What do you think?
Rate this book
Blast #1-4
Blast
La edición definitiva de un cómic inolvidable
Polza Manzini es detenido como principal sospechoso de un asesinato. Obeso hasta la morbidez, ha pasado los últimos meses totalmente alcoholizado, vagabundeando y viviendo a salto de mata. ¿Cómo ha acabado en comisaría? Su historia es difícil de creer, pero empezó con una demoledora explosión mental que Polza llama el «blast».
Manu Larcenet (La carretera, Terapia de grupo) firmó en Blast su obra más personal. Un cómic inclasificable, desmesurado y vanguardista que presentamos ahora en una edición monumental. 'Un relato que ya forma parte del linaje de obras maestras mayores del noveno arte” Aurélia Vertaldi' - Le Figaro
Polza Manzini es detenido como principal sospechoso de un asesinato. Obeso hasta la morbidez, ha pasado los últimos meses totalmente alcoholizado, vagabundeando y viviendo a salto de mata. ¿Cómo ha acabado en comisaría? Su historia es difícil de creer, pero empezó con una demoledora explosión mental que Polza llama el «blast».
Manu Larcenet (La carretera, Terapia de grupo) firmó en Blast su obra más personal. Un cómic inclasificable, desmesurado y vanguardista que presentamos ahora en una edición monumental. 'Un relato que ya forma parte del linaje de obras maestras mayores del noveno arte” Aurélia Vertaldi' - Le Figaro
816 pages, Hardcover
First published October 27, 2017
12 people are currently reading
272 people want to read
About the author
Manu Larcenet
129 books437 followersManu Larcenet (full name: Emmanuel Larcenet) is a French comics writer and artist. He has been working with Fluide Glacial magazine since 1994 and with Spirou magazine since 1997.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 47 reviews
April 19, 2020
E' raro che una volta finito di leggere un libro mi metta poi a scrivere qualcosa.
La pigrizia, la voglia di passare ad altro, il fatto che tutto sommato io pensi che le mie parole, alla fine, interesseranno a pochi. Blast però due parole se le merita eccome: il titolo di questo autentico tour de force grafico/narrativo rispecchia alla perfezione l'effetto dirompente che ha avuto sul mio cuore e sulla mia mente, appena arrivato in fondo all'ultima pagina.
Polza Mancini comincia a raccontare le sue vicende, con dovizia di particolari, ai due attoniti poliziotti che sono stati incaricati di interrogarlo a seguito di ciò che è successo (o meglio, che lui avrebbe fatto) - non si sa esattamente cosa, ma sicuramente una brutta cosa - a una certa Carole: fin da subito il lettore comincia a chiedersi dove stia la realtà e dove la fantasia.
Blast è una storia di disperazione profonda, intensa, raccontata con la voce e gli occhi di un uomo che provoca ribrezzo fin dal suo aspetto fisico repellente. Un personaggio le cui tristi vicende di vita vissuta lo hanno portato a rifiutare la società, e le cui scelte lo hanno portato a trasformarsi egli stesso in un rifiuto umano, solitario, che vuole solo essere libero, stare a contatto con la natura e che solo con esseri umani deviati e spregevoli riesce ad avere qualche contatto che vada oltre un cenno di saluto. L'unica e immancabile compagna di viaggio, per Polza, è la bottiglia.
Le tavole di Larcenet sono a dir poco strabilianti, la grandezza della narrazione è già tutta nelle immagini: le parole non fanno altro che arricchire ulteriormente una storia che già pesa come un macigno appoggiato sul petto del lettore. Un'opera da leggere col groppo in gola, che comincia bene e finisce benissimo - o meglio comincia male e finisce malissimo - e che cresce di intensità tanto da giungere a lambire l'insostenibile, chiudendosi in maniera perfetta.
Blast è una delle cose più intense che io abbia mai letto.
La pigrizia, la voglia di passare ad altro, il fatto che tutto sommato io pensi che le mie parole, alla fine, interesseranno a pochi. Blast però due parole se le merita eccome: il titolo di questo autentico tour de force grafico/narrativo rispecchia alla perfezione l'effetto dirompente che ha avuto sul mio cuore e sulla mia mente, appena arrivato in fondo all'ultima pagina.
