Oersoep

by Bregje Hofstede

Iets wendde zich in mij, zoals je sommige pennen draait om de punt naar buiten te laten komen – en iets anders dan ikzelf kwam bij de opening van mijn mond en ogen, iets gruwelijks floepte naar buiten. Het krijste.
Godverdomme, riep het. Laat me eruit!

Wat als je haast per ongeluk door het vlies heen grijpt dat als een beschermlaagje om je leven heen ligt, en daar een wereld vindt die beangstigend is, maar die je naar zich toe zuigt?
Oersoep is een lyrische leeservaring die bij vlagen meer wegheeft van een trip dan een roman.
Via bevallingspijn, rugby, middeleeuwse mystici, en het innerlijke leven van een wortelkiem, onderzoekt Oersoep het verlangen naar zelfverlies in een onttoverde tijd.

geef me méér, meer en dieper er moet niets overblijven, snap je dat,
niets,
scheur me open desnoods, verkruimel me tussen je vingers, steek gaten in me zodat je overal bij kunt, elke porie vult met je adem en je stem, warm wil ik zijn en los

Genres: Fiction, Roman, Dutch Literature, Audiobook, Book Club, Literature, Contemporary

216 pages, Paperback

First published October 13, 2023

About the author

Bregje Hofstede (Ede, 1988) woont en werkt in Brussel, studeerde kunstgeschiedenis en Frans in Utrecht, Parijs en Berlijn, en sloot haar studie af met een onderzoeksmaster in 2012. De Hollands Maandblad aanmoedigingsbeurs werd haar in 2012/2013 toegekend voor haar korte verhalen en essays. Ze doceerde kunstgeschiedenis aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en werkt als redactrice.

Ze debuteerde in 2014 met de roman De hemel boven Parijs.

Reviews

[Marc Lamot · Rating 3 out of 5]

Third novel by the young Dutch writer, journalist, and activist Bregje Hofstade (born 1988). A deeply sensual yet deeply cerebral exploration of the struggle between body and mind. A bit too exhibitionistic for my taste, but original nonetheless. Not yet translated into English. Dutch review is below.

Mijn lectuur van dit boek begon niet onder een goed gesternte: zowel de cover als het binnenblad bevatten een paginagroot portret van de schrijfster. Dan denk ik altijd meteen: oei, kondigt dit een grote portie navelstaarderij aan? En ja hoor, al meteen krijgen we een heel intense scene voorgeschoteld van hoe de vertelster (de auteur zelf?) bevalt van een dochter, beschreven in geuren en kleuren, met een paar gore details, niks blijft ons bespaard. Dit kan bijna niet anders dan autobiografisch zijn.
Wat volgt zijn een lange brief aan een vroegere vriendin voor wie ze gevoelens had die ze onderdrukte, de beschrijving van hoe de komst van een kind de relatie met haar partner verandert en onder druk zet, en tenslotte weer een brief, nu aan die partner, met een nogal harde analyse van hun relatie en van zichzelf, maar dan weer duidelijk geschreven in een soort psychedelische roes.
Nu weet ik wel: er is altijd een verschil tussen auteur en hoofdpersonage, ook al is de roman geschreven in de ik-persoon en zit die tjokvol stream of consciousness. Maar in dit geval kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dit hoe dan ook sterk autobiografisch geladen is. En dan gaan mijn stekels omhoog: wat een exhibitionisme! Bah!

