วสันต์ที่สายเกินหวนคืน เล่ม 1

วสันต์ที่สายเกินหวนคืน #1

by Teng Luo Wei Zhi, 藤萝为枝, เถิงหลัวเหวยจือ

วันที่ข้าตาย ฝนวสันต์เริ่มโปรยปรายในโลกมนุษย์
ข้าคิดถึงเยี่ยนเฉาเซิงขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวล่ำเวลา
ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา เขามักจะขวางอยู่เบื้องหน้าข้าอย่างดึงดันเสมอ แม้กระทั่งอสนีเคราะห์ยังช่วยรับไว้แทนข้า
ตอนนั้นข้าช่างไร้เดียงสา คิดอยู่เสมอว่าเขารักข้า จวบจนภายหลัง เขาพาคนในดวงใจที่แท้จริงกลับมา เซียนจื่อนางหนึ่งที่ละม้ายคล้ายคลึงข้าถึงแปดส่วน
ข้าถอนหายใจ น่าอนาถนัก
ยามนั้นด้วยสิ้นใจเร็วเกินไป ข้าจึงมิได้เห็นเงาร่างโซซัดโซเซเงานั้นที่วิ่งตรงเข้ามาหาข้าท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ
ใครเล่าจะคาดคิดว่าชั่วเวลานั้น ราชันปีศาจเยี่ยนเฉาเซิงผู้น่าครั่นคร้ามทั่วแปดดินแดน แม้กระทั่งขี่เมฆเหยียบเมฆากลับทำไม่เป็นเสียแล้ว

ครั้นข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง เวลาได้ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดร้อยปีก่อน
ตอนนั้นเยี่ยนเฉาเซิงยังเยาว์วัย เขายังมิใช่ราชันปีศาจ เป็นเพียงลูกศิษย์ระดับล่างคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมกับปราณปีศาจ ถูกผู้อื่นข่มเหงรังแกสารพัด
ข้าตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าคนเราโง่งมเพียงครั้งเดียวก็เกินพอ
ในยามที่เขาคว้าชายอาภรณ์ข้า แล้วข้าเหยียบกระดูกนิ้วเขาจนแหลก แต่เขายังคงไม่ยอมปล่อยมือนั้น
เรื่องราวที่ว่าข้ามิได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น...

มรสุมมากมายที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ไม่ว่าเยี่ยนเฉาเซิงจะน่าสงสารมากเพียงใด หลิวซวงก็จดจำวันวานอันผ่านด่านเคราะห์เหล่านั้นได้ขึ้นใจ นางบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า นับจากนี้ไปอย่าได้สงสารปีศาจผีตนหนึ่งอีกเป็นอันขาด
ส่วนเยี่ยนเฉาเซิง แม้จะหลอมวิญญาณป่นกระดูกเพื่อหลิวซวง ก็มิอาจแลกคืนกับสายตาแสนอ่อนโยนในอดีตของนางได้เพียงสักแวบเดียว

341 pages, Paperback

Published October 12, 2024

About the author

Associated Names:
* Teng Luo Wei Zhi (English)
* 藤萝为枝 (Chinese)
* เถิงหลัวเหวยจือ (Thai)

Reviews

[Ahgase]

