Het paradijs van slapen

by Joost Oomen

Een man is oud. Hij schreef, maakte theater, leefde een leven in dienst van kunst en poëzie. Nu kijkt hij terug op dat leven, niet uit weemoed, maar om zijn huisarts ervan te overtuigen dat ‘het boeltje voltooid is’. Dat je na een leven vol schoonheid en liefde het recht hebt er een punt achter te zetten, juist wanneer het geloof in die twee verdwijnt.

Zijn steeds ouder en zieker wordende plattelandspatiënten maken grote indruk op de huisarts. Wat kun je voor ze betekenen? En hoe zorg je dat je eigen hart niet steeds stiller wordt?

Het paradijs van slapen is een roman over de liefde en de dood. Over Friesland, Terschelling, kunst en euthanasie. Een boek over de in sterk vergrijzend Nederland steeds actuelere vraag wanneer iemand dood mag en welke rol schoonheid daarin speelt.

Genres: Fiction, Literature, Roman, School

205 pages, Paperback

Published December 3, 2024

About the author

Dichter, spreker, muzikant.

Reviews

[Moira]

‘De zon kun je niet sturen, maar ramen maken is toch iets wat je wel zelf kunt doen.’

[Daan Van der Weijden]

Prachtig begin van het jaar met een boek wat je direct pakt een je in 1 adem uit leest. Niet alleen is het onderwerp aangrijpend, maar vooral de manier hoe het verhaal geschreven is en de poëtische invloeden maken dit een heerlijk boek. Nu al zin in de volgende

[Els Lens]

Het is een interessante maatschappelijke discussie: Moet een mens recht hebben op euthanasie na een voltooid leven? Zonder de eis van ondraaglijk fysisch of psychisch lijden? Maar in dit boek blijft het allemaal wat aan de oppervlakte. Het is helemaal niet uitgediept. Het is een roman, ja, met mooie zinnen en mooie beschrijvingen, maar met weinig gevoel. Het einde vind ik echt afgehaspeld. Alsof de schrijver dacht: "Ok, ik heb een boek van 200 bladzijden. Laat ik er nu maar mee stoppen."

[Tessa Kerre]

Ik kan momenteel nog geen bespreking schrijven, het is nog wat te vers. Zoals je een nog warm brood ook nog niet kan snijden, of je trekt het kapot.
Maar schoon.

[Jip]

Hoe langer ik over dit boek nadenk, hoe beter ik het vind. M’n aantal sterren blijft maar stijgen. Laat wederom zien hoe arbitrair zoiets als een rating eigenlijk is.

Ik schreef een recensie voor Jong Neerlandistiek (zie linkje onderaan), maar hier alvast voor de luie Goodreadsgebruiker mijn conclusie:

'Met Het paradijs van slapen laat Joost Oomen zichzelf van een nieuwe kant zien. Geen dichtende vissen, geen citroenbomen en geen fruitmuziek. Deze roman gaat over doodnormale mensen en doodnormale dingen. Zowel letterlijk als figuurlijk. Zoals een goed dichter betaamt, ziet hij dat in beide poëzie verscholen ligt.’


https://neerlandistiek.nl/2025/03/in-...

[Hella]

wat een ongelooflijk mooi boek is dit, indringend, ontroerend, herkenbaar en lichtvoetig
en wat een prachtige stijl van schrijven, wat een mooie observaties en vergelijkingen

[Demi Vreeke]

Een giraf op het strand, zon door zelfgemaakte ramen en nog veel meer moois. Echt een lief boek 🦒🌻🐑🥺

[Klara Van Vlaenderen]

Zoveel mooie zinnen dat ik ze niet zomaar even kan oplijsten. Ik kan alleen maar opmerken dat giraffen en euthanasie een verrassend fijne combinatie zijn.

[Hidde van Deemter]

Wat een mooi boek! Eentje die je met een traantje, een lach en een zucht uitleest.

[Jona Meijer]

als je het mij vraagt, zijn de laatste 4 pagina’s een van de mooiste pagina’s die ik ooit heb gelezen

[Juliet]

Wat een prachtig boek. Drie keer gehuild, zo mooi vind ik het.

‘Maar ik vind dat de wet zich met twee dingen niet te bemoeien heeft: op wie je verliefd wordt en hoe je dood wilt gaan. Die dingen zijn persoonlijk. Uitsluitend persoonlijk. En dan heeft niemand er ook maar iets mee te maken.’

[Esmé Boom]

4,5. In één ruk uitgelezen, op winters Schiermonnikoog. Kan iemand de filmrechten kopen en dit zsm (maar zorgvuldig en speels, zoals dit boek ook is) verfilmen? Ik denk dat dat mijn nieuwe lievelingsfilm zou zijn.