Polza Mancini comincia a raccontare le sue vicende, con dovizia di particolari, ai due attoniti poliziotti che sono stati incaricati di interrogarlo a seguito di ciò che è successo (o meglio, che lui avrebbe fatto) - non si sa esattamente cosa, ma sicuramente una brutta cosa - a una certa Carole: fin da subito il lettore comincia a chiedersi dove stia la realtà e dove la fantasia.
Blast è una storia di disperazione profonda, intensa, raccontata con la voce e gli occhi di un uomo che provoca ribrezzo fin dal suo aspetto fisico repellente. Un personaggio le cui tristi vicende di vita vissuta lo hanno portato a rifiutare la società, e le cui scelte lo hanno portato a trasformarsi egli stesso in un rifiuto umano, solitario, che vuole solo essere libero, stare a contatto con la natura e che solo con esseri umani deviati e spregevoli riesce ad avere qualche contatto che vada oltre un cenno di saluto. L'unica e immancabile compagna di viaggio, per Polza, è la bottiglia.
Le tavole di Larcenet sono a dir poco strabilianti, la grandezza della narrazione è già tutta nelle immagini: le parole non fanno altro che arricchire ulteriormente una storia che già pesa come un macigno appoggiato sul petto del lettore. Un'opera da leggere col groppo in gola, che comincia bene e finisce benissimo - o meglio comincia male e finisce malissimo - e che cresce di intensità tanto da giungere a lambire l'insostenibile, chiudendosi in maniera perfetta.
Blast è una delle cose più intense che io abbia mai letto.
Read
November 8, 2019*re-reading of the 2019 complete Italian Coconino edition. Still the leading candidate for the most impressive and significant artistic tour de force of the early 21st century comics.
September 26, 2023
Un lungo viaggio di quasi mille pagine, un viaggio nella mente di Polza, psicopatico, alcolizzato, poeta, visionario. Un viaggio nei bassifondi degli istinti umani, nei meandri dell'oscurità dell'animo umano.
A tratti l'ho invidiato, altre volte l'ho odiato, in altri momenti l'ho compatito e in altri ancora mi ha commosso.
Speriamo che i buddisti si siano sbagliati.
A tratti l'ho invidiato, altre volte l'ho odiato, in altri momenti l'ho compatito e in altri ancora mi ha commosso.
Speriamo che i buddisti si siano sbagliati.
July 31, 2021
A compellingly told, suggestively drawn story of an obsessive and violent quest for egolessness, propelled by the trauma of loss, humiliation, guilt, harm and mystical experience.
October 12, 2023
Można czytać "Blast" po prostu jak kryminał, w którym krok po kroku odkrywamy przebieg zdarzeń przekazywany przez oskarżonego tak, by stale utrzymywać ciekawość czytelnika i nie odsłaniać wszystkich kart aż do samego końca, ale mam wrażenie, że to zdecydowanie coś więcej; coś, co podnosi rangę dzieła Larceneta i pozwala umieścić go na półce z najlepszymi powieściami graficznymi wszech czasów.
Wiele tu depresyjnych motywów: szukanie ucieczki, próba pozbierania się po dotkliwych traumach, dążenie do spełnienia i momentów ekstazy, które objawiają się w formie doznawanych przez Polzę "blastów". Sporo w tej historii mroku, obrzydliwości, pogardy dla siebie samego, ale również jakichś prób wytłumaczenia bohatera i chęci przejścia z nim drogi, która być może nie usprawiedliwi w pełni zachowań, a jednak pozwoli choć trochę zrozumieć motywy działań. Podoba mi się przyjęta konwencja opowieści - subiektywna relacja przebiegu zdarzeń naznaczona indywidualną perspektywą bohatera karze podchodzić do niej z nieufnością. Czytelnik „Blasta” powinien być od początku podejrzliwy, co wynagrodzi mu końcówka, gdy okaże się, że policjanci znali istotne fakty, jakich w opowieści Manciniego nie było. Nie było, bo prawdopodobnie podczas momentów uniesienia ich sobie nie uświadamiał lub zadziałał mechanizm wyparcia. To z kolei niesie kluczowe pytanie o zagadnienie zbrodni i odpowiedzialności za nią. Intrygują również pozostali aktorzy tego przedstawienia. Praktycznie każdy z nich niesie swoją tajemnicę i nie jest tym, za kogo go początkowo bierzemy. Każdy skrywa mroczne oblicze, które niszczy pierwsze wrażenie i wizerunek sympatycznych odmieńców.
