What do you think?
Rate this book
Geef de duivel wat hem toekomt
‘Ik beloof je. Ze zullen rekenschap afleggen en gestraft worden. Al is dat het laatste wat ik doe.’
Duncan House staat op een groot landgoed in Oak Alley, vlak bij New Orleans. Het landgoed en het huis zijn eigendom van de broers Henry en John Duncan. Uit financiële noodzaak is het ouderlijk huis nu een kleinschalige woonresidentie voor ouderen.
Twee bewoners worden op gruwelijke wijze vermoord en de mysterieuze berichten, die op de plek van de misdaden zijn achtergelaten, lijken verband te houden met een duister geheim dat John al ruim veertig jaar met zich meedraagt. Dit zet de toch al moeizame relatie tussen de broers onder hoogspanning.
Henry en John worden gedwongen de confrontatie met zichzelf, elkaar en hun verleden aan te gaan. Zijn ze op tijd? Welke rol speelt de jonge Leroy, die op Duncan House zijn traumatische jeugd probeert te ontvluchten?
“Geef de duivel wat hem toekomt” is een intrigerende thriller over familiegeheimen, verraad, de onvermijdelijke consequenties van gemaakte keuzes en de kracht van broederliefde.
Duncan House staat op een groot landgoed in Oak Alley, vlak bij New Orleans. Het landgoed en het huis zijn eigendom van de broers Henry en John Duncan. Uit financiële noodzaak is het ouderlijk huis nu een kleinschalige woonresidentie voor ouderen.
Twee bewoners worden op gruwelijke wijze vermoord en de mysterieuze berichten, die op de plek van de misdaden zijn achtergelaten, lijken verband te houden met een duister geheim dat John al ruim veertig jaar met zich meedraagt. Dit zet de toch al moeizame relatie tussen de broers onder hoogspanning.
Henry en John worden gedwongen de confrontatie met zichzelf, elkaar en hun verleden aan te gaan. Zijn ze op tijd? Welke rol speelt de jonge Leroy, die op Duncan House zijn traumatische jeugd probeert te ontvluchten?
“Geef de duivel wat hem toekomt” is een intrigerende thriller over familiegeheimen, verraad, de onvermijdelijke consequenties van gemaakte keuzes en de kracht van broederliefde.
228 pages, Paperback
First published October 5, 2024
1 person is currently reading
12 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
November 4, 2024
Geef de duivel wat hem toekomt van Monique van de Veen is haar debuut, en wat voor een! ⭐️⭐️⭐️⭐️
Duncan House, waar het verhaal zich afspeelt, is van de broers Henry en John. Vanwege financiële redenen is het landgoed een kleinschalige woonresidentie voor ouderen geworden. Maar dan worden twee bewoners vermoord en worden er berichten van ene H. bij hen achtergelaten. Wat heeft dit te maken met het verleden?
Aan het begin werden er best wel wat personages genoemd en geïntroduceerd. Hierdoor had ik even wat moeite om ze gelijk uit elkaar te houden, maar dat duurde niet heel lang. Het blijken uiteindelijk interessante karakters met verschillende achtergronden te zijn. Dat vond ik juist zo fijn aan dit boek, dat er naast de moorden en het oplossen daarvan nog andere thema's een rol binnen in het verhaal hadden en het boek daarmee ook veel diepgang gaven. Zo worden er onderwerpen behandeld als homofobie, rassenongelijkheid, familiegeheimen, rouwverwerking en huiselijk geweld. Voornamelijk het personage Leroy, een jongen die naar Duncan House komt om zijn verleden te verwerken, vond ik erg goed uitgewerkt.
Het is met 228 pagina's een niet al te dik boek, maar het zit wel vol spanning. Het verhaal ging af en toe misschien iets te snel, maar ik wilde wel de hele tijd graag door lezen om te ontdekken hoe alles nu precies in elkaar stak. Het einde kwam voor mij in ieder geval als een verrassing, dus dat vind ik altijd een pluspunt in een thriller!
