ساحرهٔ کوه کهربا

by Wilhelm Meinhold, جواد سیداشرف (Translator)

ساحرهٔ کوه کهربا نوشته ویلهلم ماین هولد رمانی تاریخی است که رمز و راز، عاشقانه و درام را با نقدی قانع کننده از خرافات و تعصب مذهبی ترکیب می‌کند. این اثر که در ابتدا در سال ۱۸۳۷ منتشر شد، به دلیل نمایش واضح محاکمه‌های جادوگران قرن هفدهم، که به عنوان یک نسخه خطی دوباره کشف شده ارائه شد، شهرت یافت. ماین هولد، یک الهی‌دان و کشیش آلمانی، این رمان را برای به چالش کشیدن شیوه‌های جزمی دوران خود ساخت و داستانی تخیلی غنی را در آن گنجاند که خوانندگان را با تعلیق و انسانیت خود مجذوب می‌کند. ساحرهٔ کوه کهربا که اغلب به عنوان شاهکار اولیه داستان‌های تاریخی مورد ستایش قرار می‌گیرد، الهام بخش اقتباس‌هایی بوده و کاوشی جذاب از ترس، ایمان و عدالت است.
ساحرهٔ کوه کهربا در یک دهکده کوچک آلمانی در طول جنگ سی ساله اتفاق می‌افتد، داستان ماریا شویدلر، زن جوان با فضیلتی را دنبال می‌کند که به دروغ متهم به جادوگری شده است. این داستان توسط پدرش، کشیش شویدلر، روایت می‌شود که اتفاقات دلخراشی را بازگو می‌کند که ماریا در شبکه‌ای از خرافات، طمع و بدخواهی درگیر می‌شود. کشف کهربا در منطقه جرقه‌های حسادت و سوء ظن را برمی‌انگیزد و به این اتهام منجر می‌شود که ثروت جدید ماریا از برخورد با شیطان نشات می‌گیرد. کشیش شویدلر، که از نجات دخترش ناامید است، باید از چشم انداز خطرناک شور مذهبی و سیستم‌های قضایی فاسد عبور کند. تنش داستان با پیشروی محاکمه شکل می‌گیرد و اعماق ظلم انسانی و انعطاف‌پذیری ایمان و عشق را آشکار می‌کند. در کنار این درام، یک عاشقانه لطیف بین ماریا و خواستگارش، روپرت، بارقه‌ای از امید را در میان تاریکی نشان می‌دهد. ساحرهٔ کوه کهربا عمیقا به خطرات خرافات و سوء استفاده از اقتدار مذهبی می‌پردازد. ماین هولد از محاکمه‌های جادوگران به‌عنوان دریچه‌ای استفاده می‌کند که از طریق آن تمایل اجتماعی به قربانی کردن بی‌گناهان را در زمان‌های ترس و عدم اطمینان نقد می‌کند. این رمان تاکید می‌کند که چگونه جهل و تعصب می‌تواند منجر به عواقب ویرانگر شود و هشداری بی‌انتها در برابر چنین اعمالی ارائه می‌دهد. موضوع اصلی دیگر، استحکام پیوندهای خانوادگی و عاشقانه در مواجهه با ناملایمات است. رابطه بین کشیش شوایدلر و دخترش، و همچنین ارتباط ماریا با روپرت، قدرت عشق و وفاداری برای تحمل حتی سخت‌ترین چالش‌ها را برجسته می‌کند. این روابط عمق عاطفی را به داستان می‌بخشد، و آن را نه فقط داستانی از بی‌عدالتی، بلکه به داستان انعطاف‌پذیری و رستگاری تبدیل می‌کند. در نهایت، ساحرهٔ کوه کهربا به عنوان تفسیری در مورد ماهیت حقیقت و اخلاق عمل می‌کند. روایت لایه‌ای ماین هولد خوانندگان را تشویق می‌کند که قابلیت اطمینان اقتدار و پیامدهای اخلاقی پایبندی کورکورانه به هنجارهای اجتماعی را زیر سوال ببرند.
ساحرهٔ کوه کهربا رمانی گیرا و تأمل برانگیز است که از فضای تاریخی خود فراتر رفته و بینش‌هایی را در مورد طبیعت و جامعه انسان ارائه می‌دهد. داستان‌سرایی ماهرانه ویلهلم ماین هولد و نقد تند خرافات آن را به اثری ماندگار تبدیل کرده است. ساحرهٔ کوه کهربا با ترکیبی از تعلیق، عمق عاطفی و تأمل اخلاقی، همچنان خوانندگان را مجذوب خود می‌کند، و به عنوان یادآوری کوبنده از خطرات عدالت مبتنی بر ترس و قدرت پایدار عشق و حقیقت ایستاده است.

