Hörður Grímsson á ekki sjö dagana sæla. Hann er að rannsaka ólöglegt verðsamráð stórfyrirtækja en saknar þess að rannsaka alvöru glæpi. Einn daginn heyrir hann undarlega yfirlýsingu óþekkts manns í lokuðu talstöðvarkerfi lögreglunnar. „Eftir þrjá daga mun ég hlaupa af stað. Eftir að ég hleyp af stað hafið þið þrjár klukkustundir til að stöðva mig.“
Er um hótun eða gabb að ræða?
Þegar sama yfirlýsingin hljómar í talstöðvarkerfinu daginn eftir fær Hörður leyfi til að reyna að komast til botns í þessu dularfulla máli. Hver er að tjá sig á lögreglurásinni og hvað vakir fyrir honum? Hörður hefur lítið sem ekkert í höndunum til að byrja með en leggur nótt við dag við rannsóknina.
Tíminn líður og dagur hinna boðuðu aðgerða rennur brátt upp. Þann dag spáir veðurstofan hamslausum vestanstormi en Hörður óttast að annað og meira en óveður sé í aðsigi.
Getur verið að hryðjuverk séu í uppsiglingu á Íslandi?
Dauðinn einn var vitni er tólfta bókin um rannsóknarlögreglumanninn sérlundaða Hörð Grímsson, sem hefur fyrir löngu skipað sér í hóp allra vinsælustu skáldsagnapersóna samtímans.
Stefán grew up in Ólafsvík and lived there until over the age of 20. After school he did general manual labour and service jobs. To name a few, he worked in the fishing industry, did building work, plumbing, gardening, was a security guard, a cleaner, worked with teenagers and cared for the mentally ill. He has now written eight novels, the first coming out in 1996, Dyrnar á Svörtufjöllum (The Door in the Black Mountains).
Fín bók eins og allar bækur Stefáns Mána. Svolítið öðruvísi enda er Hörður ekki að reyna að rannsaka glæp eftir á heldur að reyna að koma í veg fyrir glæp. Sumir segja að þetta sé besta bók Harðar en ég er ekki viss um að ég sé sammála því enda hafa þær margar verið mjög góðar. En ég naut þess vissulega að rifja upp kynnin við Hörð. Ég ætla bara að vona að hann fari aðeins að þroskast meira andlega.
Spennandi nánast frá byrjun og heldur manni allan tímann. Það þýðir lítið að ætla að "lesa út að næsta kafla" og stoppa þar. Eina sem truflaði mig voru allar þessar staðháttalýsingar, það hægði á mér við lesturinn.
Ég skil af hverju þessi fékk Blóðdropann 2025! Hrikalega spennandi en líka skemmtileg. Hörður í essinu sínu og þekktar aukapersónur eins og Þóra lögga stökkva enn sterkari fram af blaðsíðunum. Vissulega eru klisjur í framvindunni en þær virka, fullt hús!
Ég elska Stefán Mána og hef lesið allt um Hörð Grímsson, þeir eru báðir misjafnir, ég verð að segja það, þó að aðdáun mín á báðum sé yfirleitt mjög mikil. Hinsvegar, þá er þetta örugglega lang, lang, langbest skrifaða bókin eftir Stefán Mána og Hörður Grímsson hefur sjaldan verið betri. Ég var svo spennt að fá loksins áhugaverða íslenska skáldsögu í hendurnar að ég gleymdi að lesa um plottið aftaná bókinni áður en ég byrjaði, svo ég vissi ekkert hverju væri von á. Mér fannst sagan um hlauparann alveg spennandi en samt fór þetta pínu hægt af stað, en það var kannski bara betra, ég er ekki viss. Sagan er mjög þétt og gerist á örstuttum tíma og Hörður sýnir svakalega profiler takta. Það eina sem pirraði mig var Þóra og vanhæfni hennar sem rannsakanda, og eiginlega pínu Hörður líka þegar hann sá ekki strax hver var augljóslega þess verður að rannsaka nánar á listanum. En þetta skiptir engu, ástæðan fyrir því að ég skrifa þessa gagnrýni er sú að mig langaði til að tala um það hvað textinn í bókinni var hrikalega fallegur og allt að því ljóðrænn. Ég get sko ekki ljóðræna höfunda sem sýna tilgerð og rembast við að hafa allt sem skáldlegast. Það besta við Stefán Mána er að hann kemur manni alltaf á óvart með snilld sinni, stundum sér maður að hann vandar sig ekki einu sinni við skriftirnar (einsog í bókinni þar sem hann trollaði lesendur með því að skrifa "rauðhærði risinn" amk einu sinni á hverri opnu) og það gengur líka upp, en núna hlýtur hann að hafa reynt virkilega að búa til fallegan og skáldlegan texta því sumar setningarnar voru unaðslegar. Sérstaklega sú í blálokin (eða rétt þar um bil). Ég mun örugglega aldrei hrósa neinni bók aftur vegna þess að mér fannst hún snilldarlega ljóðræn, eða það vona ég ekki, svo Hörður Grímsson á þennan heiður algjörlega einn.
