Zondagskracht

Zondagskind #3

by Judith Visser

Zondagskracht is het langverwachte slotdeel in de Zondagstrilogie van bestsellerauteur Judith Visser.
Jasmijn Vink had één doel: een wereld van rust, liefde en structuur voor zichzelf creëren. Nu dat is gelukt, leeft ze in een prikkelarme oase, waar zij en haar honden tot bloei komen. Maar wanneer haar dierbare bubbel toch niet bestand blijkt tegen invloeden van buitenaf, komt alles wat ze zo zorgvuldig heeft opgebouwd op losse schroeven te staan…
Terwijl de buitenwereld steeds verder afbrokkelt, probeert Jasmijn haar innerlijke wereld onder controle te krijgen. Maar hoe kun je trouw blijven aan wie je bent zonder anderen te belemmeren om óók volledig zichzelf te zijn?

Genres: Autistic Spectrum Disorder, Roman, Ebooks, Audiobook, Fiction, Contemporary

383 pages, Paperback

Published April 1, 2025

About the author

Judith Visser schreef al meer dan tien boeken en is de laatste jaren vooral bekend door haar autobiografische romans Zondagskind en Zondagsleven. Zondagskind werd bekroond met de Hebban Literatuurprijs. Zondagskracht is het langverwachte derde en laatste deel in het drieluik over Jasmijn Vink. Judith woont met haar man en drie wolfhonden in Rockanje aan Zee.

Reviews

[Marloes]

In Zondagskind en Zondagsleven schreef Judith Visser over het opgroeien en het vinden van je eigen weg met autisme en in dit boek geeft ze nog eenmaal een openhartige inkijk in het leven en de gedachten van haar alter ego Jasmijn Vink. Jasmijn heeft haar eigen prikkelarme oase van rust, structuur en liefde gecreëerd: ze woont samen met haar man en hond in een fijne omgeving en móét niet meer overeind blijven in een wereld die niet voor haar gemaakt is, totdat onverwachte gebeurtenissen in de buitenwereld haar bubbel doorbreken, haar wankele evenwicht verdwijnt en ze moet omgaan met een groot verlies, onrust en onzekerheid.

De auteur neemt je mee in haar herinneringen en ze kan heel sterk woorden geven aan wat er in haar binnenwereld gebeurt, waardoor je met Jasmijn meeleeft en je beschreven situaties, reacties, keuzes, frustraties en paniek beter kunt begrijpen. Je leest over obstakels die ze moet overwinnen en de impact van autisme op alle aspecten van haar leven, over het omgaan met tegenslag en verandering, over het bewaken van haar grenzen en de totale overprikkeling die volgt als die door overmacht overschreden worden, over haar schrijfproces en het wegvallen van structuur en voorspelbaarheid door veranderingen bij haar uitgeverij, het uitbrengen van een nieuw boek en de lockdowns, waardoor ze zelfs thuis haar rust niet meer kan vinden.

Jasmijn blijft wanhopig op zoek naar een nieuwe balans en haar innerlijke strijd wordt krachtig omschreven, maar de grootste tegenhangers van de zware momenten zijn de komst van nieuwe pups, liefdevolle gebaren van haar dierbaren, de rust die ze vindt in de natuur en de intense verbondenheid met haar honden, die een anker voor haar zijn, haar ook uit haar comfortzone trekken en die ze met engelengeduld begeleidt en opvoedt, terwijl ze parallellen met haar eigen levenservaringen vindt.

Dit gelaagde, pure en indrukwekkende boek raakt je door de goudeerlijke gedachtegang en ervaren worstelingen en emoties, je wordt echt meegenomen in de wereld van Jasmijn en voelt hoe het leven voor haar is, je volgt haar tweestrijd tussen trouw blijven aan zichzelf en haar geliefden ook de ruimte willen geven, het laat zien dat je je eigen pad kunt kiezen en er mag zijn zoals je bent en door de toegankelijke en soepele schrijfstijl lees je Zondagskracht het liefst in één ruk uit. Het is een zeer waardig slot van de bijzondere, mooie en meeslepende Zondagstrilogie, absoluut het lezen waard!