Maar als je dan kijkt naar de inhoud, en de vraag stelt waar dit nu eigenlijk over gaat, dan is er toch wel wat nuance geboden. Het hoofdpersonage (zonder naam) brengt op verschillende manieren haar intense worsteling aan met een van de klassieke dichotomieën in de filosofie en het menselijk bestaan, namelijk de ‘strijd’ tussen lichaam en geest, ofte tussen verlangen-lust en afstandelijke redelijkheid. Voortdurend gaat het over de opvallende tweestrijd tussen haar terughoudendheid om aangeraakt te worden en de extreme zinnelijkheid die haar overmeestert. Dat resulteert aan de ene kant in bijzonder zintuigelijk beschreven seksscènes, onder andere over hoe ze geniet van anale penetratie terwijl ze haar baby voedt (maar goed weet dat dit niet ‘hoort’), en dat is dan nog niet de meest gore scene. Het resulteert aan de andere kant ook in analyses van haar emoties en ervaringen die soms erg cerebraal aandoen, en dan weer treffende verbanden leggen met mystici zoals Hadewijch. De worsteling gaat dus voortdurend verschillende kanten uit, en dat is op zich wel erg goed gedaan. Dat wordt af en toe voorzichtig mee ondersteund door de typografie (met woorden die over de pagina buitelen), maar dat had niet gehoeven voor mij.

Ik sta dus een beetje in dubio bij deze roman. Ik erken zeker het schrijftalent van Hofstede (al staan er zeker ook erg ‘onnatuurlijke’ zinnen in dit boek), en de thematiek die ze aanboort is de moeite waard, maar dat intense exhibitionisme, daar heb ik toch wel wat moeite mee. Gemengd oordeel dus, maar laat ik haar toch maar het voordeel van de twijfel geven. (2.5 sterren)

[Guus van der Peet]

Ik had hier niet bijzonder hoge verwachtingen voor nadat ik December gewoon niet zo bijster interessant vond in plaats van empowering of onnodig vulgair. Maar ik ben blij om te rapporteren dat Oersoep dus wel degelijk de moeite waard is. Deze heel erg lichamelijke vorm van stream-of-consciousness, waarin gedetailleerde beschrijvingen van een bevalling worden verweven met jeugdherinneringen en niet al te burgerlijke vormen van seks, ligt Hofstede een stuk beter dan de seks-positieve Eyes Wide Shut-bombast waar ze eerder voor ging. En het zal ook meespelen dat alle boekjes van de Das Mag-maandreeks overkomen alsof ze in de week voor deadline zijn geschreven. Jammer dat dit verhaal uiteindelijk toch soms weer vervalt in uitgesponnen geautofictionaliseer waarvan ook Hofstede niet helemaal lijkt te weten waar het naartoe moet (ik vraag me sowieso wel eens af of Das Mag je roman alleen publiceert als je een bepaald quotum behaalt aan oneliners over de onbetrouwbaarheid van herinneringen of fictie). Maar die eerste helft is zo waanzinnig goed geschreven, en de veelvoud aan lichaamsholtes en -sappen zo efficiënt gebruikt, dat ik de zwakkere delen vrij makkelijk door de vingers kan zien.

[Myra Schmitz · Rating 5 out of 5]

Bizarre, maar wondermooie trip

[Lance Cauwenbergh · Rating 5 out of 5]

Misschien wel het allereerste boek dat ik me nog eens zie lezen

Prachtig, eerlijk,... voor aanvullende superlatieven laat ik dit verhaal nog even sidderen op een laag vuurtje.

Warme groet,
Lance

[Anne Bergsma · Rating 1 out of 5]

Dit werkje van Bregje Hofstede lijkt me geen onvergankelijk deel van ons litteraire erfgoed te gaan worden. Pompeus, zelfingenomen, vulgair, deze kwalificaties strijden wat mij betreft om voorrang. De vertelster, in wie de lezer die al wat meer van Hofstede las kenmerken van de schrijfster herkent, heeft het erg met zichzelf getroffen. Het idee met mateloosheid alles uit een toch wel wat banaal leven te moeten halen werkt nogal vermoeiend, althans op deze lezer. Hetzelfde geldt voor de exhibitionistische beschrijving van universele ervaringen en gebeurtenissen alsof ze strikt particulier zijn, voorbehouden aan de vertelster. En dan die onnozele afhankelijkheid van harddrugs om het leven in al zijn volheid te kunnen ervaren, het draagt bij aan de vermoeidheid van de lezer. Ik vrees dan ook dat dit boek, dat overigens zeer fraai vormgegeven is, wel eens de rage van najaar 2023 kan worden.

