Η λοταρία και άλλες ιστορίες

by Shirley Jackson, Χρυσόστομος Τσαπραΐλης (Translator)

Σε αυτά τα διηγήματα αποκαλύπτεται το λογοτεχνικό εύρος της Shirley Jackson, μιας απαράμιλλης στιλίστριας του τρόμου, που ξέρει πώς να παίζει μαεστρικά με το αλλόκοτο, το φρικιαστικό αλλά και το αστείο, μιας παραμυθούς που το ταλέντο της «στοιχειώνει» τη λογοτεχνία μέχρι και σήμερα.

Τα διηγήματα του βιβλίου προέρχονται από τις συλλογές H λοταρία και άλλες ιστορίες (1949) και Σκοτεινές ιστορίες (2016) και στην πλειοψηφία τους θυμίζουν στιγμιότυπα δίχως αρχή και τέλος, δίχως συμβατικά ικανοποιητική, τελεσίδικη κατάληξη. Οι εξηγήσεις αποφεύγονται, ιδίως όσον αφορά το παράδοξο στοιχείο· η Jackson δεν προσπαθεί να αναλύσει παρά μονάχα να ανιχνεύσει τον τρόπο με τον οποίο το ανοίκειο αλληλεπιδρά με το άτομο και το κοινωνικό σύνολο, για να δημιουργήσει γραμμές φυγής, αφορμές για αποξενώσεις των εμπλεκομένων από τη ληθαργική επήρεια του γνώριμου.

Genres: Horror, Short Stories, Fiction

368 pages, Paperback

Published October 24, 2024

About the author

Shirley Jackson was an influential American author. A popular writer in her time, her work has received increasing attention from literary critics in recent years. She has influenced such writers as Stephen King, Nigel Kneale, and Richard Matheson.

She is best known for her dystopian short story, "The Lottery" (1948), which suggests there is a deeply unsettling underside to bucolic, smalltown America. In her critical biography of Shirley Jackson, Lenemaja Friedman notes that when Shirley Jackson's story "The Lottery" was published in the June 28, 1948, issue of The New Yorker, it received a response that "no New Yorker story had ever received." Hundreds of letters poured in that were characterized by, as Jackson put it, "bewilderment, speculation and old-fashioned abuse."

Jackson's husband, the literary critic Stanley Edgar Hyman, wrote in his preface to a posthumous anthology of her work that "she consistently refused to be interviewed, to explain or promote her work in any fashion, or to take public stands and be the pundit of the Sunday supplements. She believed that her books would speak for her clearly enough over the years." Hyman insisted the darker aspects of Jackson's works were not, as some critics claimed, the product of "personal, even neurotic, fantasies", but that Jackson intended, as "a sensitive and faithful anatomy of our times, fitting symbols for our distressing world of the concentration camp and the Bomb", to mirror humanity's Cold War-era fears. Jackson may even have taken pleasure in the subversive impact of her work, as revealed by Hyman's statement that she "was always proud that the Union of South Africa banned The Lottery', and she felt that they at least understood the story".

In 1965, Jackson died of heart failure in her sleep, at her home in North Bennington Vermont, at the age of 48.

Reviews

[Βασίλης Δ. Πεσλής · Rating 3 out of 5]

Όπως συμβαίνει πάντα με βιβλία ανθολογίας, κάποιες ιστορίες θα σε καθηλώσουν, κάποιες θα τις διαβάσεις με ενδιαφέρον και άλλες θα σε αφήσουν κάπως αδιάφορο. Ευτυχώς, για μένα, στη συγκεκριμένη συλλογή ήταν αρκετές αυτές που ανήκαν στην πρώτη κατηγορία.
Πρόκειται για σύντομα διηγήματα - τα περισσότερα κατάμεστα από υπαρξιακές ανησυχίες και άλλα με στοιχεία αγωνίας, τρόμου ή φαντασίας. Παρότι δεν μιλάμε για ατόφιες ιστορίες τρόμου, όπως τον έχουμε συνηθίσει, η αίσθηση του αλλόκοτου και του απόκοσμου σε συνοδεύει σε καθένα από αυτά.
Πολλά έχουν πιο ανοιχτό ή αμφιλεγόμενο τέλος, αφήνοντας την ερμηνεία τους στη φαντασία του αναγνώστη, γεγονός που ίσως ενοχλήσει αυτούς που είναι συνηθισμένοι σε μια πιο καθοριστική μορφή αφήγησης, χωρίς εκκρεμότητες. Άλλα κρύβουν κάποια ενδιαφέρουσα ανατροπή, που ίσως μαντέψεις λίγο πριν το τέλος, ίσως και όχι. Τίποτε από αυτά δεν αφαιρεί κάτι από την αξία τους, φυσικά, καθώς η γραφή της Jackson φαντάζει τόσο άμεση και σύγχρονη που πολύ εύκολα ξεχνάς ότι πρόκειται για ιστορίες που γράφτηκαν σχεδόν 80 χρόνια πριν.