Genres: Horror, Classics, Fiction, Gothic, Witches, Historical Fiction, German Literature

360 pages, Hardcover

First published January 1, 1843

About the author

Johannes Wilhelm Meinhold was a Pomeranian priest and author.

Meinhold was born in Lütow on the island of Usedom, where his father Georg Wilhelm Meinhold (1767–1728) was a Lutheran priest.

Growing up in the atmosphere of the Napoleonic Wars, he enrolled as a student at the University of Greifswald in Swedish Pomerania in the fall of 1813. After his theological education, he was priest in Koserow on Usedom from 1821 until 1827. For the next 17 years, he was priest in Krummin, also on Usedom, before he relocated to Farther Pomerania.

He retired early on account of his insubordinate behavior and died in 1851 in Berlin-Charlottenburg.

Meinhold was a poet, playwright, and novelist. His best known works are two historical Gothic romance novels:

Maria Schweidler, die Bernsteinhexe, which was first published anonymously in 1838. It was translated into English as The Amber Witch by Lucie, Lady Duff-Gordon (1821–1869) in 1843.

Sidonia von Bork, die Klosterhexe (1847), which was translated into English as Sidonia the Sorceress by Jane Wilde, the mother of Oscar Wilde, in 1849. The book was printed by William Morris' Kelmscott Press in 1894.

Reviews

[Matt · Rating 4 out of 5]

According to the foreword the manuscript of “The Amber Witch” was discovered by Wilhelm Meinhold beneath the choir stalls of an old church in Koserow, a municipality on Baltic Sea island Usedom. The text was written around 1630 by Abraham Schweidler, the then pastor of the parish and describes the events that led to the accusation and final conviction for being a witch of his only daughter Maria. The manuscript is not complete. The first six chapters are missing, as well as some part at the end. But that’s no big deal, since one can easily follow the story and also imagine a nice and fitting ending.

Recently I read a lot about witch trials in Soldan’s extensive work on the topic , so the “plot” of this book wasn’t new to me. Almost all of the ugly characteristics of a witch trial can be found here. What was new for me was the narrative from the point of view of a victim, or rather the father of a victim, and how it came to the accusation in the first place. The first few chapters are about the Thirty Years’ War (the imperial troops plundering and burning the village in 1629, leaving the villagers on the verge of starvation).

Of course the manuscript was written in the German of the 17th century and I had to get used to it first. There are also utterances by the villagers in Low German (the dialect spoken in the area) for which the author thankfully added footnotes with the translation. In addition there are a few Latin passages (also with translation), partly by Maria Schweidler herself. This is unusual in that women rarely learned Latin at that time. According to everything that can be read here, Maria Schweidler was a highly intelligent young woman.

The present Schweidler manuscript could therefore be one of the most valuable sources about the time and many scholars agreed when it was published by Wilhelm Meinhold in 1843.

The only problem is ...


... the text was invented from beginning to end by Meinhold. There never was a witch trial against Maria Schweidler. This is a novel, and I think Meinhold surpassed himself by writing his book in a language that was quite foreign to him. This fact cannot be inferred from the text (except, I think, for a small passage in a footnote). Although Meinhold admitted his authorship shortly after publication, some people still didn’t believe him and considered the manuscript authentic; that's how good it is.


In any case, this was a welcome addition to my little “witch lit project”.



This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Unported License.

[Ігор Антонюк · Rating 4 out of 5]

Вільгельм Майнгольд «Марія Швайдлер — бурштинова відьма»
Відьомська повість (2023)
«Правду каже прислів’я: «Дівчат пильнувати, у кухоньці панувати: навіть сам дідько може собі роги обласним!».
Химерно, готично та досить автентично…

У містечку Козерові, що на острові Узедом (сучасна Німеччина), під криласом храму (хорами) місцевим парохом був знайдений цікавий рукопис, якому не менше ніж дві сотні років, де йдеться про судовий процес над відьмою – дочкою священника Марією Швайдлер у часи Тридцятилітньої війни.

У романі Майнгольда, який поданий перш за все, як історичний літопис, чудово відтворена епоха середини XVII століття: описано побут, уявлення та традиції німецького населення. Книга просякнута моральними настановами, християнською атрибутикою та релігійною діалектикою Нового часу. Оповідачем являється парох Козерова преподобний Аврааам Швайдлер – батько Марії, так званої «бурштинової відьми».

