In een zucht uitgelezen. Prachtig
We zijn zoals oud-Griekse vazen en scherven uiteengevallen en weer zorgvuldig aan elkaar gelijmd, schilderingen die spreken over een mythologisch verleden, ik wil met mij vingers langs de breuklijnen gaan, ze zachtjes aanraken, ze uit het museum van de taal halen, en in de realiteit brengen, de realiteit van de zetel in mijn appartement, van mijn lijf ongelooflijk dicht bij het hare.
Het is zon avond waarop ik de teugels laten vieren, daarbij lopen er duizenden kleine barstjes door mijn hart, het doet pijn, ik zou dringend op zoek moeten gaan naar hoe ik mijn hart weer tot een rimpelloos geheel kan lijmen, het is slechts een idee weet ik, deze illusie van herstellingswerken, maar dat vermindert de gebroken werkelijkheid niet, misschien doet drift wel lijmen, vergeten doet het alleszins, zelfs al is het maar voor even.