In 2016 werd Nathalie Huygens verkracht tijdens het joggen. De fysieke kwetsuren die ze aan deze gruwelijke daad overhield zullen nooit helemaal helen. Maar het trauma en de psychische pijn blijken een tweede hel die maar niet voorbijgaat. Het is zo erg dat Nathalie euthanasie aanvroeg. In dit boek vertelt ze heel open en zonder schroom hoe ze ondanks alles toch probeert om overeind te blijven en elke ochtend nieuwe moed zoekt om de dag door te komen.
Nathalie geeft een inkijk in hoe ze van een levenslustige, vrolijke en onbezorgde vrouw, echtgenote en moeder veranderde in iemand die het moeilijk vindt om te functioneren. Hoe ze haar vroegere leven helemaal kwijtraakte. Ze wil tegelijk ook dankbaarheid tonen voor iedereen die er voor haar was en is. En aan de wereld duidelijk maken wat de impact van seksueel geweld kan zijn op het leven van het slachtoffer en haar omgeving. Ook de kinderen en de zus van Nathalie vertellen hun kant van het verhaal.
Wat een verhaal… Ik heb dit in kleine stukjes moeten lezen omwille van de zwaarte en duisternis ervan. Het is een heel moedige beschrijving van hoe trauma aan je lijf blijft plakken en hoe moeilijk het is om hiermee om te gaan, ook voor je geliefden.
Beginnen lezen en niet meer aan de kant gelegd. Geen boek dat men voor het plezier leest maar een boek dat iedereen toch minstens één keer zou moeten lezen.
Na een interview op de televisie, wist ik, dit boek wil ik lezen.
Het lezen stond als sinds langere tijd op een heel laag pitje, om niet te zeggen, ik las totaal niet meer. Ondanks dat ik toch langer over het boek gedaan heb dan ik vroeger deed, werd ik toch meegesleept in het verhaal van Nathalie.
Ik moest soms ook gewoon stoppen, omdat ik mij niet kan voorstellen dat je zo'n trauma kan meemaken, en gewoon moet zien te overleven.
Nathalie beschrijft alles zoals het is. En je kan maar een fractie begrijpen van wat zij meegemaakt heeft.
Ik ben blij dat ik met de aankoop van het boek heb kunnen bijdragen aan de Zorgcentra na Seksueel Geweld.
Dit boek zou verplichte literatuur moeten zijn voor iedereen (politie, justitie, zorg,...) die met slachtoffers in aanraking komt. Het toont een jarenlange strijd om te leren leven met die vreselijke herinnering maar ook de dankbaarheid voor die mensen die haar bleven steunen. Zij die haar niet alleen zagen als een slachtoffer, patient,... maar als mens. We kunnen enkel bewondering hebben voor haar kracht om door te zetten en dit aangrijpende verhaal neer te pennen.
Schrijnend verhaal over de gevolgen van ernstig trauma. Heel erg verdrietig en pijnlijk voor het hele gezin. De bijdragen op het einde van de kinderen en zus zijn dan ook waardevol. Als psycholoog mis ik wel verdieping naar de ruimere context, de gevolgde therapie en de weg naar herstel. Dit komt op het einde summier aan bod.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Zo vaak dit boek willen wegleggen want pfff.. maar het hield me op één of andere manier gevangen, net zoals Nathalie ‘gevangen’ zit in het trauma. Ietwat vreemd maar beklijvend. Aan het einde komt er wat meer achtergrondinformatie over Nathalie als persoon vóór het gebeuren, en daarmee voor mij ook een beetje opheldering.