Het wordt beter: Hoe je vrij en voluit kunt leven

by Griet Op de Beeck

Voor iedereen die zichzelf en anderen beter wil leren kennen, die het wel eens moeilijk heeft, en professionals die zich willen laten inspireren

Haar hele leven was Griet Op de Beeck op zoek naar het beter waarvan ze altijd geloofde dat het moest bestaan. En het werd beter, een minibeetje, voetje voor voetje en dan ging ze plots evengoed weer terug naar af; een echte ommezwaai kwam er nooit. Tot ze zelf besliste om terug naar school te gaan en naast schrijver ook therapeut te worden, en zo te onderzoeken wat echt kan helpen. Ze raakte onderweg zowaar bevriend met wereldtoppers in therapieland en kreeg de kans om in vele buitenlanden te leren van de invloedrijke vernieuwers en gezaghebbende autoriteiten van vandaag als Bessel van der Kolk, Esther Perel en Richard Schwartz.

In Het wordt beter beschrijft Op de Beeck op haar bekende intieme wijze niet alleen het boeiende en helende parcours dat ze de afgelopen jaren heeft doorlopen, maar ook wat ze daaruit heeft geleerd en wat nuttig kan zijn voor anderen. Omdat ze dit zelf allemaal zo graag veel eerder had geweten. Omdat ze de hoop wil uitdragen die ze zelf bij momenten bijna verloren was. Omdat zij weet wat mogelijk is nu, en dat iedereen zo van harte gunt.

Genres: Psychology, Nonfiction

384 pages, ebook

First published October 29, 2024

Reviews

[Marble]

Wat een lastig boek om sterren te geven...

Het eerste deel was herkenbaar in die zin; de gevolgen van trauma helder op een rij. En hoe keihard werken zonder bijster veel goed resultaat je erg uit het veld kan slaan. Hoe het voelt om te trachten je te ontwikkelen in een wereld die veel van je vraagt, vallend en opstaand, met de blauwdruk van trauma in uw brein.

Voor deel II klopt vol verwachting mijn hart: nu komen de werkwijzen waaruit ik wellicht tips en trucs kan halen. (!)

Een aantal therapieën werd besproken. Opzich leerzaam, veel herkenbaar als je je al wat begeven hebt in ggz-land.
Toen kwam het aan op Griet haar eigen ervaringen: privileges en kansen die voor de gewone leek, met een niet dergelijk diepe buidel/connecties, onmogelijk zijn. (Ik gun ze Griet van harte, ik gun ze ons allemaal!!)
Het was geregeld een opsomming van (beroemde) mensen en therapeuten... Niet haalbaar voor Jan Modaal. De ene therapeut was nog grandiozer dan de ander en ze waren allemaal te druk, maar maakten een voor een, een uitzondering voor haar. En zeiden: "ik neem van elke cliënt een stukje mee, maar van jou het dubbele." Ze omschrijft zelfs: "de Mick Jagger uit therapeutenland maakte tijd voor privé sessies met mij."
Er werd gereisd naar NYC (waar opnames in studio's mochten worden bijgewoond, privé etentjes met top therpeuten) en retraites en opleidingsweken in oa Portugal, Arizona, Oxford, California, Berlijn, Hawaii enzovoorts. Costa Rica: "We werden familie en renden hand in hand de zee in, de zonsondergang tegemoet."
Onhaalbaar dus voor de "gewone" (c)PTSS'er.

Ook ging ze in groepsverband aan de ketamine, per injectie. Ze noemt de sessies Journeys. Ik vind het middelengebruik niet bijdragen aan het versterken van de geloofwaardigheid van de therapievorm.
Of verdrongen herinneringen het goed doen als je op Journey gaat, daar heb ik mijn twijfels bij. Ik beweer niet dat de opgehaalde herinneringen onwaar zijn, (dat kan ik zeker niet beoordelen), maar middelengebruik maakt het voor mij niet betrouwbaarder als we kijken wat deze middelen gemiddeld genomen met het brein van mensen doen.
In eerste instantie was haar innerlijk kind erg bang, "maar al snel danste het met een feestmutsje op door de ruimte", aldus Griet over een van haar ketamine trips.

Voor deel I geef ik 4 sterren der herkenbaarheid.
Voor deel II onthoud ik mij van een sterrenbeoordeling, omdat de verwachting was er een advies uit te pluizen, of een therapeutisch zetje in de rug tussen de regels door te lezen.
Maar ik raakte met de minuut teleurgestelder door de toevalligheden, het middelengebruik en de grote afstand tot de mogelijkheden die Griet aanboort en "de leek" zeker niet tot beschikking heeft.

Ik hoop daadwerkelijk dat al die moeite en het geld zich waarmaken voor Griet. Als je zo hard werkt aan beter, zou het een gegeven moeten zijn.

Als je dit boekt gaat lezen houd in gedachten: je mag meekijken met Griet haar bijzondere route, maar het is geenszins gids waar je zelf mee aan de slag kunt wanneer je vastloopt.

