Ο κόσμος του μικρού διηγήματος είναι δύσκολος, αλλά πολλές φορές ιδιαιτέρως ενδιαφέρων. Το “Εννιά” του Αντώνη Μυλωνάκη περιλαμβάνει 9+1 μικρές ιστορίες που παρουσιάζουν εναλλακτικές πραγματικότητες χρησιμοποιώντας στοιχεία δυστοπίας, μαγικού ρεαλισμού και επιστημονικής φαντασίας. Δε θα πω πως είναι μία τέλεια συλλογή ή πως ένας τόσο νέος συγγραφέας είναι ήδη μάστερ σε ένα από τα πιο δύσκολα λογοτεχνικά ήδη. Αυτό που θα πω όμως είναι πως είναι μία συλλογή διηγημάτων που αξίζει να διαβαστεί γιατί πετυχαίνει στο 100% τον στόχο της που είναι να μας κάνει να αισθανθούμε και να σκεφτούμε. Οι ιστορίες πραγματεύονται κοινά θέματα όπως η πίστη στα θεία, η ζωή, ο θάνατος, η μητρότητα και η ελευθερία. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί δίπολα, παραλληλισμούς, αναφορές στην ελληνική τραγωδ��α και τα θρησκευτικά κείμενα και αναδυκνύει όμορφα την αξία της λεπτομέρειας, ενώ χειρίζεται περίτεχνα τη μικρή φόρμα ως προς τα στοιχεία της έκπληξης και του world building. Κάποιες από τις ιστορίες ήθελαν κατά τη γνώμη μου καλύτερη/μεγαλύτερη ανάπτυξη αλλά αυτό είναι πάντα το πρόβλημα με τις συλλογές ιστοριών: δύσκολα θα σου αρέσουν όλες. Αγαπημένες για μένα οι Πες μου τι θέλεις να μάθεις, Τρύπα, Το κονσέρτο, Εκείνη την ημέρα και «Το παράδοξο».
Το “Εννιά” είναι ένα βιβλίο για τη μητρότητα και τους δεσμούς αίματος. Τις οικογενειακές παραδόσεις και την έννοια της γονεϊκότητας ως στόχου ζωής. Τη φροντίδα αλλά και την χρήση των παιδιών για την επίτευξη προσωπικών στόχων που έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ανεξίτηλων παιδικών τραυμάτων. Τη διαδικασία της ενηλικίωσης και τις γενετήσιες ορμές. Είναι επίσης ένα βιβλίο για την έννοια του χρόνου που περνά. Τη μνήμη και τη λήθη, τη ζωή και τον θάνατο. Τη διάκριση του σώματος και της ψυχής. Τον άγνωστο κόσμο μετά θάνατο και την ελπίδα ότι το μετά μπορεί να είναι καλύτερο. Την αντίληψή μας για τους νεκρούς και την τιμή που τους χρωστάμε. Τη σύνδεση που έχουμε μαζί τους. Είναι επίσης ένα βιβλίο για την πίστη, στο Θεό, σε έναν άνθρωπο ή σε μία ιδέα. Τη σχέση μας με τα θεία και την παρουσία του Θεού στη ζωή μας. Την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε το θαύμα και τις επιπτώσεις (θετικές και αρνητικές) της δύναμης που αντλούμε από αυτό. Τη φιλία, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τη σχέση με τον εαυτό μας. Την αδυναμία να συνδεθούμε μεταξύ μας και τη μοναξιά. Την ανωνυμία του διαδικτύου και την εξαπάτηση. Την θέληση να νιώθουμε ξεχωριστοί σε ένα κόσμο που συχνά μας αναγκάζει να είμαστε αόρατοι και συνηθισμένοι. Τέλος, είναι ένα βιβλίο για τη χειραγώγηση των μαζών και την ανάγκη για επιβίωση. Την ελευθερία και την ομορφιά της τυχαιότητας της ανθρώπινης φύσης.
Γιατί να διαβάσεις το “Εννιά”?
Γιατί θα αναλογιστείς πως η πίστη είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο.
Γιατί θα διχαστείς στη σκέψη του αν η μοναξία σε κάνει τρελό ή η τρέλα μοναχικό.
Γιατί θα σκεφτείς πολύ για τον θάνατο, τι θα σου έλειπε από τη ζωή και τη σχέση μας με τους νεκρούς.
Γιατί θα αναρωτηθείς τι θα συζητούσες με τον Θεό αν τον είχες απέναντι σου για ένα λεπτό.
Γιατί θα αποδεχτείς πως η ζωή πάντα βρίσκει τρόπο να συνεχίσει και οι επιθυμίες μας είναι που καθορίζουν τον τρόπο αυτό.
Γιατί θα στοχαστείς πως η επιστροφή στη συλλογική ζωή μπορεί να αποτελεί τη λύση για όλα τα προβλήματα που απορρέουν από τον καπιταλισμό.
Γιατί θα χαρείς με το απρόβλεπτο της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς.
Είναι 3.5/5 με κάποιες από τις ιστορίες ναι είναι 4+.
Favourite quotes:
“Πως ένα λεπτό μπορεί να διαιρεθεί σε χιλιάδες δευτερόλεπτα; Πως γίνεται; Ποια φυσική δύναμη επιτρέπει αυτή την παραμόρφωση του χρόνου;”.
“Ο καφές είναι σημαντική υπόθεση και όσοι τον πίνουν μία έτσι, μία αλλιώς, κατ´εμέ, χρήζουν επιτήρησης. Γιατί η ευκολία κάποιου να μεταπηδά από το γλυκό στο πικρό, δηλαδή από το μηδέν στο δέκα, έτσι απλά, δε θα εφαρμόζεται μόνο στο θέμα του καφέ αλλά και αλλού. Σήμερα σ´αγαπώ, αύριο όχι. Σήμερα σε θέλω, αύριο μπορεί. Σήμερα θα σε βοηθήσω, αύριο δεν προλαβαίνω”.
“Γιατί οι ιδέες είναι σαν τα μπαλόνια: αν δεν τος τραβήξεις από το σχοινί, θα φύγουν στον ουρανό ή θα σκάσουν μόλις ακουμπήσουν σε κάποιο μυτερό κλαδί”.
“Δυστυχώς τα μάτια μόνο κλειστά μπορούν να πουν ψέματα”.
“Πιστεύω πως καταλαβαίνουμε πολύ περισσότερα για κάποιον από τις ερωτήσεις που κάνει παρά από τις απαντήσεις που δίνει”.
“Είναι λιγάκι κωμικό πόσο αθάνατοι νιώθουν οι ζωντανοί στις κηδείες. Συμπεριφέρονται παράξενα. Άκου «Θα σε θυμάμαι για πάντα». Δε κρατιέμαι, χαμογελάω”.
“Είναι τυχεροί οι πιστοί, έχουν μονίμως κάποιον να τους καταλαβαίνει και να τους προστατεύει”.