What do you think?
Rate this book
Heksalogia o Wiedźmie #5
Egzorcyzmy Dory Wilk
666 – the number of the beast…
Gdybyż to było takie proste i numer wystarczył by wyegzorcyzmować demona! Co zaczęło się w toruńskiej kostnicy, kończy się w piekielnych kręgach. Władający czarną magią sadystyczny psychopata grasujący po ulicach Torunia to zła wiadomość dla Dory Wilk i jej przyjaciół z policji. Jeszcze gorszą jest to, że ci, którzy od wieków powinni być martwi mają się nieźle i czas krwawej zemsty nastał. Mroczne rytuały, tortury, nieskory do zwierzeń Karmazynowy Książe i zdecydowanie zbyt bliski związek z demonami – to tylko kilka spraw, z którymi musi sobie poradzić Dora Wilk.
Gdybyż to było takie proste i numer wystarczył by wyegzorcyzmować demona! Co zaczęło się w toruńskiej kostnicy, kończy się w piekielnych kręgach. Władający czarną magią sadystyczny psychopata grasujący po ulicach Torunia to zła wiadomość dla Dory Wilk i jej przyjaciół z policji. Jeszcze gorszą jest to, że ci, którzy od wieków powinni być martwi mają się nieźle i czas krwawej zemsty nastał. Mroczne rytuały, tortury, nieskory do zwierzeń Karmazynowy Książe i zdecydowanie zbyt bliski związek z demonami – to tylko kilka spraw, z którymi musi sobie poradzić Dora Wilk.
520 pages, Paperback
First published July 4, 2014
30 people are currently reading
841 people want to read
About the author
Aneta Jadowska
69 books849 followersAneta Jadowska przyszła na świat w Radomsku, w 1981 roku. Pierwsze opowiadanie opublikowała w wieku dziewiętnastu lat, w lokalnej gazecie. Jej debiut powieściowy nastąpił w 2012, gdy ukazał się Złodziej Dusz, pierwszy tom planowanej heksalogii.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 329 reviews
August 11, 2022
2,5/5 niech będzie, bo teoretycznie było lepiej, niż przy poprzedniej części, ale w praktyce nadal było słabiutko
czytam to (a w zasadzie słucham w audio) już naprawdę tylko dla innych książek z serii o Thornie i przysięgam, jeśli okaże się, że te inne książki nie są spoko, a ja przez tę Dorę Wilk przebrnęłam narażając się przy tym na odparzenia na mózgu, to wyrwę sobie włosy z głowy XD
czytam to (a w zasadzie słucham w audio) już naprawdę tylko dla innych książek z serii o Thornie i przysięgam, jeśli okaże się, że te inne książki nie są spoko, a ja przez tę Dorę Wilk przebrnęłam narażając się przy tym na odparzenia na mózgu, to wyrwę sobie włosy z głowy XD
Read
July 16, 2023To z pewnością moja ulubiona część tej serii. Dzieje się od początku i jest naprawdę intrygująco. Książka ma mroczny klimat. Tak naprawdę chyba tylko Miron mnie irytuje (później się poprawia). Za to Baal jest mega cudowny! ♥ Ogólnie wszyscy faceci poza Mironem (później się poprawia xD) są super. Coraz bardziej też lubię Joshuę. Jest takim głosem rozsądku, ciepłą duszą, ale jak trzeba to silną i gotową na wszystko postacią. No ale wracając do Baala - on jest taki naturalny i niewymuszony. Tam, gdzie łapie mnie często krindż przy innych, tak u niego wszystko jest tak, jak powinno być! A rozdziału 12, to było takie cudo, ahh! ♥ Zresztą uwielbiam jego rozmowy z Dorą, są naprawdę dobrze napisane!
O ile w poprzednich częściach często miałam wrażenie, że akcji jest wręcz za dużo i, że autorka próbowała za wiele napchać do jednej powieści, tak tutaj wyszło idealnie. Cały czas dzieje się akcja, ale nie ma nadmiaru wątków i niepotrzebnego komplikowania. Do tego książka jest klimatyczna i naprawdę bardzo dobrze mi się czytało!
Autorka też dobrze pokazała traumę po okropnych przeżyciach. Jakoś wcześniej nie skupiała się na tym za bardzo. Teraz to było o wiele bardziej obecne.
Momentami nie zabrakło też humoru i fajnych tekstów.
