สิ้นแสงอนธการ เล่ม 5

余污 [Yu Wu] / 风波吞天同征路 / สิ้นแสงอนธการ #5

by Rou Bao Bu Chi Rou, โร่วเปาปู้ชือโร่ว, กอหญ้า (Translator)

แคว้นเหลียวฉีกสัญญาสงบศึก สงครามระหว่างแคว้นอุบัติขึ้นอีกครั้ง จุดมุ่งหมายสำคัญในการกรีธาทัพใหญ่ของฉงหวาครั้งนี้ คือการหาเสี้ยววิญญาณของสัตว์อสูรโลหิตให้พบ เพื่อหยุดยั้งมิให้แคว้นเหลียวปลุกสัตว์อสูรโลหิตขึ้นมาอีกครั้ง...

แม้ "กู้หมาง" จะสามารถบรรลุภารกิจที่ได้รับมอบหมาย แฝงตัวเข้าไปแย่งชิงเสี้ยววิญญาณจากราชครูแคว้นเหลียวมาได้ แต่ไม่นานความทรงจำของเขาก็สูญหายไปเกือบหมด สติปัญญาดับสูญไปในที่สุด "โม่ซี" จึงเดินทางไปตามหานักพรตเร้นกายที่รู้อาคมเรียกวิญญาณที่หลินอาน เพื่อเรียกวิญญาณสองดวงที่ขาดหายไปของศิษย์พี่กู้กลับคืนมา ทว่าเขากลับต้องไปพัวพันกับคดีโลหิตของสกุลเย่ว์ในถ้ำหุนเทียนเข้าเสียก่อน!

372 pages, Paperback

Published October 10, 2024

About the author

Associated Names:
* Rou Bao Bu Chi Rou
* 肉包不吃肉 (Chinese Profile)
* โร่วเปาปู้ชือโร่ว (Thai Profile)
* Meatbun Doesn't Eat Meat (Unofficial English Profile)

Reviews

[? · Rating 5 out of 5]

4.9/5

ในที่สุดแม่ทัพกู้ของฉงหวาก็กลับมา! ในเล่มนี้กู้หมางเสียความทรงจำไปส่วนใหญ่ของเล่มเลย เล่มนี้เน้นเฉลยปมของตัวละครอื่นเช่น มู่หรงฉู่อี มู่หรงเหลียน และเจียงเยี่ยเสวี่ย ยังมีเรื่องราวของรุ่นพ่อแม่ของแต่ละตระกูล ปมที่ใหญ่มากๆก็เฉลยในเล่มนี้เช่นกัน ทำให้กระจ่างไปเยอะแบบมากๆ ถ้าให้เดาเรารู้มา 80% แล้ว เหลืออีกนิดในเล่ม 6 แต่โร่วเปาเขียนให้เรารู้สึกเหมือนรู้เยอะมาตั้งแต่เล่ม 3 เล่ม 4 แล้วอ่ะ ความรู้สึกตอนเฉลยในแต่ละเล่มคือชั้นรู้เท่าขี้เล็บเองสินะ

ปมของเรื่องมันมีเงื่อนงำให้พอเดาได้อยู่ค่ะถ้าอ่านแล้วจำและวิเคราะห์ไปด้วย เราจดทุกทฤษฎีที่พุดขึ้นมาตอนอ่าน ซึ่งเยอะมาก เดาดักไว้ พอเฉลยมาก็มีส่วนถูกอยู่ มันอึ้ง มันผิดหวังในทางเลือกของตัวละคร แต่บางเรื่องก็ไม่เกินคาด เดาได้แต่ยังคงความอิมแพ็คไว้

เล่มนี้เพราะกู้หมางเสียความทรงจำเลยรู้สึกว่าบทน้อยไปหน่อย โร่วเปาไม่ได้เน้นความสัมพันธ์ของซีหมางหรือบรรยายถึงความน่าสงสารของกู้หมางเวอร์ชั่นนี้ด้วยเลยไม่รู้สึกอะไรกับกู้หมางที่ไม่มีความทรงจำเท่าไหร่ ต่างจากเล่มก่อนๆที่มันเจ็บมันหน่วงเพราะไม่รู้ความจริงหรือแม่รู้แล้วกลับต้องเสียไปอีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่เล่าถึงอดีตของกู้หมางก็ยังจุดประกายไฟในใจเราได้อยู่ดี ทำให้เรารู้ว่าเราชอบและนับถือแม่ทัพกู้ ศิษย์พี่กู้ กู้หมางคนนั้นมากๆ ตัวตนที่เป็นความหวังให้โม่ซีและเราที่เป็นผู้อ่าน สิ่งที่เราชอบคือตัวตนของเขา สติ ปณิธาน ไหวพริบ ความร่าเริง

