Milos lijdt aan een mysterieus eczeem. De rode, pijnlijke plekken vinden hun oorsprong in trauma, aldus de vele doktoren die hij heeft bezocht. Een trauma dat alles te maken lijkt te hebben met zijn op de klippen gelopen relatie.
Wanneer alle conventionele middelen – zoals de met mos verrijkte zalven – geen effect lijken te hebben, wendt Milos zich tot een vreemd occult ritueel.
Mos is een ode aan de magie van de natuur. Maar bovenal is het een verhaal over het leed dat we als ouders doorgeven aan onze kinderen, en wat er voor nodig is om dat te doorbreken.
Ik maak vaker mee dat een verhaal veel korter had gekund, maar deze had langer gemogen. Over het algemeen is er weinig pakkends aan, al is de tampon als motief wel een bijzondere. Ik vraag me af hoe Hofland tot het idee kwam voor dit motief (wil ik dat wel echt weten?) en of het wel goed met hem gaat, gezien de accurate omschrijving van manipulatieve personages in zijn verhalen. Een klein duimpje omhoog, al was ik meer enthousiast over Een stroopgraf voor de bij.
Vreemde obsessie met menstruatie. Zeker om als man neer te schrijven hoe een eerste ervaring met tampons insteken voelt. Vond ik toch een beetje vreemd, maar voor de rest wel oké.
Oke. Gister las ik de helft hiervan heimelijk in de winkel, totdat het opeens heel lang (10 pagina's(ish) is veel voor een boekje dat maar zo'n 90 bladzijdes telt) over menstruatie ging. WHY AS A MAN??? Dus ik legde het boekje demonstratief terug en zei "doei raar boek". Maar...... het liet me niet los. Ik moest weten hoe dit rare boekje afliep. Dus ik weer naar de boekhandel, geprobeerd de medewerkers te omzeilen, (boekje lag gelukkig nog precies op dezelfde plaats precies hoe ik het daar neer had gelegd) en weer stiekem staan lezen. Boek verslonden!!! 3,5 zou ik zeggen
“Het sloeg nergens op, maar die hand op mijn been deed me bijna huilen. Ik wilde er een stolp overheen zetten en het voor altijd zo bewaren. Haar hand en mijn been op sterk water.”
Onverwachts lange passages over menstruatie(bloed). En ergens toch helend.
‘Het sloeg nergens op, maar die hand op mijn been deed me bijna huilen. Ik wilde er een stolp overheen zetten en het voor altijd zo bewaren. Haar hand en mijn been op sterk water.’
Lief-grappig is the new weird. Fijn, helder, geestig, onnavolgbaar. Trauma, familieleed, relatieproblemen - een inspirerend gebeuren, Oevers’ ‘Kleurenreeks’.
Tom Hofland is een auteur die ik graag lees. En in zijn nieuwe novelle ‘Mos’ komen alle elementen samen die voor mij zijn werk tot een feest om te lezen maken. Om te beginnen zorgt de trefzekere schrijfstijl van de auteur er voor dat de lezer het verhaal als een film voor zich ziet. Daardoor is het moeilijk om te stoppen met deze meeslepende novelle zodra de lezer er in begint. Het spannende in het verhaal wordt op de juiste manier gerelativeerd met humor. En voorbeeld hiervan is een passage waarin ‘ontsporen’ zowel letterlijk als figuurlijk van betekenis is. Deze taalbeheersing is een van de redenen waarom ik graag het werk van Tom Hofland lees! Daarnaast heeft het surrealistische in het verhaal een toegevoegde waarde. In mijn ervaring wil de auteur hiermee het magische aantonen van een bijzondere gebeurtenis in het leven. Geen wetenschappelijke gegevens, statistieken, data of resultaten van onderzoek, maar de verwondering en het magische van het moment. Verder moest ik tijdens het lezen ook denken aan de levensfilosofie van Henri Bergson en dan met name het elan vital. Voor Bergson is het leven een grote mysterieuze kracht die zich constant aan het ontwikkelen is. Iets ontstaat dankzij die kracht en het surrealistische element in ‘Mos’ deed mij daar aan denken. Ook het thema bewustwording wordt heel subtiel onder de aandacht van de lezer gebracht. Vanuit dit perspectief heeft de relatie tussen de belangrijkste personages een hele bijzondere dynamiek. Dit levert enkele intense passages op die aan de ene kant vreemd lijken, maar het niet zijn. En zo wordt ‘Mos’ een novelle die precies laat zien waarom ik graag het werk van Tom Hofland lees. De taalbeheersing die het verhaal op de juiste momenten iets grappis geeft, zorgt voor een relativering van despanning en dit gecombineerd met het juiste gebruik van surrealistische elementen maakt het lezen van ‘Mos’ tot een feest.
Milos heeft een vervelende en mysterieuze eczeem en zoekt een oorzaak en vooral een oplossing hiervoor. De rode vlekjes lijken een oorsprong te vinden in een trauma dat te maken heeft met een relatie dat op de klippen liep. Hij zoekt een oplossing voor zowel zijn eczeem en voor het verwerken van het trauma op dezelfde plek, bij een nogal onconventionele oplossing. Met een vleugje magie lukt hem toch iets te bereiken.
Mos is vijftien als ze zich vragen begint te stellen over haar moeder, over waarom ze haar nog nooit heeft ontmoet. De vraag is alleen of het wel zo'n goed idee is dat ze haar ontmoet want haar moeder is misschien niet op de hoogte van haar bestaan.
'Mos' is het derde boekje in de reeks rond het Kleurenpalet van Uitgeverij Oevers (intussen is deel vier ook verschenen, 'Bloedsinaasappel' van Alma Mathijssen)
Net zoals de vorige delen is dit een korte novelle die een kleur (groen van mos in dit geval) vooropstelt en schrijft de gastauteur daarrond een leuk, snel lezend verhaal rond. Hofland weet perfect het evenwicht tussen trauma en een beetje magie te verwerken. Soms moet je het heft in eigen handen nemen om te bereiken wat je wilt.
Een heel mooi boekje, vond ik dit. Een sprookje, een allegorie, dat zich in elk geval heel vlot laat lezen en boeiend blijft van begin tot eind. Het is een beetje bizar dat ik er zo weinig over te vertellen heb, maar het is echt de moeite van het lezen waard.
Verassende plottwist in een bizar fantasierijk verhaal. Je word volledig op het verkeerde been gezet ennaar het einde toe vallen de puzzelstukjes in elkaar
Interessant verhaal, van mij had het wel een roman mogen zijn waarin er wat dieper op alles ingegaan wordt in plaats van een novella van 94 pagina’s. Het voelt nu soms wat abrupt allemaal, omdat je veel van de achtergrond mist.