________________________________
Edit:
Na de theaterlezing die ik bijgewoond heb wil ik toevoegen:
Bijzonder dat Griet een manier gevonden heeft om cPTSS een plek te geven en gelukkig in het leven te kunnen staan nu. Ze heeft t goud in handen waar elke PTSS'er naar hunkert.
Misschien maakt het hoe en wat dan minder uit, maar alsnog blijf ik ketamine ed niet iets vinden wat we moeten promoten, zeker niet gezien de comorbiditeit van verslaving, die voor veel (c)PTSS'ers op de loer ligt.

[Barbara Vandenbussche · Rating 2 out of 5]

Ik werd aanvankelijk in het boek getrokken door Griets persoonlijke verhalen en hoe ze daarmee omging, maar begon me gaandeweg te ergeren aan de grandioze passages over haar "vrienden aan de wereldtop", de uitnodigingen voor retreats voor 'topleiders' en hoe ze schittert als vriendin, als cliënt en als therapeut. Ook al begrijp ik waar het vandaan komt, dit klinkt voor mij vooral als een fantasie vanuit een negatief zelfbeeld en een grote hang naar bevestiging, en komt erg ongeloofwaardig over.
Opvallend, omdat Griet zelf benadrukt dat een therapeut het nodige zelfinzicht en heling moet hebben om er ten volle voor anderen te kunnen zijn, en aangeeft dat het verdacht is dat haar (slechte) therapeute zichzelf geweldig vond.
Verder stoorde ik me aan de vele taalfouten en het luie gebruik van Engelse woorden (unburdened, unblended, enzovoort), naast het gebrek aan diepgang of volledigheid bij de uitleg over diverse methodes zoals EMDR of psychedelica. Het boek kan wel een goede ingang zijn voor wie nog weinig ervaring heeft met traumaverwerking, vooral ook om nadien in een aantal boeken op de leeslijst te duiken, maar daar blijft het ook bij.

[Simone Bais · Rating 5 out of 5]

Wat een hoopvol boek! Het kan echt beter worden, mits je de voor jou geschikte hulp kan krijgen. Griet Op de Beeck beschrijft krachtig en tegelijkertijd zo kwetsbaar wat zij allemaal heeft geleerd en ervaren, waardoor ze zich nu eindelijk goed voelt. Ik vind het ook mooi dat ze dit zo graag met iedereen wil delen, omdat ze ons allemaal dit geluk gunt. Ik heb af en toe met tranen in m'n ogen zitten lezen, want, al heb ik niet zoveel heftigs als Griet meegemaakt, ook ik heb een klein meisje in mij dat nog af en toe getroost kan worden. Volgens mij zit in iedereen wel een kindje dat liefde nodig heeft en Griet leert je om dat met mededogen toe te laten. Absoluut een aanrader voor wie zichzelf beter wil begrijpen en van zichzelf wil (leren) houden!

[Juliet · Rating 2 out of 5]

Ik weet nu dat Griet een echte globetrotter is en vrienden heeft die behoren tot de wereldtop. Wat vermoeiend en ben blij dat het boek uit is.

[Isabel]

Met een zekere nieuwsgierigheid aan dit boek begonnen, mede omdat ik alle vorige boeken van GODB echt wel graag gelezen heb, máár ik heb ook wel de controverse rond dit boek gevolgd…

Het is -uiteraard (?)- niet slecht geschreven, zeker het eerste deel, het tweede deel vond ik wat warrig, maar ook ik citeer Lotte De Schrijver graag:

“Stel dat iemand plots gaat beweren dat hij kan opereren omdat hij zélf vaak geopereerd werd: die verklaar je toch voor gek? Waarom zouden we dan zoiets in de geestelijke gezondheidszorg wel accepteren?”

Tja..

Schoenmaker…

(Geen sterren, want ik ben teveel beïnvloed door alles wat ik al las vóór ik aan het boek begon, dus voelt sterren geven wat ‘oneerlijk’.)

[Ann · Rating 2 out of 5]

Een beetje een teleurstelling voor mij na haar andere boeken die ik enorm goed vond. Het was moeilijk voor mij om te kunnen blijven lezen, ik herken haar vorige schrijfstijl totaal niet. Haastige zinnen, springen van de hak op de tak, onoverzichtelijk, maar waarschijnlijk wel een goed overzicht van alle therapieën die er bestaan. Ik had gehoopt dat ze meer in zou gaan op hoe het haar allemaal concreet geholpen heeft, ipv vooral aan te halen hoe geweldig ze al die wereldtherapeuten wel vindt. Ik heb misschien te hard uitgekeken naar het lezen van dit boek, mijn verwachtingen waren enorm.

[Catharina Hart]

Deburdening noem je het proces waar Griet op de Beeck doorheen is gegaan. Een goede Nederlandse vertaling daarvoor, ken ik eigenlijk niet, want "ontlasting" wekt toch de verkeerde associaties :-) Maar, hoe het ook zij: ze beschrijft het proces waarin ze loskomt van de verschrikkelijke dingen die ze als kind heeft meegemaakt. Ze doet verslag van therapieën en vertelt over wat er gebeurde tijdens verschillende retreats met gerenommeerde therapeuten.

