Δεν υπάρχουν βουνά που δεν μπορείς να νικήσεις. Παναγιώτης Γιαννάκης
Ο «Δράκος» του ελληνικού μπάσκετ σήκωσε στους ώμους του όλη την Ελλάδα το 1987. Κατέκτησε όλους τους τίτλους, δοξάστηκε ως παίκτης και ως προπονητής, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τους παιδικούς φίλους του, τον πρώτο προπονητή του και τη μητέρα του Καλλιόπη.
Ο δημοσιογράφος Παντελής Βλαχόπουλος για έναν χρόνο ήταν συνοδοιπόρος του σε μια βουτιά στην ιστορία της μυθιστορηματικής ζωής του. Τον είδε να αναπολεί, να θυμώνει, να συγχωρεί, να ξεσπάει, να οραματίζεται, να συγκινείται. Οι απόψεις του σκληρές σαν βράχος, το αποτύπωμά του στον ελληνικό αθλητισμό φανερό και λαμπερό. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στις σελίδες αυτού του βιβλίου μιλά σε πρώτο πρόσωπο για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, την κοσμοθεωρία του και τα ιδανικά τα οποία πρεσβεύει. Ιδανικά διαχρονικά, που μπορούν να αποτελέσουν φωτεινό μονοπάτι για τη νέα γενιά.
Αυτό το μελαχρινό αγόρι με τα πεταχτά αυτιά από τη Νίκαια εξηγεί πώς ξεπέρασε όλες τις αντιξοότητες, τα εμπόδια, την αμφισβήτηση, και από το φτωχόσπιτο της οδού Πάτμου εισχώρησε με το σπαθί του στα σπίτια όλου του κόσμου. Έπεσε πολλές φορές, αλλά στάθηκε όρθιος ξανά και ξανά.
Ήταν και είναι ένας τρωτός και άτρωτος.
Αν ασχοληθείς με τις δικαιολογίες, θα χάσεις την ευκαιρία να ζήσεις συναρπαστικά. Ο φράχτης έπρεπε να πέσει, να μεγαλώσει το γήπεδο και ν’ αποκτήσω όραμα.. Είναι υπέροχος ο αθλητισμός και οι νίκες, αλλά, όταν ξανακερδίζεις τη ζωή, γίνεσαι ο απόλυτος ορισμός του νικητή. Πρέπει να βλέπουμε τον μεγαλύτερο αντίπαλό μας ως τον καλύτερο προπονητή μας. Παναγιώτης Γιαννάκης
Είμαι υποκειμενικός κριτής γιατί ο Γιαννάκης είναι ο αγαπημένος μου καλαθοσφαιριστής. Το βιβλίο έχει απλό λόγο, και ορθώς θεωρώ, γιατί απευθύνεται σε ευρύ κοινό. Περιγράφει και αποτυπώνει απόλυτα αυτό που ήταν ο Γιαννάκης ως παίκτης και αυτό που είναι ως άνθρωπος και δείχνει πώς αθλητισμός έχει τον τρόπο να εξελίσσει τους ανθρώπους, αρκεί βέβαια και οι ίδιοι να το θέλουν.
Αν ήθελα να το περιγράψω σε μία πρόταση, είναι σαν να κάθομαι δίπλα σε ένα τζάκι με ένα ρόφημα στο χέρι και τον Γιαννάκη να μου διηγείται τις ιστορίες του με τη χαρακτηριστική βαθειά φωνή του.
Με ενόχλησε λιγάκι το ύφος του Παντελή Βλαχόπουλου. Καλύτερα να το έγραφε μόνος του ο Γιαννάκης. Όταν όμως έχεις μεγαλώσει με Γκάλη, Γιαννάκη και τ'αλλα παιδιά, με το μεγαλείο του '87, με τον μεγάλο ΑΡΗ ως κοινωνικό φαινόμενο στα τέλη της δεκαετίας του 80 που αδειαζανε οι δρόμοι κάθε Πέμπτη, τότε δεν έχεις παρά να διαβάσεις αυτό το βιβλίο, για να σε ταξιδέψει σε εκείνα τα όμορφα χρόνια. Δράκε σε αγαπάμε για όλα όσα μας προσφερες!
