Almost forgot เกือบลืมรัก

by รอยไท

เมื่อลองสำรวจหัวใจ
จึงพบว่าเธอ 'เกือบลืมความรัก' ของใครไปหลายคน
-----------------------

"เราเลิกกันเถอะ"
"โอเค"

โอเคงั้นเหรอ...โอเคบ้านแกสิ!
หากย้อนเวลากลับไปในวัยที่ยังไร้เดียงสา เธอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองหลงรักเพื่อนข้างห้อง จะไม่ยอมให้อีกฝ่ายครอบครองหัวใจไปอย่างง่ายดายเด็ดขาด!

แต่เราย้อนเวลาไม่ได้หรอก
เราทุกคนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้หรอก
"ลองไหมล่ะ"
"คะ?"
"กลับไปแก้ไขในสิ่งที่เธอต้องการ เอาไหม ฉันจะช่วย"

ความอัศจรรย์พาหญิงสาวย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของความทรงจำ
ทว่าเรื่องราวร้อยพัน...ทำไมมันชักอลเวง

445 pages, ebook

Published November 1, 2024

Reviews

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

"จองครับ" 🫠
เราแย่แล้วค่ะ🥺🫠...ตกหลุมรักเรื่องนี้หัวปักหัวปำ🥴 อ่านจบแต่ยังไม่อยากจบ ไม่สามารถมูฟออนได้โดยง่าย แพลนการอ่านที่ว่าจบเรื่องนี้จะไปต่อเรื่องนั้นเรื่องนู้น พังไม่เป็นท่าเพราะยังอ่านอะไรต่อไม่ได้ ใจมันอยู่แต่ที่เรื่องนี้🥺
จากตอนแรกเห็นนักอ่านหลายๆท่านยกเรื่องนี้ขึ้นหิ้งบ้าง ยกให้เป็นหนึ่งในนิยายที่ชอบที่สุดในปี2024บ้าง เราก็ลองอ่านด้วยความอยากรู้ว่าจะสักแค่ไหนกันเชียว หึ😏
…แล้วเป็นไง...อ่านจบคือเป็นบ้าค่ะ😵อาการหนัก😭🫠 เรื่องราวติดตรึงในใจ รีรันซีน-คำพูดของตลค.ต่างๆวนๆในหัว ดีแบบสร้างเป็นละครได้เลย และใช่ค่ะ...Almost forgot เกือบลืมรัก ของรอยไท คือนิยายขึ้นหิ้งของเราเช่นกัน เป็นอีก1นิยายที่รักมากกกกๆรักที่สุดในปี2024นี้ ...ไม่ได้อ่านนิยายแล้วรู้สึกรีเลทกับชีวิต  รู้สึกโหยหาอดีต รู้สึกตื่นเต้นใจฟู รู้สึกเขินอาย รู้สึกโคตรเศร้า รู้สึกซาบซึ้ง และรู้สึกคิดถึงใครบางคนมากขนาดนี้มานานแล้ว ตั้งแต่หน้าแรกไปจนเจอกับคำว่า"จบบริบูรณ์" มันอัดแน่นครบรสหลากหลายอารมณ์ความรู้สึกจริงๆ คุณรอยไทเล่นเราเข้าให้แล้ววว😭
.
Almost forgot เกือบลืมรักคร่าวๆ:
เล่าเรื่องราวของหลิน-มัลลิกา(28)สาวผมสวย ยิ้มสวย ใจดี ตัวหอม(และหุ่นแซ่บ)ที่เลิกรากับติณณ์-ติณณดิษย์(28)แฟนหนุ่มลูกเสี้ยวสุดหล่อสปอร์ตแมน ดีกรีอดีตเดือนคณะวิศวะและกัปตันทีมฟุตบอลของร.ร.คนที่เธอแอบชอบแอบมองเขามาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม  ทั้งคู่มีพื้นเพเป็นคนเพชรบุรี คบหาเป็นแฟนกันมากว่า7ปี (ตั้งแต่เรียนมหาลัยปี4)  หลินเป็นคนบอกเลิกติณณ์ในเช้าวันหนึ่งหลังจากค่ำคืนที่ติณณ์ไปงานปาร์ตี้และกลับมามีอะไรๆกับเธออย่างเร่าร้อน🔥...หลินตื่นขึ้นมาพบข้อความเด้งรัวๆจากน้องมายแฟนเก่าติณณ์ 💢หลินปรี๊ดแตกเพราะติณณ์ไม่ได้บอกเธอว่าไปเจอแฟนเก่า ความหึงหวงน้อยใจที่สั่งสมไว้จึงพรั่งพรู 💣💥เขาโกหกหลอกลวงเธอ ทั้งคู่ทะเลาะกัน ติณณ์หลุดคำพูดแรงๆท้าทายระบบว่าเธอเป็นแบบนี้มัน"น่าเบื่อ"😢 ...เธอก็หลุดปากพูดคำต้องห้ามว่า"เลิกกันเถอะ"😢 เขาขอให้เธอพูดอีกทีถ้าไม่แน่ใจก็อย่าพูดคำนั้นออกมา เธอยืนยันอีกครั้งที่จะ"เลิกกัน"...เขาก็"โอเค" สั้นๆแล้วเดินจากไปง่ายๆ ไม่ยื้อไม่รั้งใดๆ💔
.
กว่า30วันที่เลิกกัน หลินจมจ่อมอยู่กับความเสียใจ ร้องไห้คิดถึงเขา รอคอยข้อความขอคืนดีจากเขา...แต่ก็ว่างเปล่า...มีเพียงรูปดอกไม้สีประจำวันพร้อมข้อความสวัสดีวันต่างๆและคำอวยพรจากแม่ที่ส่งมาถามไถ่ห่วงใยเธอเสมอ😢 ...ระหว่างนั้นเธอบังเอิญได้เจอซัน-ภากรเพื่อนสมัยมัธยม ที่ห่างหายกันไปตั้งแต่จบม.6 ซันแอบชอบหลิน แม้จะมีเรื่องให้ผิดใจกันแต่ซันก็มีหลินเป็นคนในใจมาตลอด(เรานี่เกือบลงเรือซันแล้ว...เกือบแล้วค่ะ😆)ทั้งคู่ไปกินข้าวด้วยกันพูดคุยเรื่องเก่าๆสมัยมัธยม กลับถึงบ้านซันก็dmชวนหลินกลับบ้านที่เพชรบุรีแต่หลินปฏิเสธเพราะมีนัดกับเพื่อนแล้ว 
.
ในมุมหนึ่งของไนต์คลับที่หลินนัดกับเพื่อนๆสมัยมหาลัย หลินได้รับข้อความจากซันที่พูดถึงร้านนมหลังร.ร.ที่ยังไม่เคยได้ไปด้วยกันสักครั้ง พลันสายตาก็มองไปเห็น"ติณณ์"(สเตตัส:แฟนเก่า)ที่กำลังสนุกสนานลัลล้า ทักทายคนนั้นคนนี้ หล่อเท่ดูดีแม้ในที่สลัว ดึงดูดความสนใจใครต่อใครอยู่ตรงโต๊ะหน้าเวที...หลินทนดูไม่ไหวหันหลังเดินหนีภาพบาดตาบาดใจออกมาจากไนต์คลับ....และทันใดนั้น เธอถูกรถชน!!💥🆘️🚑
.
ในความสะลึมสะลือกึ่งฝันกึ่งจริงเธอพบกับบุรุษปริศนา ผมสีดอกเลา คอสตูมสีขาวสว่าง เขายื่นข้อเสนอช่วยเหลือเธอแก้ไขอดีต ด้วยการพาเธอย้อนกลับมาเมื่อ10ปีก่อน ตอนที่อายุ18 ยังเรียนม.6 ที่จ.เพชรบุรี อยู่บ้านไม้สีขาวหลังเก่ากับแม่ที่รักและใจดีกับลูกๆเสมอ  มีหลิง-อินทัช น้องชายจอมกวนตัวป่วน ที่กำลังเรียนม.4 มี ดิว กัญ ป้าเก้ง เพื่อนสนิทร่วมห้องม.6/1 มีซันที่มาตามวอแวเรียกเธอว่า"หัวหน้า" มีเพื่อนๆในร.ร.ประดิษฐวิทยา มีคุณครูที่เป็นความทรงจำทั้งดี-ร้าย...และมีเขา นายติณณดิษย์ ม.6/2
.
---โดยการย้อนอดีตนี้มีเงื่อนไขว่า:อย่าบอกใคร อย่าแตะต้องชีวิตคนอื่น เธอมีสิทธิ์แก้ไขแค่ชีวิตตัวเอง---
.
แล้วชีวิตหญิงสาวอายุ28ในร่างสาวน้อยอายุ18 หลิน-มัลลิกา ม.6/1 ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง...
เธอตั้งใจว่าจะพอแล้วไม่เอาอีกแล้วกับติณณ์คนใจร้าย🙅‍♀️...แต่ไหงแอบมองแต่เขา แอบส่องเฟซเขา(พอแล้วแบบใด😆)...แล้วทำไมนายติณณ์ดิษย์ห้อง2ที่ตอนนี้ควรจะเป็นแฟนกับน้องมายคนสวย ถึงชอบแอบมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น อยู่ๆก็เข้ามาทัก มาป้วนๆเปี้ยนๆอยู่ใกล้ๆ มาชวนคุยนั่นนี่ แถมยังจำเรื่องเล็กๆน้อยๆของเธอได้...ในวันที่เธอมีเรื่องเดือดร้อนเขาก็เสนอหน้ามาอยู่ข้างๆ...ทำไมกันนะ?...หาคำตอบได้ในเล่มค่ะ😍

