Πολλοί γονείς νιώθουν πως επιπλέουν, άλλοι πνίγονται, λίγοι αισθάνονται άνετα με το κολύμπι.
Άργησα να καταλάβω τι σημαίνει να είσαι γονιός.
Είσαι αυτός που ψάχνει συνεχώς ένα σωσίβιο.
Ποιες λέξεις να πω, ποιες πράξεις να μου δικαιολογήσω, μην πληγώσω, τι παιδί θα μεγαλώσω, σε τι κόσμο, με τι τρόπο, μόνο εγώ ξέρω τι περνάω, πόσες θυσίες και πόσα σωσίβια γύρεψα.
Στο κάτω κάτω δεν φταίμε εμείς που δεν γεννηθήκαμε έτοιμοι, ούτε οι γονείς μας που δεν μας προετοίμασαν.
Κι αυτοί από ένα «πέσε και κολύμπα» προήλθαν.
Έλα λοιπόν, δώσε μου το χέρι, κι εσύ, παιδί, κι εσύ, μεγάλο παιδί, έλα να ψηλώσουμε μαζί.
Σαν παιδαγωγός μα και σαν γονιός το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Πολλές στιγμές στην καθημερινότητά μας φέρνω στο νου μου τις ιστορίες που διάβασα και προσπαθώ να εφαρμόσω απλά και μικρά πραγματάκια που μελλοντικα εχω τη πεποίθηση πως θα δημιουργήσουν ενα ανεξάρτητο και ευτυχισμένο παιδι!!
Μου άρεσε πολύ. Με συγκίνησε βαθιά. Είχε τόσες ιστορίες μέσα με φράσεις και ατάκες που έχουν πήξει στο κεφάλι μας και τις χρησιμοποιούμε καλημέρα, που με σόκαραν. Δεν σημείωσα ποτέ τίποτα μέσα, παρά μόνο στο τελευταίο κεφάλαιο εκεί που λέει ότι τα παιδιά μπορεί να μην αγαπούν τους γονείς τους. Εκεί έκλαψα, γιατί νομίζω κάποιος βρέθηκε να αποδεχτεί το συναίσθημα μου! Με βοήθησε να θυμηθώ πράγματα, αλλά και να με επιβραβεύσω για το ρόλο της μαμάς. Ευχαριστούμε γι αυτό το μοίρασμα, Μάριε.