Ostatni rozdział był trochę chaotyczny. Pewnie autorka chciała zakończyć z przytupem, ale to było dziwne. Nie podobało mi się też rozwiązanie sytuacji z Asem. Ostatnie strony zapowiadające, co będzie się działo w kolejnym tomie były do przewidzenia, ale jednocześnie i tak nie mogę się doczekać.
O ile w poprzednich częściach często miałam wrażenie, że akcji jest wręcz za dużo i, że autorka próbowała za wiele napchać do jednej powieści, tak tutaj wyszło idealnie. Cały czas dzieje się akcja, ale nie ma nadmiaru wątków i niepotrzebnego komplikowania. Do tego książka jest klimatyczna i naprawdę bardzo dobrze mi się czytało!
Autorka też dobrze pokazała traumę po okropnych przeżyciach. Jakoś wcześniej nie skupiała się na tym za bardzo. Teraz to było o wiele bardziej obecne.
Momentami nie zabrakło też humoru i fajnych tekstów.
Ostatni rozdział był trochę chaotyczny. Pewnie autorka chciała zakończyć z przytupem, ale to było dziwne. Nie podobało mi się też rozwiązanie sytuacji z Asem. Ostatnie strony zapowiadające, co będzie się działo w kolejnym tomie były do przewidzenia, ale jednocześnie i tak nie mogę się doczekać.
November 24, 2021
Po przeczytaniu piątego tomu, czwarty to czysta rozrywka.
Początek zapowiadał się genialnie. Dora w końcu zabiera się za śledztwo policyjne z Witkacym, niby łączy się to z magicznym światem, ale może jednak nie, może tym razem Dora nie będzie w środku wydarzeń, może tym razem...
Eh...
Ach, ta nasza Dora, wszystko musi się kręcić wokół niej. Widzę i słyszę progres pisarski od tomu pierwszego, Dora już nie jest tak irytująca w swoich osądach i wyjątkowości, ale...
Ta książka to jeden wielki poemat ku czci Dory i Baala. Dory, która rzekomo jest w związku z Mironem. Jeśli liczycie na powrót bohaterów pobocznych... nie. Tu jest tylko Baal i Dora. Okazyjnie Miron, bo przecież trochę głupio, w końcu to narzeczony głównej bohaterki. Nawet Joshuę gdzieś wcięło.
Chemia między Dorą a Baalem jest taka, że aż to niesmaczne, gdy potem ta rozmawia z Mironem jak bardzo Baal traktuje ją jak siostrę. Jezu. Miron zmienił osobowość, a cechy starego Mirona przejął Baal. Więc Baal i Miron to jedna i ta sama osoba teoretycznie.
Zanudziłam się.
Nie polecam.
Początek zapowiadał się genialnie. Dora w końcu zabiera się za śledztwo policyjne z Witkacym, niby łączy się to z magicznym światem, ale może jednak nie, może tym razem Dora nie będzie w środku wydarzeń, może tym razem...
Eh...
Ach, ta nasza Dora, wszystko musi się kręcić wokół niej. Widzę i słyszę progres pisarski od tomu pierwszego, Dora już nie jest tak irytująca w swoich osądach i wyjątkowości, ale...
Ta książka to jeden wielki poemat ku czci Dory i Baala. Dory, która rzekomo jest w związku z Mironem. Jeśli liczycie na powrót bohaterów pobocznych... nie. Tu jest tylko Baal i Dora. Okazyjnie Miron, bo przecież trochę głupio, w końcu to narzeczony głównej bohaterki. Nawet Joshuę gdzieś wcięło.
Chemia między Dorą a Baalem jest taka, że aż to niesmaczne, gdy potem ta rozmawia z Mironem jak bardzo Baal traktuje ją jak siostrę. Jezu. Miron zmienił osobowość, a cechy starego Mirona przejął Baal. Więc Baal i Miron to jedna i ta sama osoba teoretycznie.
Zanudziłam się.
Nie polecam.
December 17, 2021
To było... zaskakująco dobre.
Tom był podobny do pierwszego, Dora wreszcie przeprowadza porządne śledztwo. Jest dużo akcji, którą Autorka umie opisywać, mało polityki i romansu, które dla mnie zawsze były najsłabszymi elementami serii. Dora kopie tyłki, Dorze kopią tyłek, jest nieźle. Podobało mi się wykorzystanie mitologii.
Jeśli ktoś jest fanem Mirona lub Joshui, obu jest bardzo mało. Joshua pojawia się w tylko kilku scenach by patrzeć wzrokiem szczeniaczka, Mirona jest ciut więcej, ktoś w końcu musi robić sceny zazdrości. Za to dużo jest Baala, który ma swoje dobre momenty.
