengen.
Het boek deed me ook zeker tijdens de start denken aan "Looking for Alaska" geschreven door John Greene. "Voor altijd geleden" vind ik ondanks de pracht van het andere boek nog meer emoties bevatten. Het heeft me meer geraakt.
Er komen veel boeken en liedjes aan bod in dit boek. Stephan kennende zullen dit prachtige werken en nummers zijn. Ik vind hem een bijzonder boeiend persoon. De manier waarop hij over boeken babbelt, met zoveel passie en goesting, dat doet me ook zin krijgen om te lezen. Keer op keer. Nog nooit heeft een boek me zo geraakt als deze waarvoor dikke chapeau Stephan. Het vergt ontzettend veel om een boek als deze te schrijven met zoveel openheid en emoties. Hier heb ik enkel maar bewondering voor. Lieve mensen die deze recensie lezen, lees alsjeblieft dit boek, het is ontzettend heftig, maar je wordt ervoor beloond op het einde van de rit. Graag sluit ik deze recensie af met de mooie woorden van Stephan die hij op Goodreads heeft geplaatst:
Ik zal voor altijd van dit verhaal houden. Hopelijk jullie, lieve lezers, ook...
'Voor Altijd Geleden' markeert het officiële begin van mijn literaire carrière, maar betekent tegelijk afscheid. Op zoveel manieren. Ik was rond de twintig jaar oud toen ik een eerste versie van dit boek neerpende: de jonge Stephan waart dus nog rond in dit boek (tussen de rest van de jongvolwassene personages). Nu het boek er eindelijk is, voelt het aan als finaal vaarwel zeggen tegen m'n jeugd - die zich nota bene in De Zandbergen, de centrale plek van dit boek, afspeelde. Bovendien heb ik, tussen het schrijven en publiceren, van zoveel dierbare mensen afscheid genomen. Ook zij - en de levenslessen die ze me nalieten - zijn nu onderdeel van het boek: in specifieke passages, uitspraken en de algemene filosofie van afscheid van het verhaal.
Zij behoren nu, kortom, om met de woorden van het boek zelf te spreken, tot onze "verbonden verbeelding."
'Voor Altijd Geleden' werd een donkere liefdesroman. Die donkerte was doelbewust. Als ik het donker maak in dit boek, dan is dat simpelweg om de ogen gevoeliger te maken voor het licht. Dus vertrouw me, lezer: hoe donker dit boek ook wordt, het geeft licht op het einde. En daar komt de schoonheid, ondanks al onze geschondenheid, doorschemeren. Dat was alvast de filosofie van Emma.
Voor Emma, en alle boekenmeisjes ter wereld...
Stephan
'Ik ken geen album dat z'n verhaal zo schrijnend mooi vertelt.'
'Hoezo prachtig?' vroeg ik.
'Waarom niet?'
'Trauma, relatiebreuk...'
'Schoonheid moet schuren', zei ze, schouderophalend alsof het een vanzelfsprekendheid was:
'Ik wil niet iets dat gewoo-oon mooi is. Ik wil dat het zo mooi is dat het pijn doet! "Schoonheid in geschondenheid." Dat hebben we afgesproken in de Zandbergen, of niet?'
De emoties komen na het typen van dit fragment terug naar boven. De bedoeling van Stephan De Winter was om dit een schrijnend mooi boek te maken. Dit fragmentje kadert mooi de opzet. Zoals je merkt is Emma iemand dat niet bang lijkt te zijn van pijn. Deze boodschap probeert ze door te geven aan Tristan op een manier die me nauw aan het hart ligt. Deze zal ik uiteraard niet verklappen alhoewel het misschien verscholen kan zitten in deze recensie...
Het verhaal wordt verteld in twee tijdszones met de focus op Tristan. De ene tijdszone is de periode waar Tristan Emma leert kennen en uiteindelijk ook bij Emma blijft tijdens haar ziekte. De andere tijdszone is na het overlijden van Emma. Tristan en Emma waren beide 'loners' op school. Van Emma leek dit bewust, van Tristan niet. Plots leert Tristan Jelle kennen. Jelle is als een lucifer die verschillende kaarsjes voor Tristan zal branden. Zo komt hij in contact met Thomas, een van de coolste jongens op de school en uiteindelijk ook met Emma.
Ik sloeg in paniek, meteen. De openheid van de zandplek, die anders zo uitnodigend was, kwam nu bedreigend over... Ik voelde me niet enkel alleen, maar ook gewoon, ja, zo onbeschermd! Zodra ik weer helder kon nadenken, begon ik aan alles te twijfelen. M'n gedachten tuimelden. Waarom was er niemand? Had ik soms het tijdstip fout onthouden?
Of was dit allemaal opgezet spel?
Wilden Jelle en Thomas me een loer draaien? Oh nee, dat was het...
Ik was zo'n goedgelovige sukkel!
Ik voelde als vanzelf m'n voeten vluchten uit schaamte. Weg, weg uit de Zandbergen!
Ik draaide me om en wilde de heuvel opnieuw afdalen.
Maar dan, ineens...
...Knalde ik tegen iemand aan.
"De Zandbergen" heeft een centrale rol in het verhaal. Zelf had ik er nog nooit over gehoord, maar je kennis dient hierover niet te beschikken om het verhaal te begrijpen. Ik merkte bij het lezen het onderscheid tussen Tristan en Emma. Emma leek mentaal verder te staan in het leven dan Tristan. Op een bepaald moment merk je hoe zij hem zit te troosten terwijl het normaliter andersom zou moeten zijn. Laten we eerlijk zijn, hoe zouden we zelf zijn? Hou deze vraag goed in je gedachten want hier draait het verhaal volledig om. Kunnen wij ons sterk houden bij een dierbare, als we weten dat het einde eraan zit te komen? Hoe kan je er in godsnsaam mee omgaan dat een persoon die je zo graag ziet, waar je liefde voor voelt er niet meer is? Blijft liefde bestaan? Of wordt deze vervangen door trauma? Is niet iedere stap dan een actie die ontstaat door dat trauma? Waar is dan de liefde?
Ik wilde dezelfde speelsheid opbrengen als zij, echt, maar het lukte me niet.
'Ja', knikte ze. 'Zolang ik blijf lezen, blijf ik leven.'
Ze leek zo vastberaden, de daaropvolgende dagen. Zo vastbesloten. Ze leek het bijna echt te geloven, dat ze al lezend haar leven kon verlengen.
Het boek deed me ook zeker tijdens de start denken aan "Looking for Alaska" geschreven door John Greene. "Voor altijd geleden" vind ik ondanks de pracht van het andere boek nog meer emoties bevatten. Het heeft me meer geraakt.
Er komen veel boeken en liedjes aan bod in dit boek. Stephan kennende zullen dit prachtige werken en nummers zijn. Ik vind hem een bijzonder boeiend persoon. De manier waarop hij over boeken babbelt, met zoveel passie en goesting, dat doet me ook zin krijgen om te lezen. Keer op keer. Nog nooit heeft een boek me zo geraakt als deze waarvoor dikke chapeau Stephan. Het vergt ontzettend veel om een boek als deze te schrijven met zoveel openheid en emoties. Hier heb ik enkel maar bewondering voor. Lieve mensen die deze recensie lezen, lees alsjeblieft dit boek, het is ontzettend heftig, maar je wordt ervoor beloond op het einde van de rit. Graag sluit ik deze recensie af met de mooie woorden van Stephan die hij op Goodreads heeft geplaatst:
Ik zal voor altijd van dit verhaal houden. Hopelijk jullie, lieve lezers, ook...
'Voor Altijd Geleden' markeert het officiële begin van mijn literaire carrière, maar betekent tegelijk afscheid. Op zoveel manieren. Ik was rond de twintig jaar oud toen ik een eerste versie van dit boek neerpende: de jonge Stephan waart dus nog rond in dit boek (tussen de rest van de jongvolwassene personages). Nu het boek er eindelijk is, voelt het aan als finaal vaarwel zeggen tegen m'n jeugd - die zich nota bene in De Zandbergen, de centrale plek van dit boek, afspeelde. Bovendien heb ik, tussen het schrijven en publiceren, van zoveel dierbare mensen afscheid genomen. Ook zij - en de levenslessen die ze me nalieten - zijn nu onderdeel van het boek: in specifieke passages, uitspraken en de algemene filosofie van afscheid van het verhaal.
Zij behoren nu, kortom, om met de woorden van het boek zelf te spreken, tot onze "verbonden verbeelding."
'Voor Altijd Geleden' werd een donkere liefdesroman. Die donkerte was doelbewust. Als ik het donker maak in dit boek, dan is dat simpelweg om de ogen gevoeliger te maken voor het licht. Dus vertrouw me, lezer: hoe donker dit boek ook wordt, het geeft licht op het einde. En daar komt de schoonheid, ondanks al onze geschondenheid, doorschemeren. Dat was alvast de filosofie van Emma.
