Als je Mia Compré zou vragen wanneer het verhaal van haar jeugd een andere wending begon te nemen, zou ze ongetwijfeld antwoorden dat het gebeurd moet zijn op die vroege septemberochtend in 1987 toen de verhuiswagen van haar nieuwe buren de straat in draaide en zich klemreed tussen hun Volkswagen Jetta en een puincontainer.
Marjan Compré zal vermoedelijk zeggen dat het gezin dat ze zo angstvallig bij elkaar probeerde te houden uit haar handen glipte toen haar man begon te verkondigingen dat zonder zijn kennis van de Negende Symfonie van Beethoven de compact disc nooit zou hebben bestaan.
Mia’s grootmoeder zag het al misgaan bij de geboorte van haar kleindochter. Op het moment dat Mia klemzat achter het schaambeen van haar moeder kreeg ze het akelige gevoel dat dit een voorbode was van iets veel groters.
Zeker is dat Mia jaarlijks terugkeert naar Geldrop, waar haar vader op haar twaalfde verjaardag uit haar leven verdween. Want in dat kleine dorp aan de rand van Eindhoven hoopt ze uiteindelijk het antwoord te vinden op de vraag wie er schuldiger was: zij of haar vader.
‘Je denkt nog wel eens aan vroeger, maar je praat er met niemand over. Je herinnert je alleen de leuke dingen, want je hebt besloten gelukkig te zijn. Beloof me dat het zo zal gaan. Voor ik het dagboek terug in de kast zette, schreef ik onder de laatste zin: Antwoord aan mijn jongere ik: dat beloof ik.’
-- dit boek is gelezen onder druk van de zeven dagen inlevertermijn van de bieb --
Dit boek voelt als De verschrikkelijke jaren tachtig meets Kinderen van het ruige land meets De avond is ongemak. Leest fijn en interessant weg, al draaide en keerde het op een gegeven moment wel erg vaak voor ik het enigszins onbevredigende einde bereikte. Ik had gehoopt op iets meer nu en iets minder toen waardoor de gebeurtenissen nog meer op hun plek hadden kunnen vallen.
Ik had gek genoeg iets heel anders verwacht. Iets rechtlijnigers en zachters. Het bleek een verhaal dat niet van toen naar nu bewoog maar in verschillende tijden door elkaar. Soms schatte ik de leeftijd van de verteller in een fragment verkeerd in en aan het eind was ik het spoor ook een beetje bijster qua perspectief. Het was minder zacht en zoet dan verwacht. Het had qua heftigheid wat weg van Lize Spit (Het Smelt) maar dan toch niet zo intens. Wel intenser dan verwacht. Snap je het nog? Een literaire familieroman. Geen licht verhaal, wel een jeugdige toon. Een soort 'Lize Spit Light'. Het deed me ook denken aan Weerlicht van Jante Wortel. Drie sterren? 3,5? Ik werd er niet enórm door gegrepen, maar blijkbaar toch genoeg om het met een jonge baby op mijn borst uit te lezen.
Wat een prachtig en ook heftig boek. Gekocht omdat ik het leuk vind om dingen uit Geldrop te herkennen. Veel herkenning was er zeker. Maar vooral ben ik gegrepen door het heftige verhaal van Mia.