Відзначу, що в книзі чудово, а подекуди й моторошно, описані всі жахи, руйнування та смерть, яку принесла Тридцятилітня війни у Європі. Сторінки книги часто просякнуті історіями про вбивство, мародерство, розруху, хвороби та голод, що діймає населення та головних героїв. І при цьому, місцеві жителі Козерова, за тодішніми уявленням, одного дня стикаються з відьомськими чарами та ігрищами диявола.

Слід сказати, що роман Майнгольда – це нетипова історія про відьму, де не згадується безліч ритуалів, шабашів, чортів чи катувань. Насправді – це життєва оповідь про переживання батька, священника та людини, яка перебуває у складних обставинах: намагається вижити та зберегти свою паству, постійно сумнівається у власній вірі та можливостях, а тут ще й єдиній дочці приписують відьомство.
Так що, вимкни wi-fi, читай книги📚

[The Usual · Rating 3 out of 5]

The thing about good quality nineteenth century gothic is that horror fans tend not to like it. They tend either to object to the civilizing - some would say soporific - effect of nineteenth century prose, or, conversely, to the exaggerated, over-the-top emotional responses of the characters. Now me, I rather like the conflict between the two. I rather like the way that the constraints of the style rein in the operatic daftness of a lot of this stuff, that would otherwise go galloping off over the horizon of self-parody. It tickles more neurons that way.

All of which, by the by, bears no relation to this book, which manages to be deeply unpleasant in a grey kind of a way that feels very un-gothic. "I enjoyed it" doesn't really cover it. There's a fog of desperation oozing through the text, a grim inevitability to a lot of it, a sense that it's real.

Of course it isn't real. It is, like The Castle of Otranto, a piece of literature that found its way into the world as a hoax. It was presented as a discovered manuscript. That doesn't stop it being, unpleasant as it is, rather good fiction. In my mental universe - which is a rather strange place, I will admit, and not a little cluttered - it fits in with something like Let the Right One In: it isn't the supernatural stuff that's scary, it's the very human actions of the very human characters.

Horror fans still won't like it, probably. Horror fans still won't like the style of the Duff-Cooper translation, which is deliberately stiff and archaic, and peppered with Latin (for the record, Google Translate is shockingly bad at Latin). They won't like the lack of surprises, or indeed the rather conventional happy ending; but if you like... wrong word... if you're satisfied by the presentation of human evil, then you might like this book.

[DeAnna Knippling · Rating 4 out of 5]

A parson's daughter faces charges of witchcraft after refusing the vile sheriff. Her father relates the tale--or does he? A novel presented as a genuine memoir of a witchcraft trial, for the sake of fooling some arrogant Biblical scholars.

For all that this story is a hoax, it's a convincing one. Enjoyed.

[penta · Rating 2 out of 5]

Nie mogę narzekać na strukturę książki, biorąc pod uwagę, że powstała ona w czasach, gdy powieść, jaką zna współczesny czytelnik, wciąż się rodziła; jest to zresztą bardzo zgrabny przykład tekstu stylizowanego, co merytorycznie należy docenić. Niestety, jest to również typowa wczesna powieść gotycka, dlatego niczym nie jest w stanie czytelnika zaskoczyć – brak w niej suspensu, jeśli ktoś jest zły to wiemy to już po samym jego wyglądzie, za to tytułowa bohaterka to nieskalany ideał, który nigdy nie pozostawia nawet cienia wątpliwości co do swojej niewinności. Ponownie, trudno wchodzić w dyskurs z tak starym tekstem, acz odnoszę wrażenie, iż nawet współcześni Meinholdowi twórcy, podobnie jak jego naśladowcy, bywali jednak mniej dosłowni.

Nadrobić taką zaległość kulturową można, acz jej nieznajomość raczej nie wydaje się brakiem, który odbierze nam przyjemność z obcowania z literaturą, która nadeszła po Meinholdzie. Pomimo bardzo konkretnej niszy twórczej, wydaje się, że nasz europejski pisarz pozostawił na gatunku ślad znikomy w porównaniu np. do Hawthorne'a.

Jeszcze, jako odbiorcę w XXI wieku, bardzo mnie uwiera zapewne wówczas rewolucyjne spojrzenie na procesy czarownic z punktu widzenia ofiar sytuacji, jednak nie na tyle rewolucyjne, by rzeczywiście odnieść się jakoś bliżej do punktu widzenia oskarżonej.