[Annadwolf · Rating 3 out of 5]

‘Taal is niet gemaakt voor die plek. Taal is een huiskat die met zijn bewegingen de muren, de meubels, de hoekjes traceert en niet weet dat er ook een buiten bestaat’ (38)

‘Tussen alle andere onbekende gezichten op het trainingsveld die avond sprong het jouwe eruit omdat het zo veel uitdrukkingen vertoonde dat het leek alsof je in je hoofd een modellenboek voor schilders aan het doornemen was, De Verbazing, De Vreugde, De Argwaan’ (69)

Eerste twee delen waren vier sterren waard 🌟

[Yusriyah · Rating 4 out of 5]

Mooi! Niet echt wat ik had verwacht, beetje gemengde gevoelens. Vooral heel eerlijk en bam alles op tafel, daar moest ik even aan wennen, tegelijk ging het daardoor wel echt leven en waren er hele hele mooie stukjes. Soms heel herkenbaar en soms raakte ik half geïrriteerd. Een soort haat liefde verhouding ? en vraagtekens. Wel een aanrader als je even in de war geschopt wil worden.

[Paula · Rating 4 out of 5]

Erg goed geschreven. Minder koortdroom en drugstrip dan ik dacht, ik had het gevoel alsof het pas net begon. Het mocht allemaal nog wel een dosis meer, losser en vrijer. De gemiddelde lezer vind dit waarschijnlijk al grof en ruimdenkend, maar ik vind dat het nog wel minder braaf en burgerlijk kan. Maar hoe dan ook: qua ritme zit Hofstede erg goed, qua vorm had het ook sterker gekund.

[Carmen Brouwer · Rating 4 out of 5]

Heb af en toe wel hele passages of bladzijden geskipt omdat me er op dat moment echt niet boeide om me voor te stellen om een wortelkiem te zijn die aan het sterven van de dorst is (kan opzich wel heel leuk zijn om een keer als mindfullnessoefening te doen). Ook is dit boek een overtuigde promotiepraat voor het ontdekken van je innerlijke “wereld” dmv een weekend lang te gaan zitten trippen met vreemden. Zeker geestverruimend maar ook een hele interessante hobby voor een hoofdpersoon die constant bang is om “gek” te worden - iets wat niet echt onwaarschijnlijk is wanneer je zo’n ceremonie ondergaat - maar goed; ik heb ook nog nooit de overtuiging gehad dat ik de hele wereld in me droeg dus ik weet ook niet helemaal wat ik zeg.

[Diederik · Rating 5 out of 5]

Heel intens, dit boek. Bregje laat alle controle los.
Ze baart niet enkel dit boek.
Wat een beleving, de geboorte van haar kind. Haar waaier aan emoties, die een inkijk geven aan hoe de zwangerschap abrupt wordt afgebroken door de bevalling.
Ik smelt weg als ze Hade een brief schrijft. ❤️
Ik moet eruit, ik moet eruit, IK MOET ERUIT en de geur van pizzasoep.
Warre en verliezen of toch niet. Jezus, Communiceer jij alleen per roman?
Ben jij de vrouw die een avontuurlijk leven wilde?
Bedankt Bregje, voor je gulle vrijgevige roman die smeekt om een onmiddellijke herlezing.

April 2024. Herlezing voor DasMag festival. Opnieuw 5*

Dus 10* 😜

[Jessica · Rating 3 out of 5]

Gelezen voor een prerelease boekenclub. Op de achterkant staat een quote waar ik me helemaal in kan vinden: 'Zo dicht op de huid dat ik me bijna schaamde om erbij te zijn maar er niets van wilde missen.'
Eerste 2 delen zijn erg mooi, daarna verloor de auteur mij een beetje. Het einde voelde wat afgeraffeld.

