Κάποτε, όταν μου έδωσες το βιβλίο να το διαβάσω, είχα αναρωτηθεί πως θα μπορούσα εγώ να ταυτιστώ με τις γυναίκες ηρωίδες σου.
Τώρα ξέρω…
Διότι είδα την λαχτάρα να βηματίσει κανείς πιο πέρα από ό,τι θεωρεί δεδομένο
Είδα την δίψα να ξεπεράσει οτιδήποτε τον περιορίζει και τον πόθο να ανθίσει, να προσφέρει, να δημιουργήσει ο ίδιος.
Είδα την διάθεση εκείνη που την απώλεια την μετατρέπει σε αρχή για ένα καινούριο ξεκίνημα.
Είδα την εσωτερική εκείνη δύναμη που ο καθένας μας φέρει, και τον ικανώνει ανά τις περιστάσεις να κάνει πράγματα για τα οποία δεν πίστευε ότι μπορεί.
Είδα όμως και διάθεση για συμβιβασμό, αναγνώριση των ορίων, για συγχώρηση και ανάγκη σεβασμού του κοινωνικού περίγυρου του τόπου όπου μεγαλουργεί κάποιος. Σεβασμού των ανθρώπων, όχι των νορμών του!
Πολύ μου άρεσε το βιβλίο σου Κατερίνα μου!! Για όλα αυτά… Αγαπημένος μου χαρακτήρας η… Φωτεινή. Ίσως θα την χαρακτήριζε κανείς ως την πιο ασήμαντη. Όμως είναι αυτή πίσω από το κάθε τι, που δίνει τον ίδιο της τον εαυτό σε όλους και σε όλα. Με ό,τι εφόδιο κουβαλά, με αυτά που ξέρει…
…από τις πρώτες σελίδες που κάνει την εμφάνισή του ο Φαίδων Δόξας και που σταδιακά γνωρίζουμε τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα της Όλγας Μαρκάτου, μια σκέψη τριγυρίζει στο νου μου∙ μπορεί να ήμουν συνένοχός σου στην ονοματοδοσία του Φαίδωνος, ο Φαίδωνας όμως είναι πολύ «λίγος» μπροστά στην Όλγα!!
Ας μη φοβηθούμε τον άνεμο λοιπόν, και αν είναι άνεμος αλλαγής ας τον αφήσουμε να κάνει την δουλειά του. Μόνο έτσι θα μας χαρίσει στιγμές αυθεντικής ευτυχίας!!