โม่ซีเล่มนี้มีหลายฉากทำให้รู้สึกน่าเกรงขาม ทรงพลัง ซึ่งทำให้อุ่นใจที่มีเขาอยู่ ในยามที่กู้หมางไร้สองดวงจิต คนที่เป็นผู้ค้ำจุนแผ่นดินฉงหวาและความหชวังของเราก็คือเขานี่แหละ ชอบนิสัยและความเป็นตัวเองของตัวละครหลายๆตัวเลย สร้างได้ดีมาก

มู้หรงเหลียนเองก็น่าเอ็นดูขึ้น จากเล่มแรกที่บทเยอะแล้วเริ่มแผ่ว เล่มหลังมานี่พี่ได้เฉิดฉายอีกแล้ว เป็นตัวละครเซฟโซนอีกตัวเลย ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งแต่เป็นเพราะความยโสโอหังปากดีไม่ยอมคนของพี่มู่หรงเนี่ยแหละ ได้ใจ

ส่วนอดีตของฉู่อีกับเยี่ยเสวี่ย…สงสารทั้งสองคนเลย จะบอกว่าเป็นความรักอะไรอย่างนั้นก็ไม่น่าได้ เจียงเยี่ยเสวี่ยก็มีเรื่องราวของตัวเองจนเกิดความยึดติด เกิดความรัก ทุกอย่างที่ทำลงไปสุดท้ายอะไรสำคัญที่สุด เสียอะไรไปบ้าง…เราแค่รู้สึกว่าไม่ควรเลย ไม่ควรเป็นแบบนี้เลยจริงๆ ฉู่อีคือคนที่น่าสงสารมากอีกคน ด้วยนิสัย ด้วยชาติกำเนิด ด้วยสิ่งที่พบเจอ เป็นแค่เด็กคนนึงเกิดมาพัวพันกับตระกูลทั้งหลายจนสุดท้าย…อย่างที่ถามไป สุดท้ายทุกคนเหลืออะไรบ้าง เหมือนจะเจ็บปวดกันไปหมด

ถ้าให้เทียบกับฮัสกี้ยังรู้สึกว่าฮัสกี้ฉีกหัวใจได้เจ็บกว่า รุนแรงกว่า เรื่องนี้ไม่ปฏิเสธว่าก็ใจพังเหมือนกันแต่ว่าอยู่ในระดับที่รับได้ค่ะ มันรับได้หลังจากผ่านฮัสกี้มาแล้วอ่ะดิ ถ้าเรื่องนี้เรื่องแรกของโร่วเปาก็คงจะหนักกว่านี้อ่ะ ฮัสกี้มันเป็นประเด็นรักต้องห้ามหรือรักที่มีเหวกระดูกขวางกั้นไปจนท้ายๆเรื่องเลยอ่ะ ปมของทั้งโม่หรานก็หนักไม่แพ้หว่านหนิง แล้วมันสองชาติสองภพอีก เรื่องที่ยึดติดยังมีมากมาย เรื่องที่ต้องแก้ไขชดใช้ก็นับไม่ท้วน สิ้นแสงประเด็นมันน้อยกว่าแต่หนักไม่แพ้กัน แต่สุดท้ายรู้สึกว่าเขารักกันได้ง่ายกว่าหรานหว่านอ่ะ เข้าใจกันได้ง่ายกว่า แต่ก็แหงล่ะ โม่ซีไม่กลายเป็นหมาบ้าอีกระลอกเหมือนที่พี่ท่ามันตื่นมายึดร่างโม่หรานหนิ อันนั้นคือทำเราปวดใจไม่สิ้นสุด รอลุ้นความเฉือดเฉือนหัวใจของสิ้นแสงในเล่มสุดท้ายเลย รู้สึกว่าปมเรื่องเฉินถังกับฮวาพั่วอั้นน่าสนใจมาก และทั้งสองเกี่ยวกับกู้หมางยังไง เล่มสุดท้ายจะทำให้เราดิ่งดาว์นเท่าฮัสกี้ได้หรือเปล่า รอเลยคับ

[Jiji Jidapa · Rating 3 out of 5]

เล่ม 1-6
(3.5*)

จักรวาลเดียวกับฮัสกี้ฯ แต่อ่านแยกได้ ไม่งงค่ะ อ่านจบแล้วเรารู้สึกคล้ายๆ กับตอนอ่านฮัสกี้ฯ ส่วนที่ชอบยังคงเป็นการถ่ายทอดอารมณ์ตัวละคร ความรู้สึก การดึงอารมณ์ร่วม ส่วนที่แอบเสียดายคือการเล่าเรื่องโดยรวม