[Anne Luz · Rating 5 out of 5]

gekocht na het bezoeken van de expositie Good Mom, Bad Mom in Centraal Museum, een prachtig bezoek met mijn lieve mama. dit boek is krachtig, eng, herkenbaar, waar is de scheur, waar kan ik naar binnen kruipen, of naar buiten, ik weet niet welke kant op maar er moet nog iets zijn achter de muren van deze wereld en de huid van mijn lichaam

[klara · Rating 4 out of 5]

“het was alsof de toplaag wegviel, die plasticsoep van remmingen en klein verdriet en ergernis, rommel was het en daardoorheen schitterde de zee.”

het duurde even, maar uiteindelijk zag ik mezelf wel drijven in dit soepje. ook ik ben bodemloos en koppig en hongerig en ambitieus en geil en tegendraads, zoek redenen om me niet te verstoppen, om niet te doen alsof ik klein ben, terwijl ik stuntelig tegen het alledaagse aanloop.

[Marlies · Rating 4 out of 5]

Echt ontzettend van dit boek gesmuld. Vond het soms onsamenhangend maar vond het mooi dat het verband was dat het allemaal met het(zelfde) lichaam te maken had. (Gelezen voor de leesclub van Das Mag)

Ga ‘m zsm nog een keer lezen ❤️

[Wouter Zwemmer · Rating 4 out of 5]

Fris en rauw boek over hoe beschaving en volwassenheid ons weg doen bewegen van onze oorsprong, onze natuurlijkheid en oorspronkelijke verwondering over de wereld. En hoe kansloos het verlangen is om ernaar terug te keren. Hoezeer er een zekere mate van waanzin voor nodig is, misschien, om hiernaar te verlangen.

Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.

Hoofdpersoon woont met vriend, babydochter en hond drie jaar op het platteland in Frankrijk, in Autun, in de Bourgogne onder Dijon. Daar is het maandenlang donker en koud. De vriend wordt er depressief en hoofdpersoon, schrijfster, heeft last van writers block. “Het leven was simpel en elementair, maar ook onbarmhartig.” Ze keren terug naar Nederland en landen in een flat in Arnhem voor een kabbelend gezinsleven zonder rock’n’roll. In Nederland komt de klad in de relatie. “De pieken zijn hoog, maar af en toe zullen we ook heel ongelukkig zijn en ons allebei verlaten voelen door de ander. En dat maakt me bang, want bij elke ruzie waarin we het woord ‘bezoekregeling’ laten vallen, slijt er iets. Metaalmoeheid merk je pas op als het te laat is.” Hij heeft boze buien, maar zij realiseert zich dat zij daarvan de oorzaak is: “Als jij je hoofd tussen je schouders laat zakken en je handen tussen je knieën klemt door wat ik heb gedaan, dan zie ik mijn eigen hardheid, mijn eigen onverzadigbaarheid. De boeman ben ik, ik kan niet voor haar vluchten. Ik moet me omdraaien naar mezelf. Ik ben weliswaar beleefd en vaak ook zorgzaam, maar ik ben zelden helemaal van jou. Er blijft altijd een reserve, dat zeg je me met regelmaat, en wat ik dan eigenlijk opdiep uit die verborgen ruimtes, moet je vaak delen met de hele wereld. En dan spreek ik ook nog de wens uit om mijn lichaam te delen met een onbekende.”

Onbegrensd
Hoofdpersoon wil onbegrensd zijn. Wil zich één voelen met het al, met de oersoep. Volgens haar is ons gevoel van afgezonderd zijn van de rest van de wereld en van anderen een illusie, een hallucinatie. Zij wil versmelten met anderen. Daarvoor neemt ze deel aan waarschijnlijk ayahuasca-sessies, en doet ze aan heftige seks, omdat dat haar het meest heftige gevoel van versmelting met anderen en de rest van de werkelijkheid geeft. Uiteindelijk wil ze een open relatie om ook buiten de grenzen van haar relatie te treden. “Als ik ooit onze voordeur open en de trap op kom nadat ik bij een ander bent geweest, dan hoop ik dat ik iemand ben die niet probeert te functioneren als een in zichzelf gesloten systeem. Iemand die het zichzelf vergeeft dat ze niet is afgekaderd, maar rafelt, en soms in andere rafels verstrikt raakt. Als ik ooit de trap oploop nadat ik bij een ander ben geweest, hoop ik te voelen dat je me wilt, ook al ben ik veeleisend en scherp en heftig en zwijgzaam. Dat je me wilt, ook al praat ik het beste met mijn lijf, en heb ik soms ook in die taal iets te zeggen tegen een ander.”