Voor Emma, en alle boekenmeisjes ter wereld...
Stephan
Read
October 27, 2024Ik zal voor altijd van dit verhaal houden. Hopelijk jullie, lieve lezers, ook...
'Voor Altijd Geleden' markeert het officiële begin van mijn literaire carrière, maar betekent tegelijk afscheid. Op zoveel manieren. Ik was rond de twintig jaar oud toen ik een eerste versie van dit boek neerpende: de jonge Stephan waart dus nog rond in dit boek (tussen de rest van de jongvolwassene personages). Nu het boek er eindelijk is, voelt het aan als finaal vaarwel zeggen tegen m'n jeugd - die zich nota bene in De Zandbergen, de centrale plek van dit boek, afspeelde. Bovendien heb ik, tussen het schrijven en publiceren, van zoveel dierbare mensen afscheid genomen. Ook zij - en de levenslessen die ze me nalieten - zijn nu onderdeel van het boek: in specifieke passages, uitspraken en de algemene filosofie van afscheid van het verhaal.
Zij behoren nu, kortom, om met de woorden van het boek zelf te spreken, tot onze "verbonden verbeelding."
'Voor Altijd Geleden' werd een donkere liefdesroman. Die donkerte was doelbewust. Als ik het donker maak in dit boek, dan is dat simpelweg om de ogen gevoeliger te maken voor het licht. Dus vertrouw me, lezer: hoe donker dit boek ook wordt, het geeft licht op het einde. En daar komt de schoonheid, ondanks al onze geschondenheid, doorschemeren. Dat was alvast de filosofie van Emma.
Voor Emma, en alle boekenmeisjes ter wereld...
Stephan
'Voor Altijd Geleden' markeert het officiële begin van mijn literaire carrière, maar betekent tegelijk afscheid. Op zoveel manieren. Ik was rond de twintig jaar oud toen ik een eerste versie van dit boek neerpende: de jonge Stephan waart dus nog rond in dit boek (tussen de rest van de jongvolwassene personages). Nu het boek er eindelijk is, voelt het aan als finaal vaarwel zeggen tegen m'n jeugd - die zich nota bene in De Zandbergen, de centrale plek van dit boek, afspeelde. Bovendien heb ik, tussen het schrijven en publiceren, van zoveel dierbare mensen afscheid genomen. Ook zij - en de levenslessen die ze me nalieten - zijn nu onderdeel van het boek: in specifieke passages, uitspraken en de algemene filosofie van afscheid van het verhaal.
Zij behoren nu, kortom, om met de woorden van het boek zelf te spreken, tot onze "verbonden verbeelding."
'Voor Altijd Geleden' werd een donkere liefdesroman. Die donkerte was doelbewust. Als ik het donker maak in dit boek, dan is dat simpelweg om de ogen gevoeliger te maken voor het licht. Dus vertrouw me, lezer: hoe donker dit boek ook wordt, het geeft licht op het einde. En daar komt de schoonheid, ondanks al onze geschondenheid, doorschemeren. Dat was alvast de filosofie van Emma.
Voor Emma, en alle boekenmeisjes ter wereld...
Stephan
May 25, 2025
Stephan creëerde in dit boek een persoonlijke stille plek voor het afscheid van zij die er niet meer is/zijn. Hij schreef zijn eigen gruwelijke sprookje voor dat afscheid, als schijnbare parallel/metafoor voor het rauwe verdriet. Als ode ook aan Emma die haar leven lezend doorbrengt. In het boek dringt hij door tot de diepste en donksterte lagen van de rouw. Tegelijkertijd leren we Emma kennen, observeren we haar op het bankje op school, aan de overkant van de speelplaats. Altijd lezend. Altijd op zoek naar een alternatieve wereld vol schoonheid en troost. We slaan de pagina's van het boek om terwijl Emma en Tristan verliefd worden, hoe ze zichzelf vinden en ontdekken temidden van een hechte vriendenkring. En zo zien we ook van dichtbij hoe Emma ziek wordt, en helemaal wegglijdt. En hoe ook Tristan steeds minder ruimte inneemt en enkel nog leeft voor Emma en haar ziekte.
Het is een boek vol weerhaken , zoals ook rouw weerhaken heeft. En als rode draad is er de tinnitus van Tristan, die zoals we later ontdekken, de hartslagmonitor is na haar overlijden, of ook wel zoals Tristan zelf zegt, de toon van zijn schuldgevoel.
In het boek wordt gezegd: "je zou versteld staan wat je terugkrijgt, als je loslaat". Zo is het ook aan de lezer om dit verhaal en het daaraan verbonden diepe verdriet los te laten.
En het allermooiste is, Emma kreeg haar verhaal, ze leeft verder in al onze hoofden, harten en gedachten, ze is onsterfelijk geworden.
Het is een boek vol weerhaken , zoals ook rouw weerhaken heeft. En als rode draad is er de tinnitus van Tristan, die zoals we later ontdekken, de hartslagmonitor is na haar overlijden, of ook wel zoals Tristan zelf zegt, de toon van zijn schuldgevoel.
In het boek wordt gezegd: "je zou versteld staan wat je terugkrijgt, als je loslaat". Zo is het ook aan de lezer om dit verhaal en het daaraan verbonden diepe verdriet los te laten.
En het allermooiste is, Emma kreeg haar verhaal, ze leeft verder in al onze hoofden, harten en gedachten, ze is onsterfelijk geworden.
November 1, 2024
Toen ik een persoonlijk berichtje kreeg van de auteur om dit boek te lezen, liet hij me weten dat hij 15 jaar lang aan het verhaal gewerkt had. Dat maakte mij enorm enthousiast en nieuwsgierig.
Dankjewel om mij een recensie exemplaar op te sturen. Dit boek heb ik razendsnel uitgelezen.
Het zal mij nog een tijdje bijblijven, want dit heeft mij goed geraakt.
Het eerste wat in mij opkomt is: wow wat een prachtig verhaal. Een mix van emoties, doorheen het boek.
Het is geschreven in twee tijdzones. Een tijdzone waar Tristan Emma leert kennen en bij haar blijft tijdens haar ziekte. De andere na het overlijden van Emma.
Normaal ben ik niet zo een fan van verschillende tijdzones, maar in dit boek kwam het prachtig uit.
Dankjewel om mij een recensie exemplaar op te sturen. Dit boek heb ik razendsnel uitgelezen.
Het zal mij nog een tijdje bijblijven, want dit heeft mij goed geraakt.
Het eerste wat in mij opkomt is: wow wat een prachtig verhaal. Een mix van emoties, doorheen het boek.
Het is geschreven in twee tijdzones. Een tijdzone waar Tristan Emma leert kennen en bij haar blijft tijdens haar ziekte. De andere na het overlijden van Emma.
Normaal ben ik niet zo een fan van verschillende tijdzones, maar in dit boek kwam het prachtig uit.
October 28, 2024
Een boek dat je vastpakt, je raakt, je niet meer loslaat...
... tot lang nadat je het gelezen hebt...
... tot lang nadat je het gelezen hebt...
November 24, 2024
In “Voor altijd geleden” weeft de auteur een fijnmazig web van verbondenheid. De passie voor literatuur stroomt door elke regel; het voelt als een liefdesverklaring aan de kracht van verhalen. Dit boek raakt niet alleen het hart, maar zet je ook aan het denken over wat het betekent om te voelen, te verliezen en te verbinden.
Een boek om te lezen én te herlezen! En, net als Emma dat zou doen, vol te krabbelen met potloodlijntjes en hier en daar een hartje rond de paginanummers.
Een boek om te lezen én te herlezen! En, net als Emma dat zou doen, vol te krabbelen met potloodlijntjes en hier en daar een hartje rond de paginanummers.
March 4, 2025
Ik ben niet van het type dat graag fantasie toelaat in een verhaal. Wel eentje van poëzie of daarnaast eerder de ruwe realiteit.
Maar laat net dit de kracht van het boek zijn, hoe die onwerkelijke fantasie de poëzie wordt die de harde ruwheid van verlies en zachte warmte van vriendschap en liefde uitlegt.
Mooi en heel triest tegelijk.
Laatste deel met tranen uitgelezen…
Maar laat net dit de kracht van het boek zijn, hoe die onwerkelijke fantasie de poëzie wordt die de harde ruwheid van verlies en zachte warmte van vriendschap en liefde uitlegt.
Mooi en heel triest tegelijk.
Laatste deel met tranen uitgelezen…
Read
December 29, 2024Ik heb echt geen idee wat ik hiervan vond. Niet echt mijn ding, maar als je een filosofische roman zoekt misschien wel. Nog even laten bezinken.