[Δανάη Ιμπραχήμ]

Μια συλλογή με μικρές ιστορίες, και όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις κάποιες μου άρεσαν περισσότερο κι άλλες δε με συγκίνησαν καθόλου.

Δε θα το χαρακτήριζα βιβλίο τρόμου με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Πρόκειται για ιστορίες με αλλόκοτο vibe, πολλές φορές ημιτελείς επιτηδευμένα. Αυτή η απώλεια τελείας διεγείρει τη φαντασία και σε οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια.

Θεωρώ πάντως ότι μπορεί να διαβαστεί και από άτομα που αποφεύγουν ιστορίες τρόμου. Δεν υπήρχε τόσο spookiness, ούτε gore. Είναι πολύ δύσκολο να το κατηγοριοποιήσεις, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι που το κάνει να ξεχωρίζει.

Ιστορίες που ξεχώρισα: Ο δαιμονικός εραστής, Η λοταρία, Τσαρλς, Το μόνο που είπε ήταν «ναι», Σπίτι, Οι Καλοκαιρινοί επισκέπτες.

[Book2chance · Rating 3 out of 5]

Το "Λοταρία και άλλες ιστορίες" είναι μία συλλογή διηγημάτων από το 1949 μέχρι τα τελευταία της με κορυφαίο προφανώς κ το ομώνυμο διήγημα που θα έπρεπε να διδάσκεται σε σχολές δημιουργικής γραφής...
Όταν ακούτε τρόμος στα έργα της jackson μη φαντάζεστε τις σύγχρονες ιστορίες με αίματα, διαμελισμούς ανθρώπων και φόνους. Εδώ το υπερφυσικό και το τρομακτικό υφέρπει...Μια στιγμή εκεί που όλα είναι καλά νομίζοντας ότι διαβάζεις την πιο απλή ιστορία ,ωραία μεν αλλά ησυχη δε, ξαφνικά τρως το χαστούκι και άντε να βρεις και το τέλος γιατί αυτό δεν υπάρχει και θα πρέπει να το φανταστείς εσύ...

Πιστεύω ακράδαντα ότι η jackson είναι όπως θεωρείται παγκοσμίως μία από τις πλέον επιδραστικές συγγραφείς του γοτθικού τρόμου και του υπερφυσικού διηγήματος.

[Vaso · Rating 3 out of 5]

Μετά την ανάγνωση του Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο, σειρά είχε η Λοταρία, μια συλλογή διηγημάτων αρκετά ιδιαίτερη θα έλεγα. Ιστορίες που δεν προκαλούν έντονο το αίσθημα του τρόμου, αλλά που η ανάγνωση ορισμένων από αυτών κάνει τον αναγνώστη να νιώθει μια ενόχληση, μια δυσφορία. Να οφείλεται στο ότι ορισμένες σταματούν απότομα; Ότι το αλλόκοτο και το απόκοσμο υποβόσκουν στις περισσότερες;

Το σίγουρο πάντως είναι ότι όλα τα διηγήματα του βιβλίου δεν έχουν την ίδια δυναμική. Ούτε την ίδια ένταση. Και εννοείται ότι, η γραφή σε ορισμένα από αυτά είναι αρκετά υπαινικτική, αφήνοντας στον αναγνώστη να δώσει τις εξηγήσεις που εκείνος θέλει - ή που νιώθει ότι χρειάζεται.

Αν δεν έχετε γνωρίσει τη γραφή της, ίσως ήρθε η ώρα να το κάνετε!