Hij: beschadigd; zij: wild
Hij: “‘Wat vind je eigenlijk van me?’ vroeg je. ‘Ik zeg tegen mezelf: maar ze kookt altijd uitgebreid voor me, en ze komt schilderen als ik verhuis, en dat moet maar genoeg zijn. Maar soms moet ik het horen. Ik ben ook maar dat beschadigt kindje.’”
Zij: “Berewild neuken, schreef ik in mijn dagboek, twaalf was ik doen, twaalf, en dit was mijn fantasie. Niemand had het me verteld maar ik moet het hebben geraden, dat er een soort genot bestaat waarvan je wegsmelt als kaas uit de tosti van jullie twee verhitte lijven en dat de kaas juist dan het lekkerst smaakt als hij een beetje aanbrandt.”

Hoofdpersoon wil niet burgerlijk
“Voor haar verbergt elk object misschien wel een verrassing, dingen in elkaar, uit elkaar, dingen tegen elkaar slaan en dat ze soms een galmend geluid maken, raadselachtig, dan sla je ermee op de kop van je moeder dan maakt dat ook geluid.
Maar na een tijdje stopt het gevoel dat alles kan gebeuren en kun je gaan geloven dat je het allemaal begrepen hebt, en de enige taal waarin er nog wordt gesproken over ontdekkingen is die van de kansdichtheid, de normaalverdeling, het significante verschil van cijfers achter komma‘s, en als je hypothese typt maakt de spellingcontrole daar automatisch hypotheek van. En dat vond ik normaal.
En toch, gisteravond, toen het allemaal begon, toen ik klaar was met kijken hoe mensen om me heen theatraal aan het kotsen waren, en iedereen dus eindelijk zijn mond hield over energie en klankschalen op de kop getikt op Marktplaats en de egodood die hen zoveel had opgeleverd in hun carrière, en al dat geluid en het trommelen en kreunen wegviel, net als ik zelf, alsof het allemaal maar condens was dat van mijn venster werd geveerd, toen dacht ik: hèhè. Dit wist ik altijd al, en nu zie ik het eindelijk opnieuw.”

Taal
“Het lichaam is anders. Dat weet hoe het moet, tenminste, met hèm. Zelfs de eerste seks die meestal zo onbeholpen is, lukte, we wisten meteen de weg naar elkaar. (…) Na die eerste nacht dacht ik:
heb ik dan al die tijd in de verkeerde microfoon staan praten om uit te drukken?
Geen wonder dat niemand me verstond.”

Waanzin
“Ik was zo bang om gek te worden, vroeger. In de tijd dat ik je ontmoette vreesde ik telkens de controle te verliezen. Dan liep ik bijvoorbeeld weg uit de keuken omdat de messen me aankeken. Dan was ik bang te lijken op andere gekken in mijn familie, neuroten, psychoten en zelfmoordenaars aan wie ik elke dag probeerde niet te denken, zoals de neef van mijn vader.”
“Mijn familie zat vol met ongepantserde en ongeschikte mensen, bijzonder op onhandige manieren, kortom gek of bezig het te worden, en als ik ‘s nachts in de luwte van een slapende geliefde probeerde weg te kruipen en me voor elk overvliegend vliegtuig voorstelde wie er in zat en waar ze aan dachten en welk ondergoed te drogen en hoelang al, en of ze blikken wisselden en wat ze lazen en of ze zich in die ingeblikte lucht met elkaar verbonden voelden, en het zag ontstaan, een weefsel waar ik geen deel van uitmaakte maar dat leek te leven, dan was ik bang dat ik ook precies de verkeerde talenten had. Nu denk ik: alle normale mensen zijn knettergek. We hallucineren onze afscheidenheid.”