4-4.5⭐️

[Naomi Breevaart]

Het liefst lees ik de hele dag over de leefwereld van Jasmijn. Net als met de voorgaande boeken in de trilogie, weet Judith enorm goed weer te geven hoe de wereld vanuit een autistisch perspectief ervaren kan worden. De herkenning die ik ervaar tijdens het lezen van Judiths boeken is weliswaar confronterend, het is niet altijd gemakkelijk. Maar juist daarom vind ik het zo fijn om boeken als Zondagskracht te lezen: hoe doet Jasmijn ‘dat’? En hoe pakt zij dit en dat aan?

Op een of andere manier gaf Zondagskind mij een soort erkenning van mijn jeugd en de moeilijkheden die ik ervaren heb. Zondagsleven gaf daarnaast inzichten in hoe ik de levensfase daaropvolgend aan zou kunnen vliegen. Voor mij is Zondagskracht hier een prachtige afsluiter op. Het geeft mij wederom inzichten in wat Jasmijn doet om haar leven zo in te richten dat het voor haar werkt. En wellicht nog mooier: hoe fijn haar omgeving dat ook voor haar kan doen.

Zondagskracht haalt een paar onderwerpen naar voren die mij dicht bij het hart liggen. Enerzijds gaat het over het pijnlijke verlies van dierbaren en de obstakels in zowel werk als relaties, anderzijds gaat het over de liefdes van haar leven (haar man en honden) en sterk staan voor je eigen grenzen.

Judith schrijft mijns inziens enorm sterk. Ik vind het jammer dat ik het boek alweer uit heb, van mij had het nog honderden bladzijdes door mogen gaan!

[Leesdame]

‘Zondagskracht’ is wederom een sterk boek van Judith Visser! Ik raad aan om eerst ‘Zondagskind’ en ‘Zondagsleven’ te lezen. Hoeft niet, maar dat maakt het verhaal wel completer.

Lees verder op mijn blog :)

[Hannie]

Wederom een goed boek over hoe het is om te leven met autisme. In het boek komt ook naar voren hoe vaak mensen geen moeite nemen om te begrijpen hoe het is, zoals bij haar nieuwe uitgeverij. In dit boek wordt ook vrij uitgebreid verteld hoe het werkt om een boek uit te geven. Dat was interessant. Ook corona speelt een belangrijke rol. Zo in enen is haar structuur weg. Ook moet ze ermee dealen dat haar man, eigenaar muziekwinkel en muziekleraar, ineens thuis moet werken. Gelukkig komt haar man met een oplossing voordat hun relatie daardoor strand. Dat vond ik een leuk gebaar. Haar honden hebben ook een grote plek. Gedurende het verhaal krijgt ze in twee etappes een pup erbij. Je leest over hun socialisatietraject. Grappig detail: haar ene pup lijkt op haar qua wat het hondje aankan. Ik heb echt genoten van dit boek en hopelijk schrijft ze over een paar jaar weer een vervolg. De boeken die op haar leven zijn gebaseerd vind ik interessanter dan haar fictie. Al werd er op het einde een boek genoemd waar ze aan gaat werken dat mij erg interessant lijkt.

[Geert Bremmer]

Ik heb 'Zondagskind' al aan zoveel mensen aanbevolen, dat ik denk dat de auteur wel een tiny house heeft kunnen financieren met de opbrengsten van al die extra verkopen :).
Eén van de mensen die ik het boek had aanbevolen vertelde mij enkele weken later dat ze alledrie de boeken gelezen had. "Drie!?" Dacht ik toen, want dat er een 3e deel was had ik nog helemaal niet meegekregen. Ik keek dan ook enorm uit naar die 3e deel. Op een of andere manier weet het verhaal en de schrijfstijl mij elke keer weer zo te pakken, dat ik altijd heel moeilijk kan stoppen met lezen (met enkele korte nachten tot gevolg). Vind ik het net zo goed en ontroerend als 'Zondagskind'? Nee, dat niet. Verdient het boek nog steeds 5 sterren? Absoluut!
Het is ook één van de weinige boeken waarin ik het nawoord ook echt iets vond toevoegen.