🌹 7เหตุผลที่ทำให้หลงรัก"Almost Forgot เกือบลืมรัก ของรอยไท" 🌹
(ความจริงที่รู้สึกมันท่วมท้นล้นใจมาก😍 แต่พยายามตบๆให้เหลือ7เพราะเป็นตัวเลขที่มีความหมายในเรื่อง)

1.สำนวนภาษา จังหวะการเล่าเรื่อง และmessageที่ส่งผ่านตลค.มันเริ่ด!!
มันเรียบง่าย ธรรมดาทั่วไปแบบที่ใช้ในชีวิตประจำวัน แต่แฝงไว้ด้วยความลึกซึ้งกินใจอ่านแล้วเหมือนถูกแทงฉึกซ้ำๆลงกลางใจ ตาEแล้วตาEอีก😵(ตาEแบบ Die with a smile)มันเข้าใจได้ทันที มีอารมณ์ร่วม การเล่าเรื่องผ่านมุมของตลค.หลินและติณณ์ โคตรน่าสนใจและน่าติดตามจนหยุดอ่านไม่ได้😭
มีการโปรยเศษขนมปัง แย้มทีละนิด ใบ้เป็นนัยๆทีละหน่อย ให้คนอ่านตามเก็บเล็กผสมน้อย ปะติดปะต่อ คิดเอาเองว่าจะใช่ไหมนะ?🤔เฮ้ย!ต้องใช่แน่ๆ!!(และคำตอบคืออย่างที่ทุกคนคิดนั่นแหละค่ะ😆)ยิ่งตอนจบเฉลยตลค.ลับคือว้าวมาก 🤩แม้ใจเราจะอยากอ่านต่อไม่อยากอ่านจบ🥺แต่ก็ต้องยอมรับว่าไรท์เขาจบเก๋จริง👍

2.เรื่องราวมันรีเลทกับชีวิตและปิดจบทุกประเด็นด้วยข้อคิดสะกิดใจ
-สิ่งที่หลินต้องกลับไปเผชิญตอนอายุ18ด้วยอายุจิต28 ~จับตรงไหนก็เหมือนโดนเส้นไปแทบทุกจุด เลยค่ะ ทั้งเรื่องเพื่อนจอมลวงโลก (เคยมีอดีตเพื่อนขี้โกหกเป็นตุเป็นตะแบบนี้เลย) ทั้งเพื่อนที่เคยเจอกันแทบทุกวันก็ห่างกันไปหลังเรียนจบโดยไม่รู้เป็นตายร้ายดี ทั้งปัญหาของวัยรุ่นต่างๆนานาที่ตอน18มองว่ามันยิ่งใหญ่ราวกับโลกทั้งใบแต่พอโตแล้วได้มองย้อนกลับไปก็รู้สึกว่ามันไม่ขนาดนั้น และเราก็ผ่านมันมาได้
ทั้งเรื่องการทำตามฝัน การสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งเรื่องรัก การแอบชอบ แอบมองอยู่ไกลๆ หนุ่มนักกีฬาหรือนักดนตรีสุดเท่ตัวท็อปประจำร.ร.ที่ทำให้ใจเต้นแรง ...หลากหลายประเด็นในเรื่องปิดจบด้วยข้อคิดสอนใจ ที่ทำให้อ่านแล้วยิ้มลำพังหัวเราะลำพังสดชื่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

3.ประเด็นครอบครัว คนใกล้ชิดก็ทรงพลังมากกก😭
"กว่าจะรู้ตัวว่าเราหลงลืมใครไปบ้าง บางคนก็ไม่อยู่ให้โทรหาแล้ว"ทำเอาน้ำตาท่วมเลย😭ไรท์บอกว่าได้แรงบันดาลใจมาจากเพลงลืมไป ของแว่นใหญ่ ความรู้สึกของหลินที่มีต่อแม่ ความรู้สึกผิดต่อยาย ในวันที่ตระหนักรู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไป และตอนที่ไปคุยกับเจ้าของบริษัท มันตอกย้ำ ท่อนที่ร้องว่า "มีเงินทองมากมายซื้อความรักความสุขไม่ได้ แต่ว่าฉันนั้นก็ไม่รู้สึกตัวว่ามันดีแค่ไหนที่มีเธอ" อ่านแล้วมันตื้นตันใจเหลือจะกล่าว😭คุณยายน่าสงสารมาก😭
แล้วก็ไม่ได้มีแค่หลินเท่านั้น ยังมีติณณ์อีกคนที่เคยชะล่าใจ จนเกือบหลงลืมอะไรไป…สรุปสั้นๆได้ว่าไรท์ตีประเด็น ว่าทำไมถึงชื่อ"Almost Forgot เกือบลืมรัก"ได้แตกกระจุยแบบไร้ข้อกังขาค่ะ

4.มนต์ขลังNostalgia
ด้วยความเป็นนิยายย้อนเวลา ฉากและโมเม้นต่างๆจึงทำให้เกิดความโหยหา คิดถึงช่วงเวลาในอดีต ทั้งบรรยากาศโรงเรียน ช่วงเวลาเข้าแถวหน้าเสาธง งานกีฬาสี สแตนด์เชียร์ สอบลีลาศ โมเม้นเม้ามอยกับเพื่อน หรือตอนแอบมองคนที่ชอบในโรงอาหาร(คนในโรงอาหารยั้วเยี้ยแค่ไหนก็ยังเห็นคนนั้นเสมอ🧐) ทั้งMP3 ที่เคยทำให้เราดูเป็นคนเทสต์ดี😎 ทั้งร้านขนมหลังร.ร.ที่เคยนัดเจอ ทั้งการเรียนพิเศษในวันหยุด  การกลับบ้านไปเจอแม่รอกินข้าว ถ้าชมว่าอะไรอร่อยก็เตรียมกินสิ่งนั้นไปอีกหลายๆมื้อ😆 ทั้งการเล่นโซเชี่ยล(ในยุคต้นๆ)ที่เน็ตหลุดบ่อยๆ ฯลฯ หลายสิ่งหลายอย่างในเรื่องนี้ขุดความทรงจำในอดีตของคนอ่านขึ้นมา ทำให้รู้สึกดีที่ได้คิดถึงค่ะ😍


5.ซีนจีบกัน🤌🏻ทำเขินมากกกก🥰
แม้ความรู้สึกหลักๆในการอ่านคือสนุกแบบหน่วงๆเจ็บจี๊ดอยู่ลึกๆ🥴แต่พอเจอ“จองครับ”เข้าไป นี่🫠🫠🫠ใจสั่น😫ตอนฟังMP3ด้วยกัน เพลงๆนั้นคือความจริงในใจเจ้าของMP3เลย แล้วเวลาคุยดีๆกับหลิน เธอบ้าง ที่รักบ้าง นี่จะนึกถึงประโยคที่ว่า”อย่าอยู่เลยกรูวว”ตลอด เพราะมันเหมือนสิ่งนั้นมากกก🫠เขินน🫠

6.อ่านแล้วคิดถึงแม่🥹
ยาย คิดถึงคนใกล้ชิด ยิ่งคนไหนที่จากไปอยู่ในที่ๆโทรหาไม่ได้ ไปกอดไม่ได้แล้ว จะยิ่งคิดถึงเป็นพิเศษ
คิดถึงมากจริงๆ….🥺

7.ผู้ชายเสื้อเบอร์7คนนั้น🔥
สมัยนู้นถ้าพูดถึงนักฟุตบอลเสื้อเบอร์7ก็จะนึกถึงBeckham หล่อเท่มีเสน่ห์เก่งสุดเป็นกัปตันทีม ~และนายติณณ์ดิษย์ห้อง6/2เขามีครบทุกคุณสมบัตินั้นและใส่เสื้อเบอร์7(ใครบางคนที่แอบชอบเขาอยู่ก็เลยชอบเลข7ไปด้วย)
ติณณ์ ไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบ มีผิดมีพลาดมีน่าหยุมหัว ก่อนจะหยุดที่หลินฮีก็เคยสุดมาก่อน จากเคยเป็นหนุ่มวิศวะที่ฝักใฝ่ร้านเหล้าและเซ็กซ์ หลินก็เข้ามาเปลี่ยนมุมมองความรัก และการใช้ชีวิต
ชอบที่ติณณ์เรียนรู้จากความผิดพลาด พร้อมแก้ไขไม่กลับไปผิดซ้ำ  ชัดเจนกับความรู้สึก  มีลูกบ้ากล้าพุ่งชนเป้าหมาย รักแค่หลิน คอยอยู่ข้างๆช่วยเหลือยามเดือดเนื้อร้อนใจ ~อ่านจบคือติ๊กถูกให้ทุกข้อค่ะ✔
 
----สุดท้ายขอบคุณคุณรอยไทมากๆที่แต่งนิยายที่ดีมากๆเรื่องนี้ ดีใจที่ได้ดูพวกเค้ารักกัน ดีใจมากๆที่ได้อ่านค่ะ😭รัก❤

ข้อคิดที่ชอบ:
มีเยอะมากๆๆๆจดไว้เพียบเลือกมา1คือ...
" เวลาในชีวิตหมุนไวชวนใจหายทุกข์สุขผลัดเปลี่ยนเข้ามาและผ่านไป ไม่มีใครอยู่กับเรานิรันดร์ ไม่มีใครแก้ไขอดีตได้ฉะนั้นวันนี้วันที่ยังมีกันจึงสำคัญที่สุด"