“Er zijn dingen die niemand van je kan overnemen, zoals kotsen of baren, en leven is er één van.”

Onbegrensd leven
“Ik doe mijn stinkende best om het te verbergen, ik praat weinig en glimlach veel, maar jij weet net zo goed als ik dat die stiltes niet echt voortkomen uit bescheidenheid. Eerder het omgekeerde. Ik heb iets te verbergen: de overtuiging dat ik groot ben, groter, groter dan bijna iedereen, iets bijzonders, iets vlammends, blauwwit brandend. Misschien ben ik het helemaal niet zelf, misschien ben ik alleen het kader, maar ik voel dat het er is.”

“Mijn lichaam weet hoe het leven moet, het is er een kanaal voor. Heel af en toe komt er sindsdien zelfs iets levens tot aan mijn vingertoppen, en landt op papier.
Ik zoek dat gevoel op met die ceremonies, maar dat is iets incidenteels, ik wil dat dichter bij me trekken. En ik denk dat seks voor mij de makkelijkste manier is. Misschien, als ik dat vrijmaak, ben ik zelf ook vrijer.
Altijd als ik met hulp - van paddo’s, wijn, wiet - het bit uit mijn eigen mond ruk, welt er een immense levenslust op. Lust, simpelweg.
Zou je het goed vinden, zou je het aandurven, als ik dat kraantje verder opendraai?”
Wat de hoofdpersoon bedoelt is dat ze een open relatie wil, ze wil seks hebben met andere mannen maar wel haar relatie behouden. “Kun je dit hebben, vraag je me vaak, als we neuken. Nu heb ik zin om het zelfde te vragen: kun jij dit van me hebben? En daardoor verschuift er iets.”

Schrijven
“Dat het vaak niet wil, met schrijven, komt doordat ik dan probeer te doen wat ik denk dat er hoort, in plaats van te voelen wat er is. En dat het vaak niet lukt met leven, komt op hetzelfde neer: denken dat ik het zelf niet in me heb, en om me heen kijken voor houvast en goede raad.”

Verwording
Oersoep is ook het relaas van de verwording van een relatie. In de allereerste scene baart hoofdpersoon haar eerste kind. Het is een opzienbarende scene die je dit als lezer als het ware vanuit de vrouw laat beleven. Zij denkt allerlei gedachten over haar en haar vriend terwijl die worden onderbroken door de weeën. De twee jonge ouders zijn in de zevende hemel met hun baby en elkaar. Ze hervinden gelijk de lust naar elkaar en naar het leven want ze willen alletwee zo snel mogelijk na de bevalling weer seks. Dit levert heftige scenes op omdat seks fysiek voor haar niet vaginaal kan, zo kort na de bevalling. Dus oraal en anaal, richting pijngrens, zelfs terwijl zij haar baby de borst geeft. Ze kunnen hun geluk niet op, zo lijkt het. In de rest van het verhaal groeien ze uit elkaar: hij wordt depressief, zij verdwijnt een poos en laat vriend en baby alleen; ze keren terug naar Nederland, naar een saai leven in een saaie flat; zijn zoekt uitwegen in drugs, drank en seks met andere mannen, hij wordt daar weer somber van… aan het eind van het verhaal zijn ze nog bij elkaar, maar je denkt: voor hoe lang nog?

Eind
Het eind van het boek is dat hoofdpersoon op het dak klimt omdat ze zich heeft ingesloten en via het dak probeert naar beneden te komen. Dat lukt niet. Het eind is open, je kunt denken dat ze terugkeert in haar huis door het raam. Je kunt ook denken dat ze helemaal loslaat en zich laat vallen, de andere zelfmoordenaars van haar familie achterna.