Jak mówiłam – można, ale głównie jako ciekawostkę.

[Melinda Borie]

At summer camp when I was a young teen, I wrote a research paper on witch trials (it was a summer camp for nerds). My TA got me into the special collections to read this book for my paper and it was one of the most wonderful experiences of my life, even though I realized partway through that the book was actually fiction and of no real use to me. I think about that story all the time.

[Emerson Knapp · Rating 2 out of 5]

Had to read this for class. Super weird.

[Sylwka (unserious.pl) · Rating 4 out of 5]

Gdy przeczytałam kilka słów o książce Bursztynowa czarownica autorstwa Wilhelma Meinholda, pomorskiego pisarza i księdza, od razu pomyślałam, że warto sięgnąć po tę lekturę. Tym bardziej, że jest uznawana za jedną z ciekawszych powieści autora słynnej Sydonii.

Oskarżona o czary.
Akcja tej powieści rozgrywa się podczas wojny trzydziestoletniej. Maria Schweidler, córka pastora, pragnąc uśmierzyć ból i nędzę dotkniętych wojną mieszkańców wioski, postanawia sprzedać znaleziony przez nią bursztyn i kupić jedzenie dla głodujących. Pada jednak ofiarą plotek rozsiewanych przez parającą się czarami sąsiadkę i staje przed sądem, oskarżona o bycie wiedźmą.
Przypadkowo odnaleziony rękopis.
Specyficzna. To pierwsze słowo, jakie przychodzi mi do głowy po zakończeniu książki Wilhelma Meinholda pod tytułem Bursztynowa czarownica.

Wszystko przez styl, który wybrał autor, aby przedstawić czytelnikom losy Marii Schweidler.

Kronikarskie, bardzo suche przedstawianie wydarzeń przez pastora — ojca oskarżonej o czary dziewczyny, powodowało u mnie mniejsze zaangażowanie emocjonalne w całą historię. Przeplatanie zaś każdego zdania z ulubionym słowem pastora item, momentami wywoływało u mnie efekt wymiotny.

Pomijają item tę niedogodność, cała historia, która nie tylko skupiła się na samej sprawie Marii, ale również pokazała codzienne życie duchownego i mieszkańców jego parafii, była sama w sobie intrygująca. A na szczególne wyróżnienie zasługuje, to jak autor zmyślnie pokazał cały mechanizm tworzenia pomówień i plotek, które stają się zarzewiem do oskarżenia młodej dziewczyny o czary. Jak niewiele trzeba, by ludzie, którzy znali Marię i jej dobre od dziecka, dali się zmanipulować niepotwierdzonymi pogłoskami.

I właśnie choćby dla tego bardzo dobrze pokazanego studium rozchodzenia się plotki, w mojej ocenie książkę warto przeczytać. Szczególnie iż w dniu dzisiejszym pomówienia i nieprawdziwe informacje rozchodzą się jeszcze szybciej dzięki Internetowi i właśnie na przykładzie Marii mo��emy zobaczyć, jak takie rozsiewanie plotek, może zrujnować drugiej osobie życie.

Polecam więc Bursztynową czarownicę Wilhelma Meinholda, jako interesującą lekturę, ale jednocześnie ostrzegam, iż jej styl, nie każdemu może przypaść do gustu.

https://unserious.pl/2024/07/bursztyn...

[Karandeep Singh · Rating 4 out of 5]

I started this book and literally left is for 6 months because the misery in the starting chapters plus the odd form of English they were using put me off. But three days ago i picked it up again and I'm happy i read it. It's not an enlightening book, neither is it a perfect story. It is what the name suggests, about the amber witch. And i for once am obsessed with the killings done in name of "the almighty". Next top, a book about the salem witch trials.

Side note, कैसे भड़वे है साले, माना तुम सब अनपढ़ हो, लेकिन जीसस क्राइस्ट के नाम पर कुछ भी करलोगे ? अखंड हो भैया।

[Victor Ramón Beltrán · Rating 3 out of 5]

me lo queria leer para antes de Noviembre por eso de bruja y terror pero esto es más una novela historica sobre los procesos de brujeria de alemania que una novela fantastica o de terror. Interesante, sin duda, pero inesperada...ademas que la editorial que lo pública en España se especializa en novelas de género

[jula · Rating 3 out of 5]

3/5 — hard to read because of its language, but i respect oscar wilde's recommendation

[Miriam · Rating 3 out of 5]

It was interesting to read this from a historical perspective, and to trace all the places I've been in Usedom. It's a very 19th century style, but not a bad example of its form. It's hard to develop a character much when she's the perfect incarnation of an angel, but I still enjoyed the story for what it was.