Ingewikkeld vind ik het name droppen en de - naar gedweep neigende- beschrijvingen van beroemde therapeuten zoals Bessel van der Kolk en Esther Perel. Het is bijna ongeloofwaardig hoe ze al die mensen van de "wereldtop" ontmoet.
Bovendien is het een beetje pijnlijk om te lezen hoe geprivilegieerd ze is, hoe ze zich al die therapieën en opleidingen zomaar kan veroorloven terwijl de meeste mensen gewoon een jaar op de wachtlijst staan voor de psychiater en maar hopen dat het de goede zal blijken te zijn.


Maar wat erger is: ze promoot onbewezen theorieën en therapieën, wat schadelijk kan zijn voor mensen die op zoek zijn naar hulp. Ze gebruikt geen bronvermelding, maar zegt "Studies hebben veelvuldig aangetoond’ of: ‘Ik geloof absoluut in de waarde van X.’ Maar er is weinig empirisch bewijs is voor het succes van deze therapieën. En dan zegt ze ook zelf behandelingen aanbieden “die hier nog onbekend zijn.”

Ze had het bij De Wereld Draait Door al over het omhoog halen van verdrongen herinneringen door een bepaald soort therapie. Idee is, dat je herinneringen kunt verdringen, waardoor je niet meer weet wat je overkomen is. Maar je hebt wel vage klachten. Idee is dat allerlei lichamelijke en psychische symptomen kunnen wijzen op verdrongen herinneringen, vaak op seksueel misbruik.Met een therapeut kan je de herinneringen toch naar boven halen. Maar er is nooit aangetoond dat dit kan kloppen: verdrongen herinneringen lijken niet te bestaan, maar vervalste herinneringen wel.
Ze schrijft veel over IFS (Internal Family Systems-therapie), die ervan uitgaat dat de menselijke geest is opgebouwd uit afzonderlijke stukken met verschillende herinneringen en trauma’s en een ‘Zelf’. In de therapie probeer je deze ‘Zelf’ en al deze aparte delen weer in contact met elkaar te laten komen. IFS bestaat al zo’n dertig jaar en er nog altijd niet echt overtuigend bewijs voor de werking ervan.
Ze vertelt ook hoe ze in één sessie meteen van haar suïcidaliteit en eetstoornis afraakte. Dat soort klachten heeft toch veel te grote complexiteit om in één keer mee af te rekenen?

Tja, het is interessant om zoiets eens van binnenuit mee te mogen lezen. En het is mooi dat het nu goed gaat met Griet, dat er hoop is voor iedereen die verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt. Maar ik blijf toch achter met een vieze smaak in mijn mond.

[Finn van Batenburg · Rating 1 out of 5]

Wat moet ik hier over zeggen…

Het eerste deel gaat vooral over haar persoonlijk leven. Ze vertelt wat ze heeft meegemaakt en hoe trauma in haar dagelijks leven impact heeft. Op zich was er met deel 1 van het boek niet veel mis.

Vanaf deel twee werd het rampzalig. Ondanks dat ik GODB alles gun wat ze heeft mogen meemaken en ik hoop dat alles beter met haar gaat, denk ik dat dit boek beter niet bestond. Het komt er op neer dat zij ‘bevriend is met ‘s werelds beste therapeuten’, dat ze ‘chique diners met bekende therapeuten’ mocht meemaken. Dat ze ‘persoonlijke sessies kreeg met de beste toptherapeuten’. Dat therapeuten ‘net iets meer meenemen van haar dan van anderen’. Het voelt als een gigantische ego trip die ze gemaakt heeft.

Als je denkt hier zelf iets uit te halen voor je persoonlijk herstel vrees ik ook dat je hier niets uit gaat halen, tenzij je gigantisch veel geld en tijd hebt en wordt ‘geselecteerd’ voor een groep van een paar mensen uit de hele wereld om speciale therapietrajecten in verre landen te mogen volgen.

Kortom erger ik me MATELOOS aan de manier waarop GOBD in dit boek laat blijken dat ze ‘net iets beter’ en ‘net dat beetje meer’ is dan de gemiddelde mens. Ook de taal die ze doorheen dit boek gebruikt werkt voor mij niet. Het voelt als een puber die voor het eerst Engelse woorden ontdekt en die in elk berichtje moet gebruiken.

Ik vind het meer een ronduit gevaarlijk boek.

[zowee · Rating 4 out of 5]

De vorm van dit boek was niet nieuw, een roman verweven met psychologische kennis, maar dat griet het schreef wel. De roman delen van dit verhaal (autobiografisch) slokten mij helemaal op. In lijn met haar eerdere boeken, pijnlijk eerlijk. Zo mooi hoe ze voor veel mensen ongrijpbare processen weet te beschrijven en daarmee taboe onderwerpen blootlegt. Bizar wat deze vrouw aan negatieve aandacht over zich heen gekregen heeft in de media, van mij niets dan lof.

[Lara · Rating 4 out of 5]

4,5

[Annelieke Buster · Rating 3 out of 5]

Eerder was ik wel fan van de boeken van Griet, maar dit viel tegen. Eerste deel nog wel ok, het tweede deel was vrijwel alleen maar (Amerikaans) therapie geneuzel.