[Myrthe]

Dit boek neemt je mee in de innerlijke reis van het hoofdpersonage op een rauwe en vervreemdende manier. Het is een mooi poëtisch werk, niet alleen in taal maar ook in de vormgeving, dat gaat over moederschap, het lichaam, identiteit en verandering. Het leest makkelijk weg en is zeker een aanrader!!

[Francesca Birlogeanu · Rating 5 out of 5]

nog nooit zo een scary goed herkenbaar prachtig belichaamd LEVEND boek gelezen ik heb me oprecht nog nooit zo verbonden gevoeld met een schrijver dankjewel bregje hofstede om dit te schrijven. i cant stop thinking about it. life changed. danku • may the universe treat you kindly

[Laura Verhees · Rating 4 out of 5]

Hoe dit boek te omschrijven? Misschien zo: als een beetje een vies, maar wel (goed en) kunstig boek.

[Stephanne De Schryver · Rating 5 out of 5]

Bijwijlen confronterend herkenbaar, stilistisch sterk. Tot het dankwoord toe.

[Anna Krikke · Rating 5 out of 5]

Een boek wat je na een eerste hapje te hebben genomen alleen maar kan verslinden.

Het staat vol prachtige passages die ongelofelijk rauw en oprecht zijn, zo goed dat ik het niet kon laten iedereen in mijn buurt voor te lezen als ik weer eens overrompeld was.

[Fiep · Rating 4 out of 5]

Machtig krachtig en toch ook zacht geschreven. Wat kan het Nederlands mooi zijn.
4,5 sterren.

[Edin Dhiedt · Rating 4 out of 5]

‘jij bent het thuis waarin ik groei en ik hoop dat je je, als je van de schrik bekomen bent, kunt voorstellen dat deze zinnen ooit ook zoiets zullen zijn als de streepjes die we voor Essie trekken op de deur van de kast, om ons later te herinneren hoe klein ze was.’ 🤌

[Layla Cuypers · Rating 5 out of 5]

Wow, er is heel veel waar ik over wil praten. Ik denk niet dat ik ooit al zoiets heb gelezen. Gewaagd en gedurfd en ongeremd, rauw en existentieel, lijflijk en zinnelijk. Het is opwindend en tegelijkertijd soms een tikkeltje afstotelijk, verwerpelijk? Neen, dat is overdreven. Maar het schuurt wel tegen een interessant randje. Van dingen waar nooit over wordt gesproken of geschreven. Enkel gevoeld, misschien op een onbewaakt moment gevraagd maar dan weer toegedekt, een beetje vuil, verworpen (dan toch?).
Vijf sterren voor de durf, voor de intimiteit van de passages en de ruimte die ze schaamteloos grijpt om rechttoe rechtaan woorden te geven aan rauw verlangen en donkere driften. En misschien was dat tikkeltje voyeurisme ook wel wat olie op het vuur.

[Renée · Rating 2 out of 5]

I get it, hoor, choqueren, inzoomen op details tot het smerige ervan afdruipt en vulgair gedoe is niet doorsnee en dus wordt het door veel als artistiek gezien en tot meesterwerk verheven, maar ik vond dit gewoon een verschrikkelijk saai en ranzig boek. Het is dat ik hem voor een challenge las, anders had ik hem niet uitgelezen.

Bij abstracte schilderijen kan het gaan om de gevoelens die het bij de aanschouwer oproept. Mogelijk dat dat ook de insteek van dit boek was. Maar tenzij afkeer en het verlangen naar een ander boek meetelt, weet ik niet of het doeltreffend is geweest bij mij.

Eindeloos inzoomen op details komt het verhaal ook niet ten goede. Er is ook iets als “too much”. Ten eerste neemt het de kans tot verbeelding bij de lezer een beetje weg. De details zijn immers al helemaal beschreven. En ten tweede is het als of je met een camera op maximale zoom een heel landschap hebt geprobeerd vast te leggen, maar je alleen 1 struik in de kijker hebt gehad met daarin wormpjes en vliegjes en vogelpoep. Het grotere plaatje (het verhaal) verdwijnt door de focus op de onsmakelijke details.