Towarzyszy temu fantastyczna oprawa graficzna - duszna, ciężka, operująca szarościami i grająca brzydotą, a jednocześnie w wielu momentach po prostu zachwycająca kompozycją grafik, zabawą światłocieniem, ujmująca szczególnie podczas prób uchwycenia niezwykłych krajobrazów czy wizerunków zwierząt. Dodatkowo momenty ekstazy zobrazowano kolorowymi rysunkami stworzonymi przez dzieci autora. Gdy dodamy do tego fakt, że całość w jakimś sensie wypływa z doświadczeń choroby dwubiegunowej – można się zastanowić ile z siebie umieścił Larcenet w tej absolutnie nieprzeciętnej historii
Wiele tu depresyjnych motywów: szukanie ucieczki, próba pozbierania się po dotkliwych traumach, dążenie do spełnienia i momentów ekstazy, które objawiają się w formie doznawanych przez Polzę "blastów". Sporo w tej historii mroku, obrzydliwości, pogardy dla siebie samego, ale również jakichś prób wytłumaczenia bohatera i chęci przejścia z nim drogi, która być może nie usprawiedliwi w pełni zachowań, a jednak pozwoli choć trochę zrozumieć motywy działań. Podoba mi się przyjęta konwencja opowieści - subiektywna relacja przebiegu zdarzeń naznaczona indywidualną perspektywą bohatera karze podchodzić do niej z nieufnością. Czytelnik „Blasta” powinien być od początku podejrzliwy, co wynagrodzi mu końcówka, gdy okaże się, że policjanci znali istotne fakty, jakich w opowieści Manciniego nie było. Nie było, bo prawdopodobnie podczas momentów uniesienia ich sobie nie uświadamiał lub zadziałał mechanizm wyparcia. To z kolei niesie kluczowe pytanie o zagadnienie zbrodni i odpowiedzialności za nią. Intrygują również pozostali aktorzy tego przedstawienia. Praktycznie każdy z nich niesie swoją tajemnicę i nie jest tym, za kogo go początkowo bierzemy. Każdy skrywa mroczne oblicze, które niszczy pierwsze wrażenie i wizerunek sympatycznych odmieńców.
Towarzyszy temu fantastyczna oprawa graficzna - duszna, ciężka, operująca szarościami i grająca brzydotą, a jednocześnie w wielu momentach po prostu zachwycająca kompozycją grafik, zabawą światłocieniem, ujmująca szczególnie podczas prób uchwycenia niezwykłych krajobrazów czy wizerunków zwierząt. Dodatkowo momenty ekstazy zobrazowano kolorowymi rysunkami stworzonymi przez dzieci autora. Gdy dodamy do tego fakt, że całość w jakimś sensie wypływa z doświadczeń choroby dwubiegunowej – można się zastanowić ile z siebie umieścił Larcenet w tej absolutnie nieprzeciętnej historii
March 9, 2025
Perquè, Polza? 💔
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 8, 2024
7/10
Possibly the darkest fictional story I have experienced in my life. Jesus, what the heck...
Tonally, a story full of poetic beauty and existential dread. Factually, a dive into the darkness of human nature, filled with physical violence and mental disfunction. This book more than any other deserves a CW as big as a house: murder and rape, more than once, as bad as it gets.
I am usually not a fan a first person narration, and indeed there were various moments along these 800 pages where I wished the protagonist would shut up. But a lot of it is silent contemplation of wide nature, which Larcenet depicts beautifully, and with fascination even in its ugliness, so I will not complain too much. The first person is ultimately a necessary choice, as the story is about and from a doubtful source. To me, this comic book speaks of the complexity of man. And the unreliability of narration is a key component of these creatures we call 'humans'.
One critic that can be moved to the work is perhaps the fact of postponing the 'Rashomon' effect too much towards the epilogue. It gives a sense of abrupt coup de thêatre, which some may find a bit of a cheap trick. But well, we cannot have everything.
I am always wary of what is passed as 'masterpiece' in modern French comics, and this one book indeed is far from the mind-blowing thing that I heard about from some. But it is a great accomplishment for the author. Especially art-wise, this is undeniably a visual tour-de-force, albeit slightly repetitive in its visual choices.