Al met al heb ik Geef de duivel wat hem toekomt graag gelezen en heb ik het boek bijna in een keer uitgelezen.
Bedankt @moniquevdveenauthor & @godijnpublishing voor het recensie-exemplaar!
Duncan House, waar het verhaal zich afspeelt, is van de broers Henry en John. Vanwege financiële redenen is het landgoed een kleinschalige woonresidentie voor ouderen geworden. Maar dan worden twee bewoners vermoord en worden er berichten van ene H. bij hen achtergelaten. Wat heeft dit te maken met het verleden?
Aan het begin werden er best wel wat personages genoemd en geïntroduceerd. Hierdoor had ik even wat moeite om ze gelijk uit elkaar te houden, maar dat duurde niet heel lang. Het blijken uiteindelijk interessante karakters met verschillende achtergronden te zijn. Dat vond ik juist zo fijn aan dit boek, dat er naast de moorden en het oplossen daarvan nog andere thema's een rol binnen in het verhaal hadden en het boek daarmee ook veel diepgang gaven. Zo worden er onderwerpen behandeld als homofobie, rassenongelijkheid, familiegeheimen, rouwverwerking en huiselijk geweld. Voornamelijk het personage Leroy, een jongen die naar Duncan House komt om zijn verleden te verwerken, vond ik erg goed uitgewerkt.
Het is met 228 pagina's een niet al te dik boek, maar het zit wel vol spanning. Het verhaal ging af en toe misschien iets te snel, maar ik wilde wel de hele tijd graag door lezen om te ontdekken hoe alles nu precies in elkaar stak. Het einde kwam voor mij in ieder geval als een verrassing, dus dat vind ik altijd een pluspunt in een thriller!
Al met al heb ik Geef de duivel wat hem toekomt graag gelezen en heb ik het boek bijna in een keer uitgelezen.
Bedankt @moniquevdveenauthor & @godijnpublishing voor het recensie-exemplaar!
November 7, 2024
“Jij was niet in staat jouw demonen te confronteren dus zal ik dit voor je doen”. Met deze zin zet Monique Van de Veen meteen de toon in de proloog van haar debuutthriller. Deze speelt zich af in en rondom Duncan House.
Duncan House is eigendom van de gebroeders Henry en John Duncan. Uit financiële nood is het inmiddels een woonresidentie geworden waarin diverse senioren wonen. Ondanks dat ze met elkaar onder een dak wonen, zijn Henry en John als dag en nacht. Ook de relatie met de andere bewoners staat regelmatig onder druk. Dit wordt er niet beter op als er ineens mysterieuze moorden plaats vinden op het landgoed. Wie is er nog te vertrouwen? En wie absoluut niet. Oftewel whodunnit?
In Duncan House leven meerdere kleurrijke personages. In de eerste hoofdstukken worden ze in een sneltreinvaart geïntroduceerd waardoor je goed je hoofd erbij moet houden. Dat maakt wel dat ik moeite had om in het verhaal te komen. Tegelijkertijd zorgt de hoeveelheid personages voor een flinke dosis spanning omdat je niet meteen weet wie te vertrouwen is en wie niet.
Ondanks het alwetende perspectief dat de boventoon voert in het boek, hebben de personages voor jou als lezer nog vele geheimen. Van de Veen zorgt op cruciale momenten er voor dat je net even een stukje informatie mist om het beeld compleet te krijgen en daardoor nog in het duister tast over wat er werkelijk aan de hand is. Een extra teaser zijn de passages waarin je even wordt meegenomen in de gedachten van de dader.
Van de Veen heeft een beeldende schrijfstijl met oog voor details. Soms in mijn ogen iets teveel details en vond ik het wat lastig de aandacht erbij te houden. Ik was veel nieuwsgieriger naar de motieven van de dader dan naar de uitvoerige beschrijving van gedachten van personages. Die nieuwsgierigheid maakte wel dat ik door bleef lezen.