พระเอกมีเชื้อสายงู แต่กุว่าไม่ใช่
มันน่าจะมีเชื้อสายของควายมากกว่า
อีปีศาจกระบืออออออออ ปีศาจควาย!!!
โว้ย โมโห โว้ย!
มึงว่ากุเริ่มอ่านตอนตีสอง กะอ่านก่อนนอนสองสามบท
อ่านไปก็เปิดดูสารบัญไป ตอนที่ 18 อ้อ 19 เหรอ
คือกุอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ความเจ็บปวดจะจบ5555
สรุปนอนไม่หลับ วางตีสี่ งีบไปแปปนึง ตื่นมาตีห้าอ่านต่อ!!
มันแบบทุกข์ใจอะ นอนไม่สนิท เหมือนอกหักไรงี้
แบบรู้นะว่ามันต้องเข้าใจผิดแน่ ความจริงในใจไม่เคยมีผู้ใด
ความจำเป็นงี้ อ่านไปครึ่งเล่มก็พอจะเดาได้บ้าง
แต่มันแบ่บ แบว่บ ไอ้กระบืออะ กุอยากกรี๊ด!!!
มันก็เศร้าอยู่ดี อีกระบือมึงไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วเหรอวะ
แต่สมน้ำหน้า
ขนาดก้อนหินยังแหลกเป็นเม็ดทราย
นับประสาอะไรกับหัวใจ (ร้องเพลงทำไมอีก)
.
ทำให้คนอ่านเป็นบ้าขนาดนี้ คงไม่ต้องบอกแล้วมั้งว่าสนุกป่าว
จะว่าไปลดๆ ความสนุกบ้างก็ได้นะ ผมกุจะร่วงหมดหัว
ใครชอบจันทราอัสดงไม่ควรพลาด เนื้อเรื่องคล้ายๆ กัน
เค้าว่าจักรวาลเดียวกัน แต่ถ้ามีตัวละครโผล่มากุว่ากุจำไม่ได้5555
ความจำสั้นแต่หำผมยาว เห้ย 555555
สำนวนแปลก็ใช้ได้ แต่กุติดความคุ้นเคยกับการแปลของแจ่มใสไปหน่อย
อย่างแบบถุงฟ้าดิน เน่ยตันไรงี้อะ
สนพ.เค้าทับศัพท์แต่ก็มีคำอธิบายให้
แต่กุว่าใช้แบบแจ่มใสก็ได้นะ เข้าใจง่ายดี
ก็ไม่เป็นไร เป็นเอกลักษณ์ดี

[Happy Everyday]

ยังอ่านไม่จบ(เล่มสุดท้ายเหลืออีกนิด)แต่มาหวีดก่อน

ไม่คาดหวังไม่ผิดหวัง กลายเป็นชอบมากๆด้วยซ้ำ นางเอกคนจริง พระเอกก็เลวจริง(ฮา) ความช้ำความขมลงตับสะใจมาก นี่สิการแก้แค้นที่แท้ทรู ปลูกใจให้คนไร้รักแล้วก็เลิกรักมัน โอ๊ยยยชอบ ชาติที่แล้วหลอกให้รักแล้วขยี้จนใจน้องสลาย เกิดใหม่ย้อนมาตั้งแต่พระเอกยังใสๆ ไร้ความทรงจำที่เคยทำเลว ชีก็ทำเขารักจนเขาตาย(น้องไร้ใจของจริงเพราะเล่นควักหัวใจตัวเองออกมาทิ้งแบบจริงแท้) กลายเป็นพอตายพระเอกฟื้นมาใหม่พร้อมความทรงจำเก่ากลับมา ไปลักพาตัวนางเอกมา นางเอกสำนึกผิดที่เคยทำร้ายทั้งที่เขายังไม่ทันทำอะไรตัวในชาตินี้ (ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าวิญญาณกลายเป็นตาแก่แสนทราม ที่บัญชีแค้นกับตัวเองยาวชนิดหมาสูญพันธุ์ไปจากโลก) เอ่ยขอโทษเต็มปากจากใจจริง พระเอกเลยดิ้นเพราะอิจฉาตัวเองในชาตินี้ที่ได้รับการอภัยจากน้องนาง #ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง แบบตรงตามตัวอักษร


"...ในอดีตนางก็เคยทำเช่นนี้กับเขา บัดนี้สิ่งที่เขาถวิลหาทุกวันคืน นางกลับมอบให้ตัวเขาในวัยเยาว์จะอีกโลกหนึ่ง..."

"...เขาต้องยอมรับในที่สุดว่า ตนริษยาตัวเองในโลกนี้ ริษยาเหลือเกิน! หญ้าเซียนน้อยของเขาสุดท้ายก็ไม่ได้รักเขาแล้ว นางชอบตัวเขาเมื่อ 700 ปีที่แล้ว นางกำลังขอโทษเด็กหนุ่มคนนั้น คำพูดเหล่านี้ ที่แท้ล้วนไม่ได้พูดให้ตนฟัง..."

"...บางทีนางอาจไม่มีวันเชื่อว่า เดรัจฉานอย่างเขาคนนี้ เทียบกับตัวเองในวัยเยาว์แล้ว ยังรักนางมากยิ่งกว่า..."