April 18, 2025
‘Je kunt loslaten zonder op te geven’
‘Omdat ik noodgedwongen zal rusten; maar jij moet die rust zelf vinden’
‘Omdat ik noodgedwongen zal rusten; maar jij moet die rust zelf vinden’
May 8, 2025
4.5 sterren
'vrijheid is je bijdrage aan het onvermijdelijke'
Een héél mooi boek over verlies en aanvaarding, maar met een heel unieke aanpak. Daardoor is als je op het einde begrijpt wat er gaande was in de stukken van 'de zone' des te mooier.
'vrijheid is je bijdrage aan het onvermijdelijke'
Een héél mooi boek over verlies en aanvaarding, maar met een heel unieke aanpak. Daardoor is als je op het einde begrijpt wat er gaande was in de stukken van 'de zone' des te mooier.
November 13, 2024
https://looneybooks79.blog/2024/11/13...
‘Voor altijd geleden’ is een van de meest gelaagde boeken dat ik in 2024 las. Er valt dan ook heel veel over te zeggen en waarschijnlijk vergeet ik uiteindelijk ook nog eens de helft van wat ik echt wil zeggen, maar dat maakt het des te spannender en aangenamer voor een toekomstige ontdekker van dit boek om zelf tussen de lijnen op zoek te gaan naar alle dingen die Stephan heeft willen vertellen.
Om de dood van zijn vriendin Emma, twee jaar voordien, te verwerken gaan Tristan en zijn drie beste vrienden, Jelle, Thomas en Levi, naar de Zandbergen, een plek dat ooit door een treinongeval afgesloten was van het publiek wegens gevaar door vrijgekomen chemische stoffen. (Wie zich een beetje de geschiedenis herinnert, weet dat in mei 2013 in Wetteren - waar Stephan zelf trouwens vandaan komt - ooit een dergelijke treinramp is geweest die Wetteren maanden in de ban heeft gehouden en een dodelijk slachtoffer eiste. De Zandbergen is trouwens een natuurdomein in Wetteren)
Tijdens hun zwerftocht door de Zandbergen, op zoek naar een wilg waarin Tristan de naam van zijn vriendin kerfde, belanden ze in een Niemandsland, een open zandplek waar ze niet meer lijken weg te geraken. Het wordt een lijdensweg die Tristan doet terugdenken aan een vergelijkbare lijdensweg, die van Emma en haar kanker.
Het verhaal switcht dan ook van de tocht van de jongens, die allemaal een reden hebben om hun verdriet voor het verlies te verwerken, naar dat van Emma en Tristan. Emma leeft voor boeken, films en muziek en zal uiteindelijk al haar liefdes kwijtraken door de allesverterende en allesverwoestende ziekte.
In Emma herkende ik mezelf, haar veelzijdigheid en haar liefdes, maar ook haar lijdensweg om om te leren gaan met een ziekte die de plaats inneemt van zowat alles. Maar het doet me ook afvragen of de voorliefde voor horror en sci-fi en de liefdes die Emma koestert voor literatuur niet de weerspiegeling zijn van de auteur zelf?
In het boek speelt het natuurdomein ‘De Zandbergen’ dus een gigantische rol. Maar ook wilgen zijn heel aanwezig, van de cover tot in de nachtmerrie waarin Tristan vastzit en zelfs in Emma’s wereld spelen wilgen steevast een rol. Van de muziek van Bon Iver tot The Antlers en met boeken van Algeron Blackwood (dankzij Stephan is mijn tbr trouwens enorm gegroeid sinds ik dit boek las!). Ik ben dan ook eens gaan opzoeken waar wilgen symbool voor staan: ‘Wilgen: de treurwilg die al voorbode kan zijn voor het noodlot (symbool voor ongelukkige liefde, dood & dodenrijk)’ - Maak ervan wat jezelf wilt als je dit boek leest.
Het lijkt alsof Stephan zijn lezers via dit boek oproept om in het hoofd van Emma te kruipen en de wereld door haar ogen te bekijken… het boek lijkt dan ook de weerspiegeling te zijn van haar leven en einde, van hoe zij met boeken omgaat… Stephan wil dat je eigenlijk dit boek volkrabbelt met potlood en zinnen onderlijnt, harten tekent rond de paginanummers en kanttekeningen maakt… net zoals Emma zou doen!
Toen ik begon te lezen dacht ik dat ik de titel doorhad en dat ik er een ‘double entendre’ in mocht vinden… maar wie het boek las weet intussen wat het echt betekent. Maar ik blijf toch denken dat er meer achter zit!
Ik kan heel veel zinnen quoten uit het boek maar dan moet ik bijna het ganse boek in deze recensie overschrijven!
Stephan de Winter is filosoof en boekenfreak. Je kan hem op Twitter/X volgen: Winternaut en natuurlijk op Instagram onder zijn naam. Wie houdt van een kenner op vlak van filosofische en klassieke werken maar ook eigentijdse moderne klassiekers, moet zeker deze kerel volgen!
Nog enkele dingen wil ik kwijt:
1. Emma’s liefde voor boeken, literatuur en verhalen is heel belangrijk in dit boek… zoals ze zelf zegt op een bepaald moment: ‘Verhalen verbinden’
2. In dit boek spelen rouw en verwerken van verlies een grote rol. Elk onderdeel in het boek krijgt dan ook een term van de vijf stages van het rouwproces als titel. Ooit had ik het plan om zelf een verhaal te schrijven waarin deze stages een rol speelden. Maar ik denk dat Stephan geslaagd is waar ik zelf de moed voor ontbrak.
3. Het boek behandelt ook een heel zwaar thema, namelijk euthanasie. Ik weet dat niet iedereen voorstander is hiervan. Maar Stephan schrijft met zoveel respect en liefde en het grootste hart hierover.
4. Ook, betreffende rouwen, weet Stephan heel mooi aan te tonen dat dit iets is dat je nooit alleen hoeft te doen. En dat je ook nooit alleen bent die een verlies te verwerken heeft.
5. Het boek heeft heel wat verwijzingen naar literatuur en muziek. Stephan heeft ze dan ook allemaal achteraan in het boek op een rijtje gezet. Zelfs een heel bekende quote uit de Baghavad Gita, die ook later bekender is geworden door Oppenheimer, komt aan bod…
Ik heb het boek al eens met een term ‘woordenschatje’ bestempeld en ik hou me hieraan, want geen zin is te veel, geen woord ontbreekt of dient als opvulling. Het is een boek vol emotionele scenes dat tussen drama, filosofische verhandeling, thriller en fantasy zweeft. Ik kan enkel maar eindigen met te zeggen dat ik al hard uitkijk naar Stephans volgende boek! Cheers, mate!
‘Voor altijd geleden’ is een van de meest gelaagde boeken dat ik in 2024 las. Er valt dan ook heel veel over te zeggen en waarschijnlijk vergeet ik uiteindelijk ook nog eens de helft van wat ik echt wil zeggen, maar dat maakt het des te spannender en aangenamer voor een toekomstige ontdekker van dit boek om zelf tussen de lijnen op zoek te gaan naar alle dingen die Stephan heeft willen vertellen.
Om de dood van zijn vriendin Emma, twee jaar voordien, te verwerken gaan Tristan en zijn drie beste vrienden, Jelle, Thomas en Levi, naar de Zandbergen, een plek dat ooit door een treinongeval afgesloten was van het publiek wegens gevaar door vrijgekomen chemische stoffen. (Wie zich een beetje de geschiedenis herinnert, weet dat in mei 2013 in Wetteren - waar Stephan zelf trouwens vandaan komt - ooit een dergelijke treinramp is geweest die Wetteren maanden in de ban heeft gehouden en een dodelijk slachtoffer eiste. De Zandbergen is trouwens een natuurdomein in Wetteren)
Tijdens hun zwerftocht door de Zandbergen, op zoek naar een wilg waarin Tristan de naam van zijn vriendin kerfde, belanden ze in een Niemandsland, een open zandplek waar ze niet meer lijken weg te geraken. Het wordt een lijdensweg die Tristan doet terugdenken aan een vergelijkbare lijdensweg, die van Emma en haar kanker.
Het verhaal switcht dan ook van de tocht van de jongens, die allemaal een reden hebben om hun verdriet voor het verlies te verwerken, naar dat van Emma en Tristan. Emma leeft voor boeken, films en muziek en zal uiteindelijk al haar liefdes kwijtraken door de allesverterende en allesverwoestende ziekte.
In Emma herkende ik mezelf, haar veelzijdigheid en haar liefdes, maar ook haar lijdensweg om om te leren gaan met een ziekte die de plaats inneemt van zowat alles. Maar het doet me ook afvragen of de voorliefde voor horror en sci-fi en de liefdes die Emma koestert voor literatuur niet de weerspiegeling zijn van de auteur zelf?