So, yeah, overall it's a pretty good comic book about some pretty bad shit.
Possibly the darkest fictional story I have experienced in my life. Jesus, what the heck...
Tonally, a story full of poetic beauty and existential dread. Factually, a dive into the darkness of human nature, filled with physical violence and mental disfunction. This book more than any other deserves a CW as big as a house: murder and rape, more than once, as bad as it gets.
I am usually not a fan a first person narration, and indeed there were various moments along these 800 pages where I wished the protagonist would shut up. But a lot of it is silent contemplation of wide nature, which Larcenet depicts beautifully, and with fascination even in its ugliness, so I will not complain too much. The first person is ultimately a necessary choice, as the story is about and from a doubtful source. To me, this comic book speaks of the complexity of man. And the unreliability of narration is a key component of these creatures we call 'humans'.
One critic that can be moved to the work is perhaps the fact of postponing the 'Rashomon' effect too much towards the epilogue. It gives a sense of abrupt coup de thêatre, which some may find a bit of a cheap trick. But well, we cannot have everything.
I am always wary of what is passed as 'masterpiece' in modern French comics, and this one book indeed is far from the mind-blowing thing that I heard about from some. But it is a great accomplishment for the author. Especially art-wise, this is undeniably a visual tour-de-force, albeit slightly repetitive in its visual choices.
So, yeah, overall it's a pretty good comic book about some pretty bad shit.
April 9, 2019
Una delle cose migliori mai lette nella mia vita. E non parlo solo di fumetti.
May 12, 2019
Un chef d'oeuvre de noirceur et de poésie.
August 12, 2025
Blast es una obra exigente, con varias capas de oscuridad y múltiples lecturas, por lo que se dificulta su reseña sin exponer aspectos que el lector merece descubrir por si mismo.
Blast es un viaje opresivo e insano que Manu Larcenet ofrece e impone al lector junto a su protagonista, Polza Mancini.
Polza, alcohólico, obeso y enfermo, comparte acción durante su travesía con una galería de extravagantes y ambiguos personajes, y relata su vida y excéntrica odisea, durante un interrogatorio policial. Nos encontramos ante un verdadero tour de force del que es imposible escapar, en el que Larcenet acomete contra la sociedad y la moralidad humana, mientras Polza intenta explicar porque le hizo lo que le hizo a Carole Oudinot y de que se tratan esos blasts que experimenta en determinadas circunstancias.
Artísticamente, un dibujo que a primera vista puede parecer descuidado o rápidamente esbozado, esconde un trazo firme, delicado y original, un imponente manejo del blanco y negro (grises) y una gran capacidad narrativa que, salpicado por eventuales explosiones de color, es complemento perfecto para generar esa atmósfera angustiante, incomoda y por momentos repugnante a la que se somete al lector (junto al protagonista), a lo largo de 800 paginas.
Una magnífica edición integral de Norma, para una obra maestra imprescindible del cómic europeo contemporáneo.
Blast es un viaje opresivo e insano que Manu Larcenet ofrece e impone al lector junto a su protagonista, Polza Mancini.
Polza, alcohólico, obeso y enfermo, comparte acción durante su travesía con una galería de extravagantes y ambiguos personajes, y relata su vida y excéntrica odisea, durante un interrogatorio policial. Nos encontramos ante un verdadero tour de force del que es imposible escapar, en el que Larcenet acomete contra la sociedad y la moralidad humana, mientras Polza intenta explicar porque le hizo lo que le hizo a Carole Oudinot y de que se tratan esos blasts que experimenta en determinadas circunstancias.
Artísticamente, un dibujo que a primera vista puede parecer descuidado o rápidamente esbozado, esconde un trazo firme, delicado y original, un imponente manejo del blanco y negro (grises) y una gran capacidad narrativa que, salpicado por eventuales explosiones de color, es complemento perfecto para generar esa atmósfera angustiante, incomoda y por momentos repugnante a la que se somete al lector (junto al protagonista), a lo largo de 800 paginas.
Una magnífica edición integral de Norma, para una obra maestra imprescindible del cómic europeo contemporáneo.