จุดขายของเรื่องคงหนีไม่พ้นเลิฟไลน์และเนื้อเรื่องที่บีบคั้น สนพ. ต้องแถมกล่องทิชชู่อะไรแบบนั้น สำหรับเราอ่านแล้วคิดว่าเลิฟไลน์เรื่องนี้ถึงจะขมแต่มันยังมีความละมุนแทรกอยู่ ความสัมพันธ์พระนายมีช่วงไม่เข้าใจกัน แต่พระเอกไม่เคยโหดร้ายจริงๆ กับนายเอก ถึงจะโกธรแค้น แต่ความรักความห่วงยังมีเสมอ ความบีบคั้นอารมณ์ หน่วงใจ ปวดใจ ส่วนใหญ่จะมาจากชะตากรรมที่ทั้งคู่ต้องเผชิญโดยเฉพาะกู้หมาง ในส่วนดึงอารมณ์ร่วม ชอบมากค่ะ อ่านแล้วอินกับความรู้สึกถูกบีบคั้น เส้นทางที่กู้หมางถูกบังคับให้เดิน ความเสียสละ รวมทั้งความรักที่ชะตาลิขิตไว้ว่าคงไม่มีทางได้มา

ส่วนที่ผิดหวังเล็กน้อยคือการผูกเรื่อง การเล่าเรื่องโดยรวม เหมือนเนื้อเรื่องจะเน้นหนักปมขัดแย้ง เน้นความดราม่า จนเหตุผลที่รองรับการกระทำในหลายครั้งมันดูเบาบางหรือไม่น่าเชื่อถือ อะไรที่เพิ่มความบีบคั้นหรือสร้างความรันทดให้คู่นี้ได้ เนื้อเรื่องจะดำเนินไปในทางนั้นเสมอ เหตุผลประกอบอ่อนแบบนึกในใจว่า 'เอาแบบนี้หรอ ง่ายดี' มันให้ความรู้สึกแบบจงใจสร้างความดราม่าไปนิดนึง ประกอบกับเนื้อเรื่องมันซับซ้อน หลอกกันไปมา ความจำก็มาๆ ไปๆ จนพอเฉลยตอนหลัง เหตุผลที่เคยมีในตอนแรกมันก็ใช้ไม่ได้แล้ว แต่ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม อ่านแล้วก็เกิดคำถามว่า 'อ้าว งั้นตอนนั้นล่ะ' หรือ 'อ้าว แล้วอยู่ไกลขนาดนั้นรู้ได้ยังไง' อ่านแล้วเราว่าต้องปล่อยเบลอ เออๆ ออๆ ตามไปบ้าง ถ้าคิดตามหรือคิดย้อนไปเล่มก่อนๆ อาจจะรู้สึกตะหงิดๆ

อีกนิดนึงที่เราเสียดายคือประเด็นลึกซึ้งที่โผล่มาตอนแรกๆ อย่าง ความต่างชนชั้น ทาส ชนชั้นสูง ความไม่เท่าเทียม ที่เหมือนจะชงให้เป็นประเด็นของเรื่อง แต่สุดท้ายหายไป ถ้าเขียนประเด็นนี้เนื้อเรื่องน่าจะลึกกว่านี้

สรุปว่าเป็นเรื่องเน้นบีบคั้นอารมณ์ สายดราม่าน่าจะชอบ ความดราม่าไม่ได้หนักที่ความ toxic ระหว่างพระนาย แต่หนักที่ชะตากรรม ฟ้าลิขิตให้เสียสละ ถ้าเป็นสายชอบเนื้อเรื่องจริงจังอาจต้องลดความพินิจพิเคราะห์ อ่านแบบปล่อยเบลอหน่อย สนุกใช้ได้ค่ะ

[เจ้าหมีขาว · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้เหมือนนั่งรถไฟเหาะ มีอะไรให้ร้องห๊ะทุกตอน แต่อ่านจบแล้วนั่งเหม่อ 😭 ตั้งแต่เล่ม 1 ไม่เคยมีความสุข ถึงเล่มนี้ก็ยังไม่มีใครมีความสุข TW ทั้งเรื่องยกให้เล่มนี้ทั้งหมดเลย รู้สึกอินมากเกินไปจนดิ่ง แต่อวี๋อูสนุกมาก ชอบ ฮือออออ

ยกให้เป็นเล่มที่อยู่ในวังวลของความวิปริต สับสนอลหม่าน ความเชื่อใจ ความไม่เชื่อใจ ถึงจะเฉลยปมที่ 1 2 3 แต่ยังเหลือที่ 4 5 6 ฯลฯ พลิกหน้าพลิกหลัง พลิกแล้วพลิกอีก ความลับในคลามลับอีกที รัก แค้น ชอบ ชัง ทุกอย่างระเบิดตูม!

