Ποσειδών

by Πάνος Δημάκης

Το Ιόνιο πέλαγος σείστηκε απ’ άκρη σ’ άκρη. Τα θαμμένα κεραμίδια της γης αγκαλιάστηκαν. Το ένα βυθίστηκε μες στα μπράτσα του άλλου. Μια πανάρχαια, πρωτόγονη αγάπη τα ωθούσε. Οι πέτρες έβγαλαν δόντια και δάγκωσαν τις διπλανές τους. Τα νύχια τους μάκρυναν αρπαχτικά και χώθηκαν βαθιά μέσα στις σάρκες. Έντεκα δευτερόλεπτα φιλήθηκαν οι πέτρες· δύο εραστές που είχαν καιρό να ιδωθούν και ρίχτηκαν με πάθος ο ένας στον άλλον. Μα ντρέπονταν μην τους δουν. Δεν ήθελαν κανέναν μάρτυρα σε αυτό το σφιχταγκάλιασμα κι έτσι κρύφτηκαν κάτω από το πάπλωμα της θάλασσας. Κάτω από τον βυθό συγκρούστηκαν οι πόθοι της αέναης κίνησης.

Ένα ταξίδι αυτογνωσίας προς την προσωπική Ιθάκη μας. Ένα αγωνιώδες φιλοσοφικό θρίλερ για τα ερωτήματα που απασχολούν τον κάθε άνθρωπο εδώ και χιλιετίες. Μια ιστορία αγάπης σε έναν κόσμο που γκρεμίζεται.

Το βιβλίο Ποσειδών είναι ένα μυθιστόρημα που μιλάει για το θείο και το ανθρώπινο. Ρίχνει φως στο πώς αντιλαμβανόμαστε το θεϊκό στοιχείο σε καταστάσεις κρίσης αλλά και ηρεμίας, στο πώς προσδιοριζόμαστε απέναντι στους ανθρώπους, αλλά και όσον αφορά τον εαυτό μας. Είναι ένα ταξίδι προς τη δική μας Ιθάκη, προς την αυτογνωσία. Έρωτας, ενσυναίσθηση, συμπόνια και συγχώρεση σε έναν κόσμο που καταρρέει.

320 pages, Paperback

Published October 9, 2024

About the author

Ο Πάνος Δημάκης κατάγεται από τα Βέρβενα, ένα ορεινό χωριό της Κυνουρίας στην Αρκαδία.
Από την Κάπα Εκδοτική κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Το Βερβενιώτικο Ιδίωμα» το 2018. Μια προσπάθεια συγκέντρωσης 2.700 λέξεων που συναντάμε στην παράδοση των Βερβένων Αρκαδίας.
Εργάστηκε στις Εκδόσεις Καζαντζάκη ως φιλόλογος και επιμελητής για δύο χρόνια. Ασχολήθηκε και με τη μετάφραση, μεταφράζοντας στην Αγγλική το βιβλίο του Ν.Καζαντζάκη “Καπετάν Μιχάλης”.
Ολοκλήρωσε ένα ετυμολογικό λεξικό της αγγλικής με ασκήσεις, που απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν να μάθουν λεξιλόγιο μέσω των ετυμολογικών ριζών των λέξεων, ώστε να μην το απομνημονεύουν στείρα και παπαγαλίστικα αλλά να το εσωτερικεύουν και να το κάνουν κτήμα τους.