January 22, 2025
I haven't read anything this beautiful and intriguing in a while. then I looked up the author and saw it was the same guy who wrote 'Le combat ordinaire' which is also one of my favorites.
cannot recommend this one enough
cannot recommend this one enough
May 26, 2025
Un viaggio nella mente di un uomo che ha sofferto e che soffre ancora. Lo puoi odiare, amare, giustificare, ma alla fine in ogni caso lo comprenderai perché lui è in un certo senso ognuno di noi. Una storia disturbante ma talmente umana che sembra reale.
February 11, 2022
Mind-blowing.
May 8, 2025
Una obra tan buena como dura.
No apta para todos los públicos.
No apta para todos los públicos.
February 10, 2025
Ci sono opere le quali, una volta concluse, ti regalano un qualche cosa. Può essere un semplice appagamento per aver terminato una bella storia; un sorriso per aver accompagnato il protagonista / erore lungo il suo viaggio e così via.
Altre storie, al contrario, richiedono un pegno appena terminata la lettura (o visione).
Chiuso il pachidermico cartonato di Blast il senso di vuoto che ho provato è stato devastante.
In oltre 800 pagine, il protagonista Polza Mancini si e ci racconta la sua vita e il suo sguardo verso tutta una vicende che fin dalle prime pagine si intuisce non essere gradevole.
Inutile soffermarmi sulla trama, non avrebbe alcun senso intaccare la lettura e la poetica intrinseca nelle pagine a chi vorrà abbandonarsi tra di esse.
Discesa infernale, anti-mistica, violentemente concreta e reale, fatta di sporcizia, di lordume, di disgusto di Polza verso il mondo ma soprattutto verso se stesso.
“Disprezza il prossimo tuo come te stesso” cita Mancini durante il suo racconto. Un semplice estratto per avvertire i prossimi lettori su cosa gli aspetta se vorranno procedere.
Grasso, odio, annullamento di sé.
“Hai idea di quanto deve odiarsi un individuo per ridursi così?” .
Il disegno di Larcenet è pregevole, quasi completamente in un bianco e nero, pulito, in netto contrasto alle vicende che esse devono rappresentare. Qua e là l’autore cambia lo stile per dare più potenza alla narrazione ma anche qui sarebbe ingiusto verso un prossimo lettore.
Opera magna di un artista che conoscevo solo di fama e avvicinatomi ad esso durante l’anno appena concluso a seguito della trasposizione di “La strada” di Cormac McCarthy (non a caso altro immenso autore che della narrazione degli ultimi e degli scarti ne fatto poetica).
Non solo capolavoro della nona arte ma della letteratura tutta.
Altre storie, al contrario, richiedono un pegno appena terminata la lettura (o visione).
Chiuso il pachidermico cartonato di Blast il senso di vuoto che ho provato è stato devastante.
In oltre 800 pagine, il protagonista Polza Mancini si e ci racconta la sua vita e il suo sguardo verso tutta una vicende che fin dalle prime pagine si intuisce non essere gradevole.
Inutile soffermarmi sulla trama, non avrebbe alcun senso intaccare la lettura e la poetica intrinseca nelle pagine a chi vorrà abbandonarsi tra di esse.
Discesa infernale, anti-mistica, violentemente concreta e reale, fatta di sporcizia, di lordume, di disgusto di Polza verso il mondo ma soprattutto verso se stesso.
“Disprezza il prossimo tuo come te stesso” cita Mancini durante il suo racconto. Un semplice estratto per avvertire i prossimi lettori su cosa gli aspetta se vorranno procedere.
Grasso, odio, annullamento di sé.
“Hai idea di quanto deve odiarsi un individuo per ridursi così?” .
Il disegno di Larcenet è pregevole, quasi completamente in un bianco e nero, pulito, in netto contrasto alle vicende che esse devono rappresentare. Qua e là l’autore cambia lo stile per dare più potenza alla narrazione ma anche qui sarebbe ingiusto verso un prossimo lettore.
Opera magna di un artista che conoscevo solo di fama e avvicinatomi ad esso durante l’anno appena concluso a seguito della trasposizione di “La strada” di Cormac McCarthy (non a caso altro immenso autore che della narrazione degli ultimi e degli scarti ne fatto poetica).
Non solo capolavoro della nona arte ma della letteratura tutta.