จะบอกว่าอ่านถึงตอนพวกนี้อิฉันยิ้มกริ่ม ความสาสมแทบจะไหลออกทางหู มันต้องงี้เด้!! *ระบำรำฟ้อน*

คุณนักแปล (คุณกอหญ้า) เลือกคำแปลได้สวยชัดกระชับจับใจ อ่านแล้วใจบีบใจร้าว ตอนพระเอกปวดใจอิฉันก็หัวเราะสะใจมาก (ฮา)

"...อย่างน้อยชั่วขณะนี้ นางยังคงมีความรู้สึกชื่นชอบเดนมนุษย์อย่างเขาอยู่บ้าง เยี่ยนเฉาเชิงไม่อาจย้อนกลับไปในอดีต ทั้งมิใช่คนที่เคยได้รับความห่วงใยจากนางคนนั้น ความอบอุ่นเล็กน้อยที่เขาปรารถนามาหมื่นปี ทำได้เพียงตักตวงด้วยวิธีการอันต่ำช้าเช่นนี้..."

ปล. เขาบอกว่าคนเขียนเดียวกับเรื่อง #จันทราอัสดง ใครชอบเรื่องนั้นก็มาตำเรื่องนี้ได้ //แต่นี่ไม่ได้ดูไม่ได้อ่านนะ เรื่องนี้เรื่องแรก

ปปล. มีคนสปอยล์ว่าสุดท้ายก็ได้คู่กัน แต่ถ้ามาเวย์นี้เราโอเคนะ เราว่าน้องก็ทำมันสาสมใจในระดับหนึ่ง(ก็คือเท่งทึงไปแล้วชาตินึง) ถ้าสามารถปล่อยวางได้ในท้ายที่สุดก็ไม่ติด คิดว่าสมเหตุสมผลดี

[4e3a]

รีวิวเล่ม1

🫶ชอบและสนุกมากกก สมมงคุณนข.เจ้าของงานจันทราอัสดง👍เส้นเรื่องดีและเป๊ะ แฟนตาซีจินตนาการบรรเจิดทุกฉากอ่ะ ดำเนินเรื่องสนุก ฉากอารมณ์สามารถดึงผู้อ่านให้มีอารมณ์ร่วมได้ทุกฉากทุกอารมณ์ มีปมมาเป็นช่วงๆให้ติดตาม และก็คลายปมหน่อยๆเป็นระยะๆไม่ให้รอจนน่าเบื่อ ทำให้อ่านแบบไม่อยากวางเลย ชอบมากจนไม่รู้จะติอะไรอ่ะ😅 คนแปลก็แปลดีเข้าใจง่าย แต่ว่าเรียบเรียงประโยคยังไม่ค่อยเป๊ะ ยังมีบางประโยคอ่านแล้วสะดุดๆ

เนื้อเรื่องเปิดมาก็อึนๆขมๆกระตุ้นอารมณ์อยากอ่านได้ดีมาก พอ.(ราชาปิศาจเยี่ยนเฉาเซิง)กำลังเดบิวต์เปิดตัวเป็นหลัวชั่ว😅 น้องนอ.(หลิวซวง)ก็เดบิวต์บทคนเจ้าน้ำตาอยู่เช่นกันค่ะ🥹 แล้วก็มีนางอิจฉา(มี่ฉู่)เซียนจื่อผู้สวย สูงส่งและแสนดี พออยู่ต่อหน้าผู้ก็จะบอบบางและอ่อนแอเหลือเกิน🙄 แบบผญ.ไทป์บัวขาวแบบครบสูตรอ่ะจ๊ะ

ช่วงก่อนที่นอ.จะตายและย้อนเวลา ชั้นว่าอิพี่เยี่ยนนี่ก็รักเมีย(น้องหลิวซวง)แหละ แต่ว่ามีภารกิจกู้สายเลือดบรรพกาลของตัวเองไง เลยได้แต่เก็บไว้ลึกๆในใจ ตอนแรกๆก็ด่าฮีอยู่นะที่ใจดำกะเมียได้ขนาดนั้น แต่ตอนเมียจะตายฮีก็น่าสงสารอยู่นะ ตอนนี้ที่สงสัยคือ
-มีปมอะไรลับลมคมในกะยัยมี่ฉู่นะ ถึงได้ยอมและทำดีกะนาง
-พอ.เป็นคนทำลายบ้านเกิดนอ.จริงเหรอ🤔