[Bibliotecznie · Rating 4 out of 5]

Wilhelm Meinhold był dziewiętnastowiecznym pisarzem, dramaturgiem, doktorem teologii i ewangelickim duchownym, który przyszedł na świat u schyłku osiemnastego wieku na wyspie Uznam. Jego najbardziej znane dzieła traktują o straconej za czary Sydonii von Bork i Marii Schweidler, zwanej Bursztynową Czarownicą. O losach tej drugiej przeczytacie w publikacji, która pojawiła się na rynku w czerwcu tego roku nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka.

Losy głównej bohaterki, Marii Schweidler, opisuje w kronikarskim stylu jej ojciec, pastor, który relacjonuje dzieje dziewczyny posądzonej o czary. Początkowo diariusz przedstawia codzienne życie duchownego i jego córki oraz mieszkańców parafii, którą się razem opiekują. Świetnie odmalowane zostają realia wojny trzydziestoletniej, a w szczególności jej skutków dla ludzi, którzy cierpią głód i biedę, ponieważ ich zapasy żywności zostały skradzione, a domy splądrowane przez walczących przechodzących przez wieś. Pewnego dnia Schweidlerówna podczas spaceru znajduje złoże bursztynu. Pastor sprzedaje wydobyty jantar, a pozyskane pieniądze zgodnie przeznaczają na pożywienie dla głodujących. Kiedy zapatrzona w Boga i skupiona na modlitwie dziewczyna odrzuca zaloty starosty Appelmanna, ten udaje się do starej lokalnej wiedźmy i wraz z nią knuje przeciwko Marii. Ich podłe działania bardzo szybko prowadzą niewinną dziewczynę na stos. Droga w stronę śmierci jest wypełniona pomówieniami, przesłuchaniami i torturami, którym Maria jest poddawana.

Ciekawostką związaną z tą książką jest fakt, iż początkowo Meinhold określał się jedynie wydawcą odnalezionego przypadkiem siedemnastowiecznego rękopisu pewnego księdza. Po wydaniu publikacji przyznał, że jest jej autorem, a opisywana historia jest fikcją literacką opartą na jego wyobraźni.

Autor bardzo dobrze opisał mechanizm tworzenia się plotki i wynikających z tego konsekwencji. Mieszkańcy wioski szybko przekazywali sobie rozsiewane przez starą wiedźmę i starostę pogłoski, a co za tym idzie zaczęli się bać znanej sobie przecież od dziecka dziewczyny, która w ich oczach do tej pory była dobra, pomocna i empatyczna. I taka myśl przychodzi do głowy: jak łatwo można manipulować ludźmi, kiedy uruchomi się u nich mechanizm lęku.

Styl, który wybrał autor, może trochę denerwować. Muszę się przyznać, że irytował mnie ten pastor i jego ulubione chyba słowo: "kochane". Po pewnym czasie miałam wrażenie, że wszystko dla niego jest kochane. Mnóstwo miejsca poświęcone zostało relacji ojca i córki, ale nigdzie nie natrafiłam na informację o tym, ile konkretnie lat ma bohaterka.

Jeśli macie tę książkę w planach, nastawcie się na to, że nie jest to prosta lektura i nie czyta się jej lekko.

[punchie · Rating 5 out of 5]

I love this book so much I literally couldn’t put it down. I ended up staying up reading until half past two in the morning because I had to know how it ended. For a 19th-century book (pretending to be an even older book), it’s incredibly fast-paced and full of action. How anyone ever thought it was a real manuscript, I honestly don’t know. It’s got the tone of The Princess Bride — the theme might be medieval, but the execution feels more like a box office family movie. It seems really ahead of its time.

The people are so ridiculous, it feels like the book is mocking all the Christians — which is very strange for a book written by a pastor. It doesn’t quite tick all the boxes of the gothic genre: there are no ghosts, no haunting past, no spooky castle, no real tragedy. But by not following the gothic rules, it makes itself even better. The tone is definitely snarky — clearly attacking blind faith and religious government.

The book exposes how blind faith is pathetic and irritating — case in point: the pastor. It’s obviously making a comment about religion, and I don’t understand how people ever fell for the hoax in the first place. I was really surprised by how strongly it attacks Christianity and feudalism. Even by modern standards, it’s rare to find this kind of sharp criticism — let alone from someone within the religion. I’m genuinely impressed by its bravery and progressive views for its time.

