Bókin er vel skrifuð og á tíðum hjartnæm. Meginfrásögnin, um stórskáldið sem liggur fársjúkt, er góð: innileg og þaulhugsuð, svo að þessir þekktu menn fá annað líf. Bókin segir öðrum þræði frá hvarfi smaladrengs í Öxnadal. Hér er eins og fari saman tvær bækur, önnur talsvert síðri, og höfundi tekst ekki vel að tengja þær saman, sérstaklega þegar fer að líða á seinni hlutann.
Mér fannst fyrst og fremst sem tónninn væri skakkur í umfjöllun um Kelamálið. Jónasi hefur verið feigðin hugleikin en það er ekki að sjá í hans kveðskap að honum þyki dauðinn spennusaga, heldur frekar sorgarsaga. Frásögnin hefði mátt taka meira mið af því. Kannski hefur áhugi þjóðarinnar á krimmum komið illu til leiðar: eytt og spillt tilfinningunni fyrir því, sem fagurt er og skáldlegt.
Mér fannst bókin byrja vel en hún stóð ekki undir væntingum. Tilvísunum í kveðskap Jónasar er misvel beitt, og þær verða frekar klisjukenndar á köflum. Þá kemur fram undarleg túlkun höfundar á ljóðinu Ferðalokum, að sveinninn sem þráir hryggur í dalnum sé ekki Jónas, heldur vinur hans sem langar í skóla. Ég hef heyrt sagt að meðalskáld geti skrifað allar sögur nema sögu af stórskáldi. Það má vel vera.