[Marije Schoonbeek · Rating 2 out of 5]

Tja lastig een mening te geven. 2,5 ster was passender geweest. Griet beschrijft zeer uitvoerig en met vlotte pen over haar lange weg naar heling. Het is hoopvol en ontroerend te lezen dat dit na jarenlang worstelen bestaat. Ook vond ik de beschrijvingen van de IFS sessies interessant. Haar gedweep met alle beroemde therapeuten vond ik vermoeiend. Het had allemaal wel een tandje minder gemogen. Net als de uitgebreide opsommingen aan retreats en emotionele inzichten die ze beschrijft. Maar goed, misschien staat het symbool voor het harde werken aan haarzelf dat ze al die jaren heeft gedaan. Ik wil wel graag mild zijn over Griet maar dit boek krijgt toch net geen voldoende van mij.

[An-Sofie Louwet · Rating 3 out of 5]

Het eerste non-fictie boek van Griet Op de Beeck. Een boek voor wie interesse heeft in hoe Griet Op de Beeck tot werkelijk beter kwam in haar leven en ook voor wie interesse heeft in wat ze uit die weg geleerd heeft, wat ze deelt in dit boek in de hoop dat het anderen ook kan helpen naar werkelijk beter in hun leven. Ze is nu naast schrijver ook therapeut. Veel van wat haar hielp en van wat ze leerde is hier in België helaas (nog) niet mogelijk. Het boek bevat o.a. ook boekentips en de opleidingen die ze tot hiertoe volgde en nog gaat volgen. Het boek gaat vaak over therapie en therapievormen maar ook over andere manieren waarop je in het dagelijks leven kan helen, wat ik wel fijn vond. Een boek voor wie breed durft te denken/kijken met als doel een werkelijk beter leven. Griet ondervond zelf na een erg lange en hobbelige weg dat werkelijk beter echt bestaat. Ik gun het haar en zij gunt het ons allen. Iedereen is uniek en ieders weg naar werkelijk beter is dus logischerwijs ook verschillend maar neem er uit wat voor jou werkt en er staan sowieso veel dingen in het boek die voor iedereen gelden volgens mij. Voor mij mocht het boek nog meer ingaan op heling in het dagelijks leven, los van therapie en op hoe je zelfstandig met bepaalde oefeningen uit bijvoorbeeld IFS (Internal Family Systems, een therapievorm die uitvoerig aan bod komt in het boek) aan de slag kunt gaan. Dank je om dit boek dat veel belangrijke info bevat voor eender wie volgens mij, te schrijven Griet. Je legt een moedig en niet evident pad af en het loont voor jou en duidelijk ook voor vele anderen, fijn. Je krijgt helaas ook veel tegenkanting op dit pad maar moedig hoe je desondanks daar op een constructieve manier mee omgaat en blijft doen wat goed voelt voor jou en waar je in geloofd. Breed denken/kijken en zogenaamde heilige huisjes in vraag durven stellen en zo daar is deze wereld helaas nog niet klaar voor maar daar mogen we ons niet door laten tegenhouden vind ik. Ik geloof zelf vooral in een gezonde en dus helende maatschappij/wereld die de juiste prioriteiten stelt en waarin we werkelijk helen (en in eerste instantie uiteraard zoveel mogelijk schade proberen te voorkomen) door werkelijke, gelijkwaardige connectie met elkaar en zo. De helende werking van werkelijke connectie met anderen komt ook aan bod in het boek, wat ik ook wel goed/fijn vind.

[Billie Libot · Rating 4 out of 5]

Mooi, leerrijk, dikwijls moeilijk om te lezen - maar ook vaak overweldigend. En daartussen het gevoel: hoe zet je al deze stappen als ‘normaal’ mens, die niet de middelen heeft om dit allemaal te doen. Beetje dubbel, dus, bij het dichtslaan van dit boek. Maar alleszins leerrijk en aanrader!

[Binette Seck · Rating 5 out of 5]

“Je bent de zon en zelfs als het bewolkt is, schijn je”

[Tess · Rating 2 out of 5]