June 22, 2022
800 pagine, tanto dura la discesa nell’abisso di Polza Mancini, scrittore obeso e tormentato che si lascia tutto alle spalle per vivere una vita di vagabondaggi, interrotta da periodici momenti di illuminazione (il “Blast”) durante i quali ritrova l’armonia con se stesso e il mondo. Ma chi è davvero Polza? Da dove vengono le sue allucinazioni? Un mistero che si svela a poco a poco, come in un thriller psicologico, accompagnando il lettore in un viaggio mozzafiato alle radici del Male. Altro capolavoro assoluto di Manu Larcenet in una stupenda edizione integrale da parte di Coconino Press
May 11, 2019
On comprend en ouvrant Blast que l'on ne tient pas une BD ordinaire dans les mains. Le dessin en noir et blanc traversé de Blast colorés est d'une puissance évocatrice rare, le coup de crayon stylisé, le héro obèse et repoussant, le papa au bec démesuré : le monde de Larcenet est sale, violent, traversé de fulgurances poétiques.
Blast transcende son support pour devenir plus qu'une BD, une expérience artistique unique.
Blast transcende son support pour devenir plus qu'une BD, une expérience artistique unique.
July 28, 2021
Šta je to što nas pokreće? Šta nas tera da pobegnemo od svakodnevnice težeći ka čistom hedonizmu? Da li je povratak prirodi zaista moguć? Dve strane iste priče, jedna surovo realna, druga surovo idealizovana. Ekspresionizam i hedonizam. Nije ni čudo što se autor odlučio za ova dva stila. Retko šta u savremenom dobu možemo okarakteristai kao remek-delo, ali ovaj strip zaslužuje taj epitet. Pet zvezdica je mala ocena.
July 21, 2025
Plot: 4,75
Characters: 4,25
Art: 4,5
Visual narrative: 5
Originality: 5
Total: 94%
Characters: 4,25
Art: 4,5
Visual narrative: 5
Originality: 5
Total: 94%
January 6, 2024
Часто, читаючи комікси в нас виникають асоціації з класичної літератури.
Це й не дивно, адже всі ми живемо в цій тісній інформаційній сфері, де течії і віяння перекочовують з одного жанру в інший.
Відчуття під час прочитання творіння Ману Ларценета схожі з читанням Кафки, схожі дуже сильно.
В центрі сюжету – людина з комплексами, котра вирішила піти від суспільства, стати ізгоєм.
Головний герой – письменник із зайвою вагою, якого звати Полза . Ім’я означає Помни Ленинские Заветы. Так, здається це буде гумористична річ, про те все виявляється абсолютно протилежним. Герой це глибоко травмована особистість, котра боїться світу і старається знайти своє місце серед дикої природи.
Важливу частину займають пошуки самого себе, сакралізація і символи. Насилля, вбивство і цінність життя, важкі умови, котрі ламають психіку і особистість.
Як і в Кафки важливий акцент поставлений на проблему взаємовідносин батька і сина.
Галюцинації і психологічні переживання, апофеозом яких є ”Бласт” – стан абсолютної гармонії і щастя грають в сюжеті ключову роль, але дізнатись що ж це таке насправді можна лише прочитавши всі чотири томи книги.
Графічне виконання це взагалі окрема тема. Про нього можна писати трактати. Художник використовує величезну кількість прийомів , такі як – колаж, виокремлеення яскравих і кольорових об’єктів на фоні чорно білого малюнка, психоделічні сцени, промальовані з скрупульозністю і хистом і навіть дитячі малюнки.
Кому буде цікавий даний графічний роман ?
Поціновувачам альтернативи, всім, хто шукай щось незвичне і вражаюче для себе. Комікс претендує бути саме тим твором, котрий показує , що комікс культура вміє дивувати серйозністю і трагізмом.
Це й не дивно, адже всі ми живемо в цій тісній інформаційній сфері, де течії і віяння перекочовують з одного жанру в інший.
Відчуття під час прочитання творіння Ману Ларценета схожі з читанням Кафки, схожі дуже сильно.
В центрі сюжету – людина з комплексами, котра вирішила піти від суспільства, стати ізгоєм.
Головний герой – письменник із зайвою вагою, якого звати Полза . Ім’я означає Помни Ленинские Заветы. Так, здається це буде гумористична річ, про те все виявляється абсолютно протилежним. Герой це глибоко травмована особистість, котра боїться світу і старається знайти своє місце серед дикої природи.
