Einstæð móðir tveggja barna fær íbúð leigða á mjög góðum kjörum en kemst fljótlega að því að það er engin tilviljun. Húsið á sér afar sorglega sögu. Lögreglan er send heim til smákrimma og þar finnst fyrir tilviljun taska sem kann að varpa ljósi á margra ára gamalt mál – þegar ung stúlka hvarf úr garðskúr og sást aldrei aftur.
Ég læt sem ég sofi er fjórða og síðasta bókin um lögreglumennina Karó og Tý og réttarmeinafræðinginn Iðunni en serían hófst á Lok, lok og læs. Bækurnar hafa notið mikilla vinsælda og hlotið lof heima og erlendis.
Yrsa Sigurðardóttir is an Icelandic writer, of both crime-novels and children's fiction. She has been writing since 1998. Her début crime-novel "Last Rituals" published in the US in 2007, and the UK in January 2008 was translated into English by Bernard Scudder, and is book 1 of the Thóra Gudmundsdóttir series.
Yrsa Sigurðardóttir graduated from high-school in 1983, finished a B.Sc. in civil engineering from the University of Iceland in 1988 and M.Sc in the same field from Concordia University in Montreal in 1997.
Yrsa now works as a civil engineer for the company Fjarhitun, as well as being a writer.
In 2000 the Icelandic department of IBBY (International Board on Books for Young People) awarded Yrsa for her book Við viljum jólin í júlí (We Want Christmas in July).
Yrsa lives in the Reykjavík suburb of Seltjarnarnes. She is married with two children.
3,5-4 stjörnur! Markmið ársins er að lesa meira íslenskt! Vel skrifuð og spennandi en smá margt í gangi í lokin (held kannski að það sé eitthvað sem mögulega hefur verið í gangi í gegnum seinustu bækur og þess vegna smá out of my interest zone afþvi þetta er fyrsta bókin sem ég les með þessa rannsóknarlögreglu&samstarfsfólk en það var aðeins um þeirra sögu sem kemur umfjöllun um ofan á hitt).
Það sem Yrsa hefur fram yfir svo marga sakamálahöfunda er einstakur húmor og kaldhæðni sem hún nær að flétta inn í söguþráð og persónur. Eins endurspeglar hver og ein bók það sem helst er í gangi í samfélaginu. Í þessari bók eru foreldrar ekki að fylgjast með Tiktok deilingum barna sinna og það veldur smá ursla, fólk er að kaupa sér misheppnaðar eftirlíkingar á Temu og leigumarkaðurinn er í rugli svo eitthvað sé nefnt.
Skemmti mér stórvel með þessari og gott að fá loksins svör varðandi fjölskylduharmleik Týs. Hlakka til að hitta nýjar persónur í næstu sögu.
Þrátt fyrir allt hafði ég gaman að lestrinum. Líklega vegna þess að Yrsa skrifar vel. Nú er ég búinn að lesa bækur eftir Arnald, Ragnar og Yrsu sem snúast um lát barna. Ég er ekki hrifinn af þessu viðfangsefni þeirra. Hef ekki lesið eina bók frá Arnaldi síðan Vetrarhöllin kom út.
Er það merki um að allar aðrar hugmyndir eru búnar þegar kemur að þessu? Er þetta tabú sem höfundar verða að reyna sig við? Eða kannski bara eðlilegt umfjöllunarefni sem endurspeglar (og jafnvel dregur úr) ömurlega atburði, einstaklinga og aðstæður?
Í þessari bók er full mikið af erfiðleikum og nöturlegum upplifunum sögupersónanna. Plottið eða glæpirnir eru ekki endilega leystir heldur flæða fram játningar, án fyrirhafnar og án þess að sökudólgarnir standi frammi fyrir niðurstöðum rannsókna, rökvillna eða glöggskyggni rannsakenda.
Ég fatta ekki tengingu titilsins við söguna.
Annars væri gaman að sjá spin off um Karó. Hún er með ferskan bakgrunn miðað rannsóknarlögreglumenn í íslenskum krimmabókaflokkum síðustu áratuga sem eru að nálgast eftirlaun eða eru á miðjum aldri að berjast við hefðbundna norræna depurð.
Temná noc pro mě byla audioknihou, u které jsem měla problém přestat poslouchat. Oproti předchozímu dílu působí sevřeněji, intenzivněji a emocionálně silněji – příběh má jasný tah a postupně buduje napětí, které se opravdu vyplatí vydržet až do konce. Velmi dobře tu funguje kombinace psychologické roviny, temného tématu a osobních motivů vyšetřovatelů. Interpretace Kláry Cibulkové navíc atmosféru ještě umocňuje a dává příběhu klidný, ale mrazivý tón. Celkově jde o díl, který podle mě sérii Černý led důstojně uzavírá a patří k jejím nejsilnějším částem.
Ég var lengi að lesa þessa bók og það liðu stundum dagar milli þess sem ég tók hana upp. Þetta er einhvernveginn ekki bók sem heldur manni beinlínis við efnið og hún heldur manni ekki spenntum frá blaðsíðu til blaðsíðu. Þú getur lesið þetta sem einhverskonar afþreyingu með fléttu sem virkar alveg en það er samt enginn neisti hérna sem nær til manns, ekkert sérstaklega.
Með þeim betri bókum eftir Yrsu, hef fundist síðustu ár bækurnar vera að hraðri niðurleið en þessi vakti mikla lukku. Gat ekki lagt bókina frá mér, varð alltaf að lesa næsta kafla. Fannst gaman að sjá brauð slóðina sem Yrsa lagði fyrir lesendur svo hægt væri að reyna púsla sögunum saman og ráða fram ráðgátuna áður en hún kom í ljós.
Slappasta Yrsu bók sem ég hef lesið. Söguþráðurinn var ekki nógu spennandi og í lokin var mér alveg sama hver morðinginn var og hvað væri að gerast. Ég myndi allan daginn mæla frekar með "Sér grefur gröf" eða "Ég man þig" eftir Yrsu og sleppa þessari.
Ákaflega vandað allt, plott, persónur, ádeilan on the side. Yfirvegað, úthugsað, nákvæmt. Hélt það væri meira gore en mjög fegin að svo var ekki. Bjóst einhvernveginn samt við flugeldum sem aldrei komu, en solid engu að síður.
Yrsa je moje oblíbenkyně, ale některé její knihy jsou prostě lepší než ty druhé. Tato je takový průměr, byla jsem zklamána rozuzlením, na kterém si autorka nedala zrovna moc záležet. Ale jinak se četlo hezky a stále platí, že až vyjde její další kniha, určitě si jí zase přečtu.