[Ioulia Ilvanidou · Rating 3 out of 5]

3,5

[George K. · Rating 4 out of 5]

Όσο η φοβερή και τρομερή Πατρίσια Χάισμιθ έγραφε αστυνομικά μυθιστορήματα (ούτε καν!), άλλο τόσο η πολύ καλή Σίρλεϊ Τζάκσον έγραφε βιβλία τρόμου. Νομίζω υπάρχει μια κάποια παρανόηση για το είδος των ιστοριών που έχει γράψει η Τζάκσον, γιατί είναι κρίμα να κρίνεται σαν συγγραφέας ιστοριών τρόμου (που δεν τρομάζουν), γιατί πολύ απλά δεν έχει γράψει τρόμο, θα έλεγα ότι έγραφε παράξενες ιστορίες με πολλές φορές αλλόκοτα στοιχεία και περίεργη ατμόσφαιρα, με μπόλικη ψυχολογική ενδοσκόπηση των χαρακτήρων και κοινωνικά σχόλια, ενώ αν μη τι άλλο δεν είναι λίγες οι στιγμές που με κάποια γεγονότα ή την κατάληξη κάποιων ιστοριών προκαλεί μια κάποια ανησυχία και δυσφορία στον αναγνώστη, για την αλλόκοτη τροπή των πραγμάτων. Όμως καθαρόαιμο τρόμο; Όχι, και πάλι όχι. Και δεν πειράζει! Η γραφή της είναι άψογη, φαινομενικά απλή αλλά συνάμα κοφτερή και οξυδερκής, φτιάχνει ατμόσφαιρα και δημιουργεί ανησυχία με απλά υλικά, και σίγουρα σε βάζει σε σκέψεις. Εδώ υπάρχουν καλούτσικες, καλές και πολύ καλές ιστορίες, αλλά θα πρέπει να γνωρίζει κάποιος πριν πιάσει στα χέρια του την παρούσα ανθολογία (ωραία μετάφραση και προσεγμένη επιμέλεια), ότι δεν μιλάμε για τρόμο, δεν μιλάμε για αίματα, σειρές πτωμάτων, ανατριχίλες (αν και ίσως υπάρχουν κάποιες!), σασπένς και τέτοια έξαλλα πράγματα, αλλά για κάτι άλλο, κάτι αλλόκοτο και παράξενο και κοφτερό. Ναι;

[KONSTANTINOS ANASTASILAKIS · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετική συλλογή διηγημάτων, τα οποία ανήκουν περισσότερο στην σφαίρα του αλλόκοτου παρά του τρόμου...τα οποία στις ήπιες στιγμές της συλλογής προκαλούν αίσθηση ανησυχίας και επικείμενης απειλής και στις πιο δυνατές γνήσιες ανατριχίλες (ιδίως σε αυτές του δευτέρου μέρους των Σκοτεινών ιστοριών). Σε όλες όμως, με έναν τρόπο μαγικό, με δύο τρεις προτάσεις σε εντάσσει στην ιστορία και σου χαρίζει ένταση και προσμονή για το εκπληκτικά λειτουργικό μετέωρο και υπαινικτικό τέλος. Κορυφαίες για εμένα Η λοταρία, Η πιθανότητα του κακού, Λουίζα γυρνα πίσω σε παρακαλώ, Το μόνο που είπε ήταν ναι, Σπίτι, Ο Τσαρλς και η Μάγισσα.
ΥΓ:Εξαιρετική μετάφραση από τον κ. Τσαπραιλη.

[Dimitris Patriarcheas · Rating 1 out of 5]

Το μόνο που ξεχώρισα ιδιαίτερα είναι «Η Ιστορία που λέγαμε» για τις 2 γυναίκες που απορροφήθηκαν στον πίνακα ζωγραφικής για πάντα. Και μέχρι εκει, οι υπόλοιπες είτε με άφησαν αδιάφορο είτε είχαν απλά αυτό το κάτι σασπένς χωρίς όμως να με κερδίσουν.

[Βυζαντία Πυριόχου-Γκυ · Rating 4 out of 5]

Η γραφή της Τζάκσον με κάνει να νιώθω χορτατη.