[pannit · Rating 5 out of 5]

ยกให้ติดท็อปหนังสือที่ชอบที่สุดในปีนี้ 2024 เลย อ่านแล้ว nostalgia สุด ๆ เป็นเรื่องที่อ่านจบแล้วท่วมท้นไปหมด ตกตะกอนหลายอย่างมาก มันดีอะ 😭🤟🏻

เริ่มเรื่องมา ‘หลิน’ ในวัย 28 ปี ก็ทะเลาะกับ ‘ติณณ์’ แฟนหนุ่มที่คบกันมานาน 7 ปี คนที่เธอแอบชอบมาตั้งแต่สมัยมัธยม การทะเลาะกันครั้งนี้ทำให้ทั้งคู่เลิกกันอย่างจริงจัง แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้หลินได้ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ช่วงเวลาที่มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องดี ๆ และเรื่องร้าย ๆ สิ่งที่เคยเกือบลืมไประหว่างทางที่เติบโตก็ได้ย้อนมาเห็นหลายสิ่งที่เคยมองข้าม กลับมาครั้งนี้ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ชอบเพื่อนข้างห้องอย่างติณณ์อีกแล้ว แต่ไหงอยู่ ๆ เพื่อนคนนี้กลับไม่เหมือนเดิมแบบที่เคยเป็นมาก่อนล่ะเนี่ย ? —— ?

’มัลลิกา‘ หรือ ‘หลิน’ เป็นสาวเรียบร้อย อดีตหัวหน้าห้องคิง เรียนดีกิจกรรมเด่น เป็นที่รักของคุณครู เรียกได้ว่าเป็นสาวเนิร์ดคนหนึ่งเลย แต่หลินเองก็แอบเป็นคนประเภท people pleaser จนบางครั้งต้องฝืนใจตัวเองบ่อย ๆ

‘ติณณดิษย์‘ หรือ ‘ติณณ์‘ หนุ่มนักกีฬาสุดฮอตสมัยมัธยม พ่วงด้วยตำแหน่งเดือนคณะสมัยมหา’ลัยอีก ฮอตเสมอต้นเสมอปลายแต่เวลารักใครก็รักจริง ไม่เจ้าชู้เรี่ยราด

‘ภากร‘ หรือ ’ซัน‘ อีกหนึ่งหนุ่มฮอตที่เป็นเพื่อนร่วมห้องกับหลิน ตามเทียวไล้เทียวขื่อนางเอกเรามาตลอด แต่ก็เป็นคนที่ดูจริงใจแต่ไม่จริงจัง

เราชอบที่เรื่องมันเป็นเซ็ตติ้งต่างจังหวัด วัยมัธยมปลาย ทุกคนรู้จักกันหมดบ้านใครอยู่ตรงไหน พ่อแม่ทำงานอะไร ยุคที่ทาอุทัยทิพย์ เฟซบุ๊คพึ่งบูมแถมยังมีการแจ้งเตือนว่าใครกับใครเป็นเพื่อนกันบ้างอีก โมเม้นคนที่ชอบแอดเฟรนมาแต่เขาก็ไม่ได้แอดเราแค่คนเดียวงี้ ตอนเย็นมีซ้อมสแตนด์เชียร์ แข่งกีฬาสีกันจริงจัง ทะเลาะกับเพื่อน อกหักกับแฟน เจอเรียกเข้าห้องปกครอง ซ้อนมอไซค์เพื่อนกลับบ้าน ร้อยพันเหตุการณ์ นักเขียนเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ได้ดีมาก อ่านแล้วชวนให้คิดถึงวันเก่า ๆ

ช่วงวัยแห่งการเปลี่ยนผ่านจากเด็กม.6 สู่รั้วมหา‘ลัยไปจนวัยทำงาน เส้นทางที่เราเผลอทิ้งใครไปหรือทำใครตกหายไปบ้างระหว่างทางที่เติบโต สอดคล้องไปกับชื่อเรื่อง ‘เกือบลืมรัก‘ เพื่อนที่เคยสนิท อยู่ ๆ ก็เจอกันแค่ตามเทศกาลไปจนไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย จากที่เคยคุยกันทุกวันกลายเป็นเคอะเขินที่จะทักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ นักเขียนทำถึงในทุกความสัมพันธ์ที่เล่ามาเลย เราที่อ่อนไหวกับเรื่องเพื่อนเป็นพิเศษอ่านจบแล้วถึงกับเหม่อไปพักหนึ่งเลยล่ะค่ะ

‘สำหรับเธอช่วงที่ดีที่สุดของความรักกลับไม่ใช่ช่วงที่รู้สึกสนุกและตื่นเต้นใด ๆ แต่คือช่วงเวลาที่คนสองคนเข้าใจกันมากที่สุดโดยไม่ต้องพูดอะไรเลยสักคำต่างหาก ซึ่งกว่ารักจะเดินทางไปถึงจุดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะรัก…อาจไม่อยู่กับเราแล้วก็ได้‘

ส่วนเรื่องความรักพระนางถึงแม้จะหวานน้อยขมหน่อยแต่ก็ยังหวานอยู่นะ ทั้งคู่เหมือนได้กลับไปทบทวนความรู้สึกและทำความรู้จักกันใหม่อีกครั้ง เราชอบบทสนทนาทั้งคู่หลายฉากมากกกก นุบนิบหัวใจสุด ๆ คุณติณณ์คนปัจจุบันและในอดีตก็ทั้งขี้อ้อนและแพรวพราวนะคะ

นอกจากนี้ตัวละครแต่ละตัวมีความเป็นมนุษย์และมีมิติกันทุกตัวละครเลย เราชอบที่ ‘ซัน’ เป็นซันในแบบนั้นถึงแม้จะมีความไม่ชอบหน่อย ๆ แต่สุดท้ายก็เกลียดไม่ลงอยู่ดี กับ ’น้องมาย‘ เราก็ดีใจที่นักเขียนไม่ได้ทำให้ตัวละครตัวนี้เป็นนางร้ายในความสัมพันธ์พระนาง ชอบที่ได้เห็นว่าอย่างน้อยครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นความรักที่ดีให้กับติณณ์

ภาพรวมแล้วชอบทุกอย่างในเรื่องเลยค่ะ เป็นทั้ง slice of life และ coming of age แถมโทรปของเรื่องยังเป็น second chance ที่มีทั้ง angst และ nostalgia อีก ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว ชอบมาก 🥹💖

[Ziramanee · Rating 5 out of 5]

อึ้งมาก อึ้งแบบไม่รู้จะพูดยังไงนอกจากคำว่าดีมาก��กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกไปอ่านค่ะทุกคนไม่ต้องอ่านรีวิววววววววววววว ขอให้ทุกคนที่อยากได้อะไรที่ลึกซึ้งกินใจไปอ่านเรื่อง Almost forgot #เกือบลืมรัก อ่านจบแล้วค่อยมาอ่านรีวิวของเราค่ะ ว่ารู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า

โคตรเป็นพล็อตที่ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เราสัมผัสได้อย่างชัดเจนที่สุดว่าคุณไรต์ #รอยไท ใช้หัวใจสรรค์สร้างเขียนถ่ายทอดความรักในเรื่องนี้ออกมาค่ะ และออกมาดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆด้วย เรามีของคุณไรต์ทุกเล่มแต่ยังไม่เคยรู้สึกว่าโคตรสนุกขนาดนี้มาก่อน ยอมรับด้วยความสัตย์จริงเลยค่ะว่าเรายังเฉยๆบ้างในบางเล่มแบบสนุกในระดับที่เราชอบมากแต่ไม่ได้ชอบที่สุดค่ะ แต่เรื่องนี้ของหลินติณณ์นั้นโคตรรักกกกกกกกกกกกกกกกกกที่สุดค่า กี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส รักตั้งแต่ไอเดียการแต่ง พล็อต เรื่องราว ปม และทุกตัวละครที่คุณไรต์ถ่ายทอดออกมาได้พอดิบพอดี ไม่มากไม่น้อยเกิน โคตรของโคตรลงตัว คุณไรต์ทำให้คนอ่านอย่างเราได้มาสำรวจหัวใจอีกครั้งว่าหลงลืมหรือตกหล่นใครในหัวใจไปหรือเปล่าไปพร้อมๆกับนางเอกและพระเอกค่ะ พิมพ์รีวิวไปก็น้ำตาคลอเบ้าอยู่ค่ะเนี่ย5555555555555 คุณไรต์ทำเราร้องเป็นวรรคเป็นเวรตอนตีสองรู้ไหมคะ หลายๆประโยคในเรื่องราวนี้มันเพียงแค่ไม่กี่คำพูดไม่กี่ประโยคเล๊ก แต่มันแตะหัวใจมันสะเทือนไปทุกอณูของความรู้สึกจิงๆค่า เหมือนน้อยแต่มันมากท่วมท้นในทุกความรู้สึก โคตรใช่ไปทุกอย่างจิงๆค่ะ 😍😍😍