In het boek speelt het natuurdomein ‘De Zandbergen’ dus een gigantische rol. Maar ook wilgen zijn heel aanwezig, van de cover tot in de nachtmerrie waarin Tristan vastzit en zelfs in Emma’s wereld spelen wilgen steevast een rol. Van de muziek van Bon Iver tot The Antlers en met boeken van Algeron Blackwood (dankzij Stephan is mijn tbr trouwens enorm gegroeid sinds ik dit boek las!). Ik ben dan ook eens gaan opzoeken waar wilgen symbool voor staan: ‘Wilgen: de treurwilg die al voorbode kan zijn voor het noodlot (symbool voor ongelukkige liefde, dood & dodenrijk)’ - Maak ervan wat jezelf wilt als je dit boek leest.
Het lijkt alsof Stephan zijn lezers via dit boek oproept om in het hoofd van Emma te kruipen en de wereld door haar ogen te bekijken… het boek lijkt dan ook de weerspiegeling te zijn van haar leven en einde, van hoe zij met boeken omgaat… Stephan wil dat je eigenlijk dit boek volkrabbelt met potlood en zinnen onderlijnt, harten tekent rond de paginanummers en kanttekeningen maakt… net zoals Emma zou doen!
Toen ik begon te lezen dacht ik dat ik de titel doorhad en dat ik er een ‘double entendre’ in mocht vinden… maar wie het boek las weet intussen wat het echt betekent. Maar ik blijf toch denken dat er meer achter zit!
Ik kan heel veel zinnen quoten uit het boek maar dan moet ik bijna het ganse boek in deze recensie overschrijven!
Stephan de Winter is filosoof en boekenfreak. Je kan hem op Twitter/X volgen: Winternaut en natuurlijk op Instagram onder zijn naam. Wie houdt van een kenner op vlak van filosofische en klassieke werken maar ook eigentijdse moderne klassiekers, moet zeker deze kerel volgen!
Nog enkele dingen wil ik kwijt:
1. Emma’s liefde voor boeken, literatuur en verhalen is heel belangrijk in dit boek… zoals ze zelf zegt op een bepaald moment: ‘Verhalen verbinden’
2. In dit boek spelen rouw en verwerken van verlies een grote rol. Elk onderdeel in het boek krijgt dan ook een term van de vijf stages van het rouwproces als titel. Ooit had ik het plan om zelf een verhaal te schrijven waarin deze stages een rol speelden. Maar ik denk dat Stephan geslaagd is waar ik zelf de moed voor ontbrak.
3. Het boek behandelt ook een heel zwaar thema, namelijk euthanasie. Ik weet dat niet iedereen voorstander is hiervan. Maar Stephan schrijft met zoveel respect en liefde en het grootste hart hierover.
4. Ook, betreffende rouwen, weet Stephan heel mooi aan te tonen dat dit iets is dat je nooit alleen hoeft te doen. En dat je ook nooit alleen bent die een verlies te verwerken heeft.
5. Het boek heeft heel wat verwijzingen naar literatuur en muziek. Stephan heeft ze dan ook allemaal achteraan in het boek op een rijtje gezet. Zelfs een heel bekende quote uit de Baghavad Gita, die ook later bekender is geworden door Oppenheimer, komt aan bod…
Ik heb het boek al eens met een term ‘woordenschatje’ bestempeld en ik hou me hieraan, want geen zin is te veel, geen woord ontbreekt of dient als opvulling. Het is een boek vol emotionele scenes dat tussen drama, filosofische verhandeling, thriller en fantasy zweeft. Ik kan enkel maar eindigen met te zeggen dat ik al hard uitkijk naar Stephans volgende boek! Cheers, mate!
Currently reading
January 13, 2025deze debuutroman verdient alle aandacht. hoe de auteur het thema van rouw heeft uitgewerkt is vernieuwend. het raamverhaal - de rouw over het verlies van een te vroeg gestorven geliefde - is verweven met een magisch-realistisch verhaal over hoe rouw ontwrichtend kan werken. er is ook een opmerkelijke derde laag. de gesprekken van de geliefden met hun psychiater vormen de humus voor reflecties over de (nakende) dood. Veel zinnen heb ik overgeschreven en bewaar ze in mijn (digitaal) geheugen.
ik leefde al lezend mee met het wel en wee van de personages. Gevoelige, breekbare momenten resoneerden in mij, raakten me.
een boek dat ik liefst in één adem had uitgelezen. Maar ja, dan leefde ik niet meer ...
marc calmeyn
ik leefde al lezend mee met het wel en wee van de personages. Gevoelige, breekbare momenten resoneerden in mij, raakten me.
een boek dat ik liefst in één adem had uitgelezen. Maar ja, dan leefde ik niet meer ...
marc calmeyn
February 14, 2025
Zeer verhalend, doorheen de fasen van rouw, doorheen beide tijdzones in dit boek, doorheen de treurwilgen, het leven doorheen de dood.
November 18, 2024
Een boek dat je in zoveel richtingen meeneemt. Eerst wat "secret garden"-vibes, maar die worden al snel overspoeld door iets veel zwarter. Een verslag van vrienden met een zware rugzak, van schuldgevoelens. Een reis doorheen rouw. Met verwarrende momenten, want wat is nog echt en wat niet. Je kan de onmacht soms voelen.
Een boek dat moet bezinken, en daarna herlezen worden om nog meer te begrijpen.
Een boek dat moet bezinken, en daarna herlezen worden om nog meer te begrijpen.
November 13, 2024
Toen de auteur mij persoonlijk een berichtje stuurde met de vraag of ik geïnteresseerd in het lezen van zijn boek, was ik zeer benieuwd!
Als iemand die dezelfde naam deelt als het hoofdpersonage in Voor altijd geleden, voelde ik me direct extra betrokken bij het verhaal. Stephan de Winter heeft een roman geschreven die zowel indringend als ontroerend is, en het bijzondere was dat het lezen van dit boek voor mij als lezer een persoonlijke dimensie kreeg door de naamverwantschap. Het was alsof het verhaal niet alleen over een fictief personage ging, maar over iemand die wel degelijk iets van mijzelf weerspiegelde.
Het boek onderzoekt op een eerlijke en gevoelige manier het thema van verlies, en de zoektocht naar betekenis in een leven dat ineens onherroepelijk verandert. Het boek slaagt erin de innerlijke strijd van het hoofdpersonage zo genuanceerd neer te zetten, dat het moeilijk is om niet mee te voelen met haar pijn, twijfels en momenten van hoop. De manier waarop de auteur rouw en het proces van heling beschrijft, is subtiel en raakt je in de kern, zonder ooit in overdrijving of sentiment te vervallen.
Voor altijd geleden is een boek dat je langer bijblijft. Het biedt een realistische, vaak sombere kijk op hoe mensen omgaan met verlies en de sporen die dat achterlaat, maar zonder de lezer in een donkere sfeer achter te laten. Het is een verhaal over veerkracht, over doorgaan, zelfs wanneer het leven je confronteert met de zwaarste verliezen. Dit boek kan ik dan ook van harte aanraden aan iedereen die geïnteresseerd is in een diepgaande en emotioneel rijke leeservaring.
Als iemand die dezelfde naam deelt als het hoofdpersonage in Voor altijd geleden, voelde ik me direct extra betrokken bij het verhaal. Stephan de Winter heeft een roman geschreven die zowel indringend als ontroerend is, en het bijzondere was dat het lezen van dit boek voor mij als lezer een persoonlijke dimensie kreeg door de naamverwantschap. Het was alsof het verhaal niet alleen over een fictief personage ging, maar over iemand die wel degelijk iets van mijzelf weerspiegelde.
Het boek onderzoekt op een eerlijke en gevoelige manier het thema van verlies, en de zoektocht naar betekenis in een leven dat ineens onherroepelijk verandert. Het boek slaagt erin de innerlijke strijd van het hoofdpersonage zo genuanceerd neer te zetten, dat het moeilijk is om niet mee te voelen met haar pijn, twijfels en momenten van hoop. De manier waarop de auteur rouw en het proces van heling beschrijft, is subtiel en raakt je in de kern, zonder ooit in overdrijving of sentiment te vervallen.
Voor altijd geleden is een boek dat je langer bijblijft. Het biedt een realistische, vaak sombere kijk op hoe mensen omgaan met verlies en de sporen die dat achterlaat, maar zonder de lezer in een donkere sfeer achter te laten. Het is een verhaal over veerkracht, over doorgaan, zelfs wanneer het leven je confronteert met de zwaarste verliezen. Dit boek kan ik dan ook van harte aanraden aan iedereen die geïnteresseerd is in een diepgaande en emotioneel rijke leeservaring.
September 4, 2025
4,5 ⭐️
Pfoe. Wat een boek.