Het begin van het boek was oké; als iemand die psychologie gestudeerd heeft werd er voor mij niet veel nieuwe informatie gedeeld, maar ik kan mij goed voorstellen dat het voor sommige mensen wel waardevolle toevoeging kon zijn. Voor mij las het in ieder geval gewoon lekker makkelijk weg. Op een gegeven moment begon Griet over haar eigen ervaringen met allerlei verschillende therapieën te vertellen en waar dat eerst ook nog best interessant was, ergerde ik mij al héél snel aan het privilege dat ervan afdroop - ook al probeerde ze zichzelf heel erg in te dekken door steeds maar weer opnieuw uit te drukken hoe veel privilege ze had; dit voelde voor mij niet erg authentiek. Op de een of andere manier werd ze uitgekozen voor elk uniek retreat en elke unieke behandeling en/of training, omdat ze op de een of andere manier vrienden is geworden met daadwerkelijk álle top psychologen van de wereld, maar ze schrijft het boek alsof ze de gemiddelde persoon ook toegang zou hebben tot alles wat zij geprobeerd heeft. De titel van het boek, “Het wordt (/nooit/) beter”, suggereert dat wij allemaal beter kunnen worden - maar de inhoud van het boek spreekt dit voor mij tegen. Ook heb ik het gevoel dat Griet nogal vaak benadrukt in het boek hoe leuk, lief, en goed haar vrienden in de psychologen wereld haar vinden en hoe veel complimenten zij constant van hen kreeg. Ik vond dit ten eerste weinig toevoegen aan het boek voor de lezer, en ten tweede schemerde daar een diepe onzekerheid doorheen - alsof ze nog steeds probeert te bewijzen aan een ander dat ze goed genoeg is. Daar is in principe natuurlijk niets mis mee, maar, opnieuw, helpt dit voor mij de boodschap van het boek absoluut niet. Als laatste ergerde ik mij zo nu en dan kapot aan het gebruik van de Engelse termen. Als iemand die zelf elke dag meer Engels spreekt dan Nederlands, en er in alledaagse gesprekken e.d. dan ook absoluut niet mee zit als dit gebeurt, vond ik het in dit boek vooral bijdragen aan de “kijk mij eens interessant zijn”-energie. Vooral omdat het in veel gevallen gewoon écht niet nodig was (voor sommige therapieën snap ik de noodzaak, maar “anxiety” is ook gewoon “angst”, om maar even 1 voorbeeld te noemen). Ik vind het oprecht jammer dat ik dit boek zo slecht vond, aangezien ik Griet haar fictie boeken altijd ontzettend mooi en fijn vind. Ik hoop daar in de toekomst meer van te zien!

[Lucas · Rating 5 out of 5]

Mijn heldin ❤️. Heel hard moeten huilen bij de IFS therapie en gerealiseerd dat ik deze therapie ook echt moet gaan doen.

[Vincie · Rating 3 out of 5]

"Je kan nooit ongedaan maken wat heeft plaatsgevonden, maar wat het in jou heeft teweeggebracht kan je wel helen." ~ bladzijde 40

4* voor deel 1, 2* voor deel 2.
Samen 3*.

Allereerst respect voor Griet Op de Beeck dat ze zo haar eigen verhaal vertelt en opschrijft. Intens wat ze allemaal heeft meegemaakt, en hoe dat uiteindelijk eigenlijk invloed heeft op haar gehele leven.

Het was ook bij vlagen ontzettend herkenbaar.

"Ik herinner me dat ik in het deurgat stond te luisteren en wilde verdwijnen, dat ik vond dat ik moest verdwijnen omdat ik inslecht was." ~ bladzijde 26

De ervaringen van Griet worden aangevuld met duiding: onderzoeken, theoretische uitleg, van alles en nog wat. Dat is waardevol. Want ook al is het verhaal van Griet uniek, de theorieën achter bepaald gedrag en bepaalde (coping)mechanismen zijn dat niet. In combinatie met haar eigen verhaal wordt het voor de lezer wel duidelijker en inzichtelijker hoe dat werkt in het menselijk brein (en lichaam). Want ja: voor de buitenwereld moet je je hard houden, altijd maar doorgaan - dat is de cultuur.

"Hoe heftiger de kwetsuren uit het verleden, hoe sterker vaak - al dan niet bewust - de drang om maar gewoon door te gaan en onszelf wijs te maken dat het allemaal wel meeviel, of om letterlijk te vergeten wat er is gebeurd." ~ bladzijde 35

"Het is het soort gedrag dat door de samenleving veelal aangemoedigd wordt: drukdrukdruk zijn, productieve dagen hebben, sterk blijven en doorgaan, niet opgeven maar volharden, dat is tenslotte wat winnaars doen." ~ bladzijde 192

Griets verhaal gaat ook over je eigen verantwoordelijkheid nemen, goed voor jezelf zorgen, de regie pakken en initiatief nemen. Want iemand anders gaat het niet voor je oplossen, maar als je voor jezelf op komt en ondersteuning vraagt, kan een ander daarbij wel helpen. Door je dingen inzichtelijk te maken, door naast je te staan, door je te erkennen, te horen en te zien. Maar daarvoor moet je de eerste stap zelf zetten.

""Hoe kan je jezelf ruimte geven en geloven in wat je waard bent als je je blijft gedragen als de schuldige?" ~ bladzijde 138

"Je kan wachten tot het beter gaat om iets te doen, of je kan iets doen en kijken of dat het beter maakt." ~ bladzijde 155

Van het tweede deel was ik op zich wel blij met de nuancering van het bejubelde EMDR, en de kritiek op exposure therapie - al blijf ik het lastig vinden dat Griet daar kritiek op uit zonder zelf deze therapie gedaan te hebben.