พยายามเข้าใจตลค.ตัวหนึ่ง มีทั้งเรื่องที่เข้าใจ และเรื่องที่พยายามคิดแล้วคิดอีกจนตกผลึกว่าเป็นความยึดติด วิปริต และเข้าขั้นบ้าคลั่ง แต่มันก็มีอีกหลายๆเรื่องให้เอามาคิดต่ออีก ปวดหัวอ่ะ หยุดคิดไม่ได้ เหมือนจะด่าแต่ก็ไม่เต็มปาก

[Hahababa · Rating 4 out of 5]

พอเริ่มปุ๊บก็แทบไม่ให้เวลาเราได้หยุดพักเลย ม่านความจริงที่ถูกทึ้งทำลายในเล่มที่แล้ว ตอนนี้น่าจะเรียกว่าระเบิดเป็นจุณ แทบไม่รู้แล้วว่าอะไรจริง อะไรเท็จ อีรุงตุงนังไปหมด ไม่สนแล้วความสมเหตุสมผล แค่ขอให้ตัวละครน่าเวทนาที่สุด ? แค่ขอให้มีความจริงที่น่าตื่นตะลึงขึ้นไปอีก ?

เล่มนี้เป็นเล่มที่อ่านรวด เพราะเหตุการณ์เกินจะระเบิดภูเขา เผากระท่อม วินาศ ล้างโลก อะไรมาหมด มันบันเทิงในแบบหนังแอกชั่น แต่เหตุผลรองรับหลายอย่างเรารู้สึกไม่ซื้อ มันเลยสนุกไม่สุด ทุกอย่างวิ่งไว มีอะไรเกิดขึ้นเยอะ แต่คงเยอะเกิน เยอะจนเหมือนถูกยัดเยียด หลายครั้งที่ต้องอุทานว่า อะไรอ่ะ อย่างนี้เลยเหรอ อ่านจบเล่มแล้วยังตาปริบๆ ฉันรู้สึกยังไงนะ

[Pandan · Rating 4 out of 5]

ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลย 555555 (ในเลข5มีน้ำตาซ่อนอยู่🥲) คือมันถาโถมมากจริงๆ ในเล่มนี้ มาหนักจัดเต็มสมกับที่เป็นเล่มรองจบ อะไรที่สงสัยและอะไรที่ไม่ได้สงสัยเพราะคิดไม่ถึงก็เฉลยให้รู้กันถ้วนหน้า ถึงแม้จะเป็นเล่มที่ทำให้สิ้นหวังและหดหู่เพราะเราได้รับรู้ถึงความเน่าเฟะเบื้องหลังจิตใจคน แต่ในอีกทางก็ให้ความหวังเรามากๆ ว่าในที่สุดอุโมงค์มืดๆ ที่เป็นเส้นทางความรักของซีหมางก็มีแสงไฟให้เห็นที่ปลายทางซักที

[Memimama · Rating 5 out of 5]

โดนหลอกให้ร้องไห้จากเล่ม4 แล้วมาร้องกันต่อที้เล่ม5 แต่รอบนี้เฉลยเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ตอนค่อยๆพลิกเรื่องก็แอบรู้สึกว่าเอ้ะ หลอกให้เสียน้ำตากันนี่หว่า แต่ก็สาแก่ใจคนซาดิสอย่างฉันนัก

ถ้าเทียบกันแล้วในคลังของนักเขียนคนนี้ ชอบวิธีคลายปมเรื่องนี้กว่าฮัสกี้มาก มันมนุษย์จัดๆ ถ้าเราเป็นจวินซ่าง เราก็ทำแบบนี้แหละ

เล่ม6 ไปกันต๊ออออ

[ngarnsometimeread · Rating 5 out of 5]

แม้ว่าเราจะตะขิดตะขวง หรือเราจะทายเรื่องราวได้ถูก แต่นักเขียนจะเพิ่มความตื่นเต้น และเฉลยในสิ่งที่เหนือความคาดคิดของเราไปอีก เราสับสน กังวล เสียใจ และยังสงสารศิษย์พี่มากเช่นเคย แต่สุดท้ายเมื่อชีวิตผ่านเรื่องราวมามากมาย เราก็หวังว่าฝนที่ตกลงมาตลอดในชีวิตนี้จะหยุด และเกิดเป็นฟ้าหลังฝน ในตอนที่เรายอมแพ้แล้ว นักเขียนก็ได้พาเราไปเจอกับฟ้าที่เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เห็นมันสักครั้ง