Zelfs twee weken na het uitlezen van dit boek heb ik nog moeite om mijn gedachten te ordenen tot een leesbare recensie. Aan het einde had ik in ieder geval een grote brok in m’n keel en was ik 👌🏼 this close to crying. Stephan De Winter heeft een poëtische maar tegelijkertijd ook een heel toegankelijke schrijfstijl, waardoor ik simpelweg meegesleept werd en ik het boek in no-time uit had. Er valt zoveel uit dit verhaal te halen, maar het hoofdthema is toch echt rouw, wat enorm sterk wordt neergezet. Op allerlei manieren. Aan het einde van het verhaal heb je Emma, Tristan en de rest in je hart gesloten.
Je leest over het heden en het verleden: het verleden, waarin Emma ziek wordt en sterft en het heden waarin Tristan en zijn vrienden ‘De Zone’ betreden. En deze tijd in ‘De Zone’ is een (excuse my french) mindfuck. Wat ik geweldig vind, want het houd me nu na twee weken – en waarschijnlijk nog wel veel langer – nog altijd bezig.
Wat ik ook leuk vond waren de referenties naar (horror)verhalen en de muziek van Bon Iver. Ik heb mijn leeslijst dan ook weer uit kunnen breiden en Bon Ivers ‘For Emma, Forever Ago’ heeft hier de afgelopen week na jaren weer aangestaan ✨
Heel erg bedankt voor dit recensie-exemplaar Stephan De Winter & Uitgeverij Lannoo 🖤
Pfoe. Wat een boek.
Zelfs twee weken na het uitlezen van dit boek heb ik nog moeite om mijn gedachten te ordenen tot een leesbare recensie. Aan het einde had ik in ieder geval een grote brok in m’n keel en was ik 👌🏼 this close to crying. Stephan De Winter heeft een poëtische maar tegelijkertijd ook een heel toegankelijke schrijfstijl, waardoor ik simpelweg meegesleept werd en ik het boek in no-time uit had. Er valt zoveel uit dit verhaal te halen, maar het hoofdthema is toch echt rouw, wat enorm sterk wordt neergezet. Op allerlei manieren. Aan het einde van het verhaal heb je Emma, Tristan en de rest in je hart gesloten.
Je leest over het heden en het verleden: het verleden, waarin Emma ziek wordt en sterft en het heden waarin Tristan en zijn vrienden ‘De Zone’ betreden. En deze tijd in ‘De Zone’ is een (excuse my french) mindfuck. Wat ik geweldig vind, want het houd me nu na twee weken – en waarschijnlijk nog wel veel langer – nog altijd bezig.
Wat ik ook leuk vond waren de referenties naar (horror)verhalen en de muziek van Bon Iver. Ik heb mijn leeslijst dan ook weer uit kunnen breiden en Bon Ivers ‘For Emma, Forever Ago’ heeft hier de afgelopen week na jaren weer aangestaan ✨
Heel erg bedankt voor dit recensie-exemplaar Stephan De Winter & Uitgeverij Lannoo 🖤
March 13, 2025
Ik heb lang getwijfeld om na enkele hoofdstukken te stoppen omdat ik op mijn honger bleef zitten. De hoofdpersonages, met uitzondering van Emma, zijn zó… niet leuk. Ik vond het moeilijk om aansluiting te vinden.
Tristan, bijvoorbeeld, is een extreem onzeker personage - onzeker op een manier waarop je geen enkele soort van affectie voelt, enkel ergernis.
De schrijfstijl vond ik in de eerste helft van het boek ook behoorlijk onzeker overkomen.
Vanaf het hoofdstuk “Depressie” veranderde het helemaal voor mij. De puzzelstukjes vielen op hun plaats en de schrijfstijl werd veel meer zelfzeker. Pareltjes van beschrijvingen.
Eerste helft: 2/5
Tweede helft: 4/5
Ik kijk uit naar volgende werken.
Tristan, bijvoorbeeld, is een extreem onzeker personage - onzeker op een manier waarop je geen enkele soort van affectie voelt, enkel ergernis.
De schrijfstijl vond ik in de eerste helft van het boek ook behoorlijk onzeker overkomen.
Vanaf het hoofdstuk “Depressie” veranderde het helemaal voor mij. De puzzelstukjes vielen op hun plaats en de schrijfstijl werd veel meer zelfzeker. Pareltjes van beschrijvingen.
Eerste helft: 2/5
Tweede helft: 4/5
Ik kijk uit naar volgende werken.
January 26, 2025
Een verhaal over vriendschap, liefde, afscheid, verlies, aanvaarden, veerkracht, verloren lopen en vinden. En daartussenin verweven over de kracht en de schoonheid van verhalen. Mooi in al haar betekenissen.
Een boek waar iedereen voor zichzelf iets uit kan halen.
“Het zijn verhalen die ervoor zorgen dat iemands wereld niet verdwijnt wanneer die voor eeuwig en altijd z’n ogen sluit”
Een boek waar iedereen voor zichzelf iets uit kan halen.
“Het zijn verhalen die ervoor zorgen dat iemands wereld niet verdwijnt wanneer die voor eeuwig en altijd z’n ogen sluit”
November 7, 2024
De vriendin van Tristan is gestorven aan kanker. Het rouwproces wordt op verschillende manieren in het verhaal verwerkt. Heel originele benadering van Kubler-Ross! De herwerkte versie is super goed geslaagd! Prachtig meerlagig verhaal!
November 22, 2024
Heerlijk boek, indrukwekkend debuut!
In een ruk uitgelezen, ontroerend mooi geschreven. Prachtige zinnen, heel gevoelsmatig allemaal. Uit de buik. Verder schrijven Stephan!
In een ruk uitgelezen, ontroerend mooi geschreven. Prachtige zinnen, heel gevoelsmatig allemaal. Uit de buik. Verder schrijven Stephan!
November 12, 2024
In ‘Voor altijd geleden’, de debuutroman van Stephan De Winter, zijn de hoofdrollen weggelegd voor Tristan en Emma. Op jonge leeftijd wordt Tristan verliefd op Emma, een echt boekenmeisje. Jaren later zijn ze intens met elkaar verbonden door afscheid en rouw.
“Als ik dood ben, strooi me hier dan maar uit, bij de treurwilg, en kerf mijn naam erbij!”
Deze belofte wil Tristan nakomen. Maar de scheidingslijn tussen de werkelijkheid en het trauma door het verlies van Emma wordt heel broos. De Zandbergen, waar de treurwilgen ooit voor beschutting en bescherming zorgden, wordt nu overschaduwd door de harde confrontatie met haar dood. De wilgen zijn steeds aanwezig, soms zacht wiegend en dan weer verstikkend.
“De wilgen ritselen zachtjes verder, alsof ze elkaar onderling een verhaal toefluisteren.”
Heden en verleden wisselen elkaar af in dit bijzondere verhaal. Gevoelig, kwetsbaar, spannend, liefdevol en mysterieus. Ik kon vooral de ‘donkere kant’ van het verhaal enorm waarderen. De grens in tijd en beleving is hier overlappend, werkelijk hallucinant, zodat de gevoelswereld van Tristan intens tot uiting komt. Een portie verbeeldingskracht is misschien wel nodig bij deze fragmenten over de traumaverwerking, maar de donkerte wordt prachtig beschreven, is zo voelbaar. Ook de gevoelswereld van Emma wordt goed in beeld gebracht. Haar verhaal maakt het, ondanks haar naderende dood, toch wat minder zwaar en toegankelijker.
“‘Ik wist het wel’, fluisterde ze. ‘Dat je banger moet zijn van het licht dan van het donker…’”
Geen eenvoudig boek, maar ik hou wel van buitenbeentjes. De verwijzingen naar andere auteurs en muziek is prominent aanwezig. Ik was bijvoorbeeld al bekend met het werk van Elisabeth Kübler-Ross over de fasen van rouw en de dood. De namen van de hoofdstukken verwijzen naar deze fasen. Haar leerling David Kessler voegde er een zesde aan toe, ‘zingeving’, maar er is geen hoofdstuk dat naar die zingeving verwijst. Een detail misschien, maar dat maakt het boek voor mij juist zo sterk. En dan het donkere randje verwijzend naar de gothic novels van H.P. Lovecraft (waar ik een knappe graphic novel van bezit) en Algernon Blackwood (een fijne nieuwe ontdekking). Hun verbeelding heeft Stephan De Winter pakkend naar zijn hand weten te zetten! En luister vooral naar de twee belangrijkste muziekfragmenten van The Antlers en Bon Iver!
Enfin, er valt nog veel meer vertellen over ‘Voor altijd geleden’, laat je dus gewoon onderdompelen in dit bijzonder verhaal. En let dan ook op de verzorgde vormgeving, het mooie taalgebruik, de vele verwijzingen naar literatuur en muziek én de wilgen natuurlijk. Ach, misschien een beetje overdaad, maar het is allemaal wel zeer toepasselijk, zeer mooi.