Maria’s trial made me want to slap her father on his stupid head. If he could have stopped praying for one second and run — before the trial even happened — none of this would have happened. How many people have to lie in his face for him to realize God does fuck all? Even if He exists, He clearly gives zero fucks. …Well, needless to say, I was very immersed in this book. Haha.

All the horrible officers are typical villains. I was especially impressed with Rüdiger as a character — a secular figure, written sympathetically by a pastor in the 1800s? WOW.
I honestly wish we had something like this based in a Buddhist worldview.

All in all: 10 out of 10 stars. I loved every bit of it. It’s funny, exciting, and — of course — very romantic at the end.

[Pi]

Bardzo nietypowa pozycja, po której się spodziewałam czego innego, ale jestem zadowolona z tego, co ostatecznie dostałam. BURSZTYNOWA CZAROWNICA, to nie jest książka współczesna i to czuć - w stylu, narracji, całym ułożeniu fabuły, a bohaterzy prowadzeni są inaczej, budowani jakoś tak staromodnie i to jest niesamowite, dziwne i bardzo oryginalne w przeżyciu czytelniczym.
Historia dziewczyny, która została oskarżona o czary i już możemy sobie wyobrazić, co za dramat będzie się rozgrywał. Narratorem jest jej ojciec - pastor, który z rozpaczą opisuje, jak ludzie potraktowali jego niewinną córkę. Wilhelm Meinhold oczywiście stworzył fikcyjną opowieść, ale przecież dość łatwo można uwierzyć w tę historię Marii Schweidler, bo niestety takie rzeczy działy się i stosy płonęły... czy tu zapłonie? Aby się dowiedzieć, trzeba przeczytać.
Mnie osobiście bardzo podoba się ten archaiczny styl. Książka jest pięknie napisana, choć nie czyta się jej łatwo. Współczesny czytelnik jest przyzwyczajony do prostych, miękkich, lekkich zdań... tutaj mamy skomplikowane, koronkowe, przyciężkie, ale przez to bogate i ciekawe.
Po lekturze można się zastanawiać nad wieloma rzeczami. Począwszy od właśnie stylu, narracji, po sprawy ponadczasowe takie jak siła kłamstwa, jego konsekwencje, szybkie osądy i tragiczne ich rezultaty - w sumie nic się nie zmieniło.. no może stosy nie płoną... ale czy aby na pewno?
Książka jest fenomenalnie wydana! Przepiękna okładka z subtelnym profilem pięknej dziewczyny. Myślę, że jest to niezła ciekawostka i poznanie tej historii będzie dla odbiorcy zawsze czymś oryginalnym i nowym... choć przecież starym.

niech pierwszy rzuci kamień...
Wydawnictwo Zysk i S-ka
egzemplarz recenzencki

[W_ksiazkowym_zaciszu · Rating 4 out of 5]

"Bursztynowa czarownica" to powieść, której klasyfikacja gatunkowa mieści się w obrębie fantasy, bo wiecie czary, magia... Jednak dla mnie ta książka jest z pogranicza historii, obyczaju z elementami fantasy- dlaczego ? Ponieważ autor w kronikarskim stylu przedstawił nam historię, osadzoną w realiach czasów o których pisze, oraz przemyca nam w fabule prawdy i mądrości życiowe, które tak naprawdę możemy przełożyć na czasu nam współczesne: bezgraniczna miłość ojca do córki, bezsilność wobec systemu, krzywdzące plotki, które mogą zniszczyć życie. Dobroć serca, którą okazała Maria w stosunku do cierpiących i potrzebujących pomocy, została tak naprawdę obrócona przeciwko niej. Oprócz jej historii Meinhold opowiedział nam o czasach, w których osadził historię Marii i jej ojca, Abrahama Schweidlera - czasach w których, głód, ubóstwo i cierpienia, spowodowane wojną były na porządku dziennym. I te czasy przedstawił nam w bardzo obrazowy, realistyczny, a wręcz brutalny sposób. Całą powieść ma zatem swój głębszy wymiar. A żeby go dostrzec, zrozumieć i docenić, należy czytać książkę z niemałą uwagą. Akcja, na początku niespieszna, z czasem nabiera rozpędu - jednak trzeba się skupić, ponieważ narracja prowadzona z perspektywy pastora, potrafi czasem odbiec od głównego wątku, zajmując się tym mniej istotnymi. Literatura piękna w ogóle ma to do siebie, że czyta się ją nie dla samej fabuły, a dla czegoś więcej - właśnie tego sensu i przesłania, ukrytego pod jej płaszczem.
Trudna ale ciekawa

