Λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων μια απρόσμενη συνάντηση μ’ έναν νέο άντρα θα αλλάξει τη ρουτίνα του κυρίου Σέριμαν. Η μοίρα θα τον οδηγήσει στη μικρή Μαντλίν και η ζωή του θα βρει επιτέλους νόημα.
Μια ασυνήθιστη ιστορία, ένα σύγχρονο παραμύθι για τη ζωή, τον θάνατο και προπαντός την ελπίδα.
Έχοντας διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του Δημήτρη Μαμαλούκα είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για κάτι σκοτεινό, στενάχωρο και μαύρο. Και μου την έφερε. Μια νουβέλα που μπορεί να σου γλυκάνει την ψυχή, να σε κάνει να χαμογελάσεις. Ο κύριος Σέριμαν είναι ένας μονόχνωτος, κλειστός άνθρωπος που ζει άχρωμη ζωη, χωρίς φίλους, χωρίς κοινωνικες συναναστροφές. Με ενα μαγικό τρόπο γνωρίζει τη Μαντλίν. Ένα πανέξυπνο κοριτσάκι γλυκό σαν καραμέλα. Και οι μέρες του αποκτουν νόημα. Ένα υπέροχο βιβλίο που θα σας γεμίσει ελπίδα και αγάπη. Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας, και διαβάστε το!
.. .. Για πρώτη φορά αισθάνθηκε ότι αυτός ο άγνωστος εξέπεμπε μια ηρεμία, μια πραότητα, μια γαλήνη. Και το χαμόγελό του εκεί. Ακαταμάχητο. Ο κύριος Σέριμαν συλλογίστηκε ότι τέτοιες σκέψεις δεν είχε ξανακάνει ποτέ για κανέναν άνθρωπο, ούτε για άντρα ούτε για γυναίκα..
Ο Μαμαλουκάς μας χαρίζει μια συγκινητική και όμορφη ιστορία που πραγματεύεται βαθιά ανθρώπινα θέματα όπως η μοναξιά, η θυσία, η φιλία και η λύτρωση.
Κεντρικοί χαρακτήρες της νουβέλας ο κύριος Σέριμαν, ένας μοναχικός, εσωστρεφής άνδρας που μεταμορφώνεται μέσα από την εμπειρία του και η Μαντλίν, ένα άρρωστο παιδί που παρά την κατάστασή της, φέρνει φως στη ζωή του κυρίου Σέριμαν. Σελίδα στη σελίδα παρακολουθούμε την αλλαγή του κύριου πρωταγωνιστή ,από έναν απομονωμένο άνθρωπο σε κάποιον που ανοίγεται στην αγάπη. Η χρήση της παιδικής φωνής της Μαντλίν ως αντίβαρο στη σοβαρότητα της ιστορίας , δείχνει με επιτυχία την ικανότητα του συγγραφέα να βάλει στους κεντρικούς του ήρωες ένα παιδί, που να πω την αλήθεια μόνο στον Κίνγκ έχω συναντήσει τόσο έντονο καλό αποτέλεσμα. Με τους διαλόγους που ζωντανεύουν τους χαρακτήρες του , το βιβλίο φαίνεται να πετυχαίνει έναν εξαιρετικό συνδυασμό συναισθηματικής έντασης και λυρισμού, ενώ παράλληλα θίγει υπαρξιακά ζητήματα με έναν προσιτό τρόπο.
Πάρα πολύ καλό. Μου ζέστανε την καρδιά. Μακάρι να υπήρχε σέχτα με τέτοιους αγγέλους, θα είχα γίνει μέλος.
Συγχαρητήρια και στις εκδόσεις Μονόκλ για την όμορφη βιβλιοδεσία .
Πολύ όμορφη νουβέλα. Τέτοιες ιστορίες λείπουν από την ελληνική λογοτεχνία! Αναπόφευκτα φέρνει στο μυαλό τον Σκρουτζ του Ντίκενς. Δε βάζω 5 αστέρια γιατί θα ήθελα λίγη ακόμα ανάλυση για τη μετατροπή της συμπεριφοράς του Σέριμαν.