Rouw een plek kunnen geven, een plek waar je altijd heen kan gaan, maar ook in vast kunt zitten. Een plek waaruit je kan ontsnappen door verhalen… het verhaal moet je wel zelf kiezen.
“En dus verdwaalde en doolde ik, verloren, in het bos van dode treurwilgen en overleden zielen. Het bos had geen einde. De dood ook niet.”
(‘Voor altijd geleden’ deed me soms denken aan Meneer L en het meisje van Wouter Godijn, een verhaal dat zich volledig buiten de werkelijkheid afspeelt, maar waar je toch middenin zit.)
“Als ik dood ben, strooi me hier dan maar uit, bij de treurwilg, en kerf mijn naam erbij!”
Deze belofte wil Tristan nakomen. Maar de scheidingslijn tussen de werkelijkheid en het trauma door het verlies van Emma wordt heel broos. De Zandbergen, waar de treurwilgen ooit voor beschutting en bescherming zorgden, wordt nu overschaduwd door de harde confrontatie met haar dood. De wilgen zijn steeds aanwezig, soms zacht wiegend en dan weer verstikkend.
“De wilgen ritselen zachtjes verder, alsof ze elkaar onderling een verhaal toefluisteren.”
Heden en verleden wisselen elkaar af in dit bijzondere verhaal. Gevoelig, kwetsbaar, spannend, liefdevol en mysterieus. Ik kon vooral de ‘donkere kant’ van het verhaal enorm waarderen. De grens in tijd en beleving is hier overlappend, werkelijk hallucinant, zodat de gevoelswereld van Tristan intens tot uiting komt. Een portie verbeeldingskracht is misschien wel nodig bij deze fragmenten over de traumaverwerking, maar de donkerte wordt prachtig beschreven, is zo voelbaar. Ook de gevoelswereld van Emma wordt goed in beeld gebracht. Haar verhaal maakt het, ondanks haar naderende dood, toch wat minder zwaar en toegankelijker.
“‘Ik wist het wel’, fluisterde ze. ‘Dat je banger moet zijn van het licht dan van het donker…’”
Geen eenvoudig boek, maar ik hou wel van buitenbeentjes. De verwijzingen naar andere auteurs en muziek is prominent aanwezig. Ik was bijvoorbeeld al bekend met het werk van Elisabeth Kübler-Ross over de fasen van rouw en de dood. De namen van de hoofdstukken verwijzen naar deze fasen. Haar leerling David Kessler voegde er een zesde aan toe, ‘zingeving’, maar er is geen hoofdstuk dat naar die zingeving verwijst. Een detail misschien, maar dat maakt het boek voor mij juist zo sterk. En dan het donkere randje verwijzend naar de gothic novels van H.P. Lovecraft (waar ik een knappe graphic novel van bezit) en Algernon Blackwood (een fijne nieuwe ontdekking). Hun verbeelding heeft Stephan De Winter pakkend naar zijn hand weten te zetten! En luister vooral naar de twee belangrijkste muziekfragmenten van The Antlers en Bon Iver!
Enfin, er valt nog veel meer vertellen over ‘Voor altijd geleden’, laat je dus gewoon onderdompelen in dit bijzonder verhaal. En let dan ook op de verzorgde vormgeving, het mooie taalgebruik, de vele verwijzingen naar literatuur en muziek én de wilgen natuurlijk. Ach, misschien een beetje overdaad, maar het is allemaal wel zeer toepasselijk, zeer mooi.
Rouw een plek kunnen geven, een plek waar je altijd heen kan gaan, maar ook in vast kunt zitten. Een plek waaruit je kan ontsnappen door verhalen… het verhaal moet je wel zelf kiezen.
“En dus verdwaalde en doolde ik, verloren, in het bos van dode treurwilgen en overleden zielen. Het bos had geen einde. De dood ook niet.”
(‘Voor altijd geleden’ deed me soms denken aan Meneer L en het meisje van Wouter Godijn, een verhaal dat zich volledig buiten de werkelijkheid afspeelt, maar waar je toch middenin zit.)
November 27, 2024
Stephan De Winter is een Belgische auteur en filosoof van opleiding. Hij heeft een passie voor boeken. Hij schrijft ze niet alleen, maar werkt ook in een Brugse boekhandel.
Tristan wordt verliefd op het enigszins excentrieke meisje Emma. Ze is de spil in hun vriendengroep. Het verdriet is dan ook groot wanneer ze overlijdt. Terzelfdertijd wordt domein de Zandbergen, waar Tristan en Emma mooie momenten hebben beleefd, afgesloten na een treinramp. De Zone - de naam die Zandbergen sindsdien krijgt toebedeeld - wordt verboden terrein. Maar dat is nu net de plaats waar de vriendengroep heen wil om te rouwen om Emma. Deze onderneming is echter niet zonder risico's.
De cover van Voor altijd geleden geeft niet veel prijs, maar is overduidelijk na het lezen van het verhaal. Uit de titel kan je het thema rouw afleiden. Het is een bijzonder verhaal dat qua schrijfstijl en inhoud moeilijk te vergelijken is met een ander boek of genre. Dat het uniek is, kan dus zeker als pluspunt tellen.
Stephan De Winter begint dit verhaal met een proloog die zich afspeelt in het heden en qua locatie in De Zone. De delen die zich op die locatie afspelen zijn vetgedrukt.
Daarnaast ontplooit het verhaal zich in het verleden. Het boek bevat verschillende delen die de fasen van rouw doorlopen. Er zijn geen hoofdstukken, maar het boek vormt een verhaal dat als het ware door hoofdpersonage Tristan wordt verteld. Dat lijkt een bewuste keuze van de auteur te zijn, die de lezer ook goed zal begrijpen. In dit verhaal uit het verleden - de periode voor de vriendengroep naar De Zone trekt - zijn er eveneens terugblikken naar en herinneringen aan een nog verder verleden. Toch is het verhaal goed te volgen. Dat er niet zoveel personages zijn, speelt hier zeker ook een rol. De auteur beperkt zich tot vijf personages met elk hun eigen persoonlijkheden.
Het genre is niet enkelvoudig te duiden, maar is eerder een mix van een coming of age-roman, met dystopische elementen, spanning, filosofie en young adult. Het is niet altijd even duidelijk naar waar het verhaal precies evolueert. De lezer krijgt regelmatig ook een Blair Witch project gevoel, een film uit 1999 waar ook in het verhaal zelf naar verwezen wordt.
De thema’s uit dit boek zijn vriendschap, liefde, verlies en rouw.
Het einde voelt vooral filosofisch aan.
De auteur gebruikt in dit verhaal heel wat quotes uit andere verhalen. Deze bronnen worden op het einde opgelijst.
Voor altijd geleden zal vooral gesmaakt worden door lezers die graag nieuwe verhaalstijlen ontdekken, graag filosoferen en het niet schuwen om eens uit hun comfortzone te stappen.
Dank aan uitgeverij Lannoo voor het recensie-exemplaar.
Rating: 3,5*
Tristan wordt verliefd op het enigszins excentrieke meisje Emma. Ze is de spil in hun vriendengroep. Het verdriet is dan ook groot wanneer ze overlijdt. Terzelfdertijd wordt domein de Zandbergen, waar Tristan en Emma mooie momenten hebben beleefd, afgesloten na een treinramp. De Zone - de naam die Zandbergen sindsdien krijgt toebedeeld - wordt verboden terrein. Maar dat is nu net de plaats waar de vriendengroep heen wil om te rouwen om Emma. Deze onderneming is echter niet zonder risico's.
De cover van Voor altijd geleden geeft niet veel prijs, maar is overduidelijk na het lezen van het verhaal. Uit de titel kan je het thema rouw afleiden. Het is een bijzonder verhaal dat qua schrijfstijl en inhoud moeilijk te vergelijken is met een ander boek of genre. Dat het uniek is, kan dus zeker als pluspunt tellen.
Stephan De Winter begint dit verhaal met een proloog die zich afspeelt in het heden en qua locatie in De Zone. De delen die zich op die locatie afspelen zijn vetgedrukt.
Daarnaast ontplooit het verhaal zich in het verleden. Het boek bevat verschillende delen die de fasen van rouw doorlopen. Er zijn geen hoofdstukken, maar het boek vormt een verhaal dat als het ware door hoofdpersonage Tristan wordt verteld. Dat lijkt een bewuste keuze van de auteur te zijn, die de lezer ook goed zal begrijpen. In dit verhaal uit het verleden - de periode voor de vriendengroep naar De Zone trekt - zijn er eveneens terugblikken naar en herinneringen aan een nog verder verleden. Toch is het verhaal goed te volgen. Dat er niet zoveel personages zijn, speelt hier zeker ook een rol. De auteur beperkt zich tot vijf personages met elk hun eigen persoonlijkheden.