Verder... tja. Ik ben heel blij voor Griet dat ze al die therapieën heeft gevolgd, dat het haar zo geholpen heeft, dat ze een vriendenkring met vooraanstaande therapeuten heeft opgebouwd en nu gelukkig is, maar ik vond het tweede deel echt tergend saai om te lezen en niet interessant. Waar het eerste deel haar geschiedenis tegenover theorie zette, maakte ze zichzelf in het tweede deel zowat de theorie. Alle euforie, enthousiasme, fijn dat het voor haar helpt, maar als buitenstaander voelt het ontzettend vreemd om te lezen over al die journeys.

En over dat ketamine nog niet ingezet wordt in Nederland bij psychische problematiek... dat vergt echt wel wat betere research. Ik weet dat er instellingen zijn die het bieden (en dat zijn niet eens specifiek algemene ziekenhuizen, maar 'gewone' ggz-instellingen) en dat mensen het ook voorgeschreven kunnen krijgen om thuis in te nemen. Ik ken namelijk mensen in mijn naaste omgeving die ketaminetherapie volgen (individueel) en dat gaat er heel anders aan toe dan die groepstripjourneys die Griet beschrijft...

Al met al: duidelijk boek, het eerste deel wil je niet wegleggen. Tweede deel daarentegen... Wel mooie inzichten, mooie uitspraken, interessante verdieping. Maar ik snap ook de kritiek op dit boek.

[Lauren | laurenbetweenthelines · Rating 2 out of 5]

Griet Op de Beeck schreef al een aantal erg mooie romans. Romans die mij stuk voor stuk wisten te raken. Zonder twijfel koop ik dan ook elk boek van haar hand. ‘Het wordt beter’ is echter anders. Het is deze keer geen roman maar een autobiografisch en vooral informerend boek geworden.

Griet deelt op intieme wijze het bijzondere parcours dat ze de afgelopen jaren heeft doorlopen. Ze deelt haar donkere momenten, wat ze gaandeweg leerde en wat nuttig kan zijn voor anderen, al is dit niet voor iedereen weggelegd (ik kom hier verder nog op terug).

Ik vond ‘Het wordt beter’ leerrijk en af en toe ook pakkend. Wat Griet in het eerste deel van dit boek deelt met haar lezers is intiem, pijnlijk en moedig. Toch zaten haar romans te veel in mijn hoofd en verwachtte ik een gelijkaardig boek, wat er voor zorgde dat ik er naar mijn normen best lang over heb gedaan om ‘Het wordt beter’ uit te lezen. Ik denk dat ik gewoon toe ben aan een nieuwe roman van haar hand en liever vertoef in de fictie.

Heel eerlijk moet ik toegeven dat ik een erg geïrriteerd raakte van het bijtijds heel erg ophemelen van therapeuten. Ik begrijp heel goed dat sommige vrienden van haar pioniers zijn op het vlak van therapie, en dat ze ook dankbaar is voor alles wat ze voor haar deden maar om de één of andere reden vond ik het een erg irritant worden naarmate het boek vorderde. Het begon vaak op verafgoding te lijken, wat voor mij een stapje te ver gaat. "Mijn vrienden aan de wereldtop..." dit komt veel te pocherig over naar mijn smaak. Wat wil je de lezer eigenlijk bijbrengen met dit? Laten weten hoe ze voor jou een uitzondering maakten terwijl ze voor de 'gewone' mens onbereikbaar en onbetaalbaar zijn? Want daar komt het simpelweg op neer. Hier hebben mensen met of zonder trauma niks aan.

Ook geloof ik niet in therapie door middel van drugs. Akkoord dat dit voor sommige mensen misschien een oplossing kan bieden, maar het kan volgens mij ook gruwelijk misgaan. En draai of keer het hoe je wil, drugs lijken mij in geen enkele situatie een goed idee. Het promoten ervan in een informatief boek is just not my tea.

Dit moet de eerste (en hopelijk laatste) keer zijn dat ik een boek van één van mijn favoriete auteurs slecht beoordeel.

Merk ook even op dat het boek zware thema’s zoals bijvoorbeeld (seksueel) misbruik, parentificatie en zelfmoord bevat.

“Tevreden leren zijn met wat je hebt, dat was volgens mijn vader al de kunst, die ik duidelijk niet beheerste. Wat maakt dat van mij?”

“Zoals je al een uur en zevenveertig minuten aan de lijn hangt met de energiemaatschappij niet ophangt omdat het nu toch elk moment jouw beurt zal zijn.”

[InezV · Rating 3 out of 5]

+1 ster: Wat voel ik een diep respect voor Griet haar dapperheid! Het is verwarmend om te lezen dat het haar gelukt is om zo'n mooie plek in zichzelf te vinden na al die jaren van strijd.

+2 sterren: Ook is het heel waardevol dat ze als bekende schrijver zo veel mensen kennis laat maken met IFS. Dit is een enorme paradigma shift in de psychologie en ontzettend interessant om op de voet te volgen. Ik ben dan ook al begonnen in de boeken van Richard Schwartz.