Dialogi nadal są przegadane, nadal wszyscy mówią tak samo, Dora nadal zachowuje się jak niedojrzała nastolatka, a całe zło świata jest przez kobiety.W tym tomie obrywa się jeszcze księżom i starszym paniom. Ale to piąty tom, więc wiedziałam w co się pakuję.
Dodatkowe pół gwiazdki za Witkaca oraz Bognę. Doceniam, że Autorka rozwinęła tę bohaterkę, która nie jest suką ani ofiarą, a przy tym uczyniła ją ciekawą i sympatyczną.
2021 update:
Po ponownej lekturze jestem pewna, że Baal łgał Dorze w żywe oczy, żeby zaspokoić jej katolicką wrażliwość. Albo jest najmniej kompetentnym bóstwem płodności jakie istniało (nie spłodził ani jednego potomka!).
W tym tomie pojawiają się bohaterki, które mają zaczepienie w historii i które są pełnoprawnymi postaciami. Co ciekawe, żadna z nich nie pochodzi z magicznego świata, za to są związane z ludzkim życiem Dory.
Tom był podobny do pierwszego, Dora wreszcie przeprowadza porządne śledztwo. Jest dużo akcji, którą Autorka umie opisywać, mało polityki i romansu, które dla mnie zawsze były najsłabszymi elementami serii. Dora kopie tyłki, Dorze kopią tyłek, jest nieźle. Podobało mi się wykorzystanie mitologii.
Jeśli ktoś jest fanem Mirona lub Joshui, obu jest bardzo mało. Joshua pojawia się w tylko kilku scenach by patrzeć wzrokiem szczeniaczka, Mirona jest ciut więcej, ktoś w końcu musi robić sceny zazdrości. Za to dużo jest Baala, który ma swoje dobre momenty.
Dialogi nadal są przegadane, nadal wszyscy mówią tak samo, Dora nadal zachowuje się jak niedojrzała nastolatka, a całe zło świata jest przez kobiety.W tym tomie obrywa się jeszcze księżom i starszym paniom. Ale to piąty tom, więc wiedziałam w co się pakuję.
Dodatkowe pół gwiazdki za Witkaca oraz Bognę. Doceniam, że Autorka rozwinęła tę bohaterkę, która nie jest suką ani ofiarą, a przy tym uczyniła ją ciekawą i sympatyczną.
2021 update:
Po ponownej lekturze jestem pewna, że Baal łgał Dorze w żywe oczy, żeby zaspokoić jej katolicką wrażliwość. Albo jest najmniej kompetentnym bóstwem płodności jakie istniało (nie spłodził ani jednego potomka!).
W tym tomie pojawiają się bohaterki, które mają zaczepienie w historii i które są pełnoprawnymi postaciami. Co ciekawe, żadna z nich nie pochodzi z magicznego świata, za to są związane z ludzkim życiem Dory.
February 5, 2023
✨️💙4.0💙✨️
Gorszy niż 3 i 4. Bardzo dużo się działo ale jakoś nie mogłam się do końca wciągnąć. Wiem że się powtarzam ale kocham styl pisania pani Jadowskiej. Podoba mi się zmiana Mirona i ta jego nowa umiejętność przystosowania. Coś czułam że tak to wyjdzie z tym końcem. Fajnie, że mniej więcej wiemy co będzie w ostatnim tomie. Spędziłam na tą książką kilka dni ale sądzę, że była warta każdej minuty jej poświęconej. Teksty i myśli dory - CUDO, w niektórych momentach to prawie płakałam ze śmiechu (moment o obsikaniu terenu fav). Na pewno w najbliższym czasie skończę tę serie.
Gorszy niż 3 i 4. Bardzo dużo się działo ale jakoś nie mogłam się do końca wciągnąć. Wiem że się powtarzam ale kocham styl pisania pani Jadowskiej. Podoba mi się zmiana Mirona i ta jego nowa umiejętność przystosowania. Coś czułam że tak to wyjdzie z tym końcem. Fajnie, że mniej więcej wiemy co będzie w ostatnim tomie. Spędziłam na tą książką kilka dni ale sądzę, że była warta każdej minuty jej poświęconej. Teksty i myśli dory - CUDO, w niektórych momentach to prawie płakałam ze śmiechu (moment o obsikaniu terenu fav). Na pewno w najbliższym czasie skończę tę serie.
March 24, 2025
Kocham ten tom. (Baal oczywiscie hot😈) To jest niewątpiliwie seria mojego życia.