Αυτό το βιβλίο είναι ένα μαγικό ταξίδι όχι μόνο όσων αφορά το μπάσκετ αλλά και σε ότι μπορούμε να καταφέρουμε σαν λαός γενικότερα.Πολλά τα μυνήματα και οι πληροφορίες που θα μπορούσαν να είναι σίγουρα περισσότερα όσων αφορά τα χρόνια του Άρη όσο και του Ευρωμπάσκετ του 2007 καθώς και το ολυμπιακό τουρνουά του 2008 στο Πεκίνο. Έχοντας βιώσει από παιδί όλη την πορεία του Παναγιώτη Γιαννάκη πρώτα ως αθλητή και μετά ως προπονητή έχω να πω ότι είναι ένα βιβλίο που πραγματικά του αξίζει για την υστεροφημία του. Είχα την χαρά και την τιμή να τον συναντήσω τυχαία σε ένα τουρνουά με την ακαδημία του στην Πτολεμαΐδα. Σ' ευχαριστούμε για όλες τις στιγμές που μας χάρισες!
Μιλάει για τη ζωή του γενικά, Πως ξεκίνησε από μια φτωχή οικογένειά στη Νίκαια και πως δεν τα έβαλε ποτέ κάτω. Όπως και να το κάνουμε όμως αν και το κυριότερο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο είναι αυτή η πάλη που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος σε οποιονδήποτε τομέα, σε κάτι που του αρέσει, παρόλα αυτά παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα βιβλίο για το μπάσκετ το οποίο για κάποιον που δεν το παρακολουθεί σε κάποια σημεία το βιβλίο είναι λίγο βαρετό. Του γίνω 4 αστέρια αν και θα μπορούσε εύκολα νσ ναι και 3.
Αληθινός άνθρωπος με δυνατά και τρωτά σημεία. Ευθύς και ντόμπρος,τον εκτιμώ αφάνταστα παρόλο που είμαι και εγώ ένας από αυτούς που τον έχουν γιουχαρει,λόγω αντιπαλότητας - και συγνώμη για την συμπεριφορά μου. Αξίζει, ιδίως για εμάς τους 40 plus σε ηλικία που τα ζήσαμε όλα αυτά από πρώτο χέρι. Διαβάστε το!
Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, ειδικά επειδή αφορά τον Παναγιώτη Γιαννάκη που όλοι μας αγαπήσαμε από το μπάσκετ το 1987. Κάπως κουραστικό σε κάποια σημεία, ιδιαίτερα όταν πετάγεται στην ίδια παράγραφο πάνω κάτω μέσα στον χρόνο από το παρελθόν, στο πρόσφατο παρελθόν, στο μέλλον, στο παρόν και πίσω. Παρόλα αυτά χαίρομαι που το διάβασα.
Ένα βιβλίο που απευθύνεται αποκλειστικά στους λάτρες του ελληνικού μπάσκετ. Περιγράφει τη διαδρομή ενός απλού ανθρώπου από τη Νίκαια, ο οποίος εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους αθλητές και προπονητές καλαθοσφαίρισης στον κόσμο.
Μόλις το τελείωσα. Μου έκανε παρέα αρκετά απογεύματα και λίγα βράδια. Μου άρεσε πολύ όπως περιγράφει την πορεία του και τα μηνύματα που σου περνάει μέσα από τον αθλητισμό.
Προσωπικά ταυτίζομαι σε πολλές πτυχές του και μου αρέσει αυτό, μου δίνει δύναμη να συνεχίσω.
Τέσσερα αστέρια για τις πληροφορίες (αν και περίμενα περισσότερο συναίσθημα, υπάρχουν αποκαλύψεις), δύο για τη δομή του βιβλίου (που είναι περισσότερο συνέντευξη-εξομολόγηση σε συνέχειες, παρά αυτοβιογραφία).
Διαβάζεται περισσότερο ως συνέντευξη σε συνέχειες παρά ως αυτοβιογραφία. Ακόμα και έτσι είναι χαρά να διαβάζεις για την πορεία ενός τεράστιου αθλητή και ανθρώπου.