Χαρτογράφηση

by Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη

ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Η ράχη της
μαμάς είναι ο χάρτης του
χωραφιού μας. Για κάθε
πέτρα που της έλεγε ο παππούς να
μετακινήσει όταν ήταν έξι, ένας
σπόνδυλός της άλλαζε θέση. Ελιόδεντρα
φύτρωσαν στα κόκκαλά της, αγριόχορτα
πύκνωσαν γύρω από τους μύες της. Όταν
κάποτε κολυμπούσα στη μήτρα, φύτρωσαν
αγριόχορτα πάνω μου - κι ας προσπάθησε να
με κρύψει.
Τώρα
η ρίζα του νεύρου της εξασθενεί.
Η ρίζα της ελιάς δυναμώνει.
Εγώ μαθαίνω να ξεχορταριάζω.
Κι ο παππούς
κοιτάζοντας το χωράφι
τη ρωτάει πώς τη λένε.

Genres: Poetry

48 pages, Paperback

First published November 25, 2024

About the author

Η Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Επίσης ολοκλήρωσε τη διετή φοίτηση δημιουργικής γραφής στο εργαστήρι «Tabula Rasa» καθώς και στο ιδρύμα «Τάκης Σινόπουλος». Προς το παρόν, ολοκληρώνει τις σπουδές της πάνω στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Κοινωνικές Νευροεπιστήμες και Κοινωνική Παιδαγωγική» του Παιδαγωγικού τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.
Αρθρογραφούσε στην τοπική εφημερίδα της Λέσβου «Εμπρός» και αρθρογραφεί στο τοπικό περιοδικό «Αντίλαλος της Βρίσας». Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες σελίδες, όπως 120lekseis.com, greekpoetics. Ένα διήγημά της κέρδισε στο διαγωνισμό της σελίδας 120lekseis.com και συμπεριλήφθηκε στο ηλεκτρονικό βιβλίο(e-book) που κυκλοφόρησε (Με κομμένη την ανάσα, Νοέμβριος 2015).
Κυκλοφορούν επίσης δύο έντυπα βιβλία στα οποία υπάρχει και από ένα διήγημά της (12 ερωτικά εγκλήματα αναζητούν δολοφόνο, εκδόσεις iwrite, Αθήνα, Ιούνιος 2016), (Κόκκινη κλωστή δεμένη στων παππούδων την ανέμη, εκδόσεις ινφογνώμων,Αθήνα, Νοέμβριος 2017) καθώς και το βιβλίο "Τα φτερά του κόκκορα" (εκδ. Αλεξάνδρεια, Ιούνιος 2018).

Reviews

[Sofia Silverchild · Rating 5 out of 5]

Εύκολες γέννες

Ξυπνάω
κι είναι Ιούλιος.
Τα γεράνια μπλέκονται στα σίδερα του κρεβατιού
και στα δάχτυλα των ποδιών μου
(έχουν ακόμα κάλλους από τις πουέντ).
Ανοίγω την πόρτα που βγάζει στην πίσω αυλή
και καταπίνω φως.
Δεν θυμάμαι αν χθες σχόλασα στις πέντε ή στις έξι.
Έχω ξεχάσει το επίθετό μου.
Το γάλα της μαμάς
ο άρτος της γιαγιάς
πάνω στις δαντέλες.

Μοιάζουν τα πρωινά με χρόνια ήρεμα
--σαν εύκολες γέννες--

κάθε φορά μεγαλώνω ξανά από την αρχή.



Η Αμαζόνα

Την έβλεπα να μεγαλώνει
και να γεμίζει σημάδια
--μετά κατάλαβα ότι είναι μεταδοτικά,
το κοινό αίμα κοινά πονάει--

Πρώτα,
η νεκρομαντεία.
Μάτια γυρισμένα στο θεό.

Έπειτα,
τα σπασμένα γυαλιά στον κόλπο.

Πριν από λίγο,
ο κομμένος μαστός.
Αμαζόνα εξ' ανάγκης.
Αγωνίστρια εξ' επιλογής.

Κάθε μέρα
σηκώνει το τόξο της
και φεύγει για δουλειά
σφυρίζοντας μελωδίες
όπως κανένας άλλος.