August 31, 2021
2,5 🌟
Naprawdę tracę cierpliwość...
Naprawdę tracę cierpliwość...
April 9, 2024
3,5
Przed tą częścią zastanawiałam się czy jest sens kończyć tą mega nierówną serię. Cieszę się , że jednak zaryzykowałam. W końcu mieliśmy więcej nacisku na sferę przygodową, niż na sferę romantyczno-ognista ( była tylko jedna scena, tyle wygrać :p). Oczywiście Dora znów wpada w tarapaty, wypada z nich by znów w nie wpaść, ciągle to ktoś ją szaleńczo nienawidzi to ktoś szaleńczo kocha, ale lubię ten świat i jego bohaterów i zazwyczaj dobrze się bawię w Thornversie.
Przed tą częścią zastanawiałam się czy jest sens kończyć tą mega nierówną serię. Cieszę się , że jednak zaryzykowałam. W końcu mieliśmy więcej nacisku na sferę przygodową, niż na sferę romantyczno-ognista ( była tylko jedna scena, tyle wygrać :p). Oczywiście Dora znów wpada w tarapaty, wypada z nich by znów w nie wpaść, ciągle to ktoś ją szaleńczo nienawidzi to ktoś szaleńczo kocha, ale lubię ten świat i jego bohaterów i zazwyczaj dobrze się bawię w Thornversie.
August 19, 2021
4.75
Jak na razie wydaje mi się, że to jest moja najulubieńsza część tej serii (mówię na razie, bo został mi jeszcze jeden tom). To, co autorka tutaj wykreowała było czymś cudownym. I jasne, schemat jest prosty, wiele rzeczy zostało wprost wyjętych z Biblii i religii chrześcijańskiej, ale co z tego, skoro zostało to przetworzone w taki sposób, że prawie wcale tego nie czuć? Jadowska potrafi tak korzystać z innych tekstów, tak opierać swoje powieści na istniejących i zakorzenionych w kulturze wierzeniach, mitach, tekstach kultury, że pomimo tego, że czytelnikowi wydaje się, że zna te wszystkie historie i to nie jest nic nowego, to tak naprawdę jest zupełnie inaczej.
Cały pomysł na to, żeby wprowadzić wątek opętania do tej serii był wg mnie strzałem w dziesiątkę – a naprawdę nie lubię egzorcyzmów i mnie przeraża sama myśl o nich. Pani Aneta Jadowska świetnie bawi się słowem, wykorzystuje motywy i wierzenia tworząc na nowo coś, co jednak pozostanie na długo w mojej pamięci. Nie mówię, że jest to szczyt literatury – nie, ale jest to szczyt dobrej zabawy i szczyt przetwarzania motywów, o czym mówię już chyba trzeci czy czwarty raz na przestrzeni dwóch akapitów.
Rozegranie całej akcji tej książki było naprawdę interesujące. Wydawałoby się, że już nic nie można dodać do demonów, egzorcyzmów, ogni piekielnych i tym podobnych, a jednak Jadowska wciąż nas zaskakuje. Pokazała, że można żyć z „nowym lokatorem” i radzić sobie – mniej lub bardziej – a także przysłużyć się przy okazji społeczeństwu. Oczywiście wiele osób zarzuciłoby tutaj ponownie idealizację postaci Dory, ale szczerze? Ja tego nie czuję i nie uważam, żeby była jakkolwiek wyidealizowana, szczególnie że jest tutaj wiele scen pokazujących to, że Dora ma jednak uczucia i że też można ją złamać (może nie w 100%, ale jednak). Jedyny mój zarzut, jaki bym miała do kreacji Dory w tym tomie to to, że miałam wrażenie, że trochę za łatwo jej wszystko wychodzi, szczególnie scena ucieczki po opętaniu. Niemniej jednak uważam też, że jednak ta scena – jak na swoją prostotę i łatwość – była naprawdę dobrym ograniem mocy Dory i wykorzystaniem tego, co jej Bogini dała (a, umówmy się, wielu autorów pakuje w swoich bohaterów nie wiadomo ile umiejętności, z których oni później nie korzystają).
