⭐️4.5
#ฝนหนาว แนวถ่านไฟเก่าของชอบ เพื่อนป้ายยาว่า ดรามาไม่หนัก (เทียบกับเรื่องอื่นของพะยูนยิ้ม) เข้าถึงได้ เนื้อหาไม่ยาวมาก เหมาะที่คนเวลาน้อยอย่างเราจะลองเป็นเรื่องแรก -> ลองแล้วไม่ผิดหวังจีง ✅
ซัน ศรัณย์ เข้ารับตำแหน่งผู้บริหารบ.เฟอร์นิเจอร์ที่ภูเก็ต และได้กลายเป็นเจ้านายของ เมย์ เมรี แฟนเก่าที่ทิ้งกันไปในตอนเขายังเป็นแค่หนุ่มออฟฟิศบ้านๆ พร้อมคำครหาว่า “พี่มันห่วยแตก”
เพราะความเจ็บช้ำในวันวาน ซันจึงมุ่งมั่นกลั่นแกล้ง เยาะเย้ย ทำให้เมย์เสียดายตัวเอง แต่มันผิดพลาดที่ตรงไหน สุดท้ายทำไมดันเป็นเขาที่เสียดายเธอล่ะ?
ซัน
มีมุมเบียวทุกสมัย… ปัจจุบันอินบท new rich ชอบอวดรวยทื่อๆ สไตล์หนุ่มมีปม—พี่ขับเบนซ์อีคลาส, ใช้ไอโฟน 16 โพรแม็กซ์ 1TB, อยู่วิลลาหรูริมทะเล ฯลฯ อดีตก็เหมือนอินบทฮีโรของน้องเมย์ พี่จะเป็นช้างเท้าหน้า มีอีโก้ชายแท้ แต่ไม่🐊 แค่ซื่อบื้อและซึนไปบ้าง
เมย์
ประนีประนอม อดทน เป็น ‘ฝนเย็นชื่นฉ่ำ’ เสมอ… ปัจจุบันทนกับบอสศรัณย์โหมดผีแฟนเก่าที่คอยยียวนกวนอารมณ์ อดีตก็ยอมปล่อยผ่านความปสดหลายอย่าง เพราะอยากมอบความสบายใจและกำลังใจให้พี่ซัน โล่ช้างเท้าหลังดีเด่นต้องเข้า น้องน่าเอ็นดูมาก
นิยายเริ่มเล่าจากไทม์ไลน์ปัจจุบัน หย่อน hint ประเด็นในอดีตผ่านท่าทีและความคิดตัวละคร ค่อยย้อนเล่าเรื่องราวของคู่รักวัยรุ่นต้นทุนติดลบ หนุ่ม first jobber สาวนักศึกษา ระหว่างทางเจออะไรบ้าง ที่พารักหวานซึ้งของซันกับเมย์ซึ่งจับมือล่มหัวจมท้ายกัน มาสู่สภาวะ ‘รักเรามันเก่าแล้ว’ จนถึงขั้นจบไม่สวย
ถึงปัญหาชีวิตพระนางจะไม่รีเลตกับเราขนาดนั้น แต่มันเกี่ยวพันกับเรื่องพื้นฐานของทุกความสัมพันธ์อย่างการสื่อสาร การหวังดีในแบบของตัวเองโดยไม่คุยกัน อาจทำให้รักผิดวิธีโดยไม่รู้ตัว😮💨
ในฐานะคนอ่าน aka คนนอก จุดเปลี่ยนต่างๆ เหตุผลฝั่งพี่ซัน เราเข้าใจทั้งหมด (แต่อดขัดใจไม่ได้) ขณะเดียวกันก็เข้าใจที่น้องเมย์ aka คนในความสัมพันธ์ จะไม่เข้าใจพี่ ส่วนตัวไบแอสน้องด้วยซ้ำ เพราะมีมุมเซนซิทีฟใกล้เคียงกัน ตัดสินใจเลิกกันตอนนั้นถูกต้องแล้ว จุกตามคู่นี้หลายซีนเลย ทำถึงอ่า
สรุปคือชอบมาก นักเขียนคีปคาร์ตัวละครได้ดี core traits ไม่หาย สำนวนกระชับ รู้จังหวะว่าจะเปรียบเทียบเมื่อไหร่ให้รู้สึกชัดขึ้นและอินตาม ซีนอารมณ์ดีจัดๆ ติดที่จบไวไปนิดนึง ยังอยากอ่านต่ออีกหน่อยค่ะ