[Roos Zweers]

Een prachtig slotstuk van de Zondagstrilogie. Weer was het ontzettend fijn om in de wereld en het hoofd van Jasmijn te verdwijnen. Ook het dankwoord en de interessante antwoorden op veelgestelde vragen waren leuk om te lezen. Ik koester deze serie. ❤️

[Karin houdt van boeken]

Het laatste deel van deze reeks.
Jasmijn wilde een leven met rust en structuur. Dat is gelukt. Maar wanneer haar bubbel toch niet bestand blijkt tegen invloeden van buitenaf, komt alles wat ze heeft opgebouwd op losse schroeven te staan.
Jasmijn probeert alles weer onder controle te krijgen.

Het boek gaat vooral over het proces van een boek schrijven. Ik vond dat niet per se heel interessant, maar het was wel weer interessant om te zien waar er problemen ontstaan in bijvoorbeeld de omgang met een uitgever.

De vorige 2 boeken in deze reeks pakten me meer.
Al heb ik ook deze zeker wel met plezier gelezen. Het had van mij alleen net wat diverser mogen zijn.

Al met al vond ik dit wel echt een fijne serie. Goed verwoord hoe het is om met autisme te leven en als autistische vrouw vond ik hier dan ook erg veel herkenning in!

[Fleur]

Ik heb weer genoten van Jasmijn en haar wereld :)

[Esmée Tap]

Ja natuurlijk weer 5 sterren, ik kan niet anders. Dit boek voelde wat anders aan dan de andere twee Zondags-boeken. Die vond ik zelf iets herkenbaarder en emotioneler, maar de vorige twee boeken werken natuurlijk toe naar dit laatste deel waarbij Jasmijn een zo autismevriendelijk leven voor zichzelf creëert en dat kan ik heel erg waarderen. Hoe Judith schrijft over haar honden is echt bewonderenswaardig en zo prachtig verwoord. Hoe zij zoveel aandacht besteed aan het opvoeden van haar honden en hoe haar honden haar helpen bij het navigeren in dit leven. Ik vind dit prachtig om te lezen en ik zou later ook mijn leven vol hondenliefde willen hebben!
Hoewel het boek gaat over het creëren van een autismevriendelijk leven (en dat dat ook gelukt is) ondervindt Jasmijn ook nog vaak genoeg de struggles van autistisch zijn, zich onbegrepen voelen en zichzelf niet altijd accepteren. Dit was voor mij heel herkenbaar en ik vond het fijn om te lezen dat andere autistische mensen hier mee dealen.
Al om al heb ik weer ontzettend genoten van dit boek. Hoe mooi en prachtig alle gebeurtenissen en emoties beschreven worden tot hoe lekker makkelijk het boek wegleest en je je er helemaal in kwijt kunt raken. Alle drie de boeken hebben mij ontzettend veel geholpen in het accepteren van mijn autisme en de kracht ervan in te zien. Ik vind het jammer dat het verhaal van Jasmijn hier eindigt, ik had er graag nog honderd boeken over gelezen, maar het is een prachtig verhaal en ik raad het iedereen aan.
“Zo is ze nu eenmaal” is het onderschrift van dit boek en de les die ik uit alle drie de boeken heb geleerd is dat het oké is om zo nou eenmaal te zijn🩷
Judith, bedankt voor de prachtige verhalen💙

[Elisa Goudriaan]

Weer net zo'n fijn boek als de vorige twee, met veel herkenning, Heel waarachtig geschreven. Nog meer dan bij de vorige boeken, toen hoofdpersoon Jasmijn meer aan het overleven was, zit er in dit deel ook introspectie, in hoe zijzelf overkomt tegenover haar partner, familie en dorpsgenoten en wat dat doet met hun gevoelens. Aan het begin van het boek vond ik het jammer dat er veel herhaald werd uit de voorgaande twee delen (zodat je dit deel los van die delen zou kunnen lezen, wat denk ik niemand doet!), maar gelukkig kwam het verhaal gaandeweg meer op gang. Jasmijn leert in dit boek om niet met zich te laten sollen, maar achter haar principes te blijven staan. Dit was voor mij ook een belangrijke leerweg. Alleen zo kan je een leven leiden dat past bij hoe jij zelf bent (en dat daarom minder extra energie kost). Ik heb genoten van dit boek en ben benieuwd of het aan het einde aangekondigde boek er komt :-) Het lijkt me prachtig!

[Roos]

Weer een fijn boek, maar iets te langdradig - dat maakte dat het minder rap las dan de vorige delen (die las ik aan één stuk door). De eerste twee boeken gaven mij ook veel nieuwe informatie hoe een leven van iemand met ASS eruit kan zien; de dingen in dit boek wist ik al (waarschijnlijk omdat de hoofdpersoon hier volwassen is). Desalniettemin met plezier gelezen.

[Strouckje]

Dit laatste deel over het leven van Jasmijn, haar man en haar hond(en) is zeker de moeite waard. Ze komt voor mij het mooist en meest puur over als ze over zichzelf en haar geliefden schrijft zonder pogingen te doen grappig te zijn. Ze is mooi zoals ze is

[zowee]

Prachtig boek, net als zondagsleven. Een boek waar ik rustig van werd, ik wilde mij blijven onderdompelen in de wereld van Jasmijn. Bedankt aan de schrijfster dat ik in haar hoofd mocht kijken.

[Anke VdWater]

3.5⭐️ Mooi boek weer, ik raad haar boeken als psycholoog vaak aan aan cliënten met ASS. Zondagskind vind ik nog bij uitstek het mooist, maar van dit deel vind ik het zo krachtig hoe ze beschrijft dat Jasmijn haar weg vindt (en blijft bewandelen) in een leven met ASS; er is veel moed voor nodig je eigen pad te lopen in neurotypische wereld.

[Julia Swiebel]

ik hou van judith visser en ook van jasmijn vink (semi autobiografisch personage), zo mooi geschreven, zo belangrijk dat mensen dit lezen om autisme te begrijpen

[Jiske van den Broek-Pool]

Wederom een prachtig boek van Judith Visser. Ik vond het helaas wel wat lastiger inkomen dan in Zondagskind en Zondagsleven en dat is de reden dat ik hem geen hogere rating heb gegeven. De aspecten van de schrijvers wereld maar ook haar blik op honden opvoeden vond ik erg interessant en leerzaam. Ik heb er zeker dingen van geleerd die ik mee neem in mijn eigen opvoeding van mijn honden. Maar natuurlijk was het mooiste aan het boek haar kijk in het hoofd van een autistische vrouw. Ik voelde zoveel erkenning en herkenning. Ik zou willen dat iedereen die mij kent deze boeken zou lezen al is het alleen om mij beter te begrijpen. Dankjewel Judith voor het woorden geven aan mijn zijn.

[Wendy van der Vliet]

Weer een pakkend boek over Jasmijn en haar struggles in haar leven met autisme. Ik heb het boek binnen een paar dagen uit gelezen, net als Zondagskind en Zondagsleven. Absoluut een aanrader om te lezen als je meer wilt weten over autisme, en voor mij was het fijn om gedachten en de manier van denken te herkennen. Het is een verademing om over autisme te lezen en hierin zoveel te herkennen.

[Jill B]

Pff nee dit was echt niks voor mij. Ik vond de eerste 2 boeken geweldig. Dit ging naar mijn idee eigenlijk alleen maar over wolfshonden, migraine en alle pogingen die Jasmijn doet om door haar autisme een zo geïsoleerd mogelijk bestaan te leiden. Iedereen in haar omgeving past zich aan aan het feit dat haar gedrag en routines echt onverwoestbaar zijn. 2 sterren

[alisha]

4,5 ⭐️ deze serie aan boeken is gewoon zo bijzonder en waardevol! ik voel mij zo gezien, hoewel lang niet alles uiteraard overeenkomt met hoe ik de wereld ervaar.
ook dit laatste deel voelde ergens zo nostalgisch aan! ik weet niet waar het door komt, de fijne schrijfstijl of de herkenbare momenten. ook al gaat het boek over een heel ander leven dan de mijne, het voelt allemaal zo persoonlijk. als je als schrijver zo’n gevoel kunt opwekken, vind ik dat gewoon echt knap!
ik ga jasmijn vink zooo missen. ik heb hier echt van genoten!

[Sanne Noa]

het leven van Jasmijn is super interessant. ik vind het mooi om te lezen hoe ze van klein meisje tot vrouw opgroeid en leert om te gaan met haar autisme

[Didi]

Ik heb dit boek geluisterd via Storytel.
Ik vond het boek wat langdradig met veel herhalingen. Het eerste deel vind ik nog altijd het sterkst.

[Demi van de Wetering - Luyken]

Ik heb vond het boek lastig om door heen te komen. Het was heel veel van hetzelfde waardoor ik wat sneller de interesse verloor.

[Denise Maybe]

Zo blij dat er toch een derde boek is gekomen. De volle 5 sterren, intens van genoten.

[Martine]

Abolute mustread voor eigenlijk iedereen! Geeft zóveel inzicht in hoe het is om te leven met autisme en dat er dan ook nog eens wolfhonden in voorkomen is de kers op te taart.

[Anne Wijma]

Wat een goed boek weer! Naar mijn idee is de stijl van dit boek iets anders dan die van de eerste twee delen, maar dat neemt niet weg dat ik er ontzettend van heb genoten. Bijzonder en herkenbaar om te lezen hoe Jasmijns hoofd werkt en hoe ze haar leven inricht. Judith Visser weet als geen ander te beschrijven hoe het is om autisme te hebben!

[Petra Leest]

Zodra ik hoorde dat dit boek eraan kwam heb ik me erop verheugd, aangezien ik groot fan ben van de eerdere twee delen. En ik kan zeggen: Zondagskracht overtreft alles! Dit boek is een emotionele achtbaan en ik voelde weer zo diep mee met Jasmijn. Er is aandacht voor gemis en verdriet, maar ook voor onbegrensde vreugde en liefde, en je voelt als lezer gewoon de pieken en dalen van de intensiteit waarmee Jasmijn dit zelf allemaal ervaart. Ik heb zitten juichen, en lachen, en huilen, en me kwaad gemaakt!

Omdat ik de schrijfster al heel wat jaren volg op instagram heb ik het gevoel dat ik haar een beetje 'ken' en het grappige daarvan was dat ik me sommige beschreven situaties daadwerkelijk kon herinneren uit haar posts en story's (zoals de wandelingen met jongste hond door het bejaardentehuis). Ook leuk om een kijkje achter de schermen te krijgen van de mooie en minder fraaie kanten van het schrijversbestaan. En vooral fijn hoe eerlijk Judith weer is, naar zichzelf en ook naar de buitenwereld toe, over hoe het is om autisme te hebben. Dat het wel degelijk een 'beperking' is, maar dat je van elke beperking het beste kan maken. Zij is daar zelf een heel mooi voorbeeld van! Voor mij persoonlijk een grote inspiratie. Dankjewel Judith!!!

[Ro]

Oh, Jasmijn Vink, wat hebben we samen veel meegemaakt.

Dit boek steekt met kop en schouders boven de rest van de triologie uit als het saaiste en minst geliefde exemplaar. Ik heb me minder geërgerd aan de hoofdpersoon dan in de vorige twee delen, maar dat maakt mijn beef met haar niet minder. Ik wil niet in herhaling vallen, en dus zal ik mijn kritiek op dit boek zo beknopt mogelijk houden, maar er is één citaat dat ik even wil delen. Here goes:

"Ooit had iemand op een populair boekenblog in een nogal zure recensie over Planeet Julia [lees: Zondagskind] geschreven dat ze het jammer vond dat Julia Vlinder zich niet gewoon aanpaste. Ze schreef: 'het hele boek door blijven we maar lezen dat sommige dingen haar niet lukken. Dat is jammer. Ik had gehoopt dat Julia zich zou aanpassen in plaats van te volharden in haar oude gewoontes van zich steeds maar van iedereen af te zonderen. Niet echt een ontwikkeling, helaas.' Deze bespreking had me destijds aan het denken gezet. Blijkbaar was ik er namelijk niet in geslaagd om duidelijk over te brengen dat het voor Julia geen kwestie was van zich niet willen aanpassen, maar van het simpelweg niet kunnen. Of wilden sommige mensen het gewoon niet zien? Als ik een boek zou hebben geschreven over een meisje dat zonder benen geboren was, zou er dan ook gezegd worden: 'jammer, ik had gehoopt dat de hoofdpersoon zich toch zou aanpassen en zou meelopen met de avondvierdaagse, maar nee, ze bleef het hele boek maar in de rolstoel zitten, volhardend in haar oude gewoontes, niet echt een ontwikkeling, helaas'? Ik zou deze recensent graag uitnodigen om voor één dag in mijn hoofd te leven. Dat ze ervaarde hoe het was als elk onverwacht geluid zo hard binnenkwam, dat het was alsof er een vuurpijl in je oor werd afgestoken. Dat elke vorm van licht als een felle zaklamp in je ogen scheen. Op die dag, waarop zij dus alles op mijn manier voelde, zou ik me 'gezellig' onder de mensen begeven, me zogenaamd aanpassen en leuk meedoen. Wanneer ik na een paar uur merkte dat het te veel werd, dat mijn brein begon te ontploffen en duidelijke waarschuwingssignalen voor een migraineaanval zich kenbaar maakten, zou ik me niet terugtrekken, me aanpassen, me niet volharden in mijn oude gewoontes. Ik zou net zo lang in de drukte blijven tot de aanval daadwerkelijk doorbrak en ik naar huis gebracht moest worden, omdat ik niet meer uit mijn ogen kon kijken van de pijn. Vervolgens zou ik twee dagen lang huilend mijn gezicht in mijn kussen drukken en wensen dat ik dood was. Omdat elke hartslag in mijn hoofd aanvoelde als een stroomstoot. Mijn lichaam zou, zoals gewoonlijk, brakend in opstand komen tegen zoveel kwelling, en ik zou het uitgillen van de pijn, omdat er door de braakgolven nog meer druk op mijn hoofd kwam. En dat zou allemaal het gevolg zijn van mezelf aanpassen. Als de zure recensent dat allemaal één keer zou meemaken, zou ze het misschien begrijpen. En als ze zich dan, wanneer ze de keer erna opnieuw gevangen zat in mijn hoofd, probeerde af te zonderen en dekking zocht tegen al het geweld, omdat ze niet weer ziek wilde worden, zou ik tegen haar zeggen: 'Jammer, ik had gehoopt dat je je zou aanpassen. Niet echt een ontwikkeling, helaas."

Okay, een lange quote, maar ik vond het belangrijk dat er niks verloren zou gaan. Ik namelijk dat dit citaat mijn frustratie met de hele serie perfect samenvat. Ik heb altijd gevonden dat autisme, ADHD, ADD, wat dan ook, een reden kunnen zijn voor je gedrag/behoeften, maar dat ze niet als excuus mogen dienen. Ik vind dat Jasmijn het te vaak als verdedigingsmechanisme gebruikt om bijvoorbeeld geen rekening met anderen te hoeven houden. Want, wat een dooddoener, zo is ze nu eenmaal, ze kan er niks aan veranderen. Je ontspringt zo de verantwoordelijkheid voor je eigen daden, en daar kan ik heel slecht tegen. Want ook in dit boek perkt ze door deze reden de vrijheid van haar partner Nick in, om toch maar even een voorbeeld te noemen.