Chciałam też podkreślić, że nie wiem czy to tylko moje odczucia, czy faktycznie tak było, ale miałam wrażenie, że Jadowska troszkę namęczyła się nad tą częścią. W sensie to nie tak, że jest ona zła, ale chwilami była dość toporna i kipiała od niekoniecznie potrzebnych opisów przyrody czy otoczenia. I paradoksalnie czytało mi się tę część najlepiej? Ja też tego nie rozumiem, ale chwilami po prostu odczuwałam taką ciężkość pióra Jadowskiej, jakby trochę kończyły jej się pomysły, ale zaraz potem rewanżowała się jakąś zajebistą sceny walki. Niemniej jednak naprawdę widać ten kawał roboty autorki i przygotowania do stworzenia całej fabuły, co odniosło dość spektakularne skutki. I na zakończenie powiem też, że jak od połowy trzeciego tomu zaczynało się czuć tą pełnię stylu Jadowskiej, tak tutaj ten styl wybił poza skalę i pomimo tych potyczek z opisami przyrody to naprawdę ten tom czytało się jak piosenkę! (trochę słabe określenie, patrząc na tytuł, ale naprawdę tak jest!)
Jak na razie wydaje mi się, że to jest moja najulubieńsza część tej serii (mówię na razie, bo został mi jeszcze jeden tom). To, co autorka tutaj wykreowała było czymś cudownym. I jasne, schemat jest prosty, wiele rzeczy zostało wprost wyjętych z Biblii i religii chrześcijańskiej, ale co z tego, skoro zostało to przetworzone w taki sposób, że prawie wcale tego nie czuć? Jadowska potrafi tak korzystać z innych tekstów, tak opierać swoje powieści na istniejących i zakorzenionych w kulturze wierzeniach, mitach, tekstach kultury, że pomimo tego, że czytelnikowi wydaje się, że zna te wszystkie historie i to nie jest nic nowego, to tak naprawdę jest zupełnie inaczej.
Cały pomysł na to, żeby wprowadzić wątek opętania do tej serii był wg mnie strzałem w dziesiątkę – a naprawdę nie lubię egzorcyzmów i mnie przeraża sama myśl o nich. Pani Aneta Jadowska świetnie bawi się słowem, wykorzystuje motywy i wierzenia tworząc na nowo coś, co jednak pozostanie na długo w mojej pamięci. Nie mówię, że jest to szczyt literatury – nie, ale jest to szczyt dobrej zabawy i szczyt przetwarzania motywów, o czym mówię już chyba trzeci czy czwarty raz na przestrzeni dwóch akapitów.
Rozegranie całej akcji tej książki było naprawdę interesujące. Wydawałoby się, że już nic nie można dodać do demonów, egzorcyzmów, ogni piekielnych i tym podobnych, a jednak Jadowska wciąż nas zaskakuje. Pokazała, że można żyć z „nowym lokatorem” i radzić sobie – mniej lub bardziej – a także przysłużyć się przy okazji społeczeństwu. Oczywiście wiele osób zarzuciłoby tutaj ponownie idealizację postaci Dory, ale szczerze? Ja tego nie czuję i nie uważam, żeby była jakkolwiek wyidealizowana, szczególnie że jest tutaj wiele scen pokazujących to, że Dora ma jednak uczucia i że też można ją złamać (może nie w 100%, ale jednak). Jedyny mój zarzut, jaki bym miała do kreacji Dory w tym tomie to to, że miałam wrażenie, że trochę za łatwo jej wszystko wychodzi, szczególnie scena ucieczki po opętaniu. Niemniej jednak uważam też, że jednak ta scena – jak na swoją prostotę i łatwość – była naprawdę dobrym ograniem mocy Dory i wykorzystaniem tego, co jej Bogini dała (a, umówmy się, wielu autorów pakuje w swoich bohaterów nie wiadomo ile umiejętności, z których oni później nie korzystają).
Chciałam też podkreślić, że nie wiem czy to tylko moje odczucia, czy faktycznie tak było, ale miałam wrażenie, że Jadowska troszkę namęczyła się nad tą częścią. W sensie to nie tak, że jest ona zła, ale chwilami była dość toporna i kipiała od niekoniecznie potrzebnych opisów przyrody czy otoczenia. I paradoksalnie czytało mi się tę część najlepiej? Ja też tego nie rozumiem, ale chwilami po prostu odczuwałam taką ciężkość pióra Jadowskiej, jakby trochę kończyły jej się pomysły, ale zaraz potem rewanżowała się jakąś zajebistą sceny walki. Niemniej jednak naprawdę widać ten kawał roboty autorki i przygotowania do stworzenia całej fabuły, co odniosło dość spektakularne skutki. I na zakończenie powiem też, że jak od połowy trzeciego tomu zaczynało się czuć tą pełnię stylu Jadowskiej, tak tutaj ten styl wybił poza skalę i pomimo tych potyczek z opisami przyrody to naprawdę ten tom czytało się jak piosenkę! (trochę słabe określenie, patrząc na tytuł, ale naprawdę tak jest!)