Er is veel ruimte voor diepgang waarbij thema’s als racisme, taboe op homoseksualiteit, huiselijk geweld traumaverwerking aan bod komen. Hoewel het niet nadrukkelijk wordt genoemd, is door de hint dat het zich afspeelt na de orkaan Katrina, wel helder in welke tijdsgeest het verhaal zich afspeelt. Ik was eerlijk gezegd wat verbaasd dat ‘de bekrompenheid van de mens’ zoals het in een van de passages wordt genoemd, in deze eeuw nog zo’n grote rol speelt en ook in latere generaties nog zo’n doorwerking heeft.
Van de Veen is er in geslaagd een thriller neer te zetten met een diepere laag waarbij je tot het eind toe nieuwsgierig blijft naar de motieven en de dader. Dank je wel Monique van de Veen en Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.
Duncan House is eigendom van de gebroeders Henry en John Duncan. Uit financiële nood is het inmiddels een woonresidentie geworden waarin diverse senioren wonen. Ondanks dat ze met elkaar onder een dak wonen, zijn Henry en John als dag en nacht. Ook de relatie met de andere bewoners staat regelmatig onder druk. Dit wordt er niet beter op als er ineens mysterieuze moorden plaats vinden op het landgoed. Wie is er nog te vertrouwen? En wie absoluut niet. Oftewel whodunnit?
In Duncan House leven meerdere kleurrijke personages. In de eerste hoofdstukken worden ze in een sneltreinvaart geïntroduceerd waardoor je goed je hoofd erbij moet houden. Dat maakt wel dat ik moeite had om in het verhaal te komen. Tegelijkertijd zorgt de hoeveelheid personages voor een flinke dosis spanning omdat je niet meteen weet wie te vertrouwen is en wie niet.
Ondanks het alwetende perspectief dat de boventoon voert in het boek, hebben de personages voor jou als lezer nog vele geheimen. Van de Veen zorgt op cruciale momenten er voor dat je net even een stukje informatie mist om het beeld compleet te krijgen en daardoor nog in het duister tast over wat er werkelijk aan de hand is. Een extra teaser zijn de passages waarin je even wordt meegenomen in de gedachten van de dader.
Van de Veen heeft een beeldende schrijfstijl met oog voor details. Soms in mijn ogen iets teveel details en vond ik het wat lastig de aandacht erbij te houden. Ik was veel nieuwsgieriger naar de motieven van de dader dan naar de uitvoerige beschrijving van gedachten van personages. Die nieuwsgierigheid maakte wel dat ik door bleef lezen.
Er is veel ruimte voor diepgang waarbij thema’s als racisme, taboe op homoseksualiteit, huiselijk geweld traumaverwerking aan bod komen. Hoewel het niet nadrukkelijk wordt genoemd, is door de hint dat het zich afspeelt na de orkaan Katrina, wel helder in welke tijdsgeest het verhaal zich afspeelt. Ik was eerlijk gezegd wat verbaasd dat ‘de bekrompenheid van de mens’ zoals het in een van de passages wordt genoemd, in deze eeuw nog zo’n grote rol speelt en ook in latere generaties nog zo’n doorwerking heeft.
Van de Veen is er in geslaagd een thriller neer te zetten met een diepere laag waarbij je tot het eind toe nieuwsgierig blijft naar de motieven en de dader. Dank je wel Monique van de Veen en Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.
October 30, 2024
Confrontaties, vergelding en wraak
Noodgedwongen hebben Henry en John Duncan hun ouderlijk huis ingericht als een woonresidentie voor ouderen. De ogenschijnlijke rust in het huis wordt verstoord als twee bewoners na elkaar worden vermoord,
De moordenaar laat mysterieuze berichten achter die verwijzen naar een duister geheim dat John al ruim veertig jaar met zich meedraagt. John en Henry worden geconfronteerd met zichzelf en hun verleden, en zij zijn niet de enigen.
“Zijn onbedaarlijke gehuil raakt Henry in het diepst van zijn ziel. Voor het eerst krijgt hij een beeld van wat Leroy heeft meegemaakt in zijn jonge leven.” Monique van de Veen
Geef de duivel wat hem toekomt van Monique van de Veen is een spannende thriller in een originele setting.