Reviews

[Katerina Messi · Rating 3 out of 5]

Ένα ιδιαίτερο βιβλίο που βασιζεται σε φιλοσοφικές αναζητησεις σε σχεση με τον θάνατο και την ζωη , ζητηματα πιστης, θρησκειας και ηθικης. Μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση και πλοκη και βρηκα εξαιρετικα εξυπνο που καθε κεφαλαιο εχει για τιτλο ενα διαφορετικό προσωνύμιο του θεού Ποσειδωνα. Πετυχημενες περιγραφές του μοναδικού τοπίου της Ιθακης. Αυτο που μου έλειψε ειναι λιγο βαθύτερη αναλυση των βασικών προσωπων της ιστοριας. Δεν τους ενιωσα οσο θα ηθελα. Επισης, υπηρχε αρκετη επαναληψη όσον αφορα την συζήτηση γυρω απο την πίστη και τον Θεο.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 5 out of 5]

Στην Ιθάκη ένας καταστροφικός σεισμός δίνει την αφορμή να έρθουν κοντά οι επισκέπτες ενός μοναστηριού. Η ηγουμένη Πελαγία, η δόκιμη μοναχή Μελάνη, ο μυστηριώδης Άγης, ο Δημήτρης, ο Κομνηνος, η Ζωή με τον γιο της τον Αλέξανδρο αναγκάζονται να συνυπάρξουν.

Κάθε πρόσωπο καλείται να αποδεχτεί την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει και να αναμετρηθεί με τους φόβους και τα μυστικά του. Οι ώρες περνάνε βασανιστικά και η οδός προς την σωτηρία τους φαίνεται μακρινή. Οι προσωπικές τους εξομολογήσεις είναι το μέσο για να απαλύνουν από την ψυχή τα τραύματα και τα ανομολόγητα πάθη τους.

Το νέο μυθιστόρημα του Πάνου Δημάκη είναι ένα εκπληκτικό ψυχογράφημα που θέτει στο κέντρο της ιστορίας μία φυσική καταστροφή και τις μετέπειτα ερμηνείες που δίνουμε οι άνθρωποι σ’ ένα γεγονός. Ο σεισμός θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως ένα μήνυμα που μας δίνει ο Θεός για τα ανομήματά μας; Η εξομολόγηση μπορεί να μας σώσει;

Αυτό που ξεχώρισα και σε αυτό το βιβλίο του συγγραφέα είναι ότι ως άριστος γνώστης της Ελληνικής γλώσσας χρησιμοποίησε έξυπνους συμβολισμούς και οι περιγραφές του που είχαν σχέση με την φύση δόθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να συμβαδίζουν με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις που είχαν τα πρόσωπα της ιστορίας.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Ντίνα Βαρδάκα · Rating 3 out of 5]

Πέντε αστεράκια για τους εσωτερικούς μονολόγους και τις περιγραφές του νησιού δύο αστεράκια για τους πραγματικούς διαλόγους των ηρώων και την περιγραφή της κατάστασης που επικρατούσε. Η αλλαγή του ύφους της γραφής από το ψαγμενο και φιλοσοφικό στο τελείως πεζό ήταν αυτό που δεν μου άρεσε. Κατά τα άλλα είναι ένα βιβλίο που κυλάει γρήγορα και το σημαντικότερο σε κάνει να σταματήσεις σε κάποια σημεία και να ταυτιστείς με τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των ηρώων του.

[Mina Tsiknaki · Rating 4 out of 5]

3,5+/5 🌟 🌟 🌟 🌟
Ένα μυθιστόρημα που επικεντρώνεται ξεκάθαρα στον άνθρωπο. Στις προσδοκίες, στους φόβους, στην πίστη του. Πως ένα καταστροφικό φυσικό φαινόμενο και η προοπτική του θανάτου φέρνει το άτομο απέναντι σε όλα τα παραπάνω κάνοντας το πολλές φορές να αναθεωρήσει τη στάση του απέναντι στην ζωή. Το θρησκευτικό στοιχείο κυρίαρχο, σε μοναστήρι βρισκόμαστε άλλωστε. Ένα μοναστήρι που έγινε "φυσική" φυλακή, πίεσε τους χαρακτήρες, τους πλήγωσε, τους ξεγύμνωσε και τους απελευθέρωσε πιο καθαρούς, αλλαγμένους, να έχουν βρει ξανά ότι είχαν χάσει ή καταπιέσει.
Σε όλους μπορεί να βρείτε κάτι από όλους μας.
Όλα τα παραπάνω δοσμένα από τον συγγραφέα με εξαιρετική χρήση της γλώσσας, με συμβολισμούς και περιγραφές που ζωντανεύουν το κείμενο. Έχει ήχο, χρώμα, συναίσθημα. Κάποια στοιχεία ήταν λίγο προβλέψιμα αλλά ok, δεν είναι αστυνομικό ή μυστηρίου για να του στοιχησει αυτό.
Πρώτη επαφή με τον συγγραφέα και σίγουρα όχι η τελευταία.

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Σε λίγο ίσως πέθαιναν. Μπορεί να μην προλάβαιναν να τους σώσουν. Αυτό το άνοιγμα στον τοίχο ήταν τόσο πολύτιμο και ταυτόχρονα καταδικαστικό. Τους θύμιζε την ελευθερία που δεν μπορούσαν να αγγίξουν, γιατί κάθε βήμα προς εκείνη σήμαινε θάνατο. Θωρούσαν την ομορφιά του κόσμου, αλλά δεν είχαν σπάσει ακόμα τα δεσμά τους, δεσμά που είχαν οι ίδιοι αλυσοδέσει πάνω τους.[...]

[Giouli Tsakalou · Rating 4 out of 5]

Ελεύθερος τύπος - Γιούλη Τσακάλου
https://eleftherostypos.gr/politismos...

Το μυθιστόρημα Ποσειδών του Πάνου Δημάκη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, είναι μια βαθιά φιλοσοφική αφήγηση, που συνδυάζει την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης με το θείο και το υπερβατικό. Μέσα από τη μορφή του θεού Ποσειδώνα, ο συγγραφέας διερευνά την έννοια της αυτογνωσίας, του έρωτα, της συγχώρεσης και της ενσυναίσθησης, σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε κρίση και φθορά. Ο Δημάκης συνθέτει ένα έργο γεμάτο από ερωτήματα, με κεντρική ιδέα την αναζήτηση της Ιθάκης — αυτής της προσωπικής γης της ελευθερίας και της ολοκλήρωσης.
Η αφήγηση αναπτύσσεται με έναν αφαιρετικό τρόπο, όπου το θείο (και ιδιαίτερα η μορφή του Ποσειδώνα) εισχωρεί στην ανθρώπινη ψυχή και φανερώνει τους αγώνες του ατόμου απέναντι στην ίδια του την ύπαρξη, την ταυτότητα και τη θέση του στον κόσμο. Η προσπάθεια του κεντρικού ήρωα να βρει τη δική του Ιθάκη είναι εντυπωσιακά συνδεδεμένη με την προσωπική του αναγέννηση και με την ανάγκη για συμφιλίωση, τόσο με τον ίδιο τον εαυτό όσο και με τους άλλους.
Το βιβλίο είναι, ταυτόχρονα, μια ιστορία αγάπης και θλίψης, όπου ο ήρωας καλείται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του σε έναν κόσμο που «γκρεμίζεται». Αυτή η πτώση αφορά τη σχέση του με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και με τις θεϊκές δυνάμεις που, ενδεχομένως, καθορίζουν τις τύχες μας. Στο βάθος, αναδύεται η ανάγκη για συγχώρεση, για απελευθέρωση από τα δεσμά του παρελθόντος και για την ειρηνική συνύπαρξη του ανθρώπινου με το θεϊκό.
Η γλώσσα είναι γεμάτη από εντάσεις και αντιφάσεις: η σύγκρουση και η συνένωση των στοιχείων, η καταστροφή και η δημιουργία, οι πόθοι και η ντροπή είναι όλα δεμένα σε έναν σφιχτό χορό που οδηγεί στην αναζήτηση της αλήθειας και της ισορροπίας.
Η κύρια θεματολογία του βιβλίου αφορά τη σύνθεση του θεϊκού με το ανθρώπινο, της ενέργειας που διαπνέει τη φύση και τον άνθρωπο, την αναγκαιότητα της αυτογνωσίας και της εσωτερικής συμφιλίωσης. Ο Ποσειδώνας, ως αρχέτυπο της θάλασσας και των φυσικών δυνάμεων, υπογραμμίζει την αέναη αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα και καθοδήγηση σε έναν κόσμο αβεβαιότητας και ανατροπής.
Η έννοια της Ιθάκης, ως προορισμού και αυτογνωσίας, εμφανίζεται με έναν πιο φιλοσοφικό και υπαρξιακό χαρακτήρα. Ο ήρωας αναζητά την προσωπική του Ιθάκη, αλλά η διαδικασία αυτή δεν είναι απλώς μια πορεία προς έναν εξωτερικό στόχο — είναι μια αναγνώριση του εαυτού, μια συνειδητοποίηση της ανάγκης να αποδεχτούμε τη φθορά και την οδύνη της ζωής για να βρούμε την ειρήνη.
Αναδεικνύεται επίσης η ανάγκη για ενσυναίσθηση και συγχώρεση: η συγχώρεση για τις αμαρτίες του παρελθόντος, τόσο των άλλων όσο και των εαυτών μας. Το βιβλίο μας καλεί να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπινότητά μας και τα όριά της.
Το Ποσειδών του Πάνου Δημάκη είναι ένα βιβλίο που δεν προσφέρεται για γρήγορη ανάγνωση. Είναι ένα έργο απαιτητικό, γεμάτο από φιλοσοφικές ερωτήσεις και υπαρξιακές αναζητήσεις.
Αν σας αρέσουν τα βιβλία που εξερευνούν τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης και που συνδυάζουν το θεϊκό με το ανθρώπινο με έναν τρόπο τόσο ποιητικό όσο και φιλοσοφικό, το Ποσειδών είναι σίγουρα ένα βιβλίο που θα σας αγγίξει και θα σας προκαλέσει να αναρωτηθείτε για τον κόσμο γύρω σας και για την πορεία σας στη ζωή.

[Konstantina Eleftheriadi · Rating 2 out of 5]

Ειλικρινά μεγάλη πατάτα. Παρότι το στήσιμο ήταν ενδιαφέρον και οι χαρακτήρες είχαν δυναμική, πραγματικά με άφησαν άκρως απογοητευμένη.

Η εμμονή με τους δύο πιο βαρετούς χαρακτήρες στο όλο γκρουπ (την Νόρα/Μελανή και τον Δημήτρη) απλά ακατανόητη. Λες και δεν είναι ό,τι πιο πεζό να τα έχεις με έναν τύπο που παίζει μαζί σου. Σίγουρα θα μπορούσαμε να είχαμε ακούσει περισσότερα από την Ισμήνη, τον Κομνηνό, τη Ζωή, ακραία πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που όμως αφέθηκαν χωρίς ουσιαστική εξέλιξη. Ακόμα και η Ηγουμένη Πελαγία, παρά το “plot twist” με την εικόνα (που ποιος δεν το είδε να έρχεται από μακριά;) ανιαρή και χωρίς κάτι ουσιαστικό να προσφέρει στο κεντρικό θέμα εξερεύνησης, δηλ. τη σχέση μας με το θείο, τη σχέση του θείου με εμάς κτλ., πέρα από πολύ ρηχές ρήσεις που δεν αντικατόπτριζαν το βάθος της μεταφυσικής σχέσης ενός πιστού (και μάλιστα μιας μοναχής) με το θείο.

Μιλώντας για plot twist, το ένα πιο βεβιασμένο από το άλλο. Με τον Ματθαίο ως δολοφόνο του πατέρα της Ισμήνης, το άφησα να περάσει γιατί θεώρησα ότι ίσως κάτι παραπάνω μας πει για εκείνη ή το θείο σχέδιο για αυτήν ή την έλλειψη αυτού, τέλος πάντων, αλλά δε… Με τον Άγη-Παλαιοκώστα απλά γελοίο. Ευτυχώς αφιερώθηκαν μόνο λίγες σελίδες σε αυτό, γιατί ειλικρινά δεν άντεχα άλλο να διαβάζω. Ο δε θάνατος του παπά-Κρυσταλλή απλά με νευρίασε, καθώς ήταν ο μόνος συμπαθής χαρακτήρας που εξέφραζε κάποιες όντως πιο βαθιές και πρωτότυπες σκέψεις. Η αγάπη του για το μενίρ και αργότερα η συζήτηση με τον γέρο στο δρόμο για το μοναστήρι με συγκίνησαν, όπως επίσης η επιμονή του να βοηθήσει. Η Ρέα με τον Μάνο και τον Αποστόλη επίσης μια ευχάριστη παύση από το υπόλοιπο δράμα.

Ίσως επειδή έχουμε διαβάσει και κάποια φιλοσοφία και θεολογία, οι βαθυστόχαστες σκέψεις στις οποίες υποτίθεται ότι μας βάζει το βιβλίο πέρασαν και δεν ακούμπησαν, ή σε κάθε περίπτωση δεν μας είπαν κάτι καινούργιο. Το λεξιλόγιο ψαγμένο μεν, άβολο δε. Η «εκλεπτυσμένη» γλώσσα μου φάνηκε απλά επιτηδευμένη, καθώς έβγαινε από στόματα που απλά δεν είχαν λόγο να την χρησιμοποιούν. Όταν έχεις τόσους χαρακτήρες διαφορετικής ηλικίας, κοινωνικού, εκπαιδευτικού κτλ. background, δε γίνεται να εκφράζονται με σχεδόν τον ίδιο τρόπο. Ο Σεφέρης και ο Ελύτης δεν είναι αυτοί που είναι απλά επειδή ήξεραν δυο λέξεις παραπάνω, αλλά επειδή ήξεραν πότε, πού και γιατί να τις χρησιμοποιούν. Σε κάποια σημεία υπέρ-ανάλυσης σκέψεων και συναισθημάτων θέλω να υποπτευτώ παρέμβαση επιμελητή, όπως π.χ. στην αρχή, με την παντελώς βεβιασμένη περιγραφή και ονοματοδοσία των χαρακτήρων.

Δύο αστέρια γιατί ήταν ευκολό-διάβαστο και σε σημεία διασκεδαστικό.

[Bella Baxter · Rating 2 out of 5]

Μετά το εξαιρετικό"17 Κλωστές",
η συνάντησή μου με τον Πάνο Δημάκη επαναλήφθηκε μέσω του νέου του βιβλίου "Ο Ποσειδών ".
Η ιστορία μας μεταφέρει στην Ιθάκη, τον Οκτώβριο του 2024. Μέσα σε μόλις 21 ώρες, ένας καταστροφικός σεισμός 7,5 ρίχτερ ισοπεδώνει το νησί, φέρνοντας τους κατοίκους αντιμέτωπους με τον θάνατο και την απόλυτη καταστροφή. Μέσα στα χαλάσματα, οι ήρωες αναμετρώνται με τις αμαρτίες τους, την πίστη τους στο Θείο και την ανάγκη για συγχώρεση, καθώς προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Το μόνο κοινό που βρήκα στα δύο βιβλία είναι η άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας από τον συγγραφέα. Η πένα του παραμένει πλούσια, με ωραίες λέξεις και σωστή σύνταξη. Ωστόσο, οι χαρακτήρες εδώ μου φάνηκαν πολύ επιφανειακοί. Ο Δημάκης δεν "ξύνει" την επιφάνειά τους όσο θα έπρεπε για να δούμε το πραγματικό τους περιεχόμενο και τις βαθύτερες σκέψεις τους. Η "αφωνία" των χαρακτήρων δείχνει ότι ο συγγραφέας αναλώθηκε περισσότερο στο σκηνικό (τον σεισμό, την καταστροφή, την πλούσια γλώσσα) και ξέχασε να δώσει ψυχή στους ανθρώπους του. Δεν υπάρχει ένας ξεκάθαρος βασικός χαρακτήρας, αλλά ένα μωσαϊκό ανθρώπων , οι οποίοι όμως λειτουργούν περισσότερο ως σύμβολα παρά ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Η γραφή είναι πολύ απλή, θυμίζοντας έντονα best seller.Δεν υπάρχει κάτι που να σε προβληματίσει βαθιά, το βιβλίο κυλάει γρήγορα, προσφέροντας μια εύκολη ανάγνωση.
Νομίζω πως το βασικότερο πρόβλημα είναι η έλλειψη ταυτότητας. Δεν μπορείς να καθορίσεις αν πρόκειται για ιστορική μυθοπλασία, αστυνομικό, θρίλερ ή ρομαντικό δράμα. Αυτό το "όλα μαζί" μάλλον χαλάει τη συνταγή αντί να την ενισχύει.
Προτείνεται σε αναγνώστες που αναζητούν μια γρήγορη, κινηματογραφική αφήγηση με πλούσιο λεξιλόγιο, αλλά δεν έχουν μεγάλες απαιτήσεις για ψυχογραφική εμβάθυνση των ηρώων. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα σε ένα Σαββατοκύριακο, χωρίς όμως να αφήνει το αποτύπωμα που άφησαν οι «17 Κλωστές».
Βαθμολογία: 3 στα 5

[Nick Kalokasidis · Rating 4 out of 5]

I find a book unforgettable when I can connect and resonate with its characters, identify with their interests and struggles, and become so emotionally engaged in the plot that I don’t want to put it down. One such book is Poseidon, the latest release by the very talented Greek author Panos Dimakis.

The story follows nine individuals who experience a devastating earthquake followed by a tsunami, leaving them trapped in a temple. The earthquake causes significant loss of life on the island, and as the plot unfolds, we witness the characters’ struggles to free themselves from the debris. They also open up to one another, forming bonds, building trust, and learning to navigate this unexpected ordeal as a team.

What makes this book particularly unforgettable is Dimakis’s talent and depth as a writer. He seamlessly weaves philosophical, theological, and existential questions into the storyline, making the book far more than just an adventure about surviving a natural disaster. It challenges readers to reflect on life’s big questions while keeping them captivated by the characters’ journey.

[Doros Grigoropoulos · Rating 3 out of 5]

Όντως ένα φιλοσοφικό θρίλερ με πλοκή βασισμένη στον μεγάλο σεισμό της Ιθάκης του 1953. Με εξαίρεση αρκετές οφείλω να ομολογήσω αναταράξεις (με την καλή έννοια), το βιβλίο δεν μου είπε και πολλά. Σίγουρα δεν είμαι φαν του είδους αλλά και περί ορέξεως που λένε…άσε που ως γνωστός ανώμαλος αντί να διαβάσω τις “Δεκαεπτά κλωστές” του Δημάκη, επέλεξα το Ποσειδών. Το βιβλίο πάντως έχει μέσα του πολύ ταξίδι αυτογνωσίας, διαχρονικά πανανθρώπινα ερωτήματα απέναντι στο θείο αλλά και στον εαυτό μας. αλήθειες, ψέματα αλλά και έρωτα, συγχώρεση, ενσυναίσθηση και δυστυχώς για ‘μενα κλειστοφοβία. Και συνήθως σε ένα τέτοιο καθεστώς φόβου και μπροστά στο θάνατο, οι εξομολογήσεις παίρνουν την πιο ορίτζιναλ μορφή τους.

[Dimitris · Rating 5 out of 5]

Ένα πραγματικό λογοτεχνικό roller coaster που σε αφήνει με κομμένη την ανάσα! Στον «Ποσειδώνα», ο Πάνος Δημάκης παραδίδει ένα καθηλωτικό, σχεδόν κινηματογραφικό θρίλερ με συγκλονιστικό ρυθμό και τρομερή εσωτερική δομή. Το γεγονός ότι ολόκληρη η ιστορία εξελίσσεται μέσα σε μόλις 21 ώρες, με φόντο έναν καταστροφικό σεισμό στην Ιθάκη, αφαιρεί κάθε ίχνος περιττής φλυαρίας και προσφέρει μια εξαιρετικά ξεκούραστη και γρήγορη ανάγνωση. Οι χαρακτήρες, εγκλωβισμένοι σε ένα μοναστήρι, σε κρατούν σε μια συνεχή πνευματική διέγερση και αγωνία. Κάθε κεφάλαιο λειτουργεί σαν μια αντίστροφη μέτρηση που σε κάνει να ανυπομονείς να δεις ποιος θα επιβιώσει και ποιες μάσκες θα πέσουν. Από τα πιο ζωντανά βιβλία που έχω πιάσει στα χέρια μου!

[Reader · Rating 4 out of 5]

Το «Ποσειδών» είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει αγωνία, συγκίνηση και φιλοσοφικό προβληματισμό. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε μόλις 21 ώρες, μετά από έναν καταστροφικό σεισμό στην Ιθάκη, όπου μια ομάδα ανθρώπων εγκλωβίζεται σε ένα μοναστήρι. Η κρίσιμη αυτή δοκιμασία λειτουργεί ως αφορμή για να ξεδιπλωθούν οι χαρακτήρες, τα μυστικά και οι εσωτερικές τους συγκρούσεις.

Η γραφή του βιβλίου είναι απλή και ατμοσφαιρική ταυτόχρονα, με ζωντανές περιγραφές που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Παράλληλα, μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων αναδεικνύονται αξίες όπως η αλληλεγγύη, η συγχώρεση και η ελπίδα!

[E Stavrakakis · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο βιβλίο, δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου. Συνδιασμός θρίλερ και φιλοσοφίας, καλογραμμένοι χαρακτήρες. Είμαι σίγουρος ότι θα γίνει και τηλεοπτική σειρά όπως το επίσης υπέροχο 17 Κλωστές του ίδιου συγγραφέα.

[Lamprini · Rating 4 out of 5]

Λάτρεψα τον λόγο του βιβλίου! Φοβερές εκφράσεις. Σαν βιβλίο μου άρεσε πολύ από πολλές απόψεις. Οι πολλές απόψεις για τη θρησκεία, την κοινωνία και τον φόβο έκαναν το βιβλίο ακόμα πιο ενδιαφέρον. Είναι ένα βιβλίο που σε βάζει σε σκέψεις.

[Despina · Rating 3 out of 5]

What I thought would be a difficult book to get through was one of the most well writen pieces of literature I've read this year. The writing style, the story, the emotions, the raw depiction of human nature... All 317 pages of it were worth it!

[Antonios Linakis · Rating 5 out of 5]

Συναρπαστικό, καλογραμμένο, και διαβάζεται μονορούφι. Η ανάπτυξη των χαρακτήρων κι η εμβάνθυνση στον ψυχισμό τους απλά σε γοητεύει.
Εξαιρετικό ανάγνωσμα.

[Ευη Ρομποτση · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό! Υπέροχη σκιαγράφηση χαρακτήρων, ωραία πλοκή. Βάθος γραφής κ σκέψης. Κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος!

[DESPINA · Rating 2 out of 5]

1,5⭐️

[Joanna · Rating 4 out of 5]

ενδιαφέρουσα ιστορία και πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες.
επίσης αρκετά καλές ανατροπές