November 10, 2022
paskudny jest ten tom, dora jest okropną główną bohaterką, a fabuła nie jest po prostu fabułą, w której są bohaterowie, tylko opowieścią dopasowaną do dory i żeby tylko pokazać, jaka dora jest specjalna i jak to ze wszystkim sobie radzi (chociaż to się nie zmienia od pierwszego tomu).
witkacy to promyczek tego tomu.
witkacy to promyczek tego tomu.
March 27, 2025
Mój ulubiony tom z całej serii, a tak właściwie to jedyny, który polubiłam 😅
April 18, 2022
co tu robi Miron? wypier....
January 3, 2022
Każda kolejna część Dory pozytywnie mnie zaskakuje. Gdy po dwóch pierwszych myślałem, że dla tej serii nie ma żadnego ratunku, lektura trzeciej udowodniła mi, że się myliłem. A teraz, po skończeniu piątego tomu heksalogii, mam o całej serii coraz lepsze zdanie. Oczywiście, wciąż uważam, że dwa pierwsze tomy są naprawdę kiepskie (szczególnie końcówka drugiego), ale widać, że z czasem autorka rozwinęła swoje pióro i umiejętność opowiadania historii.
Jak dotąd to chyba najbardziej mroczna z części. Pojawia się tutaj wiele wątków związanych z demonami i egzorcyzmami, które dla niektórych czytelników mogą być cięższe. Mi jednak taka zmiana w historii naprawdę się podobała i uważam, że taki poważniejszy ton dobrze zrobił tej serii. Oczywiście, wciąż nie brakuje tutaj typowego dla tej serii humoru i słownych utarczek, co z tomu na tom wypada coraz lepiej.
Mam dość mieszane uczucia w kwestii decyzji życia miłosnego Dory i jestem ciekawy czy moje przypuszczenia odnośnie ostatniego tomu się sprawdzą. Podobał mi się w Egzorcyzmach rozwój postaci Witkaca, który moim zdaniem jest bardzo mocnym punktem Thornu i na pewno sięgnę po trylogię poświęconą jego losom. Również Bogna, która tak naprawdę w poprzednich tomach nie istniała, dostaje swoje kilka minut, co moim zdaniem dobrze się sprawdza i nieco urzeczywistnia całość fabuły.
Kolejnym minusem jest… całkowity brak postaci z poprzednich tomów. Biorąc pod uwagę więzi, które Dora nawiązała to, że nikt jej nie szukał czy nie próbował się skontaktować jest mocno… naciągany.
Gdybym nie miał tych książek na półce to pewnie poddałbym się po drugim tomie. Cieszę się, że kontynuowałem swoją przygodę z serią o wiedźmie, bo uważam, że ma swoje atuty. Pojawia się jednak również wiele minusów. Biorąc pod uwagę potencjał całej serii, moim zdaniem nie został on całkowicie wykorzystany. Wciąż jednak szanuję autorkę za stworzenie spójnego uniwersum i jestem bardzo ciekawy zakończenia całości.
Jak dotąd to chyba najbardziej mroczna z części. Pojawia się tutaj wiele wątków związanych z demonami i egzorcyzmami, które dla niektórych czytelników mogą być cięższe. Mi jednak taka zmiana w historii naprawdę się podobała i uważam, że taki poważniejszy ton dobrze zrobił tej serii. Oczywiście, wciąż nie brakuje tutaj typowego dla tej serii humoru i słownych utarczek, co z tomu na tom wypada coraz lepiej.
Mam dość mieszane uczucia w kwestii decyzji życia miłosnego Dory i jestem ciekawy czy moje przypuszczenia odnośnie ostatniego tomu się sprawdzą. Podobał mi się w Egzorcyzmach rozwój postaci Witkaca, który moim zdaniem jest bardzo mocnym punktem Thornu i na pewno sięgnę po trylogię poświęconą jego losom. Również Bogna, która tak naprawdę w poprzednich tomach nie istniała, dostaje swoje kilka minut, co moim zdaniem dobrze się sprawdza i nieco urzeczywistnia całość fabuły.
Kolejnym minusem jest… całkowity brak postaci z poprzednich tomów. Biorąc pod uwagę więzi, które Dora nawiązała to, że nikt jej nie szukał czy nie próbował się skontaktować jest mocno… naciągany.