[Kate · Rating 3 out of 5]

Для мене серія Argentum відрізнялась тим, що пропонувала українському читачеві "темну" літературу, маловідому на наших теренах, але культову у вузьких колах. З мінусів - те, що щось новеньке у ній дуууууже рідко видають. Тож коли вийшла "Бурштинова відьма", я її одразу придбала і стала очікувати на традиційні гелловінські читання.
Але на тлі інших книг із серії вона мене дещо розчарувала. Навіть "Ватек", який теж мені не особливо сподобався, взяв оригінальністю сетінгу. А тут... Дівчина не дала високопоставленому мудилі і той підлаштував її звинувачення у відьомстві. Чим все закінчиться, вам розкажуть ще в анотації. Але не поспішайте сварити видавництво і не думайте, що не читаючи опис ви збережете для себе інтригу, бо в самому тексті оповідач також розкриє вам її ще на першій третині. Тим дивніше виглядали спроби автора створити якусь подобу саспенсу у фіналі. Щодо власне фіналу, я це краще не коментуватиму. Скажу лише, що аристок��ат-багатій, який відкрито декларує свій атеїзм і не боїться кидати виклик тогочасній судові системі, мав би в реальності дуже не нульовий шанс самому отримати звинувачення у чаклунстві. І це сильно заважає зануренню у текст, зважаючи на те, що він намагається імітувати історичну хроніку.
Не знаю. Якщо вам цікаво почитати німецьку готичну літературу - можна спробувати. В усякому разі, я отак і не пригадаю, щоб українською перекладали якихось ще її представників. Як романтична казка теж може зайти. Але не намагайтесь знайти тут містику, як це робила я.

[BookOland · Rating 2 out of 5]

Oj, mam niemałą zagwostkę z tym tytułem. Ale zacznijmy od fabuły.

👉🏻 Jest to opowieść osadzona w czasie wojny trzydziestoletniej. Głównymi bohaterami są pastor i jego córka. W miasteczku panuje ogromny głód i bieda. Córka - młoda Maria, bardzo dobra i uczynna dziewczyna pewnego razu znajduje bursztyny, które postanawia sprzedać i pomóc głodującym sąsiadom.
Maria jest szanowana i piękna, co budzi zainteresowanie starosty, który składa jej pewną propozycję. Dziewczyna odrzuca jego zaloty, a w zemście starosta rozpowiada, że Maria jest wiedźma i podpisała pakt z demonami. Oczywiście w tamtych czasach takie sytuacje kończyły się spaleniem na stosie.

👉🏻 Fabuła bardzo ciekawa, jednak ciężka do przyswojenia przez kronikarski styl autora i ogromną ilość archaizmów. Jeśli ktoś nie jest przyzwyczajony do tego typu klasyki, to może być mu ciężko przebrnąć przez książkę.
„Bursztynowa Czarownica” pokazuje piękną relację ojca z córką. Ich miłość jest niesamowicie ogromna, a wzajemny szacunek głęboko mnie dotknął w samo serducho.
Ukazuje również bestialstwo i niesprawiedliwość, jaką może wymierzyć człowiek. Do czego jesteśmy zdolni w akcje zemsty? Jak daleko możemy się posunąć? Ta książka ukazuje naturę ludzką w dosadny i brutalny sposób. Jest ona szalenie ważna i potrzebna. Szkoda, że przez swój ciężki język i styl nie trafia do większej ilości osób.

[Vultural · Rating 2 out of 5]

Meinhold, Wilhelm - The Amber Witch

From a Dover collection of five Victorian ghost novels, I chose to read the one with to “coolest” title.
This turned out to be a real slog.

Originally written as a hoax, based on a witchcraft trial from the 1600s, the writing is dry and stilted.

Resentments twine with revenge as superstitious villagers praise and betray in mere heartbeats.

The narrator is the pastor (father of prime suspect), who grows annoying midway.

A short novel, this seemed to take forever to read as I was always finding excuses to set it down.

[Anna-Liliya Kokora · Rating 4 out of 5]

"Літопис" німецького пастора без початку і кінця, про жінку, сильну волею, але безправну.
Молода Марі, власне, донька пастора, дуже освічена. Тато вчив єдину дитину усього, що знав, плекав як міг.
Подивував момент такого трепетного ставлення до дитини в середньовічній Європі. Проте знання, доброта та богобоязливість вилазить Марі боком - через відмову окружному(якийсь аналог голови облради?) її звинувачують у відьомстві.
Хоч оповідь веде чоловік, пастор, проте навіть він, бува, виглядає жалюгідним. Нема у цій історії рівного Марі. Вона центр і сила.