Het genre is niet enkelvoudig te duiden, maar is eerder een mix van een coming of age-roman, met dystopische elementen, spanning, filosofie en young adult. Het is niet altijd even duidelijk naar waar het verhaal precies evolueert. De lezer krijgt regelmatig ook een Blair Witch project gevoel, een film uit 1999 waar ook in het verhaal zelf naar verwezen wordt.
De thema’s uit dit boek zijn vriendschap, liefde, verlies en rouw.
Het einde voelt vooral filosofisch aan.
De auteur gebruikt in dit verhaal heel wat quotes uit andere verhalen. Deze bronnen worden op het einde opgelijst.
Voor altijd geleden zal vooral gesmaakt worden door lezers die graag nieuwe verhaalstijlen ontdekken, graag filosoferen en het niet schuwen om eens uit hun comfortzone te stappen.
Dank aan uitgeverij Lannoo voor het recensie-exemplaar.
Rating: 3,5*
November 19, 2024
Ik ben in contact met Stephan naar aanleiding van zijn nieuw verhaal — wat een energieke, sympathieke gast! Vooral zijn interesse in het vreemde sprak me aan. Dit verhaal leest als een romantisch verhaal met een lichte ‘touch’ van het vreemde.
Graag start ik met het positieve. Het verhaal in de ‘tegenwoordige tijd’ bevat droomachtige sequenties die zeker potentieel hebben. Ze verbinden met karakters en zijn vaak grenzeloos in hun begin/einde. Da’s voor mij belangrijk bij weird fiction-verhalen, waar je de grens tussen rationeel en irrationeel graag zo dun mogelijk houdt. Een perfecte voedingsbodem voor verwarring.
Jammer alleen dat er meermaals letterlijk ‘toen gebeurde er iets vreemds’ vermeld wordt ervoor. Een iets te ongewild neonlicht, als je het mij vraagt. De balans neigt ook vooral in het ‘verleden’ dan in de ‘tegenwoordige’ tijd, waardoor deze sequenties vaak ondergesneeuwd aanvoelen. Ik voorspel dat weirdo’s als mezelf, die weird fiction eten tussen hun boterhammen, wat op hun honger zullen blijven zitten.
Het verhaal speelt niet alleen erg vaak in het ‘verleden’ af, de ik-persoon/hoofdkarakter voelt wat als een bijrol in zijn eigen verhaal. De nadruk ligt bijzonder op het Emma-karakter, waardoor er haast niets overblijft om het hoofdkarakter driedimensionaal te maken. Tristan (ik-persoon) blijft wat een aanhangsel van Emma, lijkt me. (Uitgeverij Lannoo schiet hier ook wat te kort, vind ik, aangezien er stopwoordjes, clichés, passieve vormen… overblijven die best laaghangend fruit zijn bij het redigeren.)
In ieder geval ben ik superblij dat ik Stephan ontdekt heb. Mensen die interesse hebben in het onverklaarbare vreemde zijn schaars, laat staan mensen die erover willen schrijven. Een debuut blijft altijd moeilijk, vermoed ik. ‘Welke eerste indruk wil je achterlaten?’ Het voordeel is dat er veel groeimarge is erna en dat wens ik, samen met tonnenvol plezier, de auteur van harte toe.
Elk verhaal met weird-elementen moeten we met z’n allen toejuichen. Dit is zo’n verhaal dat rouw met het vreemde verbindt en dit vooral op een heel leesbare manier probeert te doen. Meer van dit!
Graag start ik met het positieve. Het verhaal in de ‘tegenwoordige tijd’ bevat droomachtige sequenties die zeker potentieel hebben. Ze verbinden met karakters en zijn vaak grenzeloos in hun begin/einde. Da’s voor mij belangrijk bij weird fiction-verhalen, waar je de grens tussen rationeel en irrationeel graag zo dun mogelijk houdt. Een perfecte voedingsbodem voor verwarring.
Jammer alleen dat er meermaals letterlijk ‘toen gebeurde er iets vreemds’ vermeld wordt ervoor. Een iets te ongewild neonlicht, als je het mij vraagt. De balans neigt ook vooral in het ‘verleden’ dan in de ‘tegenwoordige’ tijd, waardoor deze sequenties vaak ondergesneeuwd aanvoelen. Ik voorspel dat weirdo’s als mezelf, die weird fiction eten tussen hun boterhammen, wat op hun honger zullen blijven zitten.
Het verhaal speelt niet alleen erg vaak in het ‘verleden’ af, de ik-persoon/hoofdkarakter voelt wat als een bijrol in zijn eigen verhaal. De nadruk ligt bijzonder op het Emma-karakter, waardoor er haast niets overblijft om het hoofdkarakter driedimensionaal te maken. Tristan (ik-persoon) blijft wat een aanhangsel van Emma, lijkt me. (Uitgeverij Lannoo schiet hier ook wat te kort, vind ik, aangezien er stopwoordjes, clichés, passieve vormen… overblijven die best laaghangend fruit zijn bij het redigeren.)
In ieder geval ben ik superblij dat ik Stephan ontdekt heb. Mensen die interesse hebben in het onverklaarbare vreemde zijn schaars, laat staan mensen die erover willen schrijven. Een debuut blijft altijd moeilijk, vermoed ik. ‘Welke eerste indruk wil je achterlaten?’ Het voordeel is dat er veel groeimarge is erna en dat wens ik, samen met tonnenvol plezier, de auteur van harte toe.
Elk verhaal met weird-elementen moeten we met z’n allen toejuichen. Dit is zo’n verhaal dat rouw met het vreemde verbindt en dit vooral op een heel leesbare manier probeert te doen. Meer van dit!
November 18, 2025
📚 ‘Voor altijd geleden’ vertelt het verhaal van Tristan, die rouwt om de dood van zijn vriendin Emma. Het nabijgelegen natuurdomein ‘De Zandbergen’, wordt na een vreemd treinongeluk afgesloten. De verhalen die over het domein de ronde beginnen te doen, lijken voor Tristan en zijn vrienden allemaal te verwijzen naar Emma en haar boekenwereld. Maar: wat is verhaal en wat is werkelijkheid wanneer je rouwt?
📚 De thematiek van dit boek sprak me enorm aan: verlies, rouw, vriendschap, mysteries. Maar: ik moet tot mijn spijt zeggen dat dit geen boek voor mij was. In die mate zelfs dat ik het niet uitgelezen heb. Lezen begon als een opdracht te voelen, en dat kan toch echt de bedoeling niet zijn.
📚 Ik doe dan ook geen uitspraken over het verloop van de verhaallijn op zich, maar geef wel even mee waarom ik het boek uiteindelijk aan de kant legde.
📚 Het begon voor mij met de schrijfstijl. De auteur hanteert de hele tijd “m’n” en “z’n”, met zo’n frequentie dat het voor mij erg begon te storen. Ik kon dat tijdens het lezen niet meer negeren, waardoor de inhoud van het verhaal naar de achtergrond dreigde te verdwijnen.
📚 Daarnaast voelden de personages voor mij onvoldoende ‘echt’ aan. Ik vond dat ze vaak te matuur reageerden voor hun leeftijd, waardoor ze onnatuurlijk aanvoelden. Die discrepantie zat voor mij zowel in hun taalgebruik als in hun handelingen: dialogen die stroef aanvoelden door hoe ze gevoerd werden of welke woorden gebruiken werden, en plagerijtjes of ‘tienergedrag’ dat al eens uitbleef waar je dat wel kan verwachten.
📚 Gelukkig is lezen een persoonlijke ervaring en hoef je je door mijn mening niet te laten tegenhouden. Spreekt de verhaallijn je aan? Geef het boek dan vooral een eerlijke kans!
📚 De thematiek van dit boek sprak me enorm aan: verlies, rouw, vriendschap, mysteries. Maar: ik moet tot mijn spijt zeggen dat dit geen boek voor mij was. In die mate zelfs dat ik het niet uitgelezen heb. Lezen begon als een opdracht te voelen, en dat kan toch echt de bedoeling niet zijn.
📚 Ik doe dan ook geen uitspraken over het verloop van de verhaallijn op zich, maar geef wel even mee waarom ik het boek uiteindelijk aan de kant legde.
📚 Het begon voor mij met de schrijfstijl. De auteur hanteert de hele tijd “m’n” en “z’n”, met zo’n frequentie dat het voor mij erg begon te storen. Ik kon dat tijdens het lezen niet meer negeren, waardoor de inhoud van het verhaal naar de achtergrond dreigde te verdwijnen.