Gdybym nie miał tych książek na półce to pewnie poddałbym się po drugim tomie. Cieszę się, że kontynuowałem swoją przygodę z serią o wiedźmie, bo uważam, że ma swoje atuty. Pojawia się jednak również wiele minusów. Biorąc pod uwagę potencjał całej serii, moim zdaniem nie został on całkowicie wykorzystany. Wciąż jednak szanuję autorkę za stworzenie spójnego uniwersum i jestem bardzo ciekawy zakończenia całości.
February 2, 2024
Podoba mi się to w jaki sposób Dora, taka niezależna kobieta którą nie można pomiatać, tłumaczy zaborcze i toksyczne zachowania Mirona🤡. Choćby dlatego to Baal jest lepszy od niego.
Z dobrych stron to w końcu mamy jakieś zakończenie trzymające w napięciu. Musiałam zacząć od razu kolejny tom, ale no cóż, lubię wilki
Z dobrych stron to w końcu mamy jakieś zakończenie trzymające w napięciu. Musiałam zacząć od razu kolejny tom, ale no cóż, lubię wilki
January 25, 2021
Książka bardzo dobra dlatego dałem jej 4 ale...te prawie 3 tygodnie czytania zmęczyły mnie niemiłosiernie...
October 31, 2021
uważam, że jest to dotychczas najlepsza część tej serii, wiadomo - nie jest idealnie, ale ogrom radości daje mi czytanie tej serii i ogólnie książek pani Jadowskiej
September 24, 2023
Bardzo ciekawe. Dobrze się bawiłam.
Uważam, że lektorka idealnie pasuje do przygód Dory Wilk.
Uważam, że lektorka idealnie pasuje do przygód Dory Wilk.
July 15, 2023
3,5⭐
Just a normal day with Dora Wilk and her boysband. Nie znam bardziej pick me bohaterki niż Dora.
Just a normal day with Dora Wilk and her boysband. Nie znam bardziej pick me bohaterki niż Dora.
December 31, 2021
5/5⭐️
Ale ILE EMOCJI. Ile emocji… Dosłownie ja tu szaleję!
Baal jest w moim ‚kręgu lojalności’, Asa polubiłam ogromnie, Witkac rządzi, a Miron się zrehabilitował w cholerę!
I jeszcze nawet nie macie pojęcia, jak szczęśliwa byłam, gdy się okazało, że częściowo przewidziałam zakończenie😂 Akcja i fabuła tego tomu była zabójczo-niesamowita❤️🔥
Ale ILE EMOCJI. Ile emocji… Dosłownie ja tu szaleję!
Baal jest w moim ‚kręgu lojalności’, Asa polubiłam ogromnie, Witkac rządzi, a Miron się zrehabilitował w cholerę!
I jeszcze nawet nie macie pojęcia, jak szczęśliwa byłam, gdy się okazało, że częściowo przewidziałam zakończenie😂 Akcja i fabuła tego tomu była zabójczo-niesamowita❤️🔥
July 19, 2018
No i na to czekałam. Cztery tomy, po to, żeby w ostatnim autorka wreszcie rozwinęła skrzydła. Mamy trochę irytujących elementów z poprzednich części, ale jest ich dużo mniej, za to mamy sporo konkretów, sporo śledztwa - dlaczego nie można było tak od początku?. Chyba najlepszy tom cyklu.
October 5, 2020
Całkiem ok ale zaczynam czuć przesyt Dorą. Trochę jakby na siłę pisane aż się boję ostatniej części. Mimo wszystko w miarę przyjemnie się czytało.
February 2, 2022
Jestem bardzo zadowolona z tej części!! Miron się w końcu ogarnął 🤪 Ale za to Dora przez całą książkę doprowadzała mnie do lekkiego zawału serca😭 szczególnie jej sen💀
February 19, 2024
O "jeżu szumioncy", jakże się wynudziłam. Miałam nadzieję, że w tym tomie wrócę do tej Dory, którą polubiłam w pierwszym tomie. Do tej,która rozwiązuje kryminalne zagadki Torunia z użyciem magii.
Ale nie ...
Dostałam znowu Dorę w centrum uwagi, wokół której kręci się cały świat. Drugoplanowi bohaterowie wyparowali, został się jedynie Miron, który jako narzeczony naszej Dorci, stoi przy niej z obowiązku, bo tak wypada. Joshua praktycznie zniknął. Natomiast głównym zainteresowaniem cieszy się w tym tomie Baal, którego bardzo lubię, jednak uważam, że jego relacja z Dorą jest naprawdę nie w porządku względem Mirona.
