Oneindig scrollen op je smartphone, notificaties checken, series bingewatchen, vapen, roken, alcohol drinken, snacken; veel mensen – en met name jongeren – leven van dopamineshot naar dopamineshot. Het kortstondig genot ligt tegenwoordig voor het oprapen.
Maar er is een keerzijde. Al deze leuke dopaminerushes hebben een negatieve impact op ons dopaminesysteem. We raken overprikkeld, verliezen onze motivatie voor andere dingen, krijgen meer uitstelgedrag, hebben een steeds kortere spanningsboog en het normale dagelijkse leven voelt aan als ‘saai’ of maakt ons zelfs depressief.
Gelukkig is er goed nieuws! In dit boek leggen gedragsexpert Paul Smit en therapeut Hartini van Rijssel uit hoe je in drie stappen jouw dopaminesysteem kunt resetten. Na het lezen van dit boek weet je hoe je dopamine vóór in plaats van tégen je kunt laten werken. Zo hervind je jouw drive, focus en creativiteit.
Goed om te lezen hoe het menselijk brein reageert maar vooral verlangt. interessant maar wel veel geschreven vanuit het eigen perspectief van de schrijvers. Had op iets meer oplossingen gehoopt.
Vond ik dit boek goed? Nee. Ben ik blij dat ik het gelezen heb? Ja.
Dit boek heeft zeker een hele goede boodschap die uiteindelijk voor iedereen wel relevant is. Hoe in de huidige tijd ons dopamine niveau zo uitgeput raakt van alle prikkels. Social media, reclames, alcohol, drugs etc.
Echter waren de voorbeelden nogal generalistisch en kort door de bocht. Verder in het boek, kwam er meer verdiepende uitleg, wat het toch iets beter heeft gemaakt.
Goed geschreven boek. duidelijke en verhelderende uitleg over hoe Dopamine in ons lichaam werkt en hoe je ervoor kan zorgen dat je hersenen weer sneller dopamine kunnen afgeven.
Ik had me nog nooit opgelicht gevoeld na het lezen van een boek. Daar bracht dit boek (12,50 euro betaalde ik voor 100 vaak nauwelijks gevulde pagina's) verandering in. Er zijn twee grote problemen met dit boek.
Het eerste: de inhoud.
Op zich is de werking van dopamine en het effect ervan op ons dagelijks leven boeiend. Als snel overprikkeld persoon, was de kernboodschap voor mij best relevant. Maar je moet de auteurs op hun blauwe ogen geloven dat alles wat ze schrijven, klopt. Bij hun analyses ontbreekt vaak wetenschappelijke onderbouwing. Er vliegen allerlei feitjes voorbij, zoals dat je na gemiddeld 21 tot 66 dagen nieuwe gedragspatronen gaat herhalen, zonder enige bronvermelding.
Het ergst wreekt zich dat wanneer de auteurs opeens een zijpad inslaan over ADHD. Mensen die aan ADHD lijden hebben vaak simpelweg een verstoorde dopaminebasislijn, aldus de auteurs. Vervolgens schrijven ze dat symptomen van ADHD en ook autisme “meestal” komen door een verstoord dopaminesysteem als gevolg van vroegkinderlijk trauma. Dat zou een van de auteurs – werkzaam als therapeute – zelf hebben vastgesteld. Waar is de feitelijke onderbouwing voor deze revolutionaire claims?
De tips op het einde zijn vaak een open deur. Verslaafd aan TikTok? “Haal de app dan van je telefoon.” Drugs? “Heb het niet in huis.” Of deze: “Gok je in het casino. Besluit vooraf niet te gaan.” Mijn hemel! Dat is geen open deur, dat is een gat met twee scharnieren waar ooit een deur hing.
Reden twee dat ik me afgezet voelde: dit verhaal had op tien pagina's gepast, maar is door de auteurs geforceerd uitgerekt tot een boek. Zo zit het boek vol witruimte. Zelfs middenin hoofdstukken stopt de tekst soms zonder enige reden halverwege de pagina. Het is echt schaamteloos.
En dan de herhalingen. Zo wordt een bepaald punt dat de auteurs maken (dat je steeds minder blij wordt van iets als je het vaker doet) met drie verschillende voorbeelden uitgelegd. Terwijl het na één voorbeeld al ruimschoots duidelijk was.
Of neem lelijke, lange zinnen als “Daarnaast is het bij muziek zo dat dit de enige instant satisfaction is die…” Een goede eindredacteur maakt daarvan: “Daarnaast is muziek de enige instant satisfacton die…” Maar het lijkt erop dat dit boek geen enkele redactie heeft ondergaan, dat het in één ruk is geschreven.
Kortom: een nuttige, maar ook niet erg ingewikkelde uitleg van de werking van dopamine wordt in ‘Het dopamine effect’ kunstmatig uitgerekt als kauwgum. Tel daarbij op dat de meest prikkelende claims niet worden onderbouwd, en je houdt een boek over waar mijn dopamine zeker niet van omhoog ging. (Of was dat misschien de bedoeling?)
Generatie Z wordt vaak geassocieerd met een korte aandachtsspanne, gebrek aan geduld, overmatige schermtijd en mentale gezondheid als trend. Ook ik val in deze groep, al zou ik mezelf niet volledig zo omschrijven. Toch was ik benieuwd naar “Het dopamine effect”, een boek over hoe dopamine ons brein en gedrag beïnvloedt. In een wereld vol snelle prikkels en constante externe stimuli is het interessant om te lezen wat er precies gebeurt en hoe we hierop kunnen inspelen.
Het boek is relatief kort en krachtig, en daardoor goed leesbaar voor mensen met een korte aandachtsspanne. De auteurs bieden mooie voorbeelden van gedragsveranderingen en vervangende gedragingen. Dit deed me denken aan CBT (Cognitive Behavioral Therapy), omdat het boek laat zien hoe dopamine een rol speelt in het sturen van gedrag en hoe we dit bewust kunnen beïnvloeden.
Al met al is dit een absolute aanrader voor mijn generatie en voor iedereen die op zoek is naar meer inzicht in zichzelf en hun gedrag.
2,3 ♦ In het begin vond ik het wel tof, maar ze bleven eigenlijk veel hetzelfde zeggen. Keb wel een paar interessante dingen gelezen en besefmomentjes gehad. Dit boek kon echt makkelijk in 20 pagina's geschreven worden volgens mij. Vandaar een nipt buisje; niet per se aan te raden, ook nie lelijk, maar wel uitgelezen
Aangezien ik zelf veel tijd op m’n telefoon spendeer en snel afgeleid ben was ik benieuwd naar dit boek. Het was een klein boekje, letterlijk en figuurlijk. Daardoor heel snel uitgelezen. Er werd alleen zoveel zovaak herhaald dat je zelf opgegeven moment wel wist wat er op de volgende bladzijde zou staan. Inhoudelijk niet heel sterk wat mij betreft. Zou ‘m dan ook niet aanraden.