เรื่องนี้เล่าเรื่องย่อมากไม่ได้เลยค่ะ เล่าแล้วเหมือนสปอยจิงๆ แต่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เราไม่อยากให้ใครเห็นสปอยก่อนอ่านค่ะ ขอเล่าคร่าว ๆ ว่าเป็นเรื่องความรักความสัมพันธ์ของพระเอก ติณณ์ หนุ่มเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ และนางเอก หลิน สาวน้อยจากคณะวิทยาศาสตร์ ที่คบกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัยปี 4 จนทำงาน รวมๆกันก็ 7 ปี แล้วก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ทั้งคู่หลุดปากออกมาทำให้กระทบกระเทือนความรู้สึกกันและกันและทำให้ความสัมพันธ์ให้เปลี่ยนไป เพราะเขาไม่เอ่ยปากง้อเหมือนทุกครั้ง และเธอก็มีทิฐิบางอย่างไม่ยอมเหมือนกัน ทั้งที่ต่างก็ยังมีเยื่อใยและรักกันมาก แต่เมื่อเราย้อนเวลากลับไปแก้ไขความผิดพลาดไม่ได้แล้ว หลินจะทำอย่างไรกันล่ะให้เธอไม่หลงเหลือความเจ็บปวดนี้ในหัวใจแล้ว เธอไม่อยากรู้สึกแบบนี้คนเดียวแล้วก็ไม่รู้เรยว่าติณณ์รู้สึกอย่างไรบ้างเหมือนต้องห่างกัน 1 เดือนแบบนี้ ก็มีเรื่องราวบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอและเขาให้ได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้งตอนม. 6 เพื่อมีโอกาสลองสำรวจหัวใจตัวเองอีกครั้งว่าหลงลืมหรือทำใครหล่นหายในหัวใจไปหรือเปล่า ฟรินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เห็นที่บอกร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขนาดนั้นแต่ก็ฟรินมากกกกกนะคะ ใครว่าไม่หวาน เราว่าหวานแบบหัวใจยุบยิบอ่ะ และแส้บมากกกกกกกกกกกกกกกที่สุดที่คุณไรต์เคยแต่งมาแล้วด้วยซ้ำไปค่า555555555555 แส้บแบบให้หัวใจเต้นและเปี่ยมด้วยความรักแบบเนี่ยแหล่ะ พอมันใช่ มันก็ใช่ไปหมดทุกอย่างจิงๆนะคะ ❤️❤️❤️


ติณณ์ ติณณ์ดิษย์ หนุ่มหล่อเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่เกือบจะเป็นเดือนมหาลัยแล้วถ้าไม่ตอบคำถามฉุดมง555555555โคตรหล่อโคตรเท่โคตรน่ารักเลยอ่ะพี่ติณณ์ ความเป็นลูกเสี้ยวฝรั่ง หนุ่มฮอตตั้งแต่มัธยมจนมหาลัย และยังเป็นลูกชายเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวสูตรโบราณชื่อดังของจังหวัดเพชรบุรี ประธานนักกีฬาสีฟ้า นักกีฬาคนสำคัญของโรงเรียน แบบกรี๊สสสสสสสสสสสสสมากกกกกกกกกกก อ่านไปไม่รู้ยังไงนะคะ แต่เรายิ้มเขินเคี้ยวยุบยิบปากมาก กรี๊สฟรินตลอดเวลาเลยค่า 555555555555555555555555 แบบมันเขินนนนนนนนนนมากกกกกกกกกกก แบบมากกกกกกกกกกกกกก ติณณ์คือพระเอกที่น่ารักมากกกกกกก หล่อกร๊าวใจมากกกกกกกก คนหล่อแต่หล่อยังไงให้มีเสน่ห์ คาริสม่ากระจายสาดแสงขนาดนี้อ่ะ เอาแต่ใจอย่างร้ายกาจมากด้วยค่า เข้าใจเลยว่าหลินไม่โดนติณณ์ตกได้ยังไงอ่ะ ความเป็นติณณ์คือโคตรกรี๊สสสสสสสสสสสสสในทุกอย่างจิงๆ มีความน่ารัก เทคแคร์ ง้อก่อน ชอบใครก็รักคนนั้นคนเดียว พุ่งชนเป้าหมายรุกไม่ยั้ง มารยากับหลินเพื่อคอยอ้อนคอยเต๊าะตลอด เวลาเล่าถึงความหลังช่วงจีบกันจิงๆตอนมหาลัยปี 4 คือโคตรฟรินนนนนนนน และยิ่งมาเล่าช่วงมัธยมที่เหมือนเกิดอะไรขึ้น ไมติณณ์ต้องทำหน้าตาแบบนั้นมันก็ทำให้เราคิดว่าคงไม่ใช่คนเดียวแล้วแหล่ะกรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส รักติณณ์อ่ะ รู้สึกดีที่ได้เห็นพี่ติณณ์มาเริ่มใหม่ในช่วงมัธยมเช่นกัน เขินมันทุกตอนไม่เกินจริง ความเสียงทุ้ม ความพูดครับ ความโทรหา ความเฝ้าตามคอยดูแลและเก๊กว่าไม่ได้ตามโคตรเอ็นดู ความเตะบอลไปด้วยตัวเองไปแล้ว 4 ลูก ทั้งที่บาดเจ็บจากการแข่งอยู่ ความจองครับ และพอโตก็ที่รักเอาที่รักเอา ชอบมากกกกกกก รักมากกกกกกกกกกกกกก ความสกินชิพตอดเล็กตอดไม่น้อยกับแฟนสาวอย่างหลินตลอดเวลามันน่ารักโคตรๆเลยไอต้าวววววววววววววววววววววววววววววววววววววว กี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส เรารักติณณ์มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณที่น่ารักขนาดนี้นะคะ ขอบคุณที่ติณณ์ก็ทำทุกอย่างเพื่อหลินเช่นกัน ถ้าบอกว่าหลินได้กลับมาตามหาความรักที่อบอุ่นของคนในครอบครัวไม่ว่าจะแม่หรือยาย ติณณ์ก็ได้มาเห็นความรักที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อนจากหลินในตอนมัธยมเช่นเดียวกัน ได้เห็นสายตาที่มองเค้าแค่คนเดียว ต่อให้หลินจะห้ามใจ555555555555555 ห้ามใจแบบไหนก็ไม่รู้นะคะนางเอกของเรามองพี่ติณณ์ตลอดเลย 5555555555555 ดีใจที่พี่ติณณ์ได้กลับมาเห็นสายตาของหลินจิงๆอ่ะสายตาที่ไม่ว่าจะมีหนุ่มคนไหนมาวอแวก็ยังมองแค่เขาคนเดียว คนเดียวจิงๆ ไม่ว่าจะในร่าง 18 หรือ หัวใจข้างในจะ 28 ก็ตาม กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสฟรินนนนน 🫶😍


มาที่นางเอกกันบ้างค่ะ คนที่ทำให้เรารักมากกกกกกกกที่สุดในเรื่องนี้พอๆกับติณณ์พระเอกของเรื่องจะเป็นใครถ้าไม่ใช่ ที่รักของพี่ติณณ์
หลิน มัลลิกา ลูกสาวคนสวยของแม่และพ่อ พี่สาวคนโตของน้องชายสุดกวนอย่างหลิง อินทัช เด็กดีของยายและตา เพื่อนที่ดีและอยู่เคียงข้างเพื่อนของเธอเสมอ และที่รักของติณณ์ดิษย์เอง โอ้ววววไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอคนนี้เลยค่ะ เป็นนางเอกที่เราโดนเธอตกอย่างแรง เหมือนร่วมความรู้สึกเดียวกับหลินจิงๆ รู้สึกร่วมกับทุกอย่างที่หลินเจอตั้งแต่แอบรัก และสมหวังในความรัก ชอบที่คุณไรต์เล่าเรื่องความสนุกของความรู้สึกรัก การแอบรัก หรือความรักที่มันไม่ง่ายที่จะคอนโทรลว่าให้เรารักใครหรือเลิกรักใครได้ และเพราะความรักนั้นสำคัญ คุณไรต์ทำให้นักอ่านได้ซึมซาบคำๆนี้ในทุกความหมายจิงๆ เราพูดได้อีกหลายๆครั้งเลยว่าคุณไรต์ถ่ายทอดการเรียนรู้ความรักและหันมาใส่ใจคนรอบข้างได้อย่างแตะหัวใจคนอ่าน คุณไรต์เรียบเรียงความรู้สึกทุกอย่างถ่ายทอดออกมาจากหัวใจจิงๆค่ะ ทำให้เรารักหลิน รักครอบครัว แม่ ยาย น้องชาย ความสัมพันธ์ในครอบครัวระหว่างแม่หลินหลิงเป็นอะไรที่เรายิ้มได้โคตรกว้าง ยิ้มแบบอิ่มสุข แต่มาถึงกาลเวลาที่ผันเปลี่ยนที่คุณไรต์ทำให้เราเรียนรู้ทุกข์บ้างก็ร้องไห้หมอนเปียก ร้องไห้แบบไม่รู้จะยังไงแล้ว เอามือกุมอก ปากเบะเม้มปากแรงยิ่งกว่าหลินแล้ววววววค่ะมันแบบที่สุดเลย พูดไม่ออกเลยแต่รู้สึกว่าดีมากจิงๆ รวมถึงเรียนรู้ความเป็นวัยรุ่นตอนมัธยมในทุกด้านที่เจอ ความแก๊งเพื่อนพ้องของหลิน งานกีฬาสี การแข่งฟุตบอลโรงเรียน และการผิดใจกันของเพื่อนรักซึ่งมันจิงมากกกกกกกกก ทุกเรื่องเราเชื่อเลยว่ามันจะต้องมีสักเสี้ยวหนึ่งในเรื่องนี้ที่อยู่ในวันวานของนักอ่านทุกคนเลยค่ะ ชอบคำพูดที่ครูของหลินมากๆว่าอยากให้หลินทำอะไรที่คิดว่าตัวเองสิบปีย้อนกลับไปไม่เสียใจทีหลังที่ทำแบบนั้นค่ะ ดีโคตรเลยยยยยยย และที่สำคัญขอบคุณที่หลินรักติณณ์แม้ว่าจะห้ามใจแค่ไหนก็ห้ามรักไม่ได้เลย ขอบคุณที่หลินทำให้ติณณ์กลับมาเห็นรักของเธอในช่วงแรกแย้มของความรักนั้นอีกครั้ง ขอบคุณที่กลับมาให้โอกาสกันและกันทั้งที่เธอไม่รู้อะไรเลยว่า���หตุใดติณณ์ต้องทำแบบนั้น ต้องชวนเธอไปกินลอดช่อง หมูกระทะ ไปส่งเธอ โทรหาเธอ และเฝ้าดูแลเธอเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะดูแลผู้หญิงที่เขาให้ความสนใจได้ทั้งที่ตอนนั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอแอบรักเค้ามานานแล้ว กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสส 🥰🫶