[Diane · Rating 4 out of 5]

This novel, written during the early Victorian period, claims to be an account of a witchcraft trial from the early modern era. I didn't find its supposed provenance from the 17th century to be convincing; it seemed very Victorian to me. But, it was a good read, and the introduction showed how the book fit in to contemporary German literature, and how its English translation influenced many Victorian medieval enthusiasts.

[Desirée JD · Rating 3 out of 5]

Un libro, que aunque en muchas ocasiones se hace muy pesado, es bastante interesante pues fue una de las primeras crónicas que se conocen sobre brujería. Además era el libro preferido de Óscar Wilde y eso lo hace aún más atractivo. Le doy tres estrellas porque en muchas ocasiones he tenido que parar la lectura cuando mencionaba pasajes enormes de la biblia.

[Kaama · Rating 2 out of 5]

Despite its interesting 17th-century Pomeranian setting and important theme of witch trials, the book feels slow and tedious. The archaic language and numerous digressions from the narrator drag the pace and dilute the main plot. While the story has strong potential, its execution makes the reading experience more exhausting than engaging.

[James Nearen · Rating 3 out of 5]

An interesting read

Came across this curious little book as a recommended Halloween story, or at least a mythic horror story. It is not at all frightening, but tragic with a hopeful ending. The style was fun and different. I understand it was written in the late 1800s.

[Zlyznajek]

"Vvitch" Egersa, ale gdyby narratorem był Louis de Funès

[Sam · Rating 1 out of 5]

Like a gothic court-room intrigue with too much torture and too little atmosphere; and, bizarrely for a work that was at one time thought to be non-fiction, not realistic enough.

[Mansour Faramarzpour · Rating 2 out of 5]

دیگه مناسب این دوره نیست، بدرد همون قدیما میخورد که شب دور آتیش بشینن و مادربزرگشون تعریف کنه

[Jodi · Rating 3 out of 5]

Der Vorläufer der bekannten "Bernsteinhexe", die ich aber zugegebenermassen nicht gelesen habe. Laut des informativen Nachwortes ist aber schon sehr viel in dieser Novelle enthalten, sodass ich nicht das Gefühl habe, den längeren Text noch lesen zu müssen.

Mich hat das Werk oftmals sehr berührt und obwohl nur kurz, war ich emotional sehr in der Geschichte drin. Meinhold, der die Sprache der Handlungszeit ausgezeichnet kopiert, kreiert eine Handlung mit typischem Muster, sodass man sich als Leser stets gut positionieren kann.

Dieser Text hat alles, was auch ein "ganzes Buch" in sich vereint, sodass ich wirklich nichts vermisste. Eigentlich ist es genau richtig so. Mehr hätte ich vielleicht sogar langweilig gefunden.

Meine Ausgabe hat, wie bereits erwähnt, noch ein aufschlussreiches Nachwort, das auch die Entstehungsgeschichte der Novelle erzählt. Das wiederum ist eine Geschichte ganz für sich, weshalb ich es allen Interessierten nur empfehlen kann, sich auch die Hintergrundinformationen anzusehen.

[MH · Rating 3 out of 5]

Reseña completa aquí -> https://inquilinasnetherfield.blogspo...

[Antonia · Rating 3 out of 5]

It has been a while since I read older German literature. It was not easy to read but the reason became clear in the afterword (which was almost as long as the whole novella). Apparently it was written in an "ancient style" by the 19th century author himself to make it appear a found manuscript from the time of the 30 year war. Interesting - if usual - ploy used by a lot of Gothic authors. This as such is not quite Gothic but it seems the longer version of this novella is. I am not sure I will read it. Maybe not yet. Or in English, older English seems to be less a problem than older German.
The plot is good - it's about revenge, people who are easily manipulated into doing "zip" for another person and then envy. And it comes with a happy end. The story is pretty dense, a lot happens in few pages and it reads somewhat like a report. I spend some pleasurable half hours reading it. Too much in one go was not possible.

oh, and there was a most glorious insult: "Euer Athem stinkt schon längst nach Schwefel, und Eure Beine stehen schon jetzt wie die Ofengabel des Satan!" (p.24 - your breath already smells like sulfur and your legs stand like satan's oven fork)