[Amber]

parel van ‘n boek

[Suze Geuke]

onmogelijk om niet hoteldebotel op Saartje Schaap te raken.

het voelt alsof onze versgeperstfruitsap des vaderlands stukje bij beetje volwassen wordt.

[Ilse]

... Weet je wat het is met mooie dingen,' fluisterde ze, 'ze zijn nooit alleen maar mooi.'

[Daan]

‘Weet je wat het is met mooie dingen,’ fluisterde ze,’ ze zijn nooit alleen maar mooi. Alle mooie dingen die ik ooit gezien heb, leken ook nog iets anders te zijn. Grappig, of soms raar. Maar best wel vaak, het vaakst eigenlijk, mooi én verdrietig.’

[Lena]

Liefdevol boek over leven, dat leven als voltooid beschouwen, de vraagtekens, overwegingen en keuzes die daarop volgen. Vond het mooi dat het boek geen harde stelling innam maar de personages liet zijn zoals ze zijn, en vooral dat de dood niet het hoofdpunt was van het boek; voltooid leven gaat ook over alles wat er is geweest en nog moet komen, niet alleen maar over hoe het eindigt. Soms miste ik wat nuance, of hoopte ik dat er net wat meer tijd was voor de overdenkingen van de personages. Het had allemaal nog wel wat langer en langzamer mogen zijn, vooral de stukken op het eiland hadden best nog even voort mogen sudderen. Maar dat is ook een goed teken: ik hou van boeken die een soort eindeloosheid in zich dragen, dat doet dit boek en misschien is dat wel genoeg.

[Julia Jacobs]

alsof je op de bank ligt met je ogen dicht en een zachte deken om je heen, en iemand van wie je heel veel houdt aait je hoofd waardoor de warmte vanuit die palm naar je kruin door je hele lichaam trekt

[Marit]

mooi geschreven, maar het werd voor mij pas echt interessant in de laatste twintig pagina's

[Josephine Feij]

‘Maar als u dat allemaal ziet, waarom wilt u dan niet meer? Geniet u er niet meer van?’

‘Omdat ik ervan overtuigd ben dat die mooie dingen er ook wel zijn als ik er niet meer ben,’ zegt Gerrit. De glimlach is er weer. (p. 188)

‘Waarom springt u niet gewoon van de brug?’

‘Omdat iedereen dan zal denken dat ik wel lijd natuurlijk!’ zegt Gerrit stellig. (p. 192)


Ik meld me aan voor de Joost Oomen fanclub.

[Daniëlle]

Heel erg mooi. Belangrijk onderwerp, maar het voelde niet zwaar tijdens het lezen. Ik heb ook zoveel mooie zinnen gelezen. Het einde maakte me een klein beetje bedroefd, maar was ook op een gekke manier hartverwarmend omdat het zo mooi beschreven werd. Heel liefdevol. Nu ben ik zeker benieuwd naar andere boeken van Joost Oomen!

[Marie]

“Een langzaam bewegend onderwaterlammetje in het donker, dat was zij. Ze rende niet eens, ze stapte voorzichtig over alle plantjes, sprong soepel als een giraf van boterhamzakjes over de drooggevallen sloot. Een giraf van boterhamzakjes. Als je het me nu zou vragen, is dat het mooiste wat ik in mijn hele leven heb gezien.”

I <3 Joost Oomen

[Rieneke Kok]

Gerrit vindt zijn leven voltooid. Hij schrijft een brief naar euthanasiearts Theo, die brief met zijn levensverhaal is het grootste deel van het boek. Daarnaast overdenkingen over schoonheid, dat wel of niet voltooide leven en wie dat nu eigenlijk bepaalt. Waarom pas euthanasie als het leven een ondraaglijk leed is en wat is dan de maatstaf voor leed en ondraaglijkheid? Niet echt een summer read, maar voor mij misschien juist een boek om in de zomer te lezen als er ‘s middags de kinderbingo op het programma staat en het ‘s avonds nog lang licht is.

[Hans Rodenburg]

Wat een heerlijk boek. Iedere keer dat ik het oppakte zat ik binnen èèn pagina alweer in die warme weemoedige stemming die het verhaal oproept.

[Marit Nygård]

Prachtig

[Lotje]

prachtig geweldig mooi boek

[Nadie]

3.5

[Joost van Ommeren]

Goede reminder dat ik weer meer Nederlandse literatuur moet lezen

Zulke mooie zinnen!!!

[Jasmijn Terporten]

ik denk dat je hier veel intellectueels over kan zeggen, maar daar ben ik niet zo goed in. een mooi boek, het had zelfs langer mogen zijn.

[Herne]

Wat een mooi lief verhaal. Het is een roman over een euthanasiearts en een man die genoeg moois in het leven gezien heeft om vredig te sterven. Mooie poëtische invloeden van Joost komen overal door het boek heen. Heerlijk om in een paar keer oppakken bet boek helemaal uit te lezen.