-2 sterren: Wat ik tegelijkertijd bemerk tijdens het schrijven van dit boek is dat het doel voor mij niet helemaal duidelijk is. Is het een boek om mij te overtuigen om therapie te gaan en te vertellen wat ik dan allemaal zou kunnen gaan doen? Een ode aan haar therapeuten? Of een autobiografie? Dit maakt het boek verwarrend en de lovende woorden worden saai. Ook irriteer ik me aan de vermeende weerstand voor therapie die mij als lezer wordt opgelegd. Het lijkt alsof ze het schrijft aan haar vroegere zelf. Ik denk dat het mooier was geweest om een autobiografisch boek te schrijven en apart toegevoegd een gids met praktische objectieve informatie over de therapieën. Nu meandert dat 379 bladzijden door elkaar.

[Melissa · Rating 5 out of 5]

Ik heb zo veel bewondering voor Griet, al lange tijd, omdat ik veel herken in haar verhaal en het bijzonder vind dat ze hier zo open over is in de media. Dit boek combineert twee dingen die ik mooi en interessant vind: een persoonlijk en kwetsbaar levensverhaal en veel psychologische informatie, gebaseerd op recent onderzoek. Hoewel ik enigszins terughoudend ben over de behandeling die ze beschrijft, vind ik het bewonderingswaardig hoe ze haar pijnlijke ervaringen nu weet om te zetten in iets wat betekenis geeft. 

[Paulina · Rating 5 out of 5]

Dit boek is heeft echt iets in mij veranderd en is volgens mij een hoopvol begin van een lichter hoofdstuk van mijn leven.

Ik denk dat dit boek voor veel mensen behulpzaam kan zijn, ook degenen die zich geen therapie kunnen veroorloven of die er om een andere reden niet aan toe zijn. Hun raad ik in ieder geval aan het eerste deel van het boek te lezen (hoewel het tweede deel ook nog waardevolle lessen bevat).

[Eline Verhaegen · Rating 3 out of 5]

“Stel dat iemand plots gaat beweren dat hij kan opereren omdat hij zélf vaak geopereerd werd: die verklaar je toch voor gek? Waarom zouden we zoiets in de geestelijke gezondheidszorg dan wel accepteren?” - Lotte De Schrijver
Vlotte schrijfstijl die ik gewend ben van Op De Beeck, leest aangenaam
Indrukwekkende ervaringen die me meer dan eens deden fronsen

[Fiore · Rating 5 out of 5]

Mega inspirerend boek over trauma. Veel therapieën worden uitgelegd aan de hand van haar persoonlijke verhaal en waarom ze misschien voor jou wel/niet zouden werken. Ik vond echt mega interessant en ga me zeker verder verdiepen hierin. Prachtig kwetsbaar persoonlijk geschreven wauw!

[Astrid · Rating 3 out of 5]

Boek geluisterd. Mooie samenvatting over wat voor therapieën er allemaal zijn. Voor haar een voorrecht dat ze kennis heeft mogen maken met- en therapie heeft gekregen van- en vrienden is geworden met de wereldtop. Ze reist de wereld over voor allerlei soorten therapie, iets wat niet voor iedereen is weggelegd. Dus misschien niet zo toepasselijk voor iemand met minder geld

[Janneke · Rating 3 out of 5]

Waar was de redacteur? Weinig structuur, Engelstalig idioom waar prima Nederlandse vertalingen voor bestaan, en ze schiet regelmatig uit de bocht met haar superlatieven (de ‘wereldtoppers’ bijvoorbeeld, de ‘meester zelf’).

Toch vind ik het een belangrijk en waardevol boek, dat vanuit een intiem, persoonlijk perspectief laat zien hoe diverse alternatieve therapieën werken.

[Bibi Verhagen · Rating 2 out of 5]

Ondanks dat ik me kan vinden in de therapievormen die in dit boek worden aangeboden en blij ben dat Griet nu op een fijne plek is beland, kan ik niet zeggen dat ik dit boek met erg veel plezier gelezen heb. Het voelt alleen niet helemaal eerlijk om dit boek maar twee sterren te geven. Dat komt denk ik omdat ik Griet erg mag en haar het beste gun.

Dit boek heeft twee delen. De tijd voor traumatherapie en de tijd erna. Het eerste gedeelte van het boek is soms wat rommelig maar ik was geboeid. Griet kan goed schrijven en ik had het gevoel echt meegenomen te worden door haar leven. Soms wisselde ze passages over haar leven af met een info dump. Dit was niet altijd even succesvol geplaatst of zelfs nodig naar mijn idee.

In het tweede gedeelte is er veel, heel veel, herhaling. Hier wordt het lastig voor mij om feedback te geven op de manier van schrijven en niet zozeer op de ervaring van Griet zelf. Ik ben blij voor haar dat ze nieuwe en diepe vriendschappen heeft gevormd met top therapeuten. Ik ben blij voor haar dat ze keer op keer in het diepe sprong om haar misbruik te onderzoeken. Maar ergens is er ook een gevoel van: Moeten we zo veel sessies precies weten? Is het nodig constant te benoemen wie je succesvolle nieuwe vrienden zijn en hoe diep jullie band is? Ik lees in andere recensies dat een vorm van jaloezie ontstaat bij het enigzins elitaire pad dat Griet bewandeld heeft. Bij mij ontstond aan het einde van het boek vooral een vorm van irritatie. Wéér een speciale treatment in Amerika, een retreat in Costa Rica of weet ik veel waar. Wéér is Griet de geluksvogel in de groep en mag ze een 1 op 1 sessie met bijv. IFS koning Richard C. Schwartz. Het is haar enerzijds enorm gegund, anderzijds had het echt beter opgeschreven kunnen worden.

