What do you think?
Rate this book
Dagboek van een krankzinnige
Op het binnenterrein van gesloten inrichting Ephyra wordt een hardloopwedstrijd georganiseerd. Als de patiënt met het startpistool aftelt, het wapen tegen zijn hoofd zet en zo publiekelijk zelfmoord pleegt, is dat het begin van een reeks bizarre en angstaanjagende gebeurtenissen.
Jonathan, een schizofreniepatiënt in Ephyra, vermoedt dat alles verband houdt met elkaar. Vastberaden gaat hij op onderzoek uit en doet een aantal duistere ontdekkingen, die een relatie lijken te hebben met de verboden afdeling. Is terugkeer naar huis eigenlijk wel mogelijk? Zijn hij en zijn vrienden veilig? Spant iedereen in de inrichting samen, of is er iets bovennatuurlijks dat iedereen aantast en langzaam tot waanzin drijft?
En bovenal, zijn waan en werkelijkheid wel uit elkaar te houden?
Jonathan, een schizofreniepatiënt in Ephyra, vermoedt dat alles verband houdt met elkaar. Vastberaden gaat hij op onderzoek uit en doet een aantal duistere ontdekkingen, die een relatie lijken te hebben met de verboden afdeling. Is terugkeer naar huis eigenlijk wel mogelijk? Zijn hij en zijn vrienden veilig? Spant iedereen in de inrichting samen, of is er iets bovennatuurlijks dat iedereen aantast en langzaam tot waanzin drijft?
En bovenal, zijn waan en werkelijkheid wel uit elkaar te houden?
- GenresHorror
356 pages, Paperback
Published October 1, 2024
1 person is currently reading
20 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
January 9, 2025
10- Dit is een van de beste Nederlandstalige genreboeken die ik ooit heb gelezen en ik weet nu al dat het aan het eind van het jaar op mijn 'top 10'-lijst terecht gaat komen. Chris Hoksbergen heeft zich met twee boeken onder zijn eigen naam wat mij betreft op de kaart gezet als een vernieuwende genre-auteur, die de mogelijkheden van taal wil benutten, zijn verhalen uitstekend opbouwt en zijn personages doorleefd weergeeft, maar vooral als schrijver die thematische diepgang weet aan te brengen in zijn verhalen. Misschien wordt het thema nog iets te schematisch uitgewerkt en zijn personages nog iets te makkelijk een op een te koppelen aan filosofische concepten of levenswijzen maar daar zal hij ongetwijfeld nog in groeien. Het is al bijzonder genoeg om in het Nederlandstalige genrelandschap een schrijver tegen te komen die echt iets te zeggen heeft. Als iemand het verdient met zijn boeken tot een groter publiek door te dringen is het deze auteur wel. Ik hoop daarom dat deze horrorroman door veel lezers zal worden opgepakt.
Jazeker, een horrorroman. Op de cover staat dan wel 'psychologische fantasy', maar dit is daadwerkelijk horror. Een deel psychologische horror, maar er zit ook een aspect van kosmische horror in (vooral omdat er wordt gespeeld met meerdere dimensies, en het gaat over de vraag of ons bestaan betekenis heeft of niet).
- Bij het lezen had ik voortdurend het gespannen gevoel onderin mijn buik dat ik heb bij het lezen van de beste horrorverhalen, waarbij je enorm graag verder wilt lezen, maar tegelijk ook bang bent voor wat je zult aantreffen op de volgende pagina's.
- het verhaal speelt zich af in een instelling die geïsoleerd raakt van de buitenwereld en waar mysterieuze zaken gebeuren ... De mentale toestand van de personages is wankel (bij Lovecraft verliezen personages hun verstand, hier hebben ze al last van wanen als het verhaal begint). Het werkt heel goed dat je als lezer de waarnemingen van de personages al niet kunt vertrouwen. Wat is er echt? Wat is waan? Zorgt hun ziekte ervoor dat ze de dreiging te laat opmerken, of zijn ze juist door hun aandoening in staat om te zien wat anderen niet willen geloven?
- er zitten beschrijvingen in van gruwelijke verschijningen en gebeurtenissen, die zo krachtig zijn weergegeven zodat ze op je netvlies blijven staan. Wat er bijvoorbeeld gebeurt met een personage als hij de sneeuw opstapt ... Brrr ... Een beschrijving als 'Haar mond scheurde onmogelijk ver open en drie rijen tanden werden zichtbaar, druipend van het zwarte teer. Toen knikte ze haar hoofd opzij, beet n zijn schedel en scheurde met een ruk zijn gezicht eraf...' vind je niet in een doorsnee fantasyroman. Maar deze beschrijvingen domineren niet het verhaal. De auteur weet ze zo te doseren dat de onderhuidse spanning (terror) de overhand blijft houden boven de afschuw (horror).
- Het slot is episch, apocalyptisch, maar refereert tegelijkertijd mooi terug aan het begin van het verhaal. Ook voor de lezer gaan werkelijkheid en interpretatie door elkaar lopen. Het aspect van de kosmische horror komt hier ook helemaal in tot uiting. Ik vind het enorm goed opgebouwd!
- De thematiek is ook die van een horrorverhaal, namelijk: hoe gaan wij mensen om met de zekerheid van de dood. We zullen allemaal eenmaal sterven - een zekerheid die zo vast staat als de niet te overbruggen ring van sneeuw rond de instelling waar het verhaal zich afspeelt. Verschillende personages lijken te staan voor manieren waarop mensen deze zekerheid het hoofd bieden. Er is er een die het ontkent en gewoon zijn eigen leven wil leiden - hij is aan het begin van het verhaal geestelijk gezond verklaard. Een ander is opgenomen omdat ze een nymfomane is. Zij staat voor het hedonisme: als ons bestaan ten einde komt, kunnen we er maar beter zoveel mogelijk van genieten zolang het duurt, ongeacht de consequenties. Het zoeken van zoveel mogelijk genot - 'laten wij eten en drinken, want morgen sterven wij'. Weer een ander reageert op de zekerheid van de dood met nihilisme, zelfs cynisme. Hij ontkent dat hijzelf betekenis heeft. Hij is opgenomen vanwege de ongeneeslijke waan waarin hij zichzelf ziet als reeds gestorven, ook al loopt hij rond. Sterker nog: hij heeft nooit bestaan en niemand anders heeft ooit bestaan. Het 'ik' is een illusie en er is alleen materie. En dan is er nog iemand die reageert met religieuze zekerheid. Hij klampt zich vast aan de boodschappen van engelen en de overtuiging dat hij een boodschap moet ontrafelen om zo de wereld te redden. In feite kent hij zichzelf zoveel betekenis toe dat de dood geen betekenis meer heeft. In de loop van het verhaal worden al deze benaderingen op de proef gesteld en blijken ze geen van allen afdoende. Het individu ziet zichzelf als betekenisvol en ziet zijn relaties en bezigheden als betekenisvol. De dood maakt daaraan een einde. Een interessant dilemma dat tot nadenken oproept, zonder dat de auteur komt met een oplossing. Zekerheid is immers onmogelijk. Zoals het goede horrorverhalen betaamt blijft er aan het einde van het verhaal voor de lezer ook nog enige ambiguïteit bestaan.
Mijn enige puntje van kritiek (naast de wat schematische verwerking van het thema) is dat de schrijver nog steeds duidelijk leunt op het Engels. Een paar keer wordt met 'het' verwezen naar mannelijke of vrouwelijke begrippen en er openen nog steeds deuren en ogen en verwijdden er blikken. Het Nederlands kent wederkerende werkwoorden en het woord 'zich' is echt niet vies. Maar goed, ik ben een beetje een kniesoor dat ik daarover struikel als de rest van het boek zo goed is.
Jazeker, een horrorroman. Op de cover staat dan wel 'psychologische fantasy', maar dit is daadwerkelijk horror. Een deel psychologische horror, maar er zit ook een aspect van kosmische horror in (vooral omdat er wordt gespeeld met meerdere dimensies, en het gaat over de vraag of ons bestaan betekenis heeft of niet).
- Bij het lezen had ik voortdurend het gespannen gevoel onderin mijn buik dat ik heb bij het lezen van de beste horrorverhalen, waarbij je enorm graag verder wilt lezen, maar tegelijk ook bang bent voor wat je zult aantreffen op de volgende pagina's.
- het verhaal speelt zich af in een instelling die geïsoleerd raakt van de buitenwereld en waar mysterieuze zaken gebeuren ... De mentale toestand van de personages is wankel (bij Lovecraft verliezen personages hun verstand, hier hebben ze al last van wanen als het verhaal begint). Het werkt heel goed dat je als lezer de waarnemingen van de personages al niet kunt vertrouwen. Wat is er echt? Wat is waan? Zorgt hun ziekte ervoor dat ze de dreiging te laat opmerken, of zijn ze juist door hun aandoening in staat om te zien wat anderen niet willen geloven?
- er zitten beschrijvingen in van gruwelijke verschijningen en gebeurtenissen, die zo krachtig zijn weergegeven zodat ze op je netvlies blijven staan. Wat er bijvoorbeeld gebeurt met een personage als hij de sneeuw opstapt ... Brrr ... Een beschrijving als 'Haar mond scheurde onmogelijk ver open en drie rijen tanden werden zichtbaar, druipend van het zwarte teer. Toen knikte ze haar hoofd opzij, beet n zijn schedel en scheurde met een ruk zijn gezicht eraf...' vind je niet in een doorsnee fantasyroman. Maar deze beschrijvingen domineren niet het verhaal. De auteur weet ze zo te doseren dat de onderhuidse spanning (terror) de overhand blijft houden boven de afschuw (horror).
- Het slot is episch, apocalyptisch, maar refereert tegelijkertijd mooi terug aan het begin van het verhaal. Ook voor de lezer gaan werkelijkheid en interpretatie door elkaar lopen. Het aspect van de kosmische horror komt hier ook helemaal in tot uiting. Ik vind het enorm goed opgebouwd!
- De thematiek is ook die van een horrorverhaal, namelijk: hoe gaan wij mensen om met de zekerheid van de dood. We zullen allemaal eenmaal sterven - een zekerheid die zo vast staat als de niet te overbruggen ring van sneeuw rond de instelling waar het verhaal zich afspeelt. Verschillende personages lijken te staan voor manieren waarop mensen deze zekerheid het hoofd bieden. Er is er een die het ontkent en gewoon zijn eigen leven wil leiden - hij is aan het begin van het verhaal geestelijk gezond verklaard. Een ander is opgenomen omdat ze een nymfomane is. Zij staat voor het hedonisme: als ons bestaan ten einde komt, kunnen we er maar beter zoveel mogelijk van genieten zolang het duurt, ongeacht de consequenties. Het zoeken van zoveel mogelijk genot - 'laten wij eten en drinken, want morgen sterven wij'. Weer een ander reageert op de zekerheid van de dood met nihilisme, zelfs cynisme. Hij ontkent dat hijzelf betekenis heeft. Hij is opgenomen vanwege de ongeneeslijke waan waarin hij zichzelf ziet als reeds gestorven, ook al loopt hij rond. Sterker nog: hij heeft nooit bestaan en niemand anders heeft ooit bestaan. Het 'ik' is een illusie en er is alleen materie. En dan is er nog iemand die reageert met religieuze zekerheid. Hij klampt zich vast aan de boodschappen van engelen en de overtuiging dat hij een boodschap moet ontrafelen om zo de wereld te redden. In feite kent hij zichzelf zoveel betekenis toe dat de dood geen betekenis meer heeft. In de loop van het verhaal worden al deze benaderingen op de proef gesteld en blijken ze geen van allen afdoende. Het individu ziet zichzelf als betekenisvol en ziet zijn relaties en bezigheden als betekenisvol. De dood maakt daaraan een einde. Een interessant dilemma dat tot nadenken oproept, zonder dat de auteur komt met een oplossing. Zekerheid is immers onmogelijk. Zoals het goede horrorverhalen betaamt blijft er aan het einde van het verhaal voor de lezer ook nog enige ambiguïteit bestaan.
Mijn enige puntje van kritiek (naast de wat schematische verwerking van het thema) is dat de schrijver nog steeds duidelijk leunt op het Engels. Een paar keer wordt met 'het' verwezen naar mannelijke of vrouwelijke begrippen en er openen nog steeds deuren en ogen en verwijdden er blikken. Het Nederlands kent wederkerende werkwoorden en het woord 'zich' is echt niet vies. Maar goed, ik ben een beetje een kniesoor dat ik daarover struikel als de rest van het boek zo goed is.
January 28, 2025
Wat een geweldig boek! Ik heb echt genoten van de bijzondere personages, me telkens afvragend wat echt is en wat niet echt is. Het verhaal zit erg goed in elkaar en ik ben een paar keer op het verkeerde been gezet toen ik dacht dat ik wist hoe het zat. Het einde is intrigerend, onvoorspelbaar en haast filosofisch. Een absolute aanrader voor wie echt originele fantasy wil lezen met horror en psychologische elementen.
Al vraag ik me wel af waar al die groene ogen nou vandaan komen...
Al vraag ik me wel af waar al die groene ogen nou vandaan komen...
February 3, 2025
‘Dagboek van een Krankzinnige’ van Chris Hoksbergen is geweldig. Niet alleen vanwege de macabere spanning, maar ook vanwege de gelaagdheid. Als er een canon komt van Nederlandstalige fanatsy, dan zal dit boek zeker niet ontbreken.
Voor mijn bespreking begint wil ik er op wijzen dat het een spannend, meeslepend en toegankelijk verhaal is om te lezen. De spanning wordt uitstekend opgebouwd en steeds weet de auteur zijn lezers te verassen..
Om te beginnen laat ‘Dagboek van een Krankzinnige’ zien dat de auteur een grote taalvaardigheid heeft. Dat blijkt uit de liederen en gedichten die in het boek voorkomen en de neologismen. De liederen zijn op rijm en voor mijn gevoel maakt de auteur daar op een geslaagde manier gebruik van assonantie. De neologismen zijn geslaagde samentrekkingen van twee woorden bijvoorbeeld nihilusie (nihil en illusie). Dit is een sterk motief in het verhaal.
En de personages zijn in een woord geweldig. Jonathan Voss, een jonge schizofreniepatiënt, is een zeer geslaagde protagonist in het verhaal. Zijn kwetsbaarheid en gedrevenheid maken hem tot een personage waar je als lezer van gaat houden. Daarnaast is Carl Roester (Roest) een perfecte tegenhanger van de jonge held. Qua uiterlijk en ideeën staan beiden tegenover elkaar en toch zijn ze vrienden. Een perfecte eenheid van tegenstellingen.
Daarnaast zijn er figuurlijk ook enkele passages die heel sterk de thematiek weergeven. Deze hebben te maken met vogels en zoals de auteur het onderwerp van zijn boek overtuigend en realistisch in deze symboliek weet te laten zien is geweldig.
Verder geeft de uitwerking van de thematiek verschillende interpretatiemogelijkheden. Er zijn tegenstellingen in het verhaal te vinden die ieder met behulp van het werk van verschillende filosofen een diepe analyse van het verhaal opleveren. Bijvoorbeeld met de filosofie van Heidegger zouden de thema’s authenticiteit – algemeenheid, wezen – onwezen nader bekeken kunnen worden. De eerste contradictie komt sterk aan bod. De patiënten hebben ieder een (bij)naam en naar het medisch personeel wordt steeds gerefereerd met witjassen of vragenvuurders.
En zo wordt ‘Dagboek van een Krankzinnige’ een canonwaardig boek. Door het beheerste gebruik van verschillende tegenstellingen, letterlijk en figuurlijk de thematiek te laten zien en de geweldige hoofdpersonages is dit boek in een woord geweldig!
Voor mijn bespreking begint wil ik er op wijzen dat het een spannend, meeslepend en toegankelijk verhaal is om te lezen. De spanning wordt uitstekend opgebouwd en steeds weet de auteur zijn lezers te verassen..
Om te beginnen laat ‘Dagboek van een Krankzinnige’ zien dat de auteur een grote taalvaardigheid heeft. Dat blijkt uit de liederen en gedichten die in het boek voorkomen en de neologismen. De liederen zijn op rijm en voor mijn gevoel maakt de auteur daar op een geslaagde manier gebruik van assonantie. De neologismen zijn geslaagde samentrekkingen van twee woorden bijvoorbeeld nihilusie (nihil en illusie). Dit is een sterk motief in het verhaal.
En de personages zijn in een woord geweldig. Jonathan Voss, een jonge schizofreniepatiënt, is een zeer geslaagde protagonist in het verhaal. Zijn kwetsbaarheid en gedrevenheid maken hem tot een personage waar je als lezer van gaat houden. Daarnaast is Carl Roester (Roest) een perfecte tegenhanger van de jonge held. Qua uiterlijk en ideeën staan beiden tegenover elkaar en toch zijn ze vrienden. Een perfecte eenheid van tegenstellingen.
Daarnaast zijn er figuurlijk ook enkele passages die heel sterk de thematiek weergeven. Deze hebben te maken met vogels en zoals de auteur het onderwerp van zijn boek overtuigend en realistisch in deze symboliek weet te laten zien is geweldig.
Verder geeft de uitwerking van de thematiek verschillende interpretatiemogelijkheden. Er zijn tegenstellingen in het verhaal te vinden die ieder met behulp van het werk van verschillende filosofen een diepe analyse van het verhaal opleveren. Bijvoorbeeld met de filosofie van Heidegger zouden de thema’s authenticiteit – algemeenheid, wezen – onwezen nader bekeken kunnen worden. De eerste contradictie komt sterk aan bod. De patiënten hebben ieder een (bij)naam en naar het medisch personeel wordt steeds gerefereerd met witjassen of vragenvuurders.
En zo wordt ‘Dagboek van een Krankzinnige’ een canonwaardig boek. Door het beheerste gebruik van verschillende tegenstellingen, letterlijk en figuurlijk de thematiek te laten zien en de geweldige hoofdpersonages is dit boek in een woord geweldig!
December 5, 2024
‘Dagboek van een krankzinnige’ speelt zich af op een gesloten inrichting. Echt een boek voor mij, want ik vind het heel interessant om over personages met een psychische aandoening te lezen en zo’n plek is natuurlijk heel geschikt voor een verhaal met een bovennatuurlijk tintje. Tijdens het lezen vraag je je constant af in hoeverre je de waarnemingen van de hoofdpersoon kan vertrouwen, wat het verhaal net dat beetje extra geeft.
De auteur is erin geslaagd om sterke personages neer te zetten. Ze leden allemaal aan iets anders, maar het was duidelijk dat ze met een reden in die inrichting zaten. Ik vond ze stuk voor stuk overtuigend overkomen, zelfs al zijn ze zo volslagen anders dan de mensen die ik ken. Dit vond ik heel knap gedaan, want het kan niet anders dan dat hier heel veel inlevingsvermogen voor nodig was.
Het verhaal is – zoals de titel al doet vermoeden – een dagboekverslag. De chaos in Jona’s hoofd werd goed naar papier vertaald. Het gevaar van zo’n verslag is dat het verhaal wat statisch wordt, dat het te veel als een beschrijving voelt, maar dat was bij dit boek zeker niet het geval. Het bracht je heel dicht bij het personage, waardoor de vragen die hem bezighielden, jou ook gingen bezighouden. Het is duidelijk dat er iets niet pluis is op de instelling, maar is dat echt zo, of is dat Jona’s verbeelding? Ik was bang dat het verhaal een ietwat voorspelbaar einde zou kennen, zoals je vaak bij dergelijke verhalen ziet, maar dat was gelukkig niet zo. De auteur wist me meermaals te verrassen – en choqueren. Het boek bevat een paar heftige scènes en is dus niet weggelegd voor tere zieltjes. Mij kon het wel bekoren, deze eerste kennismaking met het werk van deze auteur was zeker niet verkeerd!
De auteur is erin geslaagd om sterke personages neer te zetten. Ze leden allemaal aan iets anders, maar het was duidelijk dat ze met een reden in die inrichting zaten. Ik vond ze stuk voor stuk overtuigend overkomen, zelfs al zijn ze zo volslagen anders dan de mensen die ik ken. Dit vond ik heel knap gedaan, want het kan niet anders dan dat hier heel veel inlevingsvermogen voor nodig was.
Het verhaal is – zoals de titel al doet vermoeden – een dagboekverslag. De chaos in Jona’s hoofd werd goed naar papier vertaald. Het gevaar van zo’n verslag is dat het verhaal wat statisch wordt, dat het te veel als een beschrijving voelt, maar dat was bij dit boek zeker niet het geval. Het bracht je heel dicht bij het personage, waardoor de vragen die hem bezighielden, jou ook gingen bezighouden. Het is duidelijk dat er iets niet pluis is op de instelling, maar is dat echt zo, of is dat Jona’s verbeelding? Ik was bang dat het verhaal een ietwat voorspelbaar einde zou kennen, zoals je vaak bij dergelijke verhalen ziet, maar dat was gelukkig niet zo. De auteur wist me meermaals te verrassen – en choqueren. Het boek bevat een paar heftige scènes en is dus niet weggelegd voor tere zieltjes. Mij kon het wel bekoren, deze eerste kennismaking met het werk van deze auteur was zeker niet verkeerd!
January 28, 2025
Knap geslaagd hoe Chris een spannend verhaal weet neer te zetten door de ogen van iemand met een psychiatrische ziekte. Daar moet je als schrijver lijkt me veel inlevingsvermogen en kennis voor hebben. Als lezer ben je continu aan het twijfelen wat nu werkelijkheid is of de waarneming van een psychiatrisch patiënt. Personages zijn stuk voor stuk verschillend en komen goed uit de verf. Taalgebruik is origineel en vlot. Je leest zo door dit boek heen. Het einde zag ik niet aankomen, vond ik origineel, spannend en maakte het verhaal letterlijk rond! Het begin is beetje inkomen, omdat je gelijk met de personages wordt meegesleurd en het wat stroef voelt omdat je ze nog niet kent, maar geef het een aantal hoofdstukjes de tijd... en je wordt onderdeel van het verhaal!
January 31, 2025
Ik was niet voorbereid op dít. Krankzinnig? Ja, maar niet deze leuke springerige dialogen, de wrange intermezzo’s, de horror en de… nee, zelf lezen, ik zeg niks meer.
March 20, 2025
Wederom een zeer geslaagd boek van deze auteur. Spannend van begin tot eind, maar ook met humor. Personages die helemaal tot leven komen. En weer met een geweldige onverwachte twist!
March 21, 2025
Kom er niet doorheen, halverwege gestopt.
June 10, 2025
heel cool!
August 10, 2025
Vreemd boek. Wel vermakelijk, maar niet helemaal mijn ding.
December 5, 2025
Eerste helft van het boek was echt doorspartelen, dan werd het plots heel goed maar het einde was eerder teleurstellend
March 4, 2025
Bijzondere personages, soms moeilijk te doorgronden wat echt is en wat niet echt is daarom soms verwarrend en moeilijker om er doorheen te komen
Displaying 1 - 12 of 12 reviews