Elk verhaal begint met een detail. Een verborgen detail, een onthullend detail, een detail dat altijd over het hoofd werd gezien. Na de dood van haar moeder ontdekt Pinkie een zorgvuldig bewaard pakket onder in het naaimandje. Meteen realiseert ze zich dat hierin de antwoorden liggen voor haar moeders zorgvuldig verzwegen Indische verleden. Het zoeken begint.
In Topologie van het naaimandje probeert een dochter de losgeraakte draden van haar moeders verhaal weer vast te maken, de gescheurde moeder-dochterrelatie te repareren en al schrijvend te verstellen wat was versleten.
Dit boek heb ik gelezen voor de boekenclub. Een boek dat ik zelf niet gauw gekozen zou hebben (historie is niet mijn favoriete genre). Toch ben ik uiteindelijk positief verrast - ik denk ook omdat ik erg weinig wist van dit stukje geschiedenis op voorhand. Het verhaal zelf vond ik erg tragisch en meeslepend. Ik vond het mooi dat je het verhaal van de vrouwen, de huisarts en de Japanse officier las.
Wel vond ik het erg lastig in het boek te komen door zinnen als “Door valwinden veroorzaakte stormen en slagregens dansen rond als in een kom, veranderen de stoffige grond in de afgedankte legerbarakken in een zuigende modderpoel.” Naarmate het boek vordert wordt de leesbaarheid beter (of wen je er aan?) en kon ik haar prachtige schrijfstijl en omschrijvingen juist waarderen.
Verder begon elk hoofdstuk met een bepaalde naaisteek, maar kon ik niet goed plaatsen waarom de naaisteek bij het hoofdstuk paste. Misschien dat andere lezers uit mijn boekenclub dit wel snappen. Voor mij voelde het nu als een onnodige extra in het boek, terwijl dit boek dat helemaal niet nodig heeft. Het verhaal op zich is sterk genoeg.
Ik zou dit boek wel aanraden aan mijn vrienden die van historische romans en de Nederlandse taal houden!
Mooi aan dit boek vond ik hoe allerlei fragmenten steeds dichter naar elkaar toe wandelen. Een indringend verhaal dat ergens tussen fictie en werkelijkheid ligt.