What do you think?
Rate this book
Kobiety Romanowów #1
Wnuczka Fabergé
Historia upadku carskiej Rosji.
Wielkie miłości i wielkie rozczarowania.
Upalny sierpień 1902 roku. Do Petersburga przybywa młoda ukraińska szlachcianka Irina Dumina. Uwiedziona przez księcia, wyrzucona z domu przez rodzinę, usiłuje odnaleźć ojca swojego dziecka. Trafia do szpitala dla samotnych matek, prowadzonego przez siostrę Annę, gdzie rodzi córeczkę, która umiera.
W tym samym czasie Rosja czeka na wymarzonego carewicza. Carska para ma już bowiem cztery córki. Jednak zamiast radosnych wieści, ukazuje się oficjalny komunikat, że żona Mikołaja II poroniła. W rzeczywistości caryca rodzi nie jedną lecz dwie dziewczynki, co powoduje uruchomienie ciągu nieprawdopodobnych wydarzeń.
Porywająca historia, pełna tajemnic i namiętności, której bohaterkami są przede wszystkim silne kobiety.
Wielkie miłości i wielkie rozczarowania.
Upalny sierpień 1902 roku. Do Petersburga przybywa młoda ukraińska szlachcianka Irina Dumina. Uwiedziona przez księcia, wyrzucona z domu przez rodzinę, usiłuje odnaleźć ojca swojego dziecka. Trafia do szpitala dla samotnych matek, prowadzonego przez siostrę Annę, gdzie rodzi córeczkę, która umiera.
W tym samym czasie Rosja czeka na wymarzonego carewicza. Carska para ma już bowiem cztery córki. Jednak zamiast radosnych wieści, ukazuje się oficjalny komunikat, że żona Mikołaja II poroniła. W rzeczywistości caryca rodzi nie jedną lecz dwie dziewczynki, co powoduje uruchomienie ciągu nieprawdopodobnych wydarzeń.
Porywająca historia, pełna tajemnic i namiętności, której bohaterkami są przede wszystkim silne kobiety.
400 pages, Paperback
First published January 14, 2025
6 people are currently reading
138 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
January 15, 2025
Przy okazji lektury najnowszej powieści Moniki Raspen przejrzałam cały Internet podziwiając prace, które wyszły z pracowni słynnego jubilera – Piotra Fabergé. To są prawdziwe cudeńka! Można się autentycznie zakochać! Podobnie jak w tej kunsztownie wydanej powieści „Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów”. Oczywiście, że przyciąga oko swoją okładką, ale podobnie jak biżuteryjne jajka, skrywa w sobie niespodziankę na wagę pełnych artyzmu precjozów wykonanych ze złota i szlachetnych kamieni.
"Tu każdy kogoś stracił i nikt nie mógł wziąć ślubu z miłości!"
Monika Raspen maluje niezwykle poruszający i barwny obraz życia carskiej rodziny na początku XX wieku. To historia pełna kontrastów, dramatów i emocji, które przenikają każdą stronę książki, ukazując złożoność świata, w którym kobiety były zarówno podporą imperium, jak i ofiarami jego bezlitosnych zasad.
Autorka prowadzi nas przez mroczne korytarze pałacowych intryg, gdzie na każdym kroku czai się hipokryzja i obłuda. Poznajemy kobiety Romanowów jako postacie pełne pasji, ale i tragicznych rozterek. Ciężar presji społecznej, by urodzić dziedzica, przewija się niczym nić przez całą opowieść, ukazując, jak wielką cenę musiały płacić za swoje pochodzenie. Szczególnie poruszająca jest historia żony cara, której życie zostało zdominowane przez oczekiwanie na syna, oraz losy bliźniaczek, których narodziny wywołały falę rodzinnych sekretów i kłamstw.
W centrum tej narracji znajduje się także Piotr Fabergé – artysta, którego pasja do tworzenia dzieł sztuki była zarówno ucieczką od rzeczywistości, jak i wyrazem jego głębokiej tęsknoty za carycą-wdową. Relacja między tym dwojgiem, subtelna i platoniczna, stanowi jeden z najpiękniejszych wątków powieści, a zarazem odzwierciedlenie siły miłości, która nie zawsze wymaga spełnienia.
Pisarka znakomicie oddaje również napięcia społeczne, które tliły się pod powierzchnią tego „bajecznie bogatego” świata arystokracji. Kontrasty między przepychem dworu a skrajną biedą ludu są uderzające, a narastające pretensje i wrogość pomiędzy klasami społecznymi budują niepokojącą atmosferę nadciągającej katastrofy. Przez pryzmat wizji carycy-wdowy o upadku Romanowów Autorka delikatnie zapowiada nieuchronny kres tej epoki, pozostawiając czytelnika w zadumie nad ironią historii.
Ponownie zachwycił mnie bogaty i pełen szczegółów styl autorki. Niemal czułam chłód pałacowych murów, zapach perfum arystokratek czy zgiełk ulic Sankt Petersburga. Jednak mnogość nazwisk i wzajemnych powiązań między bohaterami wymaga od czytelnika skupienia, by w pełni docenić tę misternie skonstruowaną narrację.
Historia ta, pełna kontrastów – o sile i kruchości kobiet, miłości i rozpaczy, blaskach i cieniach życia w cieniu korony – poruszyła mnie do głębi, dzięki niezwykłej wrażliwości Autorki w ukazaniu dramatów kryjących się za fasadą carskiego przepychu i jej rzetelności w oddaniu realiów historycznych. Tej powieści się nie czyta, ją się chłonie, przeżywa i zachowuje w sercu na długo.
"Tu każdy kogoś stracił i nikt nie mógł wziąć ślubu z miłości!"
Monika Raspen maluje niezwykle poruszający i barwny obraz życia carskiej rodziny na początku XX wieku. To historia pełna kontrastów, dramatów i emocji, które przenikają każdą stronę książki, ukazując złożoność świata, w którym kobiety były zarówno podporą imperium, jak i ofiarami jego bezlitosnych zasad.
Autorka prowadzi nas przez mroczne korytarze pałacowych intryg, gdzie na każdym kroku czai się hipokryzja i obłuda. Poznajemy kobiety Romanowów jako postacie pełne pasji, ale i tragicznych rozterek. Ciężar presji społecznej, by urodzić dziedzica, przewija się niczym nić przez całą opowieść, ukazując, jak wielką cenę musiały płacić za swoje pochodzenie. Szczególnie poruszająca jest historia żony cara, której życie zostało zdominowane przez oczekiwanie na syna, oraz losy bliźniaczek, których narodziny wywołały falę rodzinnych sekretów i kłamstw.
W centrum tej narracji znajduje się także Piotr Fabergé – artysta, którego pasja do tworzenia dzieł sztuki była zarówno ucieczką od rzeczywistości, jak i wyrazem jego głębokiej tęsknoty za carycą-wdową. Relacja między tym dwojgiem, subtelna i platoniczna, stanowi jeden z najpiękniejszych wątków powieści, a zarazem odzwierciedlenie siły miłości, która nie zawsze wymaga spełnienia.
Pisarka znakomicie oddaje również napięcia społeczne, które tliły się pod powierzchnią tego „bajecznie bogatego” świata arystokracji. Kontrasty między przepychem dworu a skrajną biedą ludu są uderzające, a narastające pretensje i wrogość pomiędzy klasami społecznymi budują niepokojącą atmosferę nadciągającej katastrofy. Przez pryzmat wizji carycy-wdowy o upadku Romanowów Autorka delikatnie zapowiada nieuchronny kres tej epoki, pozostawiając czytelnika w zadumie nad ironią historii.
Ponownie zachwycił mnie bogaty i pełen szczegółów styl autorki. Niemal czułam chłód pałacowych murów, zapach perfum arystokratek czy zgiełk ulic Sankt Petersburga. Jednak mnogość nazwisk i wzajemnych powiązań między bohaterami wymaga od czytelnika skupienia, by w pełni docenić tę misternie skonstruowaną narrację.
Historia ta, pełna kontrastów – o sile i kruchości kobiet, miłości i rozpaczy, blaskach i cieniach życia w cieniu korony – poruszyła mnie do głębi, dzięki niezwykłej wrażliwości Autorki w ukazaniu dramatów kryjących się za fasadą carskiego przepychu i jej rzetelności w oddaniu realiów historycznych. Tej powieści się nie czyta, ją się chłonie, przeżywa i zachowuje w sercu na długo.
February 7, 2026
Kiedy czytasz opis z tyłu książki i myślisz sobie „o, ta historia mogłaby mi się spodobać”.
I w zasadzie chcesz żeby bardzo Ci się spodobała, bo to może być „twoja książka”.
Stawiasz jej tak wygórowane oczekiwania, że już na przedbiegach wiesz, że to był błąd.
Dostałam infantylność i wielki chaos. Styl w jakim została napisała ta powieść, powoduje, ze tego nie da się czytać. Dialogi jakieś sztuczne, płytkie i naciągane. Ta historia naprawdę miała potencjał, słowa autorki we wstępie dały wielkie nadzieje. Niestety …
I w zasadzie chcesz żeby bardzo Ci się spodobała, bo to może być „twoja książka”.
Stawiasz jej tak wygórowane oczekiwania, że już na przedbiegach wiesz, że to był błąd.
Dostałam infantylność i wielki chaos. Styl w jakim została napisała ta powieść, powoduje, ze tego nie da się czytać. Dialogi jakieś sztuczne, płytkie i naciągane. Ta historia naprawdę miała potencjał, słowa autorki we wstępie dały wielkie nadzieje. Niestety …
December 27, 2024
„Wnuczka Faberge” to druga powieść Moniki Raspen. Pierwszą była „Czartoryska”. Czytelnik już może się zorientować jaki kierunek obiera jej pisarskie serce. Powieści historyczne. Piszemy o tym co nam znane. Zatem wybór był prosty – kobiety. Monika osadza je na kartach swoich powieści, a w tle powoli toczy się znana nam z lekcji historia.
Autorka pisze jak były traktowane, czyli przedmiotowo, nie miały swoich praw. Musiały podporządkować się swoim ojcom, mężom, opiekunom. A co się działo z panną, która siłą została zniewolona przez mężczyznę? Jemu oczywiście wszystko uchodziło „na sucho” natomiast dziewczyna z szanowanej obywatelki i pierwszorzędnej panny stawała się „persona non grata”. Jedna z nich tak mówi do Barbary Kelch, kolejnej z bohaterek powieści: „Popatrz, jakiej świat oczekuje farsy od kobiety, która chce kochać i wychowywać swoje dziecko: udawania, że go nie było, a potem wyciągnięcia małego człowieka jak królika z kapelusza i odgrywania przed światem roli dobrej, obcej osoby, która zajmie się „sierotką””. I waśnie między innymi o takich kobietach możemy przeczytać we „Wnuczce Faberge”, która to książka jest pierwszą częścią dłuższej całości. A powieść jest praktycznie nieodkładalna. Czterysta stron przemyka czytelnikowi przed oczami niczym intercity. Bo kogóż nie intryguje los „Ostatnich Romanowów”? Mnie od dziecka. Szczególnie snuta po kątach historia o rzekomo ocalałej z rzezi Anastazji. Jednak zanim dojdzie do tej sceny to czytelnik zaznajomi się po krótce z osobami cara Mikołaja II i jego żony Alix. Pięknej wnuczki królowej Wiktorii, która zżymała się, iż nie może dać Matce Rosji następcy tronu. Rzutnej kobiecie o dobrym sercu jaką była matka cara Maria Fiodorowna i jej szwagierce Marii, której rodzina cara starała się unikać, bo ta miała zakusy na tron Mikołaja dla swojego syna.
Oprócz rodziny carskiej powieść ukazuje kobiety oraz ich historie, które żyły w otoczeniu dworu jak i w nim. Są to historie dramatyczne. Niekiedy dodające otuchy i nadziei ale ciągle ukazujące ich gehennę o którym my współcześnie żyjące nie mamy pojęcia dzięki naszym babkom i prababkom, bo nam drogę do wolności „przetarły” i wywalczyły.
W powieści nie mogło zabraknąć także mężczyzn, bo przecież o nich historia również mówi całkiem sporo. Jednak tutaj na plan pierwszy wysuwa się Piotre Faberge. Tak, dobrze się domyślacie. To TEN Faberge, od słynnych jajek. Jaką będzie odgrywał rolę w tej historii? Aby się tego dowiedzieć koniecznie musicie sięgnąć po książkę, gdyż jest naprawdę genialnie napisana. Widać trud Moniki włożony w reaserch a to, plus piękny język, to główne jej zalety. Historia, która toczy się jest niezmiernie ciekawa i autorce udało się dotrzeć do „smaczków” o których nie maiłam do tej pory pojęcia. Z kolei grozy dodaje obawa o wróżbie, którą usłyszała „Minnie” o swoich wnuczkach. Pomimo że ją odrzucała i w nią nie wierzyła to jednak, gdzieś tam w podświadomości się jej obawiała. My współcześnie żyjący już wiemy, że słusznie.
Jeżeli jesteście ciekawi historii Ostatnich Romanowów a w szczególności ich kobiet, które kochały, rządziły, nienawidziły, były despotkami ale również wizjonerkami to koniecznie musicie przeczytać tę powieść. Gorąco ją polecam nie dlatego, że Monika poprosiła mnie o jej przeczytanie a dlatego, że naprawdę trafiła do mego serca. I taki mały smaczek „na zachętę”, ja skojarzyłam nazwisko Raspen z pewną wzmianką w książce. A wy? Czytajcie a znajdziecie:)
Autorka pisze jak były traktowane, czyli przedmiotowo, nie miały swoich praw. Musiały podporządkować się swoim ojcom, mężom, opiekunom. A co się działo z panną, która siłą została zniewolona przez mężczyznę? Jemu oczywiście wszystko uchodziło „na sucho” natomiast dziewczyna z szanowanej obywatelki i pierwszorzędnej panny stawała się „persona non grata”. Jedna z nich tak mówi do Barbary Kelch, kolejnej z bohaterek powieści: „Popatrz, jakiej świat oczekuje farsy od kobiety, która chce kochać i wychowywać swoje dziecko: udawania, że go nie było, a potem wyciągnięcia małego człowieka jak królika z kapelusza i odgrywania przed światem roli dobrej, obcej osoby, która zajmie się „sierotką””. I waśnie między innymi o takich kobietach możemy przeczytać we „Wnuczce Faberge”, która to książka jest pierwszą częścią dłuższej całości. A powieść jest praktycznie nieodkładalna. Czterysta stron przemyka czytelnikowi przed oczami niczym intercity. Bo kogóż nie intryguje los „Ostatnich Romanowów”? Mnie od dziecka. Szczególnie snuta po kątach historia o rzekomo ocalałej z rzezi Anastazji. Jednak zanim dojdzie do tej sceny to czytelnik zaznajomi się po krótce z osobami cara Mikołaja II i jego żony Alix. Pięknej wnuczki królowej Wiktorii, która zżymała się, iż nie może dać Matce Rosji następcy tronu. Rzutnej kobiecie o dobrym sercu jaką była matka cara Maria Fiodorowna i jej szwagierce Marii, której rodzina cara starała się unikać, bo ta miała zakusy na tron Mikołaja dla swojego syna.
Oprócz rodziny carskiej powieść ukazuje kobiety oraz ich historie, które żyły w otoczeniu dworu jak i w nim. Są to historie dramatyczne. Niekiedy dodające otuchy i nadziei ale ciągle ukazujące ich gehennę o którym my współcześnie żyjące nie mamy pojęcia dzięki naszym babkom i prababkom, bo nam drogę do wolności „przetarły” i wywalczyły.
W powieści nie mogło zabraknąć także mężczyzn, bo przecież o nich historia również mówi całkiem sporo. Jednak tutaj na plan pierwszy wysuwa się Piotre Faberge. Tak, dobrze się domyślacie. To TEN Faberge, od słynnych jajek. Jaką będzie odgrywał rolę w tej historii? Aby się tego dowiedzieć koniecznie musicie sięgnąć po książkę, gdyż jest naprawdę genialnie napisana. Widać trud Moniki włożony w reaserch a to, plus piękny język, to główne jej zalety. Historia, która toczy się jest niezmiernie ciekawa i autorce udało się dotrzeć do „smaczków” o których nie maiłam do tej pory pojęcia. Z kolei grozy dodaje obawa o wróżbie, którą usłyszała „Minnie” o swoich wnuczkach. Pomimo że ją odrzucała i w nią nie wierzyła to jednak, gdzieś tam w podświadomości się jej obawiała. My współcześnie żyjący już wiemy, że słusznie.
Jeżeli jesteście ciekawi historii Ostatnich Romanowów a w szczególności ich kobiet, które kochały, rządziły, nienawidziły, były despotkami ale również wizjonerkami to koniecznie musicie przeczytać tę powieść. Gorąco ją polecam nie dlatego, że Monika poprosiła mnie o jej przeczytanie a dlatego, że naprawdę trafiła do mego serca. I taki mały smaczek „na zachętę”, ja skojarzyłam nazwisko Raspen z pewną wzmianką w książce. A wy? Czytajcie a znajdziecie:)
September 10, 2025
Zachwyty czytelników nad twórczością Moniki Raspen i jej niezwykłym kunsztem pisarskim sprawiły, że zapragnęłam sięgnąć po jedną z jej książek. Uwielbiam odkrywać nowych autorów, a literatura wojenna i historyczna to gatunki, które szczególnie cenię. Dlatego sięgnęłam po "Wnuczkę Fabergé" i już od pierwszych stron wiedziałam, że ta lektura pochłonie mnie bez reszty – zarówno dzięki intrygującej fabule, jak i wyjątkowemu stylowi autorki.
Gorący sierpień 1902 roku.
Irina Dumina – młoda ukraińska szlachcianka, przybywa do Petersburga z nadzieją na odnalezienie ojca swojego dziecka. Uwiedziona przez księcia i odtrącona przez własną rodzinę, zostaje zdana tylko na siebie. Jej dramat pogłębia się w szpitalu dla samotnych matek, prowadzonym przez siostrę Annę, gdzie rodzi córeczkę, która jednak nie przeżywa.
Równolegle poznajemy drugą płaszczyznę opowieści – losy rodziny Romanowów. Carska para, Mikołaj II i Aleksandra, od lat czeka na następcę tronu. Po narodzinach czterech córek i braku upragnionego syna sytuacja staje się napięta. Oficjalnie ogłasza się, że caryca poroniła, jednak prawda okazuje się zupełnie inna – na świat przychodzą dwie dziewczynki, a fakt ich narodzin zostaje skrzętnie ukryty.
Monika Raspen w powieści „Wnuczka Fabergé” zaprasza czytelnika do świata, który olśniewa przepychem, a jednocześnie kipi od ukrytych dramatów i namiętności. Petersburg początku XX wieku staje się nie tylko tłem, ale niemal samodzielnym bohaterem opowieści – miastem pełnym kontrastów, w którym blask carskich pałaców sąsiaduje z rozpaczą odrzuconych i zapomnianych. To historia o miłości, zdradzie, utracie i nadziei, spleciona z dziejami samej rodziny Romanowów, przedstawiona z rozmachem, a zarazem wielką subtelnością. Jednym z największych atutów książki jest kreacja bohaterów. Irina, choć złamana tragedią, okazuje się postacią niezwykle silną, zdolną do podejmowania odważnych decyzji i walki o swoje życie. Siostra Anna, głęboko wierząca, ale jednocześnie bardzo ludzka, staje się uosobieniem dobra i poświęcenia. Caryca Aleksandra to natomiast postać złożona, rozdarta między rolą matki a żony cara, a także obowiązkiem wobec imperium. Raspen mistrzowsko kreśli portrety psychologiczne, ukazując zarówno blaski, jak i cienie ludzkich charakterów. Co ważne, każda z kobiecych postaci jest inna, ale wszystkie łączy wewnętrzna siła i determinacja.
Jestem zachwycona tym, jak autorka oddaje klimat epoki w sposób niezwykle obrazowy i realistyczny. Petersburg jawi się jako miasto kontrastów – eleganckie salony arystokracji przenikają się z codziennością ludzi ubogich, zmuszonych do walki o przetrwanie. Atmosfera dworu carskiego jest przedstawiona z dbałością o detale – od ceremoniałów i etykiety po subtelne nastroje i intrygi, które rządzą kulisami władzy. To nie tylko tło, ale żywy, pulsujący element opowieści, który wciąga czytelnika w sam środek wydarzeń.
Na uwagę zasługuje także narracja – Monika Raspen nie spieszy się, pozwala historii rozwijać się we właściwym tempie. Umiejętnie buduje napięcie, przeplatając dramatyczne wydarzenia z intymnymi scenami, pełnymi emocji i wewnętrznych przeżyć bohaterów. Jej język jest bogaty, obrazowy, a jednocześnie naturalny i pozbawiony sztuczności. Dzięki temu książkę czyta się z dużym zaangażowaniem i prawdziwą przyjemnością.
„Wnuczka Fabergé” to powieść, w której Monika Raspen ukazuje pełnię swojego literackiego talentu. Jej styl jest elegancki i plastyczny – każde zdanie ma swój ciężar, a jednocześnie nie przytłacza czytelnika. Autorka wykazuje niezwykłą zdolność do kreowania bohaterów – są oni złożeni, wyraziści, wiarygodni i, przede wszystkim autentyczni. To nie postacie papierowe, lecz ludzie z krwi i kości, których losy wzbudzają emocje i skłaniają do refleksji. Szczególnie imponujące jest jej portretowanie kobiet – silnych, niejednoznacznych, obdarzonych wewnętrzną wolą przetrwania.
Kunszt Raspen przejawia się także w kreśleniu tła historycznego. Autorka wplata alternatywną wersję historii w realne wydarzenia, tworząc intrygę, od której trudno się oderwać. To właśnie ta tajemnica staje się osią fabuły, prowadzącą do dramatycznych wydarzeń pełnych politycznych i osobistych konsekwencji. Każdy detal – od opisów strojów po atmosferę Petersburga – świadczy o ogromnej pracy i wrażliwości literackiej. To sprawia, że czytelnik nie tylko śledzi losy postaci, ale i odbywa podróż w czasie, zanurzając się w świat sprzed ponad stu lat.
„Wnuczka Fabergé” to książka, która urzeka rozmachem, głębią emocji oraz starannie dopracowanym warsztatem literackim. Monika Raspen stworzyła powieść, w której fikcja splata się z historią, a opowieść o prywatnych dramatach staje się metaforą końca wielkiej epoki. To lektura, która nie tylko wzrusza i wciąga, ale też pozostawia czytelnika z refleksją nad kruchością wielkich imperiów i siłą, jaka tkwi w kobiecych bohaterkach, często spychanych na margines historii. To książka dla tych, którzy w literaturze pragną odnaleźć nie tylko wciągającą fabułę, ale także kunszt narracyjny – elegancki język, sugestywne obrazy oraz głębię psychologiczną postaci. „Wnuczka Fabergé” bez wątpienia zasługuje na miejsce wśród najlepszych powieści historycznych ostatnich lat.
Gorący sierpień 1902 roku.
Irina Dumina – młoda ukraińska szlachcianka, przybywa do Petersburga z nadzieją na odnalezienie ojca swojego dziecka. Uwiedziona przez księcia i odtrącona przez własną rodzinę, zostaje zdana tylko na siebie. Jej dramat pogłębia się w szpitalu dla samotnych matek, prowadzonym przez siostrę Annę, gdzie rodzi córeczkę, która jednak nie przeżywa.
Równolegle poznajemy drugą płaszczyznę opowieści – losy rodziny Romanowów. Carska para, Mikołaj II i Aleksandra, od lat czeka na następcę tronu. Po narodzinach czterech córek i braku upragnionego syna sytuacja staje się napięta. Oficjalnie ogłasza się, że caryca poroniła, jednak prawda okazuje się zupełnie inna – na świat przychodzą dwie dziewczynki, a fakt ich narodzin zostaje skrzętnie ukryty.
Monika Raspen w powieści „Wnuczka Fabergé” zaprasza czytelnika do świata, który olśniewa przepychem, a jednocześnie kipi od ukrytych dramatów i namiętności. Petersburg początku XX wieku staje się nie tylko tłem, ale niemal samodzielnym bohaterem opowieści – miastem pełnym kontrastów, w którym blask carskich pałaców sąsiaduje z rozpaczą odrzuconych i zapomnianych. To historia o miłości, zdradzie, utracie i nadziei, spleciona z dziejami samej rodziny Romanowów, przedstawiona z rozmachem, a zarazem wielką subtelnością. Jednym z największych atutów książki jest kreacja bohaterów. Irina, choć złamana tragedią, okazuje się postacią niezwykle silną, zdolną do podejmowania odważnych decyzji i walki o swoje życie. Siostra Anna, głęboko wierząca, ale jednocześnie bardzo ludzka, staje się uosobieniem dobra i poświęcenia. Caryca Aleksandra to natomiast postać złożona, rozdarta między rolą matki a żony cara, a także obowiązkiem wobec imperium. Raspen mistrzowsko kreśli portrety psychologiczne, ukazując zarówno blaski, jak i cienie ludzkich charakterów. Co ważne, każda z kobiecych postaci jest inna, ale wszystkie łączy wewnętrzna siła i determinacja.
Jestem zachwycona tym, jak autorka oddaje klimat epoki w sposób niezwykle obrazowy i realistyczny. Petersburg jawi się jako miasto kontrastów – eleganckie salony arystokracji przenikają się z codziennością ludzi ubogich, zmuszonych do walki o przetrwanie. Atmosfera dworu carskiego jest przedstawiona z dbałością o detale – od ceremoniałów i etykiety po subtelne nastroje i intrygi, które rządzą kulisami władzy. To nie tylko tło, ale żywy, pulsujący element opowieści, który wciąga czytelnika w sam środek wydarzeń.
Na uwagę zasługuje także narracja – Monika Raspen nie spieszy się, pozwala historii rozwijać się we właściwym tempie. Umiejętnie buduje napięcie, przeplatając dramatyczne wydarzenia z intymnymi scenami, pełnymi emocji i wewnętrznych przeżyć bohaterów. Jej język jest bogaty, obrazowy, a jednocześnie naturalny i pozbawiony sztuczności. Dzięki temu książkę czyta się z dużym zaangażowaniem i prawdziwą przyjemnością.
„Wnuczka Fabergé” to powieść, w której Monika Raspen ukazuje pełnię swojego literackiego talentu. Jej styl jest elegancki i plastyczny – każde zdanie ma swój ciężar, a jednocześnie nie przytłacza czytelnika. Autorka wykazuje niezwykłą zdolność do kreowania bohaterów – są oni złożeni, wyraziści, wiarygodni i, przede wszystkim autentyczni. To nie postacie papierowe, lecz ludzie z krwi i kości, których losy wzbudzają emocje i skłaniają do refleksji. Szczególnie imponujące jest jej portretowanie kobiet – silnych, niejednoznacznych, obdarzonych wewnętrzną wolą przetrwania.
Kunszt Raspen przejawia się także w kreśleniu tła historycznego. Autorka wplata alternatywną wersję historii w realne wydarzenia, tworząc intrygę, od której trudno się oderwać. To właśnie ta tajemnica staje się osią fabuły, prowadzącą do dramatycznych wydarzeń pełnych politycznych i osobistych konsekwencji. Każdy detal – od opisów strojów po atmosferę Petersburga – świadczy o ogromnej pracy i wrażliwości literackiej. To sprawia, że czytelnik nie tylko śledzi losy postaci, ale i odbywa podróż w czasie, zanurzając się w świat sprzed ponad stu lat.
„Wnuczka Fabergé” to książka, która urzeka rozmachem, głębią emocji oraz starannie dopracowanym warsztatem literackim. Monika Raspen stworzyła powieść, w której fikcja splata się z historią, a opowieść o prywatnych dramatach staje się metaforą końca wielkiej epoki. To lektura, która nie tylko wzrusza i wciąga, ale też pozostawia czytelnika z refleksją nad kruchością wielkich imperiów i siłą, jaka tkwi w kobiecych bohaterkach, często spychanych na margines historii. To książka dla tych, którzy w literaturze pragną odnaleźć nie tylko wciągającą fabułę, ale także kunszt narracyjny – elegancki język, sugestywne obrazy oraz głębię psychologiczną postaci. „Wnuczka Fabergé” bez wątpienia zasługuje na miejsce wśród najlepszych powieści historycznych ostatnich lat.
January 13, 2025
[Współpraca reklamowa z wydawnictwem Replika]
Gdyby ktoś zapytał mnie o ulubioną animację z dzieciństwa, z pewnością odpowiedziałabym, że jest nią „Anastazja". Właśnie od wtedy losy rodu Romanowów tak bardzo mnie zainteresowały. Zawsze chętnie sięgam po książki odnoszące się do carskiej rodziny.
Dlatego, kiedy dostałam propozycję przeczytania i zrecenzowania „Wnuczki Faberge” bez wahania się zgodziłam. Tym bardziej że byłam zachwycona „Czartoryską”, która wyszła spod pióra autorki.
Książka opowiada o losach kobiet z rodziny Romanowów, co sugeruje podtytuł. To także historia upadku wielkiej Rosji, przedstawiona w wyjątkowy sposób. Opowieść pełna tajemnic, namiętności, zdrad i intryg.
W powieści napisanej przez Monikę Raspen trudno jest znaleźć głównego bohatera. Mamy tutaj do czynienia z bohaterem zbiorowym, którym są przede wszystkim kobiety z carskiego rodu.
Autorka jak zawsze w rzetelny sposób przedstawia historię, przeplatając ją z fikcją literacką. Na każdym kroku czuć, że to jej konik. Ukazuje zakłamanie świata arystokracji, tajemnice, intrygi, niesprawiedliwość oraz podwójne standardy, dotyczące oczywiście kobiet.
To one bowiem ponosiły konsekwencje czynów mężczyzn, często piastujących wysokie stanowiska. Nieślubne dzieci rodziły się na porządku dziennym, mało kto znał swoich biologicznych rodziców, a wszelkie skandale zamiatane były pod dywan.
Początkowo trudno było mi odnaleźć się w historii, ze względu na bardzo dużą ilość postaci. Wciąż pojawiały się nowe, a połączenie ze sobą wątków i historii nie na każdym etapie było dla mnie oczywiste. Z czasem jednak odnalazłam się w tej rzeczywistości i czytało się zdecydowanie lepiej.
Mam wrażenie, że poza brakiem głównego bohatera, mamy tutaj również brak głównego wątku. Wszystko działo się w tym samym czasie i mam wrażenie, z taką samą ważnością.
Z perspektywy czasu myślę jednak, że ma to sens, gdyż wiele czynników miało wpływ na ostateczny upadek rodu.
Powieść napisana jest pięknym językiem, z czego słynie autorka. Pomimo wielkiego zastrzyku wiedzy, nie przytłacza ona czytelnika. Poza tym książka jest tak pięknie wydana, że nie sposób oderwać od niej oczu.
Polecam z całego serca, ja na pewno będę wypatrywać kolejnych propozycji autorki.
Gdyby ktoś zapytał mnie o ulubioną animację z dzieciństwa, z pewnością odpowiedziałabym, że jest nią „Anastazja". Właśnie od wtedy losy rodu Romanowów tak bardzo mnie zainteresowały. Zawsze chętnie sięgam po książki odnoszące się do carskiej rodziny.
Dlatego, kiedy dostałam propozycję przeczytania i zrecenzowania „Wnuczki Faberge” bez wahania się zgodziłam. Tym bardziej że byłam zachwycona „Czartoryską”, która wyszła spod pióra autorki.
Książka opowiada o losach kobiet z rodziny Romanowów, co sugeruje podtytuł. To także historia upadku wielkiej Rosji, przedstawiona w wyjątkowy sposób. Opowieść pełna tajemnic, namiętności, zdrad i intryg.
W powieści napisanej przez Monikę Raspen trudno jest znaleźć głównego bohatera. Mamy tutaj do czynienia z bohaterem zbiorowym, którym są przede wszystkim kobiety z carskiego rodu.
Autorka jak zawsze w rzetelny sposób przedstawia historię, przeplatając ją z fikcją literacką. Na każdym kroku czuć, że to jej konik. Ukazuje zakłamanie świata arystokracji, tajemnice, intrygi, niesprawiedliwość oraz podwójne standardy, dotyczące oczywiście kobiet.
To one bowiem ponosiły konsekwencje czynów mężczyzn, często piastujących wysokie stanowiska. Nieślubne dzieci rodziły się na porządku dziennym, mało kto znał swoich biologicznych rodziców, a wszelkie skandale zamiatane były pod dywan.
Początkowo trudno było mi odnaleźć się w historii, ze względu na bardzo dużą ilość postaci. Wciąż pojawiały się nowe, a połączenie ze sobą wątków i historii nie na każdym etapie było dla mnie oczywiste. Z czasem jednak odnalazłam się w tej rzeczywistości i czytało się zdecydowanie lepiej.
Mam wrażenie, że poza brakiem głównego bohatera, mamy tutaj również brak głównego wątku. Wszystko działo się w tym samym czasie i mam wrażenie, z taką samą ważnością.
Z perspektywy czasu myślę jednak, że ma to sens, gdyż wiele czynników miało wpływ na ostateczny upadek rodu.
Powieść napisana jest pięknym językiem, z czego słynie autorka. Pomimo wielkiego zastrzyku wiedzy, nie przytłacza ona czytelnika. Poza tym książka jest tak pięknie wydana, że nie sposób oderwać od niej oczu.
Polecam z całego serca, ja na pewno będę wypatrywać kolejnych propozycji autorki.
January 19, 2025
Klimatyczna opowieść o Rosji epoki Romanowów oraz jak kobiece siostrzeństwo walczy
z arystokratyczną obłudą i pozorami moralności.
Niewielu autorów potrafi pisać o przyjaźni. Monika Raspen robi to jednak świetnie, a jej bohaterki są wyraziste, każda z nich ma unikalny charakter.
Urzekło mnie splatanie wspólnych losów i doświadczeń we wspólnym celu, którym była pomoc samotnym matkom i nieślubnym dzieciom w patriarchalnej rzeczywistości, która mało potrafiła wybaczyć.
Moją ulubioną postać niestety spotkał dość smutny los, jednak cieszę się, że na ostatniej stronie przeczytałam KONIEC TOMU PIERWSZEGO.
Pozostaje tylko czekać!
z arystokratyczną obłudą i pozorami moralności.
Niewielu autorów potrafi pisać o przyjaźni. Monika Raspen robi to jednak świetnie, a jej bohaterki są wyraziste, każda z nich ma unikalny charakter.
Urzekło mnie splatanie wspólnych losów i doświadczeń we wspólnym celu, którym była pomoc samotnym matkom i nieślubnym dzieciom w patriarchalnej rzeczywistości, która mało potrafiła wybaczyć.
Moją ulubioną postać niestety spotkał dość smutny los, jednak cieszę się, że na ostatniej stronie przeczytałam KONIEC TOMU PIERWSZEGO.
Pozostaje tylko czekać!
January 27, 2025
„Wnuczka Faberge” odkrywa tajemnice Romanowów! Sprawdź, czy znasz je wszystkie! – recenzja książki Moniki Raspen
Czy lubisz nosić biżuterię? Pierścionki, naszyjniki, kolczyki, zegarki to popularne wyroby sztuki jubilerskiej i złotniczej. Chętnie kupujemy je sami lub ofiarujemy na prezent bliskim osobom. Kto by pomyślał, że równie cennym prezentem może być… jajko? Pomysł Piotra Faberge, by stworzyć piękne jubilerskie dzieło zapisał się w historii. To właśnie jajkami Faberge ostatni carowie z dynastii Romanowów obdarowywali ukochane kobiety. To właśnie jajka Faberge wpisały się w historię, jako symbole ostatniej rosyjskiej dynastii panującej. To właśnie do tych jajek nawiązuje w tytule swojej najnowszej powieści Monika Raspen – przypadek? Nie sądzę 😉
„Wnuczka Faberge” opowiada nam historię rosyjskich kobiet u progu XX w. Na początku widzimy świat oczyma arystokratek, by w trakcie trwania powieści popatrzeć na niego z perspektywy służących, mieszczanek, czy zakonnic. Wszystkie bohaterki łączy jedno stały się więźniarkami konwenansów. Z pozoru życie kobiety wydawało się beztroskie. Miała być piękna, potem dobrze wyjść za mąż, urodzić dzieci i wypełniać obowiązki, jakie nakładała na nią jej klasa społeczna. Zwykłe życie okazało się dużo bardziej skomplikowane. Bohaterki Raspen podkreślają jak ciężko jest im żyć w państwie, które pozostawia je bez opieki prawnej, naraża na wszelkiego rodzaju napaści, a kiedy skutkiem takich zachowań jest niechciana ciąża, to one muszą mierzyć się ze wszelkimi konsekwencjami. Nagle ich sytuacja rodzinna i społeczna zmienia się diametralnie. Stają się osobami niepożądanymi wśród znajomych czy rodziny. To przecież ich wina, że zaszły w ciążę, bo: prowokowały, nosiły zbyt krzykliwe stroje, za bardzo spoufaliły się z mężczyzną. Prawie każda bohaterka Raspen sama zna lub doświadczyła podobnej sytuacji. Prawie każda bohaterka musiała zmierzyć się z presją opinii publicznej i oddać dziecko do adopcji.
Autorka opisuje również reakcje pań na tę sytuację. Jedne solidaryzują się z ofiarami męskiej pr*emocy. Starają się im pomóc ze wszystkich sił (co nie było takie łatwe, ponieważ część form wsparcia była surowo karana – karę oczywiście ponosiła kobieta, która doświadczyła pr*zemocy oraz osoba, która jej pomagała). Inne stoją ramię w ramię z mężczyznami. Podtrzymują obecny porządek i potępiają swoje siostry, córki, czy przyjaciółki.
Kolejnym ważnym tematem poruszonym w książce „Wnuczka Faberge” jest płodność. Od kobiet z carskiej Rosji oczekiwano – dzieci. Panie miały za zadanie rodzić, ale głównie synów. Presja była ogromna. Monika Raspen opisuje przypadek carycy Aleksandry Fiodorownej. Kobieta jest matką czterech córek. Porody dziewczynek i naciski otoczenia, by końcu urodziła następcę tronu, sprawiają, że kobieta cierpi na zaburzenia psychiczne. Zmaga się z depresją i nerwicą. Staje się nieznośna dla otoczenia i odpycha córki. Płodność, dążenie do urodzenia dziedzica staje się zarówno dla carycy jak też innych rosyjskich matek przekleństwem. Niektóre z nich są oddawane do zakonów lub szpitali psychiatrycznych (w Rosji nie uznawano rozwodów), by zastąpić je młodszymi kobietami, które są zdolne urodzić chłopca. Okrutne to i pozbawione człowieczeństwa.
Jajka Fabrege to symbol władzy. Monika Raspen opisuje schyłek dynastii Romanowów. Delikatnie sygnalizuje problemy społeczne, które są obecne w carskiej Rosji. Wielkie rozwarstwienie społeczeństwa, w którym bogaci ciągle się bogacą, a biedni biednieją, praca dzieci, głód, brak dostępu do higieny oraz opieki medycznej, sprawiają, że w Sankt Petersburgu powoli zaczyna wrzeć. Początek XX w., to także początek walki o władze oraz zmiana dotychczasowego porządku świata. „Wnuczka Faberge” pozwala czytelnikowi uchwycić początek rewolucji, która sprawiła, że nic już nigdy nie będzie takie samo.
„Wnuczka Faberge” to powieść wielowątkowa. Tym ciekawsza, że opowiedziana głosami kobiet. Jestem zachwycona, że dzięki takim autorkom jak Monika Raspen, powieść historyczna zyskuje kobiecy głos. Oby więcej takich herstorii.
Czy lubisz nosić biżuterię? Pierścionki, naszyjniki, kolczyki, zegarki to popularne wyroby sztuki jubilerskiej i złotniczej. Chętnie kupujemy je sami lub ofiarujemy na prezent bliskim osobom. Kto by pomyślał, że równie cennym prezentem może być… jajko? Pomysł Piotra Faberge, by stworzyć piękne jubilerskie dzieło zapisał się w historii. To właśnie jajkami Faberge ostatni carowie z dynastii Romanowów obdarowywali ukochane kobiety. To właśnie jajka Faberge wpisały się w historię, jako symbole ostatniej rosyjskiej dynastii panującej. To właśnie do tych jajek nawiązuje w tytule swojej najnowszej powieści Monika Raspen – przypadek? Nie sądzę 😉
„Wnuczka Faberge” opowiada nam historię rosyjskich kobiet u progu XX w. Na początku widzimy świat oczyma arystokratek, by w trakcie trwania powieści popatrzeć na niego z perspektywy służących, mieszczanek, czy zakonnic. Wszystkie bohaterki łączy jedno stały się więźniarkami konwenansów. Z pozoru życie kobiety wydawało się beztroskie. Miała być piękna, potem dobrze wyjść za mąż, urodzić dzieci i wypełniać obowiązki, jakie nakładała na nią jej klasa społeczna. Zwykłe życie okazało się dużo bardziej skomplikowane. Bohaterki Raspen podkreślają jak ciężko jest im żyć w państwie, które pozostawia je bez opieki prawnej, naraża na wszelkiego rodzaju napaści, a kiedy skutkiem takich zachowań jest niechciana ciąża, to one muszą mierzyć się ze wszelkimi konsekwencjami. Nagle ich sytuacja rodzinna i społeczna zmienia się diametralnie. Stają się osobami niepożądanymi wśród znajomych czy rodziny. To przecież ich wina, że zaszły w ciążę, bo: prowokowały, nosiły zbyt krzykliwe stroje, za bardzo spoufaliły się z mężczyzną. Prawie każda bohaterka Raspen sama zna lub doświadczyła podobnej sytuacji. Prawie każda bohaterka musiała zmierzyć się z presją opinii publicznej i oddać dziecko do adopcji.
Autorka opisuje również reakcje pań na tę sytuację. Jedne solidaryzują się z ofiarami męskiej pr*emocy. Starają się im pomóc ze wszystkich sił (co nie było takie łatwe, ponieważ część form wsparcia była surowo karana – karę oczywiście ponosiła kobieta, która doświadczyła pr*zemocy oraz osoba, która jej pomagała). Inne stoją ramię w ramię z mężczyznami. Podtrzymują obecny porządek i potępiają swoje siostry, córki, czy przyjaciółki.
Kolejnym ważnym tematem poruszonym w książce „Wnuczka Faberge” jest płodność. Od kobiet z carskiej Rosji oczekiwano – dzieci. Panie miały za zadanie rodzić, ale głównie synów. Presja była ogromna. Monika Raspen opisuje przypadek carycy Aleksandry Fiodorownej. Kobieta jest matką czterech córek. Porody dziewczynek i naciski otoczenia, by końcu urodziła następcę tronu, sprawiają, że kobieta cierpi na zaburzenia psychiczne. Zmaga się z depresją i nerwicą. Staje się nieznośna dla otoczenia i odpycha córki. Płodność, dążenie do urodzenia dziedzica staje się zarówno dla carycy jak też innych rosyjskich matek przekleństwem. Niektóre z nich są oddawane do zakonów lub szpitali psychiatrycznych (w Rosji nie uznawano rozwodów), by zastąpić je młodszymi kobietami, które są zdolne urodzić chłopca. Okrutne to i pozbawione człowieczeństwa.
Jajka Fabrege to symbol władzy. Monika Raspen opisuje schyłek dynastii Romanowów. Delikatnie sygnalizuje problemy społeczne, które są obecne w carskiej Rosji. Wielkie rozwarstwienie społeczeństwa, w którym bogaci ciągle się bogacą, a biedni biednieją, praca dzieci, głód, brak dostępu do higieny oraz opieki medycznej, sprawiają, że w Sankt Petersburgu powoli zaczyna wrzeć. Początek XX w., to także początek walki o władze oraz zmiana dotychczasowego porządku świata. „Wnuczka Faberge” pozwala czytelnikowi uchwycić początek rewolucji, która sprawiła, że nic już nigdy nie będzie takie samo.
„Wnuczka Faberge” to powieść wielowątkowa. Tym ciekawsza, że opowiedziana głosami kobiet. Jestem zachwycona, że dzięki takim autorkom jak Monika Raspen, powieść historyczna zyskuje kobiecy głos. Oby więcej takich herstorii.
February 2, 2025
Urzekająca historia. Mnóstwo intryg i sekretów, które sprawiają, że czyta się z ogromnym zainteresowaniem aby czym prędzej poznać prawdę. Świat pełen bogactwa, majestatu i kłamstw, a każde kłamstwo pociąga za sobą kolejne, utkane niczym pajęczyna. Przyjemna lektura, która porusza również dość ciężki temat i realia samotnych matek.
January 14, 2025
Zachwycająca, charakterna i niesamowicie dramatyczna podróż do czasów upadku wielkiej Rosji. Powieść naznaczona intrygami i goryczą niesprawiedliwości, przesiąknięta niedolą ówczesnej kobiecości, piękna, tajemnicza i charyzmatyczna. Monika Raspen z wdziękiem i wyraźnie zamierzoną dokładnością wkrada się w szczeliny wrażliwości swoich bohaterek, wiarygodnie portretuje ich słabości, niepokoje oraz narzucone wychowaniem destrukcyjne poczucie zