Ένα μυθιστόρημα με φεμινιστική διάθεση που ακροβατεί μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας!
Γιαγιά, μάνα και κόρη, μια σύναξη μαγισσών στην ελληνική επαρχία. Φτιάχνουν μαγικά φίλτρα, ξόρκια, έχουν μυστικά σχέδια, αλλά κυρίως προσπαθούν να βρουν τον τέταρτο για μπιρίμπα. Δεν λατρεύουν τον Διάβολο, περισσότερο τον συμπαθούν σαν φίλο.
Μάγισσες που επικοινωνούν με φαντάσματα, αψηφούν τη βαρύτητα και εισβάλλουν σε όνειρα. Μάγισσες που έρχονται αντιμέτωπες με πνεύματα άτυχων, νεκρών κοριτσιών και πολεμάνε λυκανθρώπους της πατριαρχίας. Μάγισσες που έχουν για συντροφιά κουτσομπόλες αράχνες, έναν ποντικό που ακολουθεί το savoir vivre, ακόμα και τους τοίχους που έχουν αυτιά (αλλά και στόμα για να μεταφέρουν τις πληροφορίες καλύτερα). Μάγισσες μπερδεμένες από την ίδια τους τη μαγεία.
ΕΝΆΣ ΚΩΜΙΚΌΣ ΚΌΣΜΌΣ ΜΆΓΙΚΌΎ ΡΕΆΛΙΣΜΌΎ, ΣΕ ΜΙΆ ΚΆΘΗΜΕΡΙΝΌΤΗΤΆ ΜΕ ΠΆΡΆΜΎΘΗΤΙΚΗ ΤΆΣΗ. ΤΌ ΆΛΛΌΚΌΣΜΌ ΜΕΣΆ ΣΤΌ ΤΕΤΡΙΜΜΕΝΌ.
Γεννήθηκε το 1991. Σπούδασε Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία στα Ιωάννινα, Ψυχολογία στη Θεσσαλονίκη και έκανε μεταπτυχιακό πάνω στη θεραπεία των εξαρτήσεων. Είναι προσωποκεντρικός ψυχοθεραπευτής και εργάζεται ως ψυχολόγος.
Διηγήματά του έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευθεί σε βιβλία και περιοδικά. Ερευνητικά του άρθρα έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά.
Συλλογή διηγημάτων που (συν)έγραψε έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πηγή (UFOria, 2023). Χειραγωγείται εύκολα από γάτες.
Όμορφο μυθιστόρημα με μαγικό περιτύλιγμα (μια μαγεία που αντλεί τόσο από την παράδοση όσο και από την ποπ κουλτούρα, η οποία μάλλον παίρνει το πάνω χέρι) και έναν βαθιά φεμινιστικό πυρήνα. Διαδραματίζεται σε ανώνυμη πόλη της Βορείου Ελλάδας και περιστρέφεται γύρω από ένα σπιτικό με τρεις μάγισσες, που η καθεμιά εκπροσωπεί μια γενιά (παραπέμποντας ευθέως, όπως άλλωστε δηλώνεται και στο κείμενο, σε τριαδικές θεές τύπου Κόρη, Μητέρα, Γριά). Η πλοκή καταπιάνεται με την καθημερινότητα της μικρότερης, της Γεωργίας, αλλά και με προβλήματα που προκύπτουν σε άλλες γυναίκες της τοπικής κοινωνίας, καταλήγοντας σε μια ωραία κορύφωση και ένα ψείγμα υπόσχεσης για πρίκουελ (για την παλιότερη γνωριμία της γιαγιάς Τασίας με τη Χάιδω). Το χιούμορ είναι πανταχού παρόν και στην πλειοψηφία του πετυχημένο, ενώ αρκετές είναι και οι αναφορές στην ποπ κουλτούρα. Στα αρνητικά στοιχεία που εντόπισα, αφενός υπάρχει ο σχετικά ευθύβολος διδακτισμός (που ίσως οφείλεται και σε μια στόχευση σε μικρότερες ηλικίες;), και αφετέρου κάποια στοιχεία που έχουν να κάνουν κυρίως με την επιμέλεια του κειμένου: ενώ φαίνεται ότι ο συγγραφέας μπορεί να γράψει με πηγαίο και ρέοντα τρόπο, σε πολλά σημεία η γλώσσα είναι ξύλινη και επιστημονικοφανής, η φωνή του αφηγητή έχει εκφραστικά σκαμπανεβάσματα και οι φωνές των χαρακτήρων συχνά δεν συνάδουν ιδιαιτέρως με την εικόνα που έχουμε για αυτές (χαρακτηριστικό παράδειγμα η γιαγιά Τασία που ενίοτε χρησιμοποιεί ορολογία που ταιριάζει σε σύγχρονο βιβλίο ανθρωπιστικών επιστημών: είναι πολύ περίεργο να ακούς να βγαίνει από το στόμα της η έκφραση «η εαυτή της», μια έκφραση που ταιριάζει περισσότερο στην εγγονή Γεωργία - η οποία επίσης τη χρησιμοποιεί), ενώ υπάρχουν κάποιοι περίεργοι ρηματικοί τύποι που θεωρητικά μπορεί να είναι σωστοί, αλλά πρακτικά θυμίζουν συνταξιούχους φιλολόγους, όπως για παράδειγμα το «Η προσοχή της αποσπάτο». Τέλος, οι ελληνικές μεταφράσεις κάποιων όρων που έχουν καθιερωθεί με τη διεθνή τους μορφή, χτυπάνε άσχημα, όπως για παράδειγμα το παθητικό-επιθετικό για το Passive-aggressive. Εντέλει έχουμε ένα όμορφο πλην τραχύ έργο ευαισθητοποιημένου φεμινιστικού μαγικού ρεαλισμού που αποτελεί καλή πρώτη προσπάθεια και αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον, ιδιαιτέρως με τη σύμπραξη ενός στιβαρού επιμελητικού χεριού.
Μαγικός ρεαλισμός, χιούμορ και μια πραγματικότητα που χωράει κάθε παράξενο έρχεται να σε συνεπάρει σε αυτό το βιβλίο. Η γιαγιά , η κόρη και η εγγονή, τρεις χαρακτήρες βγαλμένοι από κάποιο λιγάκι πιο σκοτεινό παραμύθι της παιδικής σου ηλικίας, έρχονται για να σου μάθουν όλα όσα πρέπει να ξέρεις για τον μαγικό τους κόσμο. Ζώα που μιλάνε, ιπτάμενα σκουπόξυλα και βαρύγδουπα μηνύματα που περνάνε μέσω χιούμορ και σουρεαλιστικών καταστάσεων. Το μόνο σίγουρο; Θα γελάσεις και θα πάρεις το μάθημα σου. +1 σε όποιον αρέσει η μπιρίμπα. Υ.Γ Κατάλληλο και για μικρότερες ηλικίες.
ΥΠΈΡΟΧΟ!! Ένα πολύ φρέσκο και μαγικό βιβλίο που θέλεις να μην τελειώσει αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Οι σκέψεις και οι περιγραφές έχουν έναν ειλικρινή, ανθρώπινο ρεαλισμό και χαρακτήρα. Η μαγεία υπάρχει μπόλικη μαζί με χιούμορ. Είχα καιρό να ανακαλύψω ένα τόσο γλυκό διαμαντάκι και ελπίζω να το ανακαλύψουν πολλοί ακόμη και να το χαρούν τόσο όσο το χάρηκα και εγώ.
Απολαυστικό ανάγνωσμα! Πρόκειται για το απόλυτο πάντρεμα μαγείας και σύγχρονης καθημερινότητας, γραμμένο με υπέροχη ροή και φυσικότητα. Δεν το θεωρώ μαγικό ρεαλισμό αλλά καθαρή ιστορία φαντασίας, γιατί τα μάγια και τα υπερφυσικά φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στην ιστορία είναι απτά, αδιαμφισβήτητα, με μάρτυρες, αποδείξεις και συνέπειες που τα συνδέουν αβίαστα με τις καθημερινές στιγμές πριν και μετά από αυτά.
Κι επειδή ποτέ δεν είμαι απόλυτα ικανοποιημένη, έχω να υποδείξω κάποια λάθη (ή ίσως εσκεμμένες επιλογές) που με ξένισαν στη γραφή. -Η χρήση του "της εαυτή της" αντί "του εαυτού της" -Η έκφραση "βλεμματική επαφή" αντί "οπτική επαφή". (Το "βλεμματική επαφή" μου φέρνει στο μυαλό την επαφή μεταξύ βολβών ματιού και όχι βλεμμάτων... μπλιαχ.) -Η χρήση του "φροντιστική" που δεν είναι δόκιμο στα νέα ελληνικά (απ' όσο ξέρω).
Προφανώς και τα παραπάνω είναι δικές μου παραξενιές· το βιβλίο το συστήνω σε όλους ανεπιφύλακτα! (Εγώ κι άλλοι 10 κατασκευαστές πλυντηρ... εεε αναγνώστες, εννοώ.)
Οι «Μάγισσες» δεν πρόκειται για ένα ακόμη μπαρόκ και γεμάτο παραδόσεις βιβλίο, το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Σε μια ανώνυμη κωμόπολη της βόρειας Ελλάδας (Κομοτηνή γκούχου, γκούχου) τρεις γενιές μαγισσών, γιαγιά, μητέρα και κόρη (τα τρία πρόσωπα της Εκάτης), τρεις γενιές έμφυλων τραυμάτων και διεκδικήσεων, ζουν αδέσποτες, με τους άντρες να υφίστανται σαν ευχάριστη ηχώ από το παρελθόν ή κακοποιητικές συνιστώσες του σήμερα. Διαφορετικές, η κάθε μια με τη δική τους ιδιαίτερη προσωπικότητα, παλεύουν με τα τραύματα και τις ανασφάλειές τους, την καθημερινότητα αυτών και των γειτόνων τους, προσπαθώντας σαν άλλοι σαμάνοι να προστατέψουν την κοινότητα από τους υπερφυσικούς κινδύνους, μα κι απ’ τον ίδιο τον της εαυτό. Το μυθιστόρημα, αν και ρέπει περισσότερο προς την εφηβική λογοτεχνία, μπορεί να σταθεί αξιοπρεπώς απέναντι στο ενήλικο κοινό, που θα αναγνωρίσει πολλά στοιχεία της ελληνικής οικογένειας και πραγματικότητας. Τέλος, παρά τις αμήχανες στιγμές ή τα αφελή σημεία, χάρις την ενδοσκοπική του διάθεση, το εξαιρετικό χιούμορ, ενίοτε παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε, την ευρηματικότητα και τη φαντασία, στοιχεία που θυμίζουν τα έργα του Pratchett και του Gaiman, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ελληνικό Charmed, μια αλλόκοτη οικογένεια που όλοι θα θέλαμε να είμαστε μέλος της.
Το «Μάγισσες, Μεγαιρες, Στρίγγλες» είναι από αυτά τα βιβλία που σε κάνουν να νιώθεις τα πάντα: γελάς με τις ατάκες, συγκινείσαι με την τρυφερότητα, και μετά, ξαφνικά, νιώθεις ένα ρίγος – αυτό το ελαφρύ τρόμο που σε κρατά σε εγρήγορση. Σαν να διαβάζεις Stephen King, αλλά με μια πιο "ελληνική" προσέγγιση. Ο Πάνος Κεραμεύς έχει γράψει μια ιστορία με ζωντανούς χαρακτήρες, που είναι ανθρώπινη και αλλόκοτη ταυτόχρονα. Αν μπορούσα να βάλω παραπάνω από 5 αστέρια, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.