Нечым гэтая кніга падобная да дзённіка, нечым — да падарожных нататак. Часам яна прыкідваецца нізкай вершаў і афарызмаў, а часам — зборнікам зусім кароткіх эсэ. “Папяровы голем” — лаканічныя і выразныя, злосныя і правакацыйныя, меланхалічныя і крытычныя тэксты Альгерда Бахарэвіча, напісаныя ў эміграцыі. Тое, што шматкроць гучала са сцэн розных гарадоў, на розных мовах, у інтэрв'ю заходнім мэдыя і ў размовах з замежнымі чытачамі. Тое, пра што аўтара рэдка пытаюцца па-беларуску.
Пісьменнік Бахарэвіч — пра гісторыю і літаратуру, творчасць і мову, пра лёс і экзыль, боль і любоў. Пра тое, чаму навучыўся і што зразумеў. Пра сябе і тых, хто побач. Пра наш час, пра сваю Беларусь, пра Захад і Усход, пра новы і стары свет.
Alhierd Baharevič is a Belarusian writer and translator. For his first book Практычны дапаможнік па руйнаваньні гарадоў (A practical tool for the destruction of cities) he received the Hlinjany Wjales, the independent book prize in Belarus. He is a winner of Belarusian literary prizes and participant of many international literary festivals. Bacharevic moved to Germany in 2007. In 2013 he returned to Minsk, where he lives now.
Мне заўсёды падабалася як піша Бахарэвіч. Мы працягваем прапрацоўваць траўмы 20-га. І гэтая кніга дапамагла мне пабачыць роднасны светапогляд досыць адзінокага і немаладога чалавека ў экзылі.
Часам думкі пана А. нагадваюць цыкл сУчаснікі Глобуса і ад таго становіцца сумна. Зашмат ў гэтым старэчага, пакрыўджанага на ўвесь свет, мармытання. А ў выніку атрымліваецца сапраўдная безвыходнасць. І дзяржава-імперыя-Левіяфан бесчалавечныя і чалавекі наўкола так сабе.
Але ёсць у кнізе і скразная тэма нашага перасоўнага тэатру ахвяраў, які здатны зацікавіць заходнюю публіку хіба сваёй бядой.
Дакладна ёсць пра што падумаць і з чым не пагадзіцца.
Папяровы Голем Бахарэвіча — гэта калі аўтар пераблытаў кнігу з твітарам. І калі б гэта ўсё, умоўны тві-карыстальнік, напісаў бы твітамі, яго б разнеслі ўшчэнт.
Апошнім часам Бахарэвіч мяне зусім не радуе. Не люблю такі жанр. Зборнік думак аб усім на свеце. Заўсёды лічыў, што такі жанр пасуе фэйсбуку, а не асобнай кніжцы. Можна было б дараваць, калі б тыя думкі былі вартыя. Але не. Такія думкі можна знайсьці на любой піўной папойцы, хаця, вядома, Бахарэвіч не дурань. Проста мне трэ было скарыстацца ягонай жа парадай, не дачытваць кнігу да канца, калі разумееш, што яны цябе не зменіць. На жаль, іншай кнігі ў цягніку не было.
Калі ласка, не датыкайцеся да гэтай кнігі, калі дагэтуль не прачыталі болей за 1-2 іншых твораў Бахарэвіча. А калі ўсё ж раскрылі яе, нічога не чакайце і дазвольце аўтару самому ўсё патлумачыць. Гэта старонка ў фэйсбуку, споведзь, дзёньнік і размова на кухні пад адной вокладкай. Гэтая кніга цудоўная і вусьцішная, такія ці вяльбуюць, ці ненавідзяць. Але складаецца ўражаньне, што якое б слова, ухвальнае ці пагардлівае, ты ў яе адрас ня кінуў, Пан А. ужо падрыхтаваў паміж радкоў адказ.
Заўсёды калі разважаў аб тым , якую звышздольнасць я хацеў бы мець, абіраў -- залезці камусьці ў галаву, пабачыць аб тым якім чынам і пра што кожны разважае. Альгерд гэтай кнігай , мне падаецца, даў мне такую магчымасць. Дзякуй яму за гэта. Не горшая галава. Было прыемна.