Daarnaast is het jammer om te lezen dat Jasmijn de wereld en haar leven op zo'n pessimistische manier bekijkt. Ze is continu het slachtoffer in haar eigen verhaal. Door altijd maar te focussen op wat ze niet kan, geeft dat haar narratief een vervelende en zure ondertoon. Ik kan me helemaal inbeelden dat je sommige dingen door je autisme moet laten schieten, once again, been there done that, ik vind het ook lastig dat ik bijvoorbeeld niet zorgeloos naar een concert kan gaan. Toch vind ik dat er in de volledige Zondags-triologie te veel focus ligt op wat Jasmijn allemaal niet kan. Het voelt, ironisch genoeg, allemaal heel erg zwart wit. Ik had het verhaal mooier, en het personage sympathieker, gevonden als Jasmijn meer keek naar aanpassingen om bepaalde dingen wel te kunnen, al dan niet in mindere mate.

In plaats daarvan leeft Jasmijn een compleet kluizenaarsbestaan op haar, zoals ze het zelf noemt, eigen planeet. Ik denk dat dit een schadelijk en stereotyperend beeld schetst van mensen met autisme. Alsof we compleet van de werkelijkheid verwijderd zijn. Autisten leven niet in hun eigen leven, maar leven juist in een wereld (dezelfde als waar iedereen in leeft, overigens) die niet voor hen is ingericht. Natuurlijk, dat brengt moeilijkheden met zich mee, dát is de realiteit van het leven voor veel mensen met autisme. Het idee dat je compleet los staat van de realiteit doordat je je leven compleet autisme-proof (zoals Jasmijn het noemt) kunt inrichten, is, al zeg ik het zelf, absurd.

Overigens vind ik ook dat dit boek te veel wordt aangeprezen als een verhaal vanuit het perspectief van iemand met autisme, considering dat merendeel van Jasmijn's troubles in dit citaat voortvloeien uit haar migraine, maar dat terzijde.

Ik weet hoe autobiografisch dit boek is en wil ook zeker niet afdoen aan Judith's ervaringen, maar ik baal ervan dat ze zo'n groot publiek heeft weten te bereiken met een boek dat het stereotype juist benadrukt. Natuurlijk is er een plek voor haar verhaal, maar aangezien er al zo weinig variatie zit in de verhalen (of dat nou films, series of boeken zijn) die over autisme worden gepubliceerd, belandt dit boek, en de rest van de serie, voor mij op dezelfde stapel als Rain Man en The Big Bang Theory, helaas.

[Steffanie Huurman]

zoals gewoonlijk weer een fantastisch verhaal over jasmijn vink. ik ben benieuwd naar het volgende boek dat Judith gaat schrijven wat vermoedelijk over "Lodewijk" gaat.

[Inge Janse]

Voor een boek dat absoluut niet voor mij bedoeld is, is dit een heel goed boek. Althans, dat vermoed ik. Had ik autisme, dan had ik hier heel veel herkenning in gevonden, en daarmee steun en medeleven en alles.

Maar als niet-autist (althans, niemand heeft me erover geïnformeerd) denk ik vooral: wat is dit allemaal letterlijk verwoord. Waar gaat dit boek in vredesnaam naartoe? Waarom duurt het zo lang?

En wat een boel pieken en dalen die elkaar in een moordtempo opvolgen. En wat een berg aan emoties die even snel verschijnen als verdwijnen. En waarom treed je toch niet op tegen alles wat je overkomt, Jasmijn, maar overkomt het je gewoon? En hoe houd je partner dit toch vol met jou?

Afijn. Daarom 3 sterren. Dit was (zonder het negatief te bedoelen) eens en nooit meer voor mij.

[Nina]

Onpopulaire mening ben ik bang. Of het nu komt door hoge verwachtingen n.a.v. deel 1 en 2 (die ik fantastisch vond) of dat het boek echt zo anders is - ik ben na 1/3 deel gestopt.
Ik vond er zoveel negativiteit in zitten, waarbij zelfs de recensenten worden meegenomen die te weinig inlevingsvermogen zouden hebben, dat ik ben afgehaakt.
2 sterren omdat het qua schrijfstijl wel makkelijk weg leest, maar ik vind de inhoud dus echt teleurstellend.