Hörður Grímsson er nú alltaf í uppáhaldi en þessi verður ekki uppáhalds bókin mín um hann. Fín glæpasaga samt og seinni hlutinn hraður og ýktur sem er skemmtilegt. Gaman hvernig þeir félagar Stefán Máni og Hörður festast ekki í nákvæmri formúlu þar sem þessi bók og sú síðasta eru andstæður í hraða og framsetningu og báðar ólíkar þeirri sem kom þar á undan. Hörður Grímsson er samt sem persóna það sem ber þessa bók uppi, svo gallaður að það er á línunni að vera óekta en samt svo kunnuglegur og auðvelt að hafa samúð með honum. Elsku Bíbí. Það verður gaman að frétta meira af þeirra samskiptum eða hvort hún lætur einhver samskipti yfir sig ganga í næstu bók. Hún féll í aldagömlu gryfjuna að ætla að breyta óbreytanlegum manni en nú hefur hann líklega stigið of langt yfir línuna gagnvart þeirra litlu fjölskyldu. Ég mun halda áfram að eiga nokkra klukkutíma með Herði í janúar ár hvert, humma með nefndum lögum og láta ekki nákvæmar staðar- og stundarlýsingar fara í taugarnar á mér enda sannur aðdáandi.
Hef heyrt svakalega góða hluti um þessa og var mjög vongóð. Mér fannst bókin byrja betur en fyrri bækur en svo fór hún hægt og rólega út í þetta væb sem ég bara fíla ekki og tengi ekki við. Mér fannst einhvern veginn ekkert gerast fyrstu 2/3 hluta bókarinnar, og ég átta mig alveg á að hápunktar glæpasagna gerast yfirleitt á síðari helmingi þeirra en það var bókstaflega ekkert sem togaði í mig og fékk mig til að vilja lesa meira í fyrri hlutanum. Seinni hlutinn bætti aðeins upp fyrir það en mér fannst samt allt vera svolítið fyrirsjáanlegt. Í stuttu máli, bókin er klárlega að mínu mati betri en sú sem kom síðustu jól en er samt enn ekki alveg sannfærð.
Hörður heldur áfram að dansa á línunni í bæði einka- og vinnulífinu. Á þó stórleik í vinnunni þegar hann veitir furðilegri útsendingu á lögreglurásinni athygli sem endar í æsispennandi eltingaleik við raðmorðingja í vetraróveðri. Því miður liggja ansi margir í valnum og Hörður tekur óþægilega séns. Maðurinn er algjörlega óþolandi (keyrandi með þessa kerru og barnið), blandandi vatni út í gin eiginkonunnar og farandi á bal við hana endurtekið en einhverra hluta vegna þykir manni svo vænt um manninn. Frábær bók.
Hörður Grímsson, einhverfur alki, fasískur ríkislögreglustjóri, reiður Votti, kræfir blaðamenn og allt getur gerst. Stefán Máni er okkar Lee Child. Blóð, spenna, hrátt kynlíf og bókin er fljótlesin. Fínn krimmi.
Hörður Grímsson er áhugaverðasti karakterinn í íslenskum glæpasögum. Það er ekki hægt annað en að finna til með honum og láta hann um leið gjörsamlega gera mann brjálaðann. Góð saga og gott twist, hefði samt viljað meiri baksögu.
Hörku spennandi bók, óhugnanleg atburðarás sem gæti svo hæglega gerst í alvöru. Hörður Grímsson óborganlegur, bæði vinnulega séð en ekki síður í einkalífinu 😅🤪📚📚
Flott plott og mjög spennandi. En ekki vel skrifuð, alltof mikið af óþarfa og skrýtnum lýsingum á staðháttum. Fannst stundum eins og hún hafi verið skrifuð fyrir túrista.
Eitt stjörnuhrap vegna hallærislegs titils, algjörlega án tengingar við innihald. Annað vegna fimm bandidos á mótorhjólum og birtast birtast allt í einu í óveðri. Þriðja vegna söguþráðar.