Важливу частину займають пошуки самого себе, сакралізація і символи. Насилля, вбивство і цінність життя, важкі умови, котрі ламають психіку і особистість.
Як і в Кафки важливий акцент поставлений на проблему взаємовідносин батька і сина.
Галюцинації і психологічні переживання, апофеозом яких є ”Бласт” – стан абсолютної гармонії і щастя грають в сюжеті ключову роль, але дізнатись що ж це таке насправді можна лише прочитавши всі чотири томи книги.
Графічне виконання це взагалі окрема тема. Про нього можна писати трактати. Художник використовує величезну кількість прийомів , такі як – колаж, виокремлеення яскравих і кольорових об’єктів на фоні чорно білого малюнка, психоделічні сцени, промальовані з скрупульозністю і хистом і навіть дитячі малюнки.
Кому буде цікавий даний графічний роман ?
Поціновувачам альтернативи, всім, хто шукай щось незвичне і вражаюче для себе. Комікс претендує бути саме тим твором, котрий показує , що комікс культура вміє дивувати серйозністю і трагізмом.
December 23, 2024
“Molto avvincente. Tocca temi come le difficoltà del vivere in una società, il ritiro sociale, i rapporti deteriorati con i genitori, la morte, la natura eccetera. È un thriller interessante con tanti ottimi spunti mi piace molto come è disegnato.” Questo è quanto avevo scritto dopo il primo libro, ma dopo aver finito tutta l'opera sono ancora più impressionato dalla bellezza di questo fumetto. Parla di come la verità abbia diverse facce e di come le parole non siano sufficienti a spiegare. È un fumetto che rompe il piano sequenza classico e fa viaggiare il lettore su più piani, cosa difficile con un libro, anche se personalmente credo sia fattibile e non come molti dicono impossibile. Stupendi i vari rimandi alla natura selvaggia e a rapanui come simbolo dell'uomo antico premodernizzazione
February 8, 2022
I read a lot of comics and manga but this is something different from everything I read, it took me a while to get used to the drawing but later admire the pages. Manu Larcenet has succeeding in creating an immensely intriguing, conflicted, and disquieting character in Polza Mancini. A story that can be both optimistic and horrifying, Blast is worth reading.
February 9, 2023
Non c'è molto che abbia voglia di dire su questa lettura, eletta da molti come uno dei fumetti più importanti dell'ultimo decennio. Per me è stata sicuramente una lettura traumatica: violenza fisica, violenza psicologica, ti fa percorrere le fila di una storia per poi scoprire che non è quello che sembra, è molto peggio.
January 31, 2025
Un gran bel pugno nello stomaco. Sono spesso tornato indietro nelle pagine per trovare le corrispondenze (o meglio le discordanze) di cui trarre specialmente alla fine del libro.
Non c'è stata una pagina che mi abbia fatto dubitare della bellezza di quest'opera
Quando qualcuno si muove, chi è immobile dirà che sta scappando
Non c'è posto per gente come lui
Non c'è stata una pagina che mi abbia fatto dubitare della bellezza di quest'opera
Quando qualcuno si muove, chi è immobile dirà che sta scappando
Non c'è posto per gente come lui
April 11, 2025
«Bisogna diffidare sempre di ciò che è scritto. Indipendentemente da quanto sia nobile, riflette sempre e solo la verità di chi impugna la penna.».
(1)
J'ai également eu mon... Blast .
Adieu !
(1) Pagina 635
J'ai également eu mon... Blast .
Adieu !
(1) Pagina 635
July 23, 2024
A BD with some manga storytelling touches, a tour de force (yes you will see this expression in many reviews) that defies any description.
Greatest graphic novel of the 2010's. I cannot belive this book has not been translated in english.
Greatest graphic novel of the 2010's. I cannot belive this book has not been translated in english.
January 6, 2025
In assoluto l'opera che più è in grado di riflettere la crudeltà di un mondo dove se ti ostini a chiederti quale sia il tuo posto finisci per lasciarti andare. Un viaggio nelle parti più oscure dell'animo umano.
October 14, 2019
love it so much
May 3, 2021
L'ultimo capitolo è semplicemente un colpo al cuore.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 47 reviews