Natuurlijk zit er zo nu en dan wel een mooie zinsnede of alinea in, als een gedichtje te midden van de oersoep, maar niet voldoende om tegen al het lelijke en ruwe op te boksen. Deze auteur kan zeker schrijven, daar de twee sterren voor. Maar dit boek…nee. Deze trip van bloed, slijm, postnatale anale seks, kots met stukjes paprika, natte slokdarm wanden, dode vriendinnen en een vrouw die zichzelf totaal kwijt is en daar allemaal esoterische gedachtes bij heeft, is niet aan mij besteed.

[Zoé Komkommer]

“De hitte die ik gevoeld had bleef, maar sluimerend. Werd een theelichtje onder onze vriendschap dat een prettige warmte gaf waar niemand zich aan brandde. Ik denk dat het jou simpelweg vleide dat ik een zwak voor je had. Dat je dat soort bevestiging heel lang had moeten ontberen en dat je er nu af en toe naar op zoek ging. Wat ik voor jou voelde was klein genoeg. Een bonsailiefde. Zorgvuldig gevoed, zorgvuldig bijgesnoeid, enkel gadegeslagen door mij, en zo was het goed. Ik zag er de schoonheid wel van in; ik hoefde verder niets en ik voelde me er ook niet schuldig over. Het was heel makkelijk om deze en mijn officiële, grote liefde voor Rolf naast elkaar te laten bestaan. Ik bewaarde hem zonder er ooit over te praten, zoals je een kastanje in je zak kunt dragen om af en toe te voelen hoe glad, hoe warm, hoe mooi diepbruin. Maar hij bevat de mogelijkheid van iets torenhoogs. Zelfs als je hem niet laat ontbotten: een kastanje is en blijft een opgevouwen boom.”

[Noek · Rating 3 out of 5]

Net 3 sterren voor mij, denk ik. Ik vond haar taalgebruik en vooral het middenstuk prachtig. Hoe ze spreekt over jezelf klein maken en het allerliefst verliezen in iets groots (en/of seks en/of een ander). En het stuk over Hade en ook het leven in Frankrijk.
Het begin en einde raakten mij minder en ik vond het gepik en gekut en gezaad een beetje irritant (leek misschien te erg te moeten shockeren?). Het boek was trouwens lang niet zo onsamenhangend als de meeste mensen zeggen.

[Chrétien Breukers · Rating 4 out of 5]

Erg sterke, maar (volgens mij) onevenwichtige roman. Ik had het laatste hoofdstuk graag naar voren gezien, - maar wie ben ik, etc. Hofstede kan erg goed schrijven en als ze de activist in zichzelf ook nog in haar taal iets meer loslaat (en iets dieper nadenkt over de structuur) kom ik de volgende keer tot vijf sterren.

[Thom · Rating 5 out of 5]

Het voelt alsof dit een waanzinnig boek is, maar ik kan het onvoldoende onder woorden brengen.

Update 9/11: Charlotte Remarque heeft een recensie geschreven waar ik mij in kan vinden > https://www.groene.nl/artikel/vanuit-...

[Madeline Van Eetvelde · Rating 5 out of 5]

Waarom las ik dit zo snel uit :-((

[TvdW · Rating 3 out of 5]

Gedurfd werk waarbij met name het experimentele eerste gedeelte en de lange brief (die an sich een sterk verhaal is) die deel twee vormt een plezier zijn om te lezen. Helaas lieten de personages me tegen het einde koud en had ik het gevoel dat de schrijfster wellicht te krampachtig probeerde de hoofdpersoon op vrijwel iedere pagina iets diepgaands of intelligents te laten zeggen of denken middels bijvoorbeeld een "Wist je dat..."-constructie.