Ήτοι βιβλίον ιστορικώτατον άμα και αστειότατον, πραγματευόμενον περί του πως υπήγασιν οι άνθρωποι του Χριστού να ληστεύσωσι και φονεύσωσι του ανθρώπους του αντίχριστου. Συγγραφέν υπό του φαιδροτάτου Τσιφόρου του Νικολάου και γελοιοποιηθέν υπό Μητρόπουλου του Κωνσταντίνου.
Η ολοκλήρωση της ανάγνωσης των Σταυροφοριών συνέπεσε με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Μου είναι δύσκολο αυτή την ώρα ν' αναφερθώ στις λογοτεχνικές αρετές, στο βάθος της ιστορικής έρευνας του Τσιφόρου και άλλα τέτοια. Απλά, ας πω ότι πρόκειται για must-read βιβλίο, αν θέλετε να δείτε πόσα χρόνια (πόσους αιώνες δηλαδή) κρατάει αυτή η κολόνια. Μια μικρή μόνο επισήμανση: Παρότι η γραφή παραμένει ολοζώντανη, προσεγγίστε το με κατανόηση όσον αφορά κάποιες αντιλήψεις, ιδίως σεξιστικού περιεχομένου. Άλλες εποχές, άλλα ήθη.
Οι σταυροφορίες είναι ένα θέμα που τολμώ να πω ότι έχω ασχοληθεί αρκετά οπότε σκοπός δεν ήταν να μορφωθώ από το συγκεκριμένο βιβλίο. Σε σύγκριση άλλωστε με τα υπόλοιπα "ιστορικά" βιβλία του Τσιφόρου, αυτό δεν έχει την ίδια συνοχή. Υπάρχουν φυσικά τα γνωστά καλαμπουρια, πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά ανέκδοτα και ο σκοπός του, να περάσεις δηλαδή καλά διαβάζοντάς το, επιτυγχάνεται αβίαστα.
Σίγουρα δεν θα θυμάμαι ούτε ένα όνομα ή ημερομηνία αλλά μου αφήνει πιστεύω μια καλή αίσθηση του μεσαίωνα και της παράνοιας του πολέμου (εκστρατείες στην προκειμένη).
Συνοπτικά περιγράφει τις ορδές βρωμιάρηδων και άπληστων ευρωπαίων που πήγαν να χωθούν εκεί που δεν είχαν καμία δουλειά, με τις ευλογίες της εκκλησίας. Και μάλιστα όχι μία αλλά 5-6 φορές στη διάρκεια 100-150 χρόνων. Εννοείται πως φάγαν ότι φάγαν αλλά στο τέλος φάγαν το κεφάλι τους. Εννοείται πως την πλήρωσε (κυρίως) ο κοσμάκης.
Μου πήρε μήνες να το τελειώσω, σίγουρα το χιούμορ βοήθησε αλλά και πάλι με κούραζε και το διάβασα σε φάσεις. Το πρώτο ιστορικό βιβλίο που διαβάζω οπότε ίσως παίζει κι αυτό ρόλο.
Σταυροφορίες Καταπληκτικό βιβλίο με ανελέητο διαχρονικό χιούμορ για τις "σταυροφορίες" των μεγάλων που θέλουν να μας σώσουν πάση θυσία ανεξάρτητα από τη θέληση μας, φροντίζοντας πάντα "για το καλό μας". Λειτουργεί σε κάθε εποχή.
Ο Τσιφόρος συνδυάζει πετυχημένα την ιστορία των σταυροφοριών με πολλά στοιχεία της underground κοινότητας της ελληνικής κοινωνίας των 60΄s, σα να λέμε "και η βρόχα έπεφτε...". Άλλωστε από κάπου έπρεπε να αντληθεί το κωμικό στοιχείο. Ο ηθοποιός που θα ταίριαζε πολύ στην αφήγηση θα ήταν ο Νίκος Φέρμας. Ο Βέγγος, όχι.
Δεν μπόρεσα επουδενί να συγκρατήσω τα ονόματα και τη σειρά των γεγονότων, αλλά απόλαυσα το βιτριολικό χιούμορ του Τσιφόρου. Ωστόσο, για κάποιον σαν εμένα που ειμαι στουρνάρι σε σχέση με την ιστορία των σταυροφοριών, το βιβλίο ήταν λιγο κουραστικό ανά διαστήματα. Παρ'ολα αυτά μου έδωσε μια γενική εικόνα για το πως το επίσημο αφήγημα δοξάζει τους "ήρωες καθάρματα".
Διαβάζεται ευχαριστα και προσφέρει διασκεδαση ειδικά όταν το διαβαζεις στην παραλία. Πολύ καυστικα λόγια που όμως πρέπει να τα λαβεις υπόψιν σοβαρά. Νομίζω σε βάζει ο συγγραφέας στο κλίμα της εποχής με τον δικό του τρόπο γραφής.
Εξιστόρηση των Σταυροφοριών από το 1095 έως το 1289 με πολύ γλαφυρό τρόπο, μοναδική γλώσσα, σκωπτικό ύφος και γρήγορο ρυθμό που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Βιβλίο έκπηξη εν ολίγοις!