ตอนหลิวซวงช้ำใจจากพี่เยี่ยน แล้วนางคิดถึงคำสอนของพ่อที่เป็นมนุษย์ นี่ชอบมากนะ p.110 'การหาคนดีนั้นไม่ง่าย แต่การเป็นตัวเองกลับไม่ยาก ถ้าวันหน้าสามีดีต่อเจ้า นั่นย่อมเป็นเรื่องประเสริฐ ได้อยู่อย่างปลอดภัยสุขใจชั่วชีวิต ทว่าหากสามีไม่ดีต่อเจ้า ทำให้เจ้าเสียใจ เจ้าจงกลับไปเป็นตัวเอง ไปจากเขาเสีย ไปแสวงหาความสุขและความเบิกบานใหม่ อย่าทำตัวเองหล่นหายไปเพื่อใครคนใดคนหนึ่ง' คืออ่านแล้วรับรู้ได้ว่าพ่อรักและห่วงใยนอ.มากนะ 💗ถึงแม้จะไม่ใช่ลูกแท้ๆอ่ะ🥺

พอหลิวซวงคนเก่าตายและย้อนเวลามาเข้าร่างใหม่ เอ๊าาาาา ยังไม่ทันเจอพอ.ก็บาดเลือดบาดแค้นกันไปแล้วรอบนึงจ้า พอเจอหน้ากันเลยกลายเป็นคู่กัดกัน ต่างฝ่ายต่างแอบๆอยากจะหยุมหัวอีกฝ่าย แต่ต่อหน้าทำเป็นดีด้วยกันทั้งคู่นะ โดยเฉพาะนอ.แกล้งทำดีไม่เนียนเลย😑 แต่ๆๆก็ทำให้อิเยี่ยนสับสนและงงๆอยู่นะ ว่าตกลงเธอจะดีหรือไม่ดีกะฉันกันแน่😅
ชั้นขำมากนะตอนที่นอ.จะไปแอบฆ่าอิเยี่ยนในสุสานวิญญาณอ่ะ คือจะแทงร่างอิเยี่ยน แต่ฮีนึกว่าหลิวซวงพิศวาสเลยมาลูบคลำตัวฮี ยังๆไม่พอหลิวซวงเอาไฟเผาร่างฮี แต่ฮีเข้าใจว่าหลิวซวงกำลังช่วยให้ความอบอุ่นฮีอ่ะ😅 โอ้ยยย พ่อคุณเอ๊ย คิดดีคิดบวกมากจ้าาาา😇😅

ช่วงที่นอ.ย้อนมาใหม่ เป็นช่วงที่อิเยี่ยนเพิ่งจะเริ่มโต ชีวิตฮีโคตรน้ำเน่าโคตรอาภัพเลย สงสารฮีอยู่นะ ไม่มีคนรักและหวังดีด้วยจากใจจริงๆสักคนเลยอ่ะ มิน่าโตมาฮีถึงได้ใจดำเชียว

ตอนนี้ชั้นขอเดาว่า หลิวซวงร่างใหม่ ต้องหน้าตาเหมือนร่างเดิมแน่ๆ และที่แท้จริงแล้วนอ.น่าจะเป็นคนๆเดียวที่อยู่ในใจพอ.มาตั้งแต่แรก ส่วนยัยมี่ฉู่อ่ะอิจฉาแน่ๆเลยเปลี่ยนหน้าตัวเองให้เหมือนหลิวซวง

[Doco]

นิยายเรื่องนี้มีความเกี่ยวโยงกับ“จันทราอัสดง”นิดหน่อยตรงที่เป็นเรื่องราวที่เกิดภายหลังจากเส้นเรื่องจันทราอัสดงผ่านไปนานแสนนาน พล็อตเรื่องคล้ายกับเป็นมัลติเวิร์สของจันทราอัสดง โครงเรื่องเกือบจะเหมือนกันทุกอย่างต่างกันตรงที่นางเอกเรื่องนู้นต้องย้อนเวลาเพื่อกลับไปทำภารกิจเพื่อความอยู่รอดของมวลมนุษย์ แต่นางเอกเรื่องนี้หลังจากตายแล้วได้ย้อนเวลากลับไปเพราะรู้มาก่อนว่าอนาคตจะเกิดอะไรเลยพยายามแก้ไขไม่ให้ซ้ำรอยเดิม คิดว่าพล็อตเรื่องแบบนี้น่าจะเป็นลายเซ็นของผู้แต่งเพราะเห็นเขียนผลงานคล้ายๆกันลักษณะนี้หลายเรื่องทีเดียว