อยากจะบอกว่าสนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก บอกอีกกี่ครั้งก็สนุกมากกกกกกกกกกกกก อ่านเรื่องนี้แล้วโคตรตกผลึกทางความรู้สึกได้หลายอย่างมากจิงๆค่ะ เป็นการพิมพ์รีวิวนี้ที่ไม่ง่ายเลย การเล่าว่าเรื่องนี้มาจากไอเดียเพลงลืมไปแล้วถ่ายทอดเรื่องราวความรักที่หลายๆคน ไม่ใช่แค่พระเอกนางเอก แต่มันสะท้อนได้กับทุกคนจริงๆค่ะว่าหันกลับมาใส่ใจความรักและความสุขจิงๆของเราหรือยัง ได้ทำทุกอย่างและได้ใส่ใจคนที่รักรอบข้างในวันที่เขายังอยู่ข้างๆดีที่สุดแล้วหรือยัง ในวันที่ยังไม่สายไปคุณไรต์ทำให้เราเรียนรู้และเจอสิ่งล้ำค่าที่สุดที่ไม่ควรปล่อยไปตามกาลเวลาจนหลงลืมไป และรักษาดูแลถนอมความรักนี้ไว้ให้ดีที่สุดในทุกช่วงเวลาที่เรามีโอกาสอยู่ด้วยกันจิงๆ คุณไรต์ทำให้เรารักทุกตัวละครในเรื่องนี้ ชอบไม่ใช่แค่หลิน แต่รักยังทุกการกระทำของพี่ติณณ์ที่ใส่ใจหลิน ครอบครัวหลิน ทั้งแม่และน้องหลิงน้องชาย และทุกคนในบ้านที่หลินรักจิงๆ ความเก็บกุหลาบและดูแลต้นกุหลาบดอกไม้ที่หลินรักทั้งที่ตัวเองก็ไม่ใช่คนดูแลดอกไม้เก่งอะไร โคตรคำพูดหลายคำที่ทำเอาร้องไม่หยุด ประโยคและเรื่องราวหลายห้วงหลายตอนที่เรามองตัวอักษรที่ถ่ายทอดออกมาของคุณไรต์ด้วยสายตาอ่อนแสงเลยทีเดียวค่ะอย่างตอน ของลูก โอ้ยยยยยย เบะปากแล้ว หรือตอนที่หลินบอกได้เห็นความอ่อนโยนอย่างที่สุดจากหลิงน้องชายสุดจะกวนของตัวเอง หลายๆตอนเม้นปากแน่นแบบหลินแต่เม้มไม่ไหวค่ะ มันทำเอาเราพูดไม่ออกร้องอย่างเดียว5555555555 และความอ่อนหวานของติณณ์สามีของหลินมันชวนกรี๊สมากแค่ไหน ที่รู้ว่าคุณไรต์ไม่มีตอนพิเศษแล้วแต่เราก็ขอพูดแบบนักอ่านหลายท่านค่ะก็อยากเห็นความรักของติณณ์หลินที่รักคู่นี้อีกกกกกก หวานให้น้องหลิงน้องชายแซวบ่อยๆเลยค่ะ มันดีมากดีมากจิงๆ ต้องขอปรบมือให้เลยค่ะแบบเก่งมากกกกกกค่ะคุณไรต์ #รอยไท ที่ทำทุก element ในเรื่องนี้ได้ออกมาโคตรดีขนาดนี้ ตอนจบก็ตัดแบบหนังมากค่ะคุณไรต์55555555555 แบบอะไรกันคับเนี่ย แต่โดยรวมก็คือดีมากๆนะคะ ใครยังไม่อ่านขอแนะนำมากที่สุดเลยค่ะ เรารักเรื่องนี้ รักหลินที่รักของติณณ์และติณณ์ที่รักของหลินที่สุดค่ะ ขอบคุณนะคะที่สร้างสรรค์ผลงานที่เปี่ยมคุณภาพขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำให้เราเจอกันอีกครั้งในเวลาที่ใช่ที่ได้เจอความรักของติณณ์หลิน รออ่านผลงานเล่มต่อไปนะคะคุณไรต์ขอหวานแส้บฟรินมากกกกกกกกกขึ้นเรื่อยๆนะคะ ❤️

[toogoodatgoodbyes · Rating 5 out of 5]

ติณณ์หนุ่มวิศวะอดีตเดือนคณะ(ที่เกือบจะได้เป็นเดือนมหาลัย) อดีตกัปตันทีมฟุตบอลโรงเรียน เอาจริงแค่โปรไฟล์ฮีก็เป็นหนุ่มฮอตกินขาดมากๆแล้วอะ กับ หลิน สาววิดยา เพื่อนร่วมรุ่นโรงเรียนที่ในอดีตแค่เดินสวนกันไปมาในรร ใครจะคิดว่าวันนึงการเดินสวนกันที่ลิฟตอนมหาลัยจะเป็นจุดเริ่มต้นของการคบหาเป็นแฟนกันจนเข้าสู่ปีที่7 แต่อยู่ดีๆก็ต้องเลิกกัน(แต่ก็ไม่ได้อยู่ดีๆหรอก มันมีเรื่องราวเล็กๆน้อยๆที่เก็บสะสมมาจนวันนึงมันไม่ไหวแล้ว) หลังจากเลิกกัน หลินเกิดอุบัติเหตุจนมีโอกาสได้ย้อนกลับไปแก้ไขอดีตที่หลินตัดสินใจว่าจะไม่ชอบติณณ์ตั้งแต่แรกดีกว่าชีวิตจะได้ไม่ต้องมาเจ็บและจบแบบนี้ แต่ๆๆๆๆพยายามแล้ว พยายามที่แปลว่าพยามยามแล้วนิดหน่อย พยายามที่จะไม่สนใจแต่ก็แอบมองแอบส่องเขาไม่หยุด จะไม่ชอบแล้วแบบใด5555555 แล้วก็นะ ทำไมเรื่องราวมันไม่เหมือนเดิมละ ทำไมอะไรๆมันก็ไม่เหมือนที่เคยเกิดขึ้น อะไรที่ไม่เคยเกิดก็เกิด เอาไงอะทีนี้

อ่านจบแล้วนอนไม่หลับเลยเพราะอยากอ่านอีก อยากอ่านตอนสวีทอีกซักนิด อยากดูตอนเขารักกัน จริงๆเรื่องไม่ใด้พรีเซ้นแค่ความรักระหว่างหนุ่มสาวซะทีเดียว แต่รวมถึงความรักระหว่างเพื่อน ระหว่างครอบครัวที่เราอาจจะลืมไป อาจจะตกหล่นไประหว่างทาง จนเกือบหลงลืมไป

ไม่ใช่แนวย้อนเวลาเล่มแรกที่อ่าน แต่พูดได้เลยว่าเป็นเล่มที่อ่านแล้วใจฟูที่สุด อันอื่นไม่ใช่ไม่สนุก ก็สนุกแต่มันห่างใกลจากชีวิตอะ แต่เรื่องนี้มันรีเลทกับชีวิตมัธยมอะ ถึงตอนเรียนจะไม่มีเรื่องน่าตื่นเต้นชู้สาวแกล้งกันเข้าห้องปกครองไรงี้ก็เหอะ แต่ก็มีโมเม้นกีฬาสี เม้ามอยกับเพื่อนแอบชอบรุ่นพี่ให้พอหายคิดถึงอยู่นิดนึง5555

แล้วภาษาการเขียนสำนวนมันไม่ได้เว่ออะไรเลย เรียบๆแต่มันอ่านแล้วน่ารักมากกก มันน่ารักตรงการเล่าเรื่องราวน่ารักนุบนิบไปหมดเลย ตอนแรกนึกว่าจะม่าด้วย แต่จริฃๆไม่ได้ม่าอะไรเยอะเลยนะ แต่มันมีความbittersweetเร้กๆให้พออุ๋งอิ๋งในใจอะ

ส่วนตัวติดนิดนึง หลังย้อนกลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน ส่วนตัวว่าน่าจะมีความโหยหาระหว่างกันมากกว่านี้อีกนิดให้แบบคลั่งรักมากๆให้สาสมกับที่เกือบเสียเทอไป พูดคุยกันไม่เท่าไหร่ก็คืนดีกันแล้วอะ อยากให้มีซีนเปิดใจอีกนิด อยากน้ำตาไหลพรากๆอีกนิดหน่อย 😂