Ένας άντρας κι ένα μικρό κορίτσι. Εκείνος έχει μια βαρετή ζωή, εκείνο έχει καρκίνο. Πώς θα γνωριστούν; Τι θα τους δέσει; Αν μπορούσες ποτέ να σώσεις κάποιον, ποιον θα επέλεγες και με τι κριτήρια; Τι μπορεί να συμβεί αυτά τα Χριστούγεννα στη ζωή ενός μοναχικού ανθρώπου που δείχνει όμως ευχαριστημένος με αυτήν;
Ο Δημήτρης Μαμαλούκας έγραψε μια συγκινητική και τρυφερή νουβέλα γύρω από την ιδιαίτερη φιλία ενός μεγάλου σε ηλικία άντρα κι ενός μικρού κοριτσιού. Ο κύριος Σέριμαν είναι ένας απόλυτα προβλέψιμος άνθρωπος, παχύς, καραφλός (μόνο με τρεις τρίχες βασικά), με προκαθορισμένο πρόγραμμα στη ζωή του και με ελάχιστες δραστηριότητες, μοναχικός, χωρίς χόμπι και ενδιαφέροντα, γκρινιάρης και αντικοινωνικός. Μια μέρα συναντάει έναν άγνωστο με γκρι φόρμα, τον Πασκάρ, έναν άνθρωπο που εκπέμπει ηρεμία και γαλήνη ενώ το χαμόγελό του είναι ακαταμάχητο. Μια αναπάντεχη και σχεδόν ανεδαφική πρόταση πέφτει στο τραπέζι και ανατρέπει την καθεστηκυία τάξη του Σέριμαν, φέρνει τα πάντα γύρω του και μέσα του τούμπα. Δεν τον ξανασυναντά αλλά όσα του είπε τα γυροφέρνει στο μυαλό του ξανά και ξανά, σκέφτεται, αμφιβάλλει, αρνείται, προσπαθεί να ξεχάσει, ξαναθυμάται. Τα βήματά του τον οδηγούν μετά από πολλή περίσκεψη στο ογκολογικό παίδων, όπου διαπιστώνει πόσες τραγικές ιστορίες κρύβουν οι διάδρομοι ενός τέτοιου νοσοκομείου! Πόνος, απαισιοδοξία, μελαγχολία, διαρκής μάχη με κάτι αναπόφευκτο και κάπου αμυδρά ένα φως, σαν το χαμόγελο της μικρής ηρωίδας.
Η Μαντλίν πάσχει από καρκίνο αλλά δεν πτοείται, αντίθετα, μοιράζει χαμόγελα και αισιοδοξία στους ανθρώπους γύρω της και κλέβει την καρδιά του Σέριμαν. Χρησιμοποιούν έναν δικό τους κώδικα επικοινωνίας (γεια σου, κύριε τρεις τρίχες, γειά σου μηδέν τρίχες! Μα τι γλυκές προσφωνήσεις), αστειεύονται, περνάνε ευχάριστα μαζί, κάτι που προβληματίζει τους γονείς της. Μέρα τη μέρα πλησιάζουμε στην πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής της Μαντλίν και η αγωνία κορυφώνεται. Η λιτή και άκρως ρεαλιστική αφήγηση δημιουργεί έντονες εικόνες, συναισθηματικά φορτισμένες, που αφήνουν όμως την αισιοδοξία να φανεί σε κάποια σημεία και να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα. Κι όλα αυτά διαδραματίζονται στις γιορτές των Χριστουγέννων, μια από τις πιο δύσκολες κατ’ εμέ περιόδους. Γελούσα και προβληματιζόμουν, απολάμβανα την ιστορία και τα τραγικωμικά περιστατικά, χωρίς να σταματώ ούτε στιγμή να σκέφτομαι πώς και αν θα καταφέρουμε να γλυτώσουμε το μοιραίο. Γίνονται λοιπόν θαύματα στην εποχή μας; Ένας μοναχικός, μονόχνοτος άνθρωπος, θα ενδιαφερόταν ποτέ να σώσει τη ζωή κάποιου; Με ποιον τρόπο και με τι αντάλλαγμα;