เนื่องจากทั้งสองเรื่องมีโครงเรื่องคล้ายกันมากเลยอดเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ เนื่องจากได้อ่านจันทราอัสดงเป็นเรื่องแรกความประทับใจเลยมีมากกว่า ในการวางพล็อตจันทราอัสดงก็ทำได้แน่นและสอดคล้องกันมากกว่าในบางจุด แต่จันทราอัสดงตอนอ่านจะรู้สึกแผ่วๆครึ่งเรื่องหลัง ส่วนเรื่องนี้ครึ่งเรื่องแรกยังเรื่อยๆครึ่งเรื่องหลังก็ถือว่าอ่านแล้วมีลุ้นไปเหมือนกัน ทั้งๆที่โครงเรื่องคล้ายกัน แต่เถิงหลัวเหวยจือก็สร้างการเล่าเรื่องที่แตกต่างให้น่าสนใจได้เหมือนกัน

โทนเรื่องก็ออกแนวหม่นเศร้าเคล้าน้ำตาเล็กน้อยตามสไตล์ผู้แต่ง เนื่องจากนางเอกมีใจอยากรักษาแดนเซียนที่เป็นบ้าน ณ ขณะนี้ไม่ให้ล่มสลายด้วยฝีมือพระเอก แต่จะกำจัดพระเอกทิ้งแดนปีศาจกับแดนผีที่ตัวเองเคยอยู่ก่อนตายก็ต้องหายไปเหมือนกัน ในเมื่อสองสิ่งนี้ไปด้วยกันไม่ได้สุดท้ายจะต้องเลือกอะไร แถมชาติเมื่อพบพระเอกอีกครั้งกลับพบพระเอกที่ยังมีชีวิตแร้นแค้น จิตใจยังไร้เดียงสาไม่เหมือนในอนาคตข้างหน้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้จะทำอย่างไรดี ถ้าอยากรู้ต้องไปติดตามในเรื่อง

ปล.ชอบบทส่งท้ายตอนสุดท้าย อ่านแล้วรู้สึกปิดเรื่องได้สมบูรณ์แบบมาก

สรุปว่าถ้าใครชอบอ่านแนวเทพเซียนหรือชอบเรื่องจันทราอัสดงก็ลองอ่านเรื่องนี้ดูได้ แต่ถ้าเคยอ่านจันทราอัสดงแล้วคิดว่าอยากอ่านอะไรที่แปลกใหม่ไม่ซ้ำเดิม เรื่องนี้อาจไม่ตรงคำตอบเท่าไรนัก

[M]

4.5

แค่เรื่องตอนต้นก็สะเทือนตับแล้ว แต่เขียนดีนะ ทำเอาน้ำตารื้น
นางเอกเป็นเซียนหญ้าพลังต่ำต้อยไร้ฐานะ แต่อยากใช้ชีวิตกับราชันปีศาจผีเพราะรักเค้างี้
จะยังไงก็ไม่รู้แหละ ได้แต่งงานกัน แต่เรื่องเปิดมาก็คือสามีดูไม่ยี่หระกะชายาเหลือเกิน
แต่ก็ใส่ใจนะ คือน่าจะรักแต่ไม่แสดงออก ใดๆ ก็ตาม ระหว่างที่อ่านไปเราก็จะสัมผัสได้ว่าพระเอกคงรักนางเอกไปแล้วแบบไม่รู้ตัวเพราะจริงๆ ไม่คิดจะรัก ตั้งใจเอาเค้ามาสูบวิญญาณงี้ อีเฬว 5555

เอาเป็นว่าสุดท้ายนางเอกถูกผลักดันไปจนต้องจัดการตัวเองให้แตกดับ โดยที่ไม่ทันเห็นหลัวที่โซซัดโซเซมาหา

อ่านแล้วจะให้ความรู้สึกเหมือนอ่านจันทราอัสดงช่วงที่ติดอยู่ในห้วงฝันอ่ะ น้องหอยกะพี่มังกร ธีมคล้ายๆ กัน แต่ก็แตกต่าง
จากนั้นก็จะเป็นการกลับชาติมาเกิดของนางเอกที่ย้อนไปเมื่อ 700 ปี
เห็นสภาพพระเอกแล้วต้องระลึกเลยว่าพระเอกจันทราอัสดงแซ่อะไรนะ อ่อ แซ่ถาน คนละแซ่กัน คือชีวิตแม่งรันทดพอกันจนนึกว่าเป็นการสืบทอดของตระกูล อ่อๆ เค้าคนละตระกูลกัน