Daję 3 gwiazdki, bo Dora w tym tomie wydawała mi się mniej irytująca, a początek naprawdę mi się podobał. Na szósty tom nie mam ochoty. Jednak dokończę serię, bo chce się dowiedzieć, czy Dora będzie już boginią, skoro epizod demoniczny już mamy za sobą 🤣🤣🤣.
Ale nie ...
Dostałam znowu Dorę w centrum uwagi, wokół której kręci się cały świat. Drugoplanowi bohaterowie wyparowali, został się jedynie Miron, który jako narzeczony naszej Dorci, stoi przy niej z obowiązku, bo tak wypada. Joshua praktycznie zniknął. Natomiast głównym zainteresowaniem cieszy się w tym tomie Baal, którego bardzo lubię, jednak uważam, że jego relacja z Dorą jest naprawdę nie w porządku względem Mirona.
Daję 3 gwiazdki, bo Dora w tym tomie wydawała mi się mniej irytująca, a początek naprawdę mi się podobał. Na szósty tom nie mam ochoty. Jednak dokończę serię, bo chce się dowiedzieć, czy Dora będzie już boginią, skoro epizod demoniczny już mamy za sobą 🤣🤣🤣.
November 25, 2022
5/5⭐
Nie umiem obiektywnie oceniać książek o Dorze Wilk, bo zawsze będą częścią mnie. Jedyne co mogę uczciwie przyznać, że będzie to moja jedna z ulubionych części całej serii. Piekło i egzorcyzmy to z pewnością moje tematy, a sama akcja książki prawie w całości odbywa się w jednym miejscu, co według mnie jest bardzo konkretne i spójne w porównaniu z poprzednimi częściami.
A dla tych osób, których Dora denerwuje - nadal jej nie polubicie, wciąż jej się wszystko udaje i bezustannie jest w centrum uwagi, zwłaszcza męskiej 😉
Nie umiem obiektywnie oceniać książek o Dorze Wilk, bo zawsze będą częścią mnie. Jedyne co mogę uczciwie przyznać, że będzie to moja jedna z ulubionych części całej serii. Piekło i egzorcyzmy to z pewnością moje tematy, a sama akcja książki prawie w całości odbywa się w jednym miejscu, co według mnie jest bardzo konkretne i spójne w porównaniu z poprzednimi częściami.
A dla tych osób, których Dora denerwuje - nadal jej nie polubicie, wciąż jej się wszystko udaje i bezustannie jest w centrum uwagi, zwłaszcza męskiej 😉
November 26, 2025
3,5? jakoś tak.
pierwsze 200 stron bylo naprawdę super, i myślałam ze w końcu to bedzie totalnie świetny tom, a potem im dalej tym coraz mniej mi sie podobało. ogolnie w całej tej serii te pierwsze 150-200 stron bardzo mi sie podoba, a potem to leci w dół. zanim sie wezmę za ostatni tom to muszę zrobić krótką przerwę, bo dora w dużym stężeniu jest nieznośnie irytująca. doceniam za duzo baala, ale znowu mam wrażenie ze bardziej go lubiłam gdy bylo o nim mniej i byl przez to bardziej tajemniczy, a tutaj im więcej pani jadowska o nim pisze, tym gorzej dla postaci
pierwsze 200 stron bylo naprawdę super, i myślałam ze w końcu to bedzie totalnie świetny tom, a potem im dalej tym coraz mniej mi sie podobało. ogolnie w całej tej serii te pierwsze 150-200 stron bardzo mi sie podoba, a potem to leci w dół. zanim sie wezmę za ostatni tom to muszę zrobić krótką przerwę, bo dora w dużym stężeniu jest nieznośnie irytująca. doceniam za duzo baala, ale znowu mam wrażenie ze bardziej go lubiłam gdy bylo o nim mniej i byl przez to bardziej tajemniczy, a tutaj im więcej pani jadowska o nim pisze, tym gorzej dla postaci
August 20, 2021
Dora nadal koszmarnie mnie irytuje. Ciągle mówi coś co przeczy jej postępowaniu i NIKT tego nie widzi.
Ale i tak była to najlepsza dotychczas część tej serii
Ale i tak była to najlepsza dotychczas część tej serii
July 21, 2022
o ile pierwsze 150 stron było miłym zaskoczeniem, to potem było już coraz gorzej i gdyby nie audiobook to chybabym nie skończyła tej książki
Displaying 1 - 30 of 329 reviews