«Τα παράξενα Χριστούγεννα του κυρίου Σέριμαν» είναι μια γρήγορη και ανατρεπτική ιστορία που με κράτησε από την αρχή χάρη στη δωρικότητα της γραφής και στην απουσία περιττών λεπτομερειών. Η σχέση μεταξύ του Σέριμαν και της Μαντλίν χτίζεται σταδιακά, με όμορφα αστεία, με υποδόρια συγκίνηση λόγω της υγείας του παιδιού, με τον φόβο της Μαντλίν ότι θα πεθάνει αλλά αυτό δεν την παίρνει από κάτω και με χαριτωμένα στιγμιότυπα. Ο Σέριμαν σχεδόν μεταμορφώνεται από σελίδα σε σελίδα και η ψυχογραφία του είναι μελετημένη και πειστική. Είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο στη γλύκα της ζωής, μιας και ο θάνατος είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής αλλά δεν παύουμε να του κηρύττουμε τον πόλεμο για να μείνουμε ζωντανοί λίγο ακόμη. Αλήθεια, αν μας δινόταν η ευκαιρία, ποιον θα σώζαμε από τους αγαπημένους μας ανθρώπους; Κι αν δεν είχαμε κανέναν; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται με τον πιο γλυκό και τρυφερό τρόπο σε αυτό το γεμάτο συναίσθημα και αφηγηματική δεινότητα κείμενο («χασολοϊσμένη», «φλιμένο», «ξανθιές κουβέντες»), τρυφερές παρομοιώσεις που απαλύνουν τις σκληρές σκηνές («Η ημέρα καθαρή, παστρικιά, σαν φρεσκοπλυμένο λευκό σεντόνι περασμένο με λουλάκι στο τέλος που το είχε πλύνει κάποια νιόνυφη», σελ. 55), λεπτό χιούμορ που εξισορροπεί τις καταστάσεις είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που με ταξίδεψε στην κλειστή κοινωνία της Κέρκυρας των μέσων του 20ού αιώνα και μου σύστησε μια ατίθαση καρδιά γεμάτη απορίες, απωθημένα και ελπίδες για ένα αύριο καλύτερο από των γυναικών του τόπου και της εποχής της.
Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα και συγκινητική ιστορία, και είμαι σίγουρη ότι θα ανεβάζει τη διάθεση των αναγνωστών. Ο κύριος Σέριμαν είναι ένας ηλικιωμένος, μοναχικός άνθρωπος που παρ' όλα αυτά είναι ικανοποιημένος με τη ζωή του και τη ρουτίνα που συνθέτει την καθημερινότητά του. Δεν νιώθει μοναξιά γιατί πραγματικά οι άνθρωπο δεν του αρέσουν. Δεν έχει οικογένεια ή φίλους, μόνο συναδέλφους στη δουλειά, με τους οποίους δεν έχει καμία επαφή εκτός από περιστασιακές συναντήσεις της εταιρείας.
Όλα αλλάζουν στη ζωή και τον χαρακτήρα του μετά τη γνωριμία με έναν νεαρό, τον Πασκάρ, που θα καταστρέψει την τακτοποιημένη ζωή του. Και η κουβέντα μαζί του θα τον οδηγήσει στη Μαντλίν, ένα πανέξυπνο κοριτσάκι που θα του κλέψει τη νεοφώτιστη καρδιά του.
Η περίοδος των Χριστουγέννων προσθέτει το σωστό σκηνικό γιατί είναι η εποχή που γίνονται θαύματα.