แต่สภาพอนาถพอกัน โดนแกล้งสะบักสะบอม โดนรังเกียจ ต้องทำทุกอย่างเพื่อมีชีวิตอยู่ แต่ข้างในนี่เจ็บแค้นนะ อาฆาตเรียงตัวเลย อย่าให้มีโอกาส พ่อฆ่าเรียบ

อ่านเพลินมากกกก

[Hala]

โดยส่วนตัวไม่ค่อยชอบ เหมือนจากคำโปรยใดๆคาดหวังว่าจะได้อ่านแนวดราม่าแอบหวาน(เอ๊ะยังไง) อ่านตอนแรกๆคือแค้นพระเอกมาก แบบแกต้องเสียใจๆๆ เฝ้ารอมาก แต่คืออออ อ่านไปแล้วเหมือนมาทรมานทรกรรมคนที่ไม่มีความผิดอ่ะ แบบรู้สึกผิดมาก พระเอกตอนนี้มันไม่รู้เรื่องไงงง จะเอาความโกรธอะไรไปลงกับมันทำไม สงสาร เป็นคนไม่ชอบเรื่องที่แบบคนอื่นมอบความรักให้จริงใจแต่นางเอกเหยียบซ้ำมากๆ ทั้งที่พระเอกแทบจะเป็นคนละคนกันเลย เอาอีคนที่ทำมาเสียใจสิ จะไปทำคนที่ไม่รู้เรื่องทำไมม อ่านละหงุดหงิดมาก อ่านไม่จบ ข้ามๆเอา โดยรวมเสียดายตัง อาจจะคาดหวังไว้สูงด้วยจากนิยายเรื่องก่อน

[Atiya Surayuthpreecha]

สนุก อ่านติดอ่านรวด ปกติเรื่องอื่นจะอ่านๆ วางๆ แต่มีกลิ่นของจันทราอัสดงเยอะมาก พระเอกเจ้าแห่งความมืด นางเอกความหวังของแสงสว่าง เหมือนเลย อาการคิดไปเองก็เหมือนอีก แต่สนุกแปลดีไหลลื่นด้วย แล้วก็ชอบจันทราอัสดงอยู่แล้วด้วย เลยชอบ ความขยี้ของนักเขียนคนนี้ก้คือไว้ใจเลย สุด ชอบ ขยี้มาให้สุดเลย เอาให้ร้องให้ได้ เพิ่งเล่มแรกยังไม่เห็นความ sm แต่คาดหวังนะ ฮา

[Mintie_ei]

ได้อยู่ กว่าจะสนุกก็หลังนางเอกตายไปแล้วเกิดใหม่นั่นแหละ เกือบเทละ เล่มนี้เล่าเรื่องผ่านมุมมองของทั้งพระเอกและนางเอกเลย ในเหตุการณ์เดียวกันความคิดนางเอกเป็นแบบนี้ พระเอกเป็นแบบนี้ ข้อดีคือทำให้เข้าใจมากขึ้น ข้อเสียคือยืดไป ไม่รู้ว่าเล่มอื่นจะเป็นแบบนี้ด้วยมั้ย ไปกันต่อจ้าาาาา

[sanim.]

ชอบการบรรยายและพล๊อตเรื่องภพชาติแรกในเล่ม 1 เพราะนอกจากใช้ภาษาสวยแล้วยังสัมผัสถึงความรักและผิดหวังของนางเอก ทุกอย่างดูสมเหตุสมผล ทำเอาซึ้งกินใจ ร้องไห้ตอนนางเอกตาย แต่ควรจะจบแค่นั้นแหละ เพราะเล่ม 2-4 มีหลายภพชาติเกิ๊นนน แต่ก็หมั่นใส้พ่อนางเอกในทุกๆภพชาติน่ะ ต่อให้ชาติสุดท้ายแฮปปี้แอนด์ดิ้งก็เถอะ แต่มันก็หลายชาติเกินไป เหนื่อยติดตามม 😂

[mandu man]

น้ำตาท่วมไปแล้วครึ่งเล่ม รายละเอียดก็เยอะจัด ค่อไปเป็นการหยุมหัวกันของพระนาง

[Mariena Haze]

ถือว่าสนุกดีแต่สิ่งที่เรารู้สึก คือนางเอกไม่ฉลาดเอาซะจริงๆ แต่ก็นะนางเป็นหญ้าเซียน ก็สมเหตุสมผล แต่อ่านแล้วรู้สึกอึดอัด ลีลาเยอะ ลากยาว เลยขอจบแค่เล่ม 1นี่แหละ ไม่อ่านต่อจนจบ