Hans Vijlbrief werd in januari 2022 staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat, belast met mijnbouw. Veruit het belangrijkste was het dossier Groningen dat, figuurlijk gesproken, in brand stond. Zestig jaar gaswinning en aardbevingen hadden zowel fysiek als mentaal grote schade veroorzaakt. De overheid had fout op fout gestapeld en leek niet in staat de Groningers recht te doen. In De Groningers hadden altijd gelijk geeft Vijlbrief weer hoe hij die problemen probeerde aan te pakken. Niet door achter zijn bureau te blijven zitten, maar door actief in gesprek te gaan met de mensen die last hadden en hebben van de gevolgen van de gaswinning. De Groningers hadden altijd gelijk gaat ook in op de strijd om de gaskraan te sluiten, terwijl Rusland op het Europese continent een oorlog start. Vijlbrief beschrijft de poging die hij onderneemt om na de parlementaire enquête de Groningers wél recht te doen. En de gevolgen die ‘Groningen’ heeft gehad voor zijn politieke opvattingen.
Hans Vijlbrief (1963) is Tweede Kamerlid voor D66. Hij was eerder onder meer thesaurier-generaal, voorzitter van de Eurowerkgroep, staatssecretaris van Financiën en staatssecretaris van Mijnbouw.
Boeiend boek over de laatste jaren die vooraf gingen aan het sluiten van de gaskraan in Groningen. Laat duidelijk zien dat Hans Vijlbrief in zijn tijd als staatssecretaris veel mooie dingen heeft bereikt, hoewel hij bij sommige quotes die hij zelf heeft uitgekozen wel heel goed uit de verf komt. Na een tijdje was ik de 'hierover later meer' ook wel zat. Voor de rest een mooi inkijkje in de harde wereld van ambtelijke Den Haag en de "zachte stem" (die term komt ook behoorlijk vaak terug) van de Groningers.
Interessant ooggetuigenverslag en extra interessant vanwege mijn eigen betrokkenheid in het dossier. Veel spelers heb ik van nabij meegemaakt. Vijlbrief niet. Zijn en mijn periode overlappen slechts een half jaar en in die tijd heb ik hem niet gezien. Onmiskenbaar heeft hij van alle bewindslieden het meeste voor Groningen betekent. Het is goed te lezen hoe hij tot zijn handelswijze is gekomen. Met hem was er duidelijk een andere koers. Een mooie inkijk in zijn keuken en in dat van het hele toenmalige kabinet. Een lezenswaardig boek dus. Wat minder ben ik gecharmeerd van de af en toe iets te prominente borstklopperij. Verder begon me de zin "..., maar hierover later meer" danig te vervelen.