📚 Daarnaast voelden de personages voor mij onvoldoende ‘echt’ aan. Ik vond dat ze vaak te matuur reageerden voor hun leeftijd, waardoor ze onnatuurlijk aanvoelden. Die discrepantie zat voor mij zowel in hun taalgebruik als in hun handelingen: dialogen die stroef aanvoelden door hoe ze gevoerd werden of welke woorden gebruiken werden, en plagerijtjes of ‘tienergedrag’ dat al eens uitbleef waar je dat wel kan verwachten.
📚 Gelukkig is lezen een persoonlijke ervaring en hoef je je door mijn mening niet te laten tegenhouden. Spreekt de verhaallijn je aan? Geef het boek dan vooral een eerlijke kans!
November 15, 2024
Voor altijd geleden is een boek dat je van de eerste letter tot de laatste meesleept op een innerlijke reis van gemis, liefde, verdriet en rouw. Het is een verhaal dat stof heeft tot nadenken en een werkelijkheid creëert waarin je als buitenstaander kan kijken naar het rouwproces van een mens via een filosofische kijk.
Het geeft de lezers de kans om zo ook tot inzichten te komen binnen hun eigen rouwprocessen (want iedereen heeft helaas ervaringen met verlies en gemis), die ze misschien wel al in zich hadden maar nog niet konden verwoorden.
Het heeft mij persoonlijk geholpen en me zelf een stukje kunnen helen.
Het is zeker geen boek voor de ‘faint-hearted’. Maar zeker de moeite waard om te lezen. Ik raad het dus ook ten sterkste aan bij iedereen die ik ken.
5 Sterren 1 voor 1 volledig verdiend!
Nogmaals een dikke proficiat met dit werk Stephan. Ik hoop oprecht dat het de liefde krijgt dat het verdiend.
- Nini
Het geeft de lezers de kans om zo ook tot inzichten te komen binnen hun eigen rouwprocessen (want iedereen heeft helaas ervaringen met verlies en gemis), die ze misschien wel al in zich hadden maar nog niet konden verwoorden.
Het heeft mij persoonlijk geholpen en me zelf een stukje kunnen helen.
Het is zeker geen boek voor de ‘faint-hearted’. Maar zeker de moeite waard om te lezen. Ik raad het dus ook ten sterkste aan bij iedereen die ik ken.
5 Sterren 1 voor 1 volledig verdiend!
Nogmaals een dikke proficiat met dit werk Stephan. Ik hoop oprecht dat het de liefde krijgt dat het verdiend.
- Nini
March 14, 2025
Soms kom je een boek tegen dat je raakt op een manier die je niet had verwacht en dit is zo’n boek. Ik kan mij geen enkel ander verhaal herinneren dat mij in één en dezelfde zin boosheid, teleurstelling en liefde heeft laten voelen.
Eerlijk gezegd had ik dit boek waarschijnlijk (nog) niet gelezen als ik de auteur niet was gaan volgen op X. Maar wat ben ik blij dat ik het toch heb gedaan! De eerste hoofdstukken gaven mij een Eleanor & Park-gevoel dat mij meteen meenam in het verhaal. Maar al snel sloeg de vibe om, en kreeg het verhaal een hele andere, onverwachte wending.
Normaal gesproken trekt het duister fantasy-element mij niet zo aan, maar hier werkte het. Pas toen het einde alle puzzelstukjes samenbracht, begreep en waardeerde ik zelfs de scènes waar ik aanvankelijk mijn twijfels over had. Een emotioneel geladen leeservaring.
Eerlijk gezegd had ik dit boek waarschijnlijk (nog) niet gelezen als ik de auteur niet was gaan volgen op X. Maar wat ben ik blij dat ik het toch heb gedaan! De eerste hoofdstukken gaven mij een Eleanor & Park-gevoel dat mij meteen meenam in het verhaal. Maar al snel sloeg de vibe om, en kreeg het verhaal een hele andere, onverwachte wending.
Normaal gesproken trekt het duister fantasy-element mij niet zo aan, maar hier werkte het. Pas toen het einde alle puzzelstukjes samenbracht, begreep en waardeerde ik zelfs de scènes waar ik aanvankelijk mijn twijfels over had. Een emotioneel geladen leeservaring.
January 18, 2025
Een boek over vriendschap en verlies.
Ontroerend en helend. Je beleeft het mee : hoe een kankerpatiënt en zijn naaste omgeving zich door een periode van verdriet, verwerking en afscheid worstelen. De hoofdpersoon is hier Tristan - en ergens lijkt het op een omgekeerd verhaal van Tristan en Isolde (Emma).
Als je psychologie en filosofie als science beschouwt - is het een prachtig SF-verhaal.
Er zijn duidelijk twee verhaallijnen door elkaar verweven - waar enerzijds de gebeurtenissen verteld worden en een tweede die de belevenis weergeeft - waar fictie de werkelijkheid kan overstijgen.
Aan te bevelen voor iedereen ... we krijgen allemaal te maken met zo'n situatie, zelf of in je naaste omgeving.
Ontroerend en helend. Je beleeft het mee : hoe een kankerpatiënt en zijn naaste omgeving zich door een periode van verdriet, verwerking en afscheid worstelen. De hoofdpersoon is hier Tristan - en ergens lijkt het op een omgekeerd verhaal van Tristan en Isolde (Emma).
Als je psychologie en filosofie als science beschouwt - is het een prachtig SF-verhaal.
Er zijn duidelijk twee verhaallijnen door elkaar verweven - waar enerzijds de gebeurtenissen verteld worden en een tweede die de belevenis weergeeft - waar fictie de werkelijkheid kan overstijgen.
Aan te bevelen voor iedereen ... we krijgen allemaal te maken met zo'n situatie, zelf of in je naaste omgeving.
June 10, 2025
Dit boek is zoveel meer dan een goed geschreven stukje fictie. Het is een spiegel die je naar binnen laat kijken. Hoe ga jij zelf om met rouwen? Heb jij spijt van onomkeerbare zaken? Zodra het harde oordeel viel vrij aan het begin van het boek, kom je terecht in de mallemolen en vervaagt het concept bewustzijn. Wat is écht? Wie is echt? Ik vond het een aangrijpende vertelling. Elk personage lijkt een onderdeel te zijn van Triestans ziel, verlangen en spijt. Ik heb het heel graag gelezen en het kwam extra hard binnen. Omdat ik de schrijver ook persoonlijk ken, gaf het tegelijk ook een heel persoonlijke en intieme kijk in de hersenpan van deze jonge beloftevolle schrijver.
November 12, 2024
Wauw!
Wat een prachtig boek... Wat een schrijfstijl.
Natuurlijk spreekt het hoofdpersonage (Emma) mij heel hard aan, bovendien is ze een boekenmeisje zoals ik dus. Helaas is ze wel gestorven... Aan die stomme kloteziekte, kanker...
Het was een rollercoaster van emoties die mij doorheen het verhaal brachten. Liefde, warmte, verdriet... De beide verhaallijnen (Emma & Tristan / Tristan's rouw), zijn zo mooi geschreven en uitgewerkt. Het heeft me zo diep geraakt en het zal zeker nog lang nazinderen.
Ik zou zeggen neem je geliefde eens goed vast, want je weet nooit wat de toekomst brengt.
Wat een prachtig boek... Wat een schrijfstijl.
Natuurlijk spreekt het hoofdpersonage (Emma) mij heel hard aan, bovendien is ze een boekenmeisje zoals ik dus. Helaas is ze wel gestorven... Aan die stomme kloteziekte, kanker...
Het was een rollercoaster van emoties die mij doorheen het verhaal brachten. Liefde, warmte, verdriet... De beide verhaallijnen (Emma & Tristan / Tristan's rouw), zijn zo mooi geschreven en uitgewerkt. Het heeft me zo diep geraakt en het zal zeker nog lang nazinderen.
Ik zou zeggen neem je geliefde eens goed vast, want je weet nooit wat de toekomst brengt.
June 9, 2025
Uitgelezen op een namiddag, maar niet zonder moeite. Na een half boek wilde ik het wegleggen. De lijn in de Zandbergen lag me niet, was me te zweverig, te los van, te ver van.
Toch maar doorgelezen. Dat verdiende hij wel, de auteur (die ik met plezier op X volg). En daar ben ik blij om. Het verhaal kwam tot zichzelf, en kwam tot mijzelf.
Ik ga er nog aan denken. Nog vaak waarschijnlijk. Maar eerst ga ik de soundtrack van het boek beluisteren.
Toch maar doorgelezen. Dat verdiende hij wel, de auteur (die ik met plezier op X volg). En daar ben ik blij om. Het verhaal kwam tot zichzelf, en kwam tot mijzelf.
Ik ga er nog aan denken. Nog vaak waarschijnlijk. Maar eerst ga ik de soundtrack van het boek beluisteren.
Displaying 1 - 30 of 33 reviews