ปล หลิงลูกกก น้องหลิงมีคู่รึยังคะ แล้วคนคนนั้นที่มาลงบอลแทนคนนั้นคือใครรรร พสคนนี้สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง อร่ายยย

[˚₊· ͟͟͞͞➳❥aimmar · Rating 5 out of 5]

อยากจะค้นพบดาวดวงใหม่ แล้วเอามาให้เรื่องนี้ จะกี่ดาวมันก็ไม่พอว่ะ😿
เป็นเรื่องที่ไม่รู้จะเขียนอะไรเพราะรู้สึกว่าหาคำมาบรรยายความดีของเรื่องนี้ไม่พอจริงๆ ทั้งการวางพล็อต เซ็ตติ้งในเรื่อง คาร์แร็คเตอร์ของตัวละคร มันโครตจะดีอ่ะ

ตลอดทั้งเล่มอ่านแล้วได้กลิ่นของความรัก ความคิดถึง ความหลัง มันตลบอบอวลมาก อ่านไปก็อดนึกถึงเรื่องของตัวเองไม่ได้จริงๆ การบรรยายที่ accurate และ relate มากๆ การบรรยายบรรยากาศในโรงเรียนมันให้ความรู้แบบ ต้องตีเข่าแล้วพูดว่า แบบนี่แหละ คือสิ่งที่ครั้งนึงเราเคยผ่าน กีฬาสีเอย ร้านฝากรถเอย
พล็อตเรื่องที่ต่อให้มีปาฎิหาร์ยแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วมันก็ยังมีเหตุผลที่อยู่บนฐานความจริง โครตจะดีแล้วก็โครตจะเฮิร์ท (ร้องไห้หยั่งหมาเลยค่ะตอนที่ ykyk) ยิ่งตอนจบที่เราเชื่อว่ามันแอบๆเป็นปลายเปิดนิดๆ โครตจะว้าว คือมันปลายเปิดก็จริงนะ แต่ความรู้สึกมันครบสมบูรณ์อ่ะ แล้วเราจะต้องการอะไรอีก5555

มีบางจุดที่การบรรยายสับสนนิดหน่อยว่าใครเป็นพูด แต่เนื้อเรื่องมันดีจนไม่เสียอรรถรสอ่ะ (มันดีขนาดนั้นเลยแหละ)

[Nonnin · Rating 5 out of 5]

5/5

อ่านแล้วเหมือนได้ย้อนไปใช้ชีวิตม.ปลายพร้อมกับนางเอก โรงเรียนสหศึกษา กินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร กีฬาสี ���ารผิดใจกันระหว่างเพื่อนฝูง การสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรื่องเหล่านี้เราล้วนแต่ผ่านมาแล้วทั้งนั้น ผ่านจนเกือบลืมหลาย ๆ สิ่งไปแล้ว พอนึกย้อนกลับไป ผ่านไปแล้วสิบ ยี่สิบปี

ถ้าที่ผ่านมา ได้ใช้เวลาอย่างคุ้มค่า ผลลัพธ์ออกมาดี ก็คงไม่อยากย้อนเวลา แต่ถ้านึกย้อนกลับแล้วรู้สึกเสียดายเวลานี่สิ คงจะเป็นเรื่องใหญ่

/// อ่านจบตอนเกือบตีสาม วันนี้ต้องตื่นไปเรียนตอนเช้าอีก🥹

[พอลลี่ · Rating 5 out of 5]

ให้ไปดาวร้อยดวงค่ะ รีรออยู่นานมากว่าจะซื้อดีไหม แบบอารมณ์ ย้อนเวลาอิกแระงี้ อ่านตัวอย่างแล้ว นางเอกพระเอกก็แบบอุยได้กันเหรอแระงี้ ไม่มีไรลุ้นแล้วสิงั้น ราคาก็แอบแรงนิดนึงงี้ ปัจจัยเยอะจัด เลยแบบรอนานมาก แต่ๆๆๆๆทนแรงป้ายยาเพื่อนๆใน GR ไม่ไหว บวกว่างจัด เสาร์อาทิตย์ อะ ซื้อก็ได้ไรงี้ อ่าว ปรากฏว่าชอบมากซะงั้น
มันไม่ใช่แนวย้อนเวลาธรรมดา มันมีอะไรที่แบบคนยุค 70-90 เท่านั้นจะเข้าใจ
อ่านจบ เหมือนที่ทุกคนว่าไว้จริงๆ คิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อน คิดถึงคนบนฟ้า ร้องไห้ตาบวมตุ่ย งือออ ชั้นลืมคนไปเยอะมากจริง ละก็ต้องหาวัน จองตั๋วกลับบ้าน
เรื่องนี้ รัก คุณแม่ที่สุด “แม่”คำเดียวสั้นๆ “พ่อ”ที่แม้ไม่อยู่แล้วแต่รักท่านจัง “ยาย” “ตา”โถท่านคงห่วงหลานเนอะ
พระเอก นางเอกเรื่องนี้ มีความเป็นปุถุชนธรรมดา คู่รักทั่วไปที่รักกัน งอนกัน มีความผู้ชายมาจากดาวอังคารชัดมาก และก็อย่างที่ไรต์เขียนไว้ ถ้าเราไม่แคร์กัน สาดอารมณ์ใส่กัน แน่นอน เลิกกันแน่ๆ คำว่า “ขอโทษ” หรือเงียบไว้ก่อน ยังใช้ได้เสมอในคู่รักทุกคู่(ถ้าจะรักกันต่ออ่ะนะ) แต่ถ้าแรงชั้นเก่งทั้งคู่ ก็แบบนี้แหล่ะ ซึ่งเราจะเห็นดาดดื่นอยู่ปัจจุบันนี้ แต่ก็นะบางคนก็ ชั้นไม่เห็นต้องยอม ไม่เห็นต้องเครียดกับชีวิตคู่ ชั้นอยู่คนเดียวได้ ไม่ต้องอารมณ์เสียก็มี นานาจิตตังแหล่ะ ไม่มีถูกผิด มีแต่สบายใจแบบไหนก็ลุยโลด
น้องชายนางเอก เรื่องนี้น่ารักดี
“ซัน” “มาย” อืม เหมือนคนอื่นว่าจริงๆ
เพื่อนนางเอก “เก้ง” เรารักนางนะ งืออออ ส่วน “กัญน์” อืออาจจะมีแหล่ะแบบนี้
อยากอ่านเรื่องของหนุ่มฮอตรุ่นน้อง “กิต”กะพี่สาวคนนั้นด้วย ว้าวๆๆๆ ปีนเกลียวซะสูงเลย
สรุปของ “รอยไท” ชอบสไตล์งานเขียน ภาษา กด fav. ไว้ทันใด

อ่าน พย.2567

[wpwpwpwppw · Rating 5 out of 5]

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

“กว่าเราจะรู้ตัวว่าเราหลงลืมใครไปบ้าง บางคนก็ไม่อยู่ให้โทรหาแล้ว”

หลังอ่านจบนั่งอึนๆไปพักนึง ไม่รู้ว่ารู้สึกยังไงกันแน่ ชอบมากไหม ชอบแค่ไหน จนได้มานั่งคิดทบทวน แล้วก็เล่าให้แฟนฟังไปด้วย มันซึมอะ มารู้สึกท่วมท้นเอาตอนนี้ 🥲

ขอเล่าแค่นิดเดียว สั้นๆเพราะไม่อยากสปอย อยากให้ทุกคนได้ลองอ่านเอง

หลิน&ติณณ์ คู่รักที่คบกันมานาน7ปี แต่รู้จักกันตั้งแต่มัธยม เรียนโรงเรียนเดียวกัน นางเอกของเราแอบชอบพระเอกมาตั้งแต่สมัยมัธยม

จุดเริ่มต้นของเรื่อง หลินกับติณณ์ทะเลาะกัน เถียงกันไปมาจนหลุดคำพูดที่มันทำร้ายจิตใจกันขึ้นมา จนตัวนางเอกบอกเลิกพระเอก ตัวพระเอกก็เลือกที่จะเดินออกไปไม่ได้ง้อเหมือนที่ผ่านๆมา หลังจากนั้น1เดือน เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นที่ทำให้หลินได้ย้อนเวลากลับไปตอน ม.6 อีกครั้ง โดยเงื่อนไขคือเธอจะแก้ไขได้แค่ชีวิตของตัวเองเท่านั้น

ช่วงเวลาหลังจากนี้ระหว่างอ่านรู้สึกเหมือนตัวเราเองได้ย้อนเวลากลับไปพร้อมๆกับหลินด้วย เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น น่าจะเป็นเรื่องที่หลายคนรีเลทไปด้วยได้ง่ายๆ จริงๆมันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตเด็กมัธยมปลายแหละ แต่เราอาจจะลืมความรู้สึกพวกนี้ไปแล้วตามกาลเวลา รวมถึงคนสำคัญของเราในช่วงชีวิตวัยนั้นด้วย Almost forgot..
บทบางตอนเป็นคำพูดธรรมดาทั่วไปแต่แค่เห็นก็น้ำตาซึมแล้วจริงๆ 🥲

“แต่เมื่อเราเติบโตขึ้น เราผู้ที่เคยอยากเป็นที่รักของคนมากมาย อาจต้องการเพื่อนที่ดีเพียง1คน และชีวิตที่สงบสุขในทุกๆวันก็เป็นได้”

ชอบมากๆๆๆ ดีมากกก มันกลมกล่อมอะ 🥹
Nostalgia ✨ ชวนให้เรานึกถึงภาพและบรรยากาศในช่วงเวลานั้น ย้ำเตือนเรื่องที่เราอาจจะลืมมันไปรวมถึงคนสำคัญใกล้ตัวที่เราอาจจะละเลย อยากให้ทุกคนไปอ่านจริงๆ

“ไม่มีใครอยู่กับเรานิรันดร์ ไม่มีใครแก้ไขอดีตได้ ฉะนั้นวันนี้ วันที่ยังมีกันจึงสำคัญที่สุด ”

[ppsk ᙏ̤̫]

จากพล็อตจากคำโปรยก็คงพอเดาออกแหละว่าเล่มนี้จะพาเรามาเจออะไรบ้าง แต่พออ่านจริง ๆ ให้มากกว่านั้น เป็นนิยายที่อ่านแล้วรู้สึก nostalgia มาก ๆ เราอาจจะไม่ได้โตมาแบบหลินเป๊ะ ๆ ไม่ได้อยู่ในเจนเดียวกับหลินเป๊ะ ๆ แต่ก็ทำให้นึกถึงวัยมัธยมมากระดับเดียวกับนั่งดูรูปเก่า ๆ เพราะนักเขียนเล่าเรื่องออกมาธรรมชาติมาก เหมือนบทสนทนานี้เคยเกิดขึ้นจริง ๆ ในวันใดวันหนึ่ง มุมใดมุมหนึ่งในโลกนี้

หลิน เลิกกับ ติณณ์ แฟนที่คบกันมา 7 ปี และยังเป็นคนที่หลินแอบชอบมาตั้งแต่สมัยม.ปลาย สมัยนั้นหลินยังเป็นคนจาง ๆ แต่ติณณ์คือหนุ่มป้อปท่านหนึ่ง ก็มีเรื่องราวทำให้มาเจอมาคบกันในมหาลัย พอเลิกกันไป วัน ๆ หนึ่ง บังเอิญเจอกับ ซัน เพื่อนสมัยม.ปลายอีกคน ที่เคยชอบหลินตั้งแต่ตอนนั้น

หลินอยู่ในช่วง burnout ตามประสาเด็กต่างจังหวัดเข้ามาทำงานบริษัทในกรุงเทพ ไม่ได้กลับบ้านไปหาครอบครัว ชีวิตไม่มีความสุข ยิ่งมาเลิกกับแฟนอีก ก็มีความคิดว่า ไม่น่ามารักมารู้จักกันตั้ง
แต่แรกเลย… ก็มีคุณลุงคนนึงเสนอว่า อยากกลับไปแก้ไขอะไรในชีวิตมั้ย ใช่ หลินตอบตกลง ก็เลยมา restart ใหม่ในวัยมอหก นับจากไทม์ไลน์ในเรื่องน่าจะประมาณปี 54

ถามว่าเคยอ่านหนังสือที่บอกถึงคุณค่าของเวลา บอกว่าบางทีเราก็ละเลยความรักจากคนใกล้ตัว บอกว่าแก้ไขอดีตไม่ได้มั้ย เคยอยู่แล้ว ในแง่พล็อตเรื่องคือความรักธรรมดา ๆ ด้วยซ้ำ แต่นี่รู้สึกว่าความพิเศษของเล่มนี้คือความธรรมดาที่มัน relatable อะ พาร์ทครอบครัวคือจริง บางทีเราก็ลืมไปจริง ๆ ว่าสิ่งที่เรามีอยู่มันโชคดีขนาดไหน ชีวิตของเราอาจจะเดินไปข้างหน้า แต่กับคนที่บ้านบางคนเค้าคือนับถอยหลัง 🥹

🎵 ลืมไป - WANYAi ft. ปู่จ๋าน ลองไมค์
จากนี้ไปจนนิรันดร์ - เอ๊ะ จิรากร
โจทย์รัก - เล้าโลม
Miss Call - Senorita

[Biaza44 · Rating 4 out of 5]

ส่วนตัวไม่ชอบนิยายวัยรุ่น แต่เพราะ นข. เลยจัดมา ถามว่าถูกใจมั้ย เพราะหลายคนชมว่าดี แต่ส่วนตัวกันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะเปิดเรื่องมาเป็นปัญหาการไม่ว่างใจกัน ไม่ใส่ใจกันของคู่รักที่คบกันมา 7 ปีตั้งแต่เรียนมหาลัย แต่จริงทั้งคู่จบ ม.ปลายมาจากที่เดียวกัน สุดท้ายเลิกกัน นางเอกเกิดอุบัติเหตุ ได้ย้อนเวลาไปอดีตตอน ม.6 แต่มีเงื่อนไขห้ามแก้ไขเรื่องของคนอื่น นางเอกย้อนกลับมาคือเนื้อเรื่องดันไปเน้นความสัมพันธ์กับเพื่อนเยอะมากๆ ตามมาด้วยเรื่องของพระเอกและครอบครัวตัวเอง อ่านแล้วสุดท้ายย้อนมาเกี่ยวกับเพื่อนซะมากกว่า พระเอกก็ดูแปลกๆไปจากที่ควรเป็น อ้อ พระเอกก็ย้อนกลับมาเหมือนกัน แต่ทั้งคู่ไม่สามารถบอกได้ สุดท้ายทั้งคู่ก็ย้อนกลับมาภพปัจจุบัน พระเอกก็รู้แล้วว่าเสียนางเอกไปไม่ได้ นางเอกก็รู้ว่าควรฟังพระเอกบ้าง สุดท้ายกลับมาคบกันเหมือนเดิม นางเอกกลับไปใส่ใจครอบครัว กลับไปหาเพื่อนเก่าๆ และรู้ว่าใครส่งทั้งคู่ย้อนอดีต จบ!!

[Anassasu · Rating 5 out of 5]

เกือบลืมรัก Almost Forgot

🖋️ ผู้เขียน : รอยไท รอยไท
📚 สำนักพิมพ์ : สำนักพิมพ์ Wali Publishing
🌈 แนว : โรแมนติก – ดราม่า – การเยียวยาหัวใจ – ความสัมพันธ์ที่ยังไม่จาง

เมื่อลองสำรวจหัวใจ จึงพบว่าเธอ เกือบลืมรักของใคร ไปหลายคน

“เกือบลืมรัก” เป็นนิยายที่เดินบนเส้นบางๆ ระหว่างความอบอุ่นกับความเจ็บปวด — อ่านแล้วหัวใจยังคงรู้สึกเหมือนมีแสงจางๆ ส่องผ่านรอยแตก

นิยายเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครหลักสองคน หลิน มัลลิกา เเละ ติณณ์ ติณณดิษย์ ที่มีอดีตและความเงียบซ่อนอยู่ในหัวใจ ทั้งคู่ไม่ได้เจอความรักในแบบละครหวือหวา แต่เป็นการกลับมาพบเจอ ความเข้าใจ และการยอมรับในส่วนที่ “เกือบจะลืมได้” ของชีวิต
การลืมที่ว่าไม่ใช่การลบ แต่เป็นการเรียนรู้จะอยู่กับความทรงจำอย่างอ่อนโยน

โทนเรื่องเป็นแนวอบอุ่น-ขมเล็กๆ มีทั้งฉากชีวิตประจำวัน ภาพความทรงจำเก่าๆ และบทสนทนาที่ดูเหมือนเป็นการค่อยๆ ถอดผ้าเกราะออกจากตัวละคร

จุดเด่นที่ทำให้เรื่องนี้ไม่เหมือนใคร

1. ความเรียบง่ายที่มีน้ำหนัก รอยไทเขียนได้เหมือนพูดกับเพื่อน: ไม่เวิ่นเว้อ แต่จับแก่นอารมณ์ได้ แม้ประโยคจะสั้น แต่ทุกบรรทัดมีน้ำหนัก — ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นฉากกินใจได้ง่าย

2. การใช้รายละเอียดสื่อความรู้สึกแทนคำอธิบายตรงๆแทนที่จะบอกว่า “ฉันเศร้า” ผู้เขียนจะบรรยายการกระทำเล็กๆ เช่น มือที่ไม่กล้าจับแก้วน้ำ หรือต้นไม้ที่ยังไม่ผลิใบ — รายละเอียดพวกนี้ทำให้ความรู้สึกลื่นไหลและเป็นธรรมชาติ

3. ตัวละครที่ไม่ไล่ตามสเตเรโอไทป์ ตัวเอกทั้งสองไม่ได้เป็นฮีโร่หรือวีรบุรุษ แต่เป็นคนธรรมดาที่มีข้อบกพร่องและความกล้าบางครั้ง ฉากที่พวกเขาทำผิดพลาดแล้วต้องเผชิญกับผลลัพธ์ ทำให้เรื่องมีความสมจริงและน่าเอาใจช่วย

4. การจัดจังหวะเรื่องราวแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่มีพลอตยัดเยียด แต่เป็นการค่อยๆ เผยอดีตทีละชิ้น ทำให้ผู้อ่านได้หายใจและทำความเข้าใจกับตัวละครไปพร้อมกัน

ภาษาและสไตล์การเขียน

รอยไทเลือกใช้ภาษาเรียบง่าย แต่มีการเล่นสัมผัสเล็กๆ ทำให้บางประโยคคมและกินใจ อ่านแล้วเหมือนฟังเพลงบรรเลงช้าๆ มีช่องว่างให้ผู้อ่านเติมความรู้สึกของตัวเองเข้าไป นี่ไม่ใช่สำนวนที่อยากให้ผู้อ่าน “เข้าใจทุกอย่าง” แต่เป็นสำนวนที่ต้องให้เวลาและความเอาใจใส่

ธีมและความหมายเชิงลึก

• การ “เกือบลืม” ไม่ใช่ความลบ — เรื่องนี้ตีความการลืมเป็นกระบวนการที่ละเอียดอ่อน บางสิ่งเกือบจะเลือน แต่กลับสอนให้คนรู้คุณค่าของปัจจุบัน

• การยอมรับความไม่สมบูรณ์ — ทั้งตัวละครและความรักในเรื่องนี้ไม่ได้สมบูรณ์ แต่กลับงดงามจากความไม่สมบูรณ์นั้นเอง

• เวลาที่รักษาหรือทำให้เลือน — นิยายตั้งคำถามว่าเวลาเป็นผู้เยียวยาจริงหรือแค่ทำให้เราจำเป็นต้องอยู่ร่วมกับความทรงจำ

ประสบการณ์การอ่าน เกือบลืมรัก คล้ายการนั่งไทม์แมชชีนย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เราเคยเก็บซ่อนเอาไว้ไม่ใช่เพราะอยากลืม แต่เพราะไม่รู้จะหันกลับไปมองมันยังไงดี นิยายเล่มนี้ปล่อยให้ความทรงจำค่อยๆ คืนรูปเหมือนฟิล์มเก่าๆ ที่กำลังล้าง ภาพบางภาพชัดเจนจนเจ็บ บางภาพนุ่มนวลจนอบอุ่น และทั้งหมดทำให้เราตระหนักว่า บางความรู้สึก…ไม่เคยหายไปไหนเลย เพียงแค่เงียบลงจนเราไม่ทันสังเกตเท่านั้นเอง

เกือบลืมรัก คือเรื่องราวที่ไม่เร่งเร้า ไม่หวือหวา แต่กลับทิ้งรอยอุ่นไว้ในใจอย่างประหลาด มันพาเราย้อนกลับไปหาความทรงจำที่คิดว่าลืมไปแล้ว และทำให้รู้ว่า บางความรักไม่ได้ต้องการการกลับมา—มันแค่ต้องการให้เรารับรู้ว่ามันเคยงดงามเพียงใด นิยายเล่มนี้จึงไม่ใช่เพียงเรื่องของตัวละคร แต่คือบทหนึ่งของหัวใจผู้อ่าน ที่ทำให้เราวางหนังสือลงด้วยความอ่อนโยนกว่าเดิม

เล่มนี้สอนเราว่า บางความทรงจำไม่จำเป็นต้องลืม และบางความรักไม่จำเป็นต้องกลับมาเพื่อจะมีค่า เกือบลืมรักคือการยอมรับอดีตอย่างอ่อนโยน และการก้าวต่อไปอย่างเข้าใจหัวใจของตัวเองมากกว่าเดิม

ท้ายที่สุด เกือบลืมรัก คือความอบอุ่นเงียบๆ ที่ซ่อนอยู่ในความเจ็บปวดอ่อนๆ เป็นนิยายที่ทำให้เราไม่เพียงแค่อ่านความรักของคนอื่น แต่ได้กลับไปทบทวนความรักของตัวเองด้วย ดังนั้นนิยายเรื่องนี้ได้คะเเนนเต็มไปเลย 5 ดาว
🌟🌟🌟🌟🌟

#รีวิวหนังสือ #รีวิวนิยาย #รีวิวนิยายรัก #นิยายโรมานซ์ #นิยายรัก #รอยไท #walipublishing #เกือบลืมรัก #หนังสือน่าอ่าน #หนังสือ #บอกต่อของดี

[Nongtach Mason · Rating 4 out of 5]

4.75 ละกัน5555555555 คือสนุกเพลินมาก ให้ฟีล nostalgia สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักมาก ชวนให้คิดหลายเรื่องอยู่ แต่รสว่าไปได้อีก

[JPR 🦦 · Rating 5 out of 5]

All-time fav ขึ้นหิ้ง! 😭 อ่านละแบ่บฟูลฟีล คอมพลีท ละก็ไร้ที่ติมากที่สุดเลยอะ ทุกอย่างมันดีมากกกกกกกกกกกก มาเสียน้ำตา อมยิ้ม ชวนคิดถึงความทรงจำวัยเด็กของเรา ไปพร้อมกับเรื่องราวหลินติณณ์ อยากชวนมาอ่าน และย้อนกลับไปอดีตด้วยกันเถอะ ✨

จะไม่เล่าเยอะะ อยากให้ทุกคนที่ได้อ่านได้ค่อยๆ ชิมความทรงจำของตัวเองในวัยเด็กผ่านตัวละคร ระหว่างทางทำให้เราถามตัวเองตลอดว่า ตรงนี้เราได้ทำมันเต็มที่หรือยังนะ หรือพาร์ทช่วงเข้ามหาลัย ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เราอยากเข้าคณะอะไร? อ่านไปละแบบทำไมทำไมมถึงเขียนดีขนาดนี้ 😭

มีเพื่อนนักอ่านใน X พูดในสเปซว่า “อยากให้ทุกคนที่รู้จัก คนที่รัก หรือคนใกล้ตัวได้อ่านเรื่องนี้” — อ่านจบเลยเข้าใจแล้วว่าทำไม อ่านแล้วตกตะกอนหลายๆ อย่าง ตั้งแต่วัยเด็ก วัยรุ่น เข้ามหาลัย จนทำงาน เราหลงลืมความสุขของตัวเอง เพื่อวิ่งไขว่คว้าอะไรอยู่หรือเปล่า ลืมคนที่รักและอยู่ข้างๆ เรามาตลอด จนร่างกายโรยไปตามเวลามั้ย?

สำหรับเรา เรื่องนี้ไม่ได้เขียนมาเพื่อให้เรารู้จักตัวละคร แต่เขียนเพื่อให้เรารู้จักตัวเอง ณ ตอนนี้ ณ วินาทีนี้ เราโอเคกับสิ่งที่ทำอยู่มั้ย ภูมิใจกับไอเด็กที่โตมาวันนี้หรื���เปล่า มีเวลาให้ครอบครัวบ่อยแค่ไหน คนรักที่อยู่ข้างๆ กันเราเผลอทำให้เค้าเสียใจเพราะคำพูดหรือการกระทำเราหรือเปล่า

อีกอย่างที่จึ้กใจ ‘เวลามันสั้นนะ’ เราจะไม่รู้สึกถึงคำนี้เลย ถ้าไม่เกิดความสูญเสีย ดังนั้น อยากทำอะไร คิดถึง หรืออยากคุยกับใครก็ทักไปเหอะ เราไม่รู้หรอกว่า วันไหนจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้คุยกัน ได้เฮฮากัน ยิ่งกลับไปดูแชทล่าสุดที่คุยกัน นั่นแหละ คนจากไปเค้าไม่อยู่แล้ว 😞

เพราะฉะนั้นเรามา ‘ทำวันนี้ให้มีความสุขที่สุด แบบที่มองกลับมาแล้วไม่เสียดาย เสียใจ‘ กันเถอะ

สุดท้าย ขอขายอีกรอบ อ่านเถอะนะะะ ใครดองอยู่หยิบมาอ่านเถอะะะ ยิ่งมู้ดตอนที่ตัวเองรู้สึกกำลังหลงทาง อยากได้ฟูลฟีล เรื่องนี้ตอบโจทย์สุดๆ มาสำรวจความทรงจำ และปัจจุบันของตัวเองกันนะคะ รับรองไม่ผิดหวัง 💖
ปล. เกียมทิชชู่โด้ยยย5555555555 🤧

[mandu man · Rating 4 out of 5]

สนักใช้ได้เลย เป็นการย้อนกลับมารำลึกถึงอดีตของคู่รักที่เคยรักกันมากแล้วก็เมินเฉยกัน สูตรมันสำเร็จ แต่มันคงสนุตรงได้อ่านย้อนไปดูรักในวัยเรียน ที่ไม่ว่าจะผ่านมาแค่ไหนก็คิดถึงตลอด

สำนวนการดำเนินเรื่องถือว่าทำได้ดี มีงงๆ บ้างบางจุดแต่ก็ไม่ได้ลดทอนอรรถรสในการอ่าน ถือว่าเป็นนิยายไทยเล่มแรกในรอบหลายเดือนที่อ่านปล้วถือว่าชอบ

[Nicha · Rating 5 out of 5]

จุกๆ ตื้อๆ ไปหมด ดีมากแบบตะโกนเลยค่ะ
ใครยังไม่เคยอ่าน อยากลอง ให้ลองกดตัวอย่างดูนะคะ แล้วจะหยุดอ่านไม่ได้
ทุกข้อความที่นักเขียนเขียนมา ได้รับหมด
หวังว่าคุณรอยไทจะเขียนนิยายวัยรุ่น หรือแนวๆ coming of age มาให้อ่านนะคะ

[MaiKukku Wongjinda · Rating 5 out of 5]

นั่งอ่านบนเครื่องบินยาวๆจนจบ ร้องไห้เป็นระยะๆ 5555555 เรื่องนี้ดีงามมาก 😭