[Els · Rating 4 out of 5]

Het wordt nooit beter. Door: Griet Op de Beeck.

Griet Op de Beeck laat mensen niet onberoerd. Ze heeft hevige voor- en tegenstanders. Ook met dit boek roept ze veel afkerige reacties op. Jammer, en voor mij ook onbegrijpbaar.

Met Het wordt nooit beter schreef Op de Beeck misschien wel haar belangrijkste boek. Want hier verschuilt ze zich niet achter fictie om haar belangrijke levenslessen met ons lezers te delen. Ze is zo moedig en eerlijk om haar eigen zoektocht naar echte heling met ons te delen.

Naast heel intiem en persoonlijk (en pijnlijk, dat ook) is het ook een heel nuttig boek voor iedereen die op zoek is naar manieren om ‘vrij en voluit te kunnen leven’. Je krijgt uitleg over wat Griet gevolgd en gedaan heeft qua trainingen en therapievormen en daarbij legt ze ook goed uit wat die verschillende mogelijkheden inhouden. Ze duidt ook waarom het wel of net niet iets voor jou kan zijn.

En ja, daarbij gaat het voornamelijk over therapievormen die hier in België (nog) niet algemeen bekend en aanvaard zijn. Zoals bijvoorbeeld: EMDR, IFS, ketamine,... Ik ben zelf 12 jaar in klassieke gesprekstherapie geweest en ben er uiteindelijk mee gestopt omdat ik het gevoel had dat er niets meer voor mij uit te halen viel. Terwijl ik nog steeds met allerlei dingen worstel. Misschien haal ik uit de therapieën die Griet aanreikt wél wat ik nodig heb. Raar dat mensen die anderen helpen als hun beroep hebben gekozen hier iets op tegen kunnen hebben…

Het wordt nooit beter is enorm boeiend en Op de Beeck is enorm moedig. Blij dat ze zich nu zo goed voelt. En ik hoop dat ze toch nog tijd gaat vinden om nieuwe boeken te schrijven.

[Yvanka De Hoop · Rating 3 out of 5]

Het eerste deel omvat voornamelijk een biografisch deel wat heel boeiend was om te lezen en ik vind het erg knap hoe ze het beschrijft en dat ze dit met de wereld deelt. In het tweede deel las ik vooral veel herhaling en uitvoerige beschrijvingen van de fantastische therapeuten en nieuwe vrienden die ze heeft gemaakt (soms leek het meer op reclame maken) op mooie, buitenlandse plekken. Heb vaak met mijn ogen zitten rollen en lopen zuchten terwijl ik de lange passages uitlas. De uitgeschreven therapeutische sessies vond ik ook wat overbodig. Ik had liever of alleen een autobiografie, of een zelfhulpboek of een studieboek traumaverwerking gelezen. De drie varianten door elkaar vond ik onprettig om te lezen. Verder hoop ik oprecht dat het met Griet oprecht beter is, helemaal met die shit die ze heeft moeten doorstaan. Echter komt het eerder op me over alsof ze zich tijdens het schrijven van dit boek, in een manische staat bevond.

Kern van het verhaal: zoek een goede therapeut, maak leuke dingen mee met ongelooflijk inspirerende mensen (al dan niet toereikend als modaal mens) en als je je shit uit het verleden hebt verwerkt en je een puppy neemt (cynische knipoog), wordt het uiteindelijk allemaal beter.

Het is in ieder geval een boek wat veel losmaakt bij een ieder ;)

[Soetkin Bulcke · Rating 4 out of 5]

Dit boek leest als een catalogus van wat er aan hedendaagse therapievormen bestaat. Op de Beeck legt begrippen die je ziet passeren en waar je niet veel over weet maar wel nieuwsgierig naar bent vakkundig uit. KAP bijvoorbeeld. Een tijdje terug zag ik dat een voormalige kapster van mij dit was beginnen aanbieden. Eerst dacht ik dat haar salon van naam was veranderd, maar toen zag ik in de comments: 'Dit is heel gevaarlijk.' Wat het precies was, vond ik nergens terug.
Nu weet ik het, het is een therapievorm waarbij ketamine wordt ingezet. Op de Beeck onderging dit zelf, onder begeleiding van bekende psychiaters. Dokters dus. Dan zou ik het misschien zelf ook wel vertrouwen.
Een bevriende psycholoog biedt sinds kort polyvagaal-oefeningen aan en dat klonk goed, maar ook vaag.
Ik weet nu van al die dingen wat ze inhouden en waar ze voor dienen.
In een passage heeft ze het over het feit dat ze sinds haar therapie eindelijk ruimte durft in te nemen. Dit deed me wel iets. Ik denk dat werkelijk iedereen van mijn generatie niet geleerd heeft om ruimte in te nemen. En daar mee worstelt. Interessante materie.