De sfeer die je tegemoetkomt voelt enerzijds haast alsof je teruggaat naar een tijd vol misplaatste denkbeelden, die er sowieso al nooit hadden moeten zijn. Terwijl er anderzijds ook verhaallijnen zijn die veel ruimdenkender en als meer van deze tijd aanvoelen. De zure, hooghartige en bekrompen oudere bewoners vormen een goed contrast met de veel warmere personages, en dat komt de spanning ten goede. Die tegenstellingen bieden ruimte voor wantrouwen, verdenkingen en beschuldigingen en dit wordt goed benut door Monique van de Veen.
De spannende verhaallijn heeft de boventoon, maar wordt omlijst door een hoop andere lijnen die emotie, liefde, vriendschap en diepgang aan het verhaal geven. Dat klinkt misschien als veel, maar Monique van de Veen weet alles prima in goede banen te leiden. Nergens krijg je het gevoel dat je verdwaalt in het boek en alles blijft overzichtelijk. Wat echter wel goed verborgen blijft zijn de geheimen die zich in het Duncan House verschuilen, de moordenaar en het motief voor de moorden. Die informatie laat de auteur onderhuids en verhuld boven het verhaal hangen tot het moment dat het de onthulling toelaat.
Geef de duivel wat hem toekomt is een veelzijdige thriller die op rustige toon wordt verteld, en die je met een fijne spanningsboog meeneemt naar de ontknoping.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
Noodgedwongen hebben Henry en John Duncan hun ouderlijk huis ingericht als een woonresidentie voor ouderen. De ogenschijnlijke rust in het huis wordt verstoord als twee bewoners na elkaar worden vermoord,
De moordenaar laat mysterieuze berichten achter die verwijzen naar een duister geheim dat John al ruim veertig jaar met zich meedraagt. John en Henry worden geconfronteerd met zichzelf en hun verleden, en zij zijn niet de enigen.
“Zijn onbedaarlijke gehuil raakt Henry in het diepst van zijn ziel. Voor het eerst krijgt hij een beeld van wat Leroy heeft meegemaakt in zijn jonge leven.” Monique van de Veen
Geef de duivel wat hem toekomt van Monique van de Veen is een spannende thriller in een originele setting.
De sfeer die je tegemoetkomt voelt enerzijds haast alsof je teruggaat naar een tijd vol misplaatste denkbeelden, die er sowieso al nooit hadden moeten zijn. Terwijl er anderzijds ook verhaallijnen zijn die veel ruimdenkender en als meer van deze tijd aanvoelen. De zure, hooghartige en bekrompen oudere bewoners vormen een goed contrast met de veel warmere personages, en dat komt de spanning ten goede. Die tegenstellingen bieden ruimte voor wantrouwen, verdenkingen en beschuldigingen en dit wordt goed benut door Monique van de Veen.
De spannende verhaallijn heeft de boventoon, maar wordt omlijst door een hoop andere lijnen die emotie, liefde, vriendschap en diepgang aan het verhaal geven. Dat klinkt misschien als veel, maar Monique van de Veen weet alles prima in goede banen te leiden. Nergens krijg je het gevoel dat je verdwaalt in het boek en alles blijft overzichtelijk. Wat echter wel goed verborgen blijft zijn de geheimen die zich in het Duncan House verschuilen, de moordenaar en het motief voor de moorden. Die informatie laat de auteur onderhuids en verhuld boven het verhaal hangen tot het moment dat het de onthulling toelaat.
Geef de duivel wat hem toekomt is een veelzijdige thriller die op rustige toon wordt verteld, en die je met een fijne spanningsboog meeneemt naar de ontknoping.
⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
November 13, 2024
Geef de duivel wat hem toekomt gaat over de bewoners van Duncan House, een huis in een plaatsje vlakbij New Orleans. Henry en John Duncan zijn de eigenaren van het landgoed. Zij hebben uit financiële noodzaak het huis omgebouwd naar een kleinschalige woonresidentie voor ouderen.
Twee bewoners van dit huis worden op gruwelijke wijze vermoord en dit lijkt verband te houden met een duister geheim van John…
Ik hou echt enorm van een goede thriller. Zeker als de auteur kleine details in het verhaal noemt, die onbelangrijk lijken, maar uiteindelijk juist kleine aanwijzingen zijn. Dit was zeker aanwezig in het boek van Monique! Ik heb zelfs de neiging om het boek nog een keer te lezen. Juist om te zien of er kleine hints zijn die ik gemist heb.
Ik het begin maak je kennis met de hoofdpersonages en alle bewoners van het landgoed. Ik snap waarom dit zo gedaan is, maar het was wel enorm veel informatie. Hierdoor duurde het iets langer voor ik echt in het verhaal zat. Maar zodra de eerste persoon het hoekje om ging, zat ik er in!
Zonder twijfel 4 sterren!
Twee bewoners van dit huis worden op gruwelijke wijze vermoord en dit lijkt verband te houden met een duister geheim van John…
Ik hou echt enorm van een goede thriller. Zeker als de auteur kleine details in het verhaal noemt, die onbelangrijk lijken, maar uiteindelijk juist kleine aanwijzingen zijn. Dit was zeker aanwezig in het boek van Monique! Ik heb zelfs de neiging om het boek nog een keer te lezen. Juist om te zien of er kleine hints zijn die ik gemist heb.
Ik het begin maak je kennis met de hoofdpersonages en alle bewoners van het landgoed. Ik snap waarom dit zo gedaan is, maar het was wel enorm veel informatie. Hierdoor duurde het iets langer voor ik echt in het verhaal zat. Maar zodra de eerste persoon het hoekje om ging, zat ik er in!
Zonder twijfel 4 sterren!
August 25, 2025
Ik moet bekennen dat ik er even in moest komen, maar het was het volledig waard om uit te lezen. In het begin word je best wel overvallen met flink wat namen, met ieder hun eigen karakter. Waardoor je wat lastiger in het verhaal komt. Naarmate je verder leest krijgen de karakters wat meer hun eigen verhaal, waardoor de verwarring weg ebt en je empathie krijgt voor ieder van hen. Er is niet per se een hoofdpersonage te noemen, omdat ze je allen kunnen raken op hun eigenzinnige manier.
Tot het laatste deel van het boek blijft het een vraagteken wie nu werkelijk de dader is. Dit zorgt er dan ook voor dat je blijft lezen. Als je er eenmaal achterkomt wie het is, geeft het niet per se een diepe impact, omdat je de persoon nog niet eerder in het verhaal hebt gehoord en daarom ook geen beeld of ‘band’ hebt met de personage. Het verhaal erachter krijgt wel betekenis.
Dit doet echter niets ten nadelen aan de (levens)lessen die het boek meegeeft, met daarbij vooral de boodschap dat iedereen ‘stap voor stap’ zijn pad bewandeld op de manier die voor hem/haar goed is. En dat is allemaal oké. Ik heb hier ook zeker wat traantjes bij gelaten.
Sidenote: er zitten wel een aantal foutjes in het boek…
Tot het laatste deel van het boek blijft het een vraagteken wie nu werkelijk de dader is. Dit zorgt er dan ook voor dat je blijft lezen. Als je er eenmaal achterkomt wie het is, geeft het niet per se een diepe impact, omdat je de persoon nog niet eerder in het verhaal hebt gehoord en daarom ook geen beeld of ‘band’ hebt met de personage. Het verhaal erachter krijgt wel betekenis.
Dit doet echter niets ten nadelen aan de (levens)lessen die het boek meegeeft, met daarbij vooral de boodschap dat iedereen ‘stap voor stap’ zijn pad bewandeld op de manier die voor hem/haar goed is. En dat is allemaal oké. Ik heb hier ook zeker wat traantjes bij gelaten.
Sidenote: er zitten wel een aantal foutjes in het boek…
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 25, 2025
Deze thriller had me echt te pakken vanaf de eerste bladzijden. Monique van de Veen weet met haar vlotte schrijfstijl en slim opgebouwde spanning een verhaal neer te zetten dat je van begin tot eind meesleept. De setting, het mysterieuze oude Duncan House, is perfect gekozen: sfeervol, duister en vol geheimen.
Ik kon nauwelijks geloven hoe soepel het boek las. De personages zijn intrigerend en gelaagd, vooral de broers Henry en John, die elk hun duistere kantje hebben. Ook Leroy, die zijn verleden probeert te ontvluchten, voegt een emotionele diepte toe aan het verhaal. De combinatie van psychologische spanning, onverwachte twists en een vleugje mysterie hield me voortdurend op het puntje van mijn stoel.
Voor mij was dit een meeslepende en duistere rit, eentje die ik zonder twijfel een dikke vier sterren geef. Zeker een aanrader voor iedereen die van thrillers houdt met een sfeervolle en psychologische ondertoon.
Ik kon nauwelijks geloven hoe soepel het boek las. De personages zijn intrigerend en gelaagd, vooral de broers Henry en John, die elk hun duistere kantje hebben. Ook Leroy, die zijn verleden probeert te ontvluchten, voegt een emotionele diepte toe aan het verhaal. De combinatie van psychologische spanning, onverwachte twists en een vleugje mysterie hield me voortdurend op het puntje van mijn stoel.
Voor mij was dit een meeslepende en duistere rit, eentje die ik zonder twijfel een dikke vier sterren geef. Zeker een aanrader voor iedereen die van thrillers houdt met een sfeervolle en psychologische ondertoon.
December 17, 2024
De proloog van de thriller Geef de duivel wat hem toekomt eindigt met de kern van het verhaal. ‘Jij was niet in staat jouw demonen te confronteren dus zal ik dit voor je doen. Ik beloof je, ze zullen rekenschap afleggen en gestraft worden. Al is dat het laatste wat ik doe.’ Het verhaal ontvouwt zich na het proloog en enkele hoofdstukken tot een spannende whodunit, een sub genre van detectiveverhalen waarin de nadruk ligt op het achterhalen wie de dader is van een moord.
Geef de duivel wat hem toekomt is het debuut van Monique van de Veen, een HR Adviseur uit Amersfoort. Van de Veen is bijzonder geïnteresseerd in alles wat met misdaad, moord, intriges en horror te maken heeft. Een paar van haar grote inspiraties zijn auteurs als C.J. Tudor, M.W. Craven, Joy Ellis en David Hewson. De schrijfstijl van Van de Veen valt meteen op zodra je het boek openslaat. Ze schrijft met veel detail en legt alle gebeurtenissen en gedachten nadrukkelijk uit. Ze laat geen ruimte voor eigen interpretatie. Toch betekent het niet dat Van de Veen alle onderwerpen en gedachten in het boek uitdiept.
Het verhaal speelt zich af in en rondom Duncan House in Oak Valley, vlakbij New Orleans. Het landgoed en het huis zijn eigendom van de broers Henry en John Duncan. Uit financiële noodzaak is het ouderlijk huis nu een woonresidentie voor ouderen. John en Henry verschillen compleet van elkaar. John is dominant en een klootzak – zo verwoordt hij het zelf – en Henry is juist lief, vriendelijk maar tegelijkertijd een mietje. De twee broers leven op gespannen voet met de senioren in de woning, die elk wat voorstelden voordat zij met pensioen gingen. Het zijn allemaal mensen die zich verrijken ten koste van anderen, met chantage, manipulatie of criminaliteit als gemene deler. In de eerste hoofdstukken worden de personages geïntroduceerd. Het verhaal draait voornamelijk om Henry, John en Leroy. De laatstgenoemde ontvlucht zijn traumatische jeugd op het landgoed van Duncan House.
In de eerste hoofdstukken beschrijft Van de Veen de karaktereigenschappen van de belangrijkste personages. Dit doet ze vaak met dezelfde bijvoeglijke naamwoorden, om de tegenstellingen tussen de karakters duidelijk te maken. De woorden die ze kiest zijn grof. Begrippen als viezerik, klootzak, kleinzielig, achterbaks en lamzak vliegen je om de oren. In de dialoog tussen de personages vallen ook vaak harde woorden, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Van de Veen gebruikt regelmatig overdrijvingen waarin de mening van de personages niet onder stoelen of banken wordt gestoken: ‘Abigail is hypocriet en schijnheilig en ze weet het donders goed’.
Nadat de toon is gezet, worden twee bewoners op gruwelijke wijze vermoord. De scènes van de moorden worden verteld vanuit de eerste persoon (ik), net als de proloog. De rest van het verhaal is verteld vanuit de derde persoon (hij/zij). Duidelijk is dat de bewoners van Duncan House allemaal niet heilig zijn, en met name de vader van John en Henry was de duivel. De moorden lijken om die reden verband te houden met het mysterieuze verleden van katoenplantages op het landgoed en een verwijzing naar de witte gewaden van de Ku Klux Klan.
Iets over de helft van het boek deelt John een mysterieus geheim met Henry, maar voor jou als lezer blijft dat geheim, en ook de moordenaar blijft het grootste gedeelte van het verhaal onduidelijk. Van de Veen speelt met de nieuwsgierigheid van de lezer en bouwt de spanning op. Naast het ontrafelen van het mysterie en het ontmaskeren van de moordenaar, speelt er meer. Thema’s zoals homoseksualiteit, misbruik en racisme passeren de revue. De ongelukkige jeugd van Leroy en zijn drang naar drugs worden beschreven, evenals de geheime homoseksuele relatie van een van de bewoners.
Geef de duivel wat hem toekomt ontvouwt zich tot een echte thriller. Naarmate het boek vordert is de schrijfstijl een stuk soepeler, zonder al te veel herhaling en overmatig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Met name het hoofdstuk over de dood van een van de bewoners is soepel en creatief geschreven. Deze passage zou niet misstaan in een literair verhaal. ‘De auto en de bestuurder zijn één geheel geworden. Een grotesk schilderij van verwrongen metaal, glas en ijzer afgewisseld met het zachte kwetsbare vlees van een lichaam.’
Het boek bevat 228 pagina’s. Hierdoor is er geen ruimte om de thema’s uit te diepen. De relatie tussen John en Henry lijkt aan het begin van het boek compleet verstoord, maar daar is verderop in het boek weinig van te merken. De problemen lijken opgelost na een paar korte gesprekken. De gepensioneerde bewoners, met een bewogen verleden, worden ook helemaal niet uitgediept. Het boek mist daardoor diepgang, maar dat is voor de lezer die een spannende thriller zoekt niet erg. Geef de duivel wat hem toekomt nodigt uit om door te lezen en de moordenaar te ontmaskeren. Het verhaal eindigt met een verrassende en spannende ontknoping waar de verhalen van de personages samenkomen.
Geef de duivel wat hem toekomt krijgt van mij 3 sterren.
Met dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
Geef de duivel wat hem toekomt is het debuut van Monique van de Veen, een HR Adviseur uit Amersfoort. Van de Veen is bijzonder geïnteresseerd in alles wat met misdaad, moord, intriges en horror te maken heeft. Een paar van haar grote inspiraties zijn auteurs als C.J. Tudor, M.W. Craven, Joy Ellis en David Hewson. De schrijfstijl van Van de Veen valt meteen op zodra je het boek openslaat. Ze schrijft met veel detail en legt alle gebeurtenissen en gedachten nadrukkelijk uit. Ze laat geen ruimte voor eigen interpretatie. Toch betekent het niet dat Van de Veen alle onderwerpen en gedachten in het boek uitdiept.
Het verhaal speelt zich af in en rondom Duncan House in Oak Valley, vlakbij New Orleans. Het landgoed en het huis zijn eigendom van de broers Henry en John Duncan. Uit financiële noodzaak is het ouderlijk huis nu een woonresidentie voor ouderen. John en Henry verschillen compleet van elkaar. John is dominant en een klootzak – zo verwoordt hij het zelf – en Henry is juist lief, vriendelijk maar tegelijkertijd een mietje. De twee broers leven op gespannen voet met de senioren in de woning, die elk wat voorstelden voordat zij met pensioen gingen. Het zijn allemaal mensen die zich verrijken ten koste van anderen, met chantage, manipulatie of criminaliteit als gemene deler. In de eerste hoofdstukken worden de personages geïntroduceerd. Het verhaal draait voornamelijk om Henry, John en Leroy. De laatstgenoemde ontvlucht zijn traumatische jeugd op het landgoed van Duncan House.
In de eerste hoofdstukken beschrijft Van de Veen de karaktereigenschappen van de belangrijkste personages. Dit doet ze vaak met dezelfde bijvoeglijke naamwoorden, om de tegenstellingen tussen de karakters duidelijk te maken. De woorden die ze kiest zijn grof. Begrippen als viezerik, klootzak, kleinzielig, achterbaks en lamzak vliegen je om de oren. In de dialoog tussen de personages vallen ook vaak harde woorden, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Van de Veen gebruikt regelmatig overdrijvingen waarin de mening van de personages niet onder stoelen of banken wordt gestoken: ‘Abigail is hypocriet en schijnheilig en ze weet het donders goed’.
Nadat de toon is gezet, worden twee bewoners op gruwelijke wijze vermoord. De scènes van de moorden worden verteld vanuit de eerste persoon (ik), net als de proloog. De rest van het verhaal is verteld vanuit de derde persoon (hij/zij). Duidelijk is dat de bewoners van Duncan House allemaal niet heilig zijn, en met name de vader van John en Henry was de duivel. De moorden lijken om die reden verband te houden met het mysterieuze verleden van katoenplantages op het landgoed en een verwijzing naar de witte gewaden van de Ku Klux Klan.
Iets over de helft van het boek deelt John een mysterieus geheim met Henry, maar voor jou als lezer blijft dat geheim, en ook de moordenaar blijft het grootste gedeelte van het verhaal onduidelijk. Van de Veen speelt met de nieuwsgierigheid van de lezer en bouwt de spanning op. Naast het ontrafelen van het mysterie en het ontmaskeren van de moordenaar, speelt er meer. Thema’s zoals homoseksualiteit, misbruik en racisme passeren de revue. De ongelukkige jeugd van Leroy en zijn drang naar drugs worden beschreven, evenals de geheime homoseksuele relatie van een van de bewoners.
Geef de duivel wat hem toekomt ontvouwt zich tot een echte thriller. Naarmate het boek vordert is de schrijfstijl een stuk soepeler, zonder al te veel herhaling en overmatig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Met name het hoofdstuk over de dood van een van de bewoners is soepel en creatief geschreven. Deze passage zou niet misstaan in een literair verhaal. ‘De auto en de bestuurder zijn één geheel geworden. Een grotesk schilderij van verwrongen metaal, glas en ijzer afgewisseld met het zachte kwetsbare vlees van een lichaam.’
Het boek bevat 228 pagina’s. Hierdoor is er geen ruimte om de thema’s uit te diepen. De relatie tussen John en Henry lijkt aan het begin van het boek compleet verstoord, maar daar is verderop in het boek weinig van te merken. De problemen lijken opgelost na een paar korte gesprekken. De gepensioneerde bewoners, met een bewogen verleden, worden ook helemaal niet uitgediept. Het boek mist daardoor diepgang, maar dat is voor de lezer die een spannende thriller zoekt niet erg. Geef de duivel wat hem toekomt nodigt uit om door te lezen en de moordenaar te ontmaskeren. Het verhaal eindigt met een verrassende en spannende ontknoping waar de verhalen van de personages samenkomen.
Geef de duivel wat hem toekomt krijgt van mij 3 sterren.
Met dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews