Ο συγγραφέας είναι το τραγικό πρόσωπο μιας ανείπωτης και επώδυνης αλήθειας που σημάδεψε τη ζωή του ανεξίτηλα. Πρόκειται για το δράμα που εξελίχθηκε πριν μια δεκαετία όταν ο πατέρας του δολοφόνησε τη σύζυγό του, την κόρη του, αποπειράθηκε να σκοτώσει τον γιο του και μετά αυτοκτόνησε. Ο γιος παρά τον τραυματισμό του επιβίωσε. Παρά τον ψυχικό του ακρωτηριασμό, βρήκε το κουράγιο να περιγράψει όλα όσα διαδραματίστηκαν στο οικογενειακό του περιβάλλον μέχρι το φρικτό έγκλημα.
Συναισθηματικά αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο βιβλίο. Το διάβασα σε δύο μέρες αλλά υπήρξαν στιγμές που δάκρυσα κι υπήρξαν στιγμές που έκλαψα σχεδόν με λυγμούς. Δεν γίνεται να διαβάσεις μια τέτοια ιστορία και να μην νιώσεις πόνο. Από την άλλη, αυτή είναι μια ιστορία ενός ανθρώπου μαχητή που πάλευε και παλεύει κάτω από πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες. Έχει ένα μήνυμα για όλους κι όλες ότι οτιδήποτε και αν μας συμβεί, μπορούμε αν θέλουμε να μην το αφήσουμε να μας διαλύσει. Ότι ο άνθρωπος έχει στήριξη από άλλους ανθρώπους γύρω του και μπορεί να ζητήσει στήριξη φτάνει να μπορέσει να τη ζητήσει. Δύσκολα θα βρεις ελπίδα από μια ιστορία με τόσο πόνο και θάνατο όμως υπάρχει ελπίδα, υπάρχει φως ακόμα και στα πιο σκοτεινά σκοτάδια. Ευχαριστώ πολύ τον Κλεόπα που αποφάσισε να μοιραστεί τόσα δύσκολα θέματα με τους αναγνώστες/τριες γιατί μας κάνει να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε και να νιώσουμε. Τέλος εύχομαι με το τέλος αυτού του βιβλίου κι έχοντας μοιραστεί όλο τον πόνο, όλο το μαύρο που έζησε, να ξαλαφρώσει και να έχει μια ζωή διαφορετική από εδώ και πέρα, όπως την ονειρεύεται.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ο Κλεόπας Κουλουμάς δεν αυτοπροσδιορίζεται ως λογοτέχνης, και αυτό είναι προς τιμήν του, αφού το γράψιμο δεν αποτελεί το δυνατό του σημείο. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, όμως, η γλωσσική επιμέλεια θα έπρεπε να παίξει ουσιαστικό ρόλο. Στην προκειμένη περίπτωση ήταν φτωχή έως ανύπαρκτη, γεγονός που αδικεί την αφήγηση. Κρίμα, γιατί η αληθινή ιστορία του Κλεόπα άξιζε σαφώς καλύτερη φροντίδα.
Παρά τις αδυναμίες τόσο στην έκφραση όσο και στη δομή, η αυτοβιογραφία του Κλεόπα υπήρξε αναμφίβολα το πιο συγκλονιστικό βιβλίο που διάβασα φέτος. Στις 18 Ιουνίου 2014, ο Άντρος Πιτής εκτέλεσε εν ψυχρώ τη σύζυγό του Μαργαρίτα και την 9χρονη κόρη τους Αντωνία με στρατιωτικό τυφέκιο έξω από το σπίτι του στη Λευκωσία. Στη συνέχεια πυροβόλησε και τραυμάτισε σοβαρά τον 14χρονο γιο του, Κλεόπα, ο οποίος επέζησε έπειτα από πολύωρη χειρουργική επέμβαση. Αμέσως μετά, ο δράστης έθεσε τέλος στη ζωή του. Το γεγονός συγκλόνισε την κυπριακή κοινωνία και θεωρείται ένα από τα σοβαρότερα οικογενειακά εγκλήματα των τελευταίων είκοσι ετών στην Κύπρο.
Το αυτοβιογραφικό αφήγημα εστιάζει στην περίοδο πριν από τον φόνο, φωτίζοντας τα αίτια και τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγωδία. Αναδεικνύει το κλίμα τρόμου που επικρατούσε στην οικογένεια και τη συνεχή σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που υπέστησαν ο Κλεόπας, η μητέρα του και η αδελφή του από τον πατέρα, εξηγώντας πώς η μακροχρόνια βία και η σιωπή κατέληξαν στα μοιραία γεγονότα.
Χαίρομαι που ο Κλεόπας πήρε την απόφαση να αφηγηθεί την ιστορία του, όχι μόνο επειδή έτσι μπόρεσε να επεξεργαστεί τα σύνθετα και επώδυνα συναισθήματά του, αλλά κυρίως επειδή αποκάλυψε στην κοινωνία το πραγματικό πρόσωπο του δράστη. Με την αφήγησή του ο Κλεόπας απάντησε σε όσους προσπάθησαν να δικαιολογήσουν το έγκλημα, ισχυριζόμενοι ότι τον είχε προκαλέσει η μάνα, ή ότι έδρασε εν βρασμώ ψυχής. Τον ξεγύμνωσε και τον εξέθεσε δημόσια, αφαιρώντας κάθε άλλοθι, όπως ακριβώς του άξιζε - και λίγα του έκανε αν με ρωτάτε. Ήταν το ελάχιστο που άξιζε στο φονιά μετά από όσα έκανε στη γυναίκα και τα αθώα παιδιά του.
Aπίστευτο πως ένα άτομο μετά από τάσο που έχει ζησει μεσά σε τόσο νεαρή ηλικία να βρίσκει την δύναμη να τα μοιραστεί και να βλέπει την ζωη θετικά. Ευχαριτώ Κλεόπα για το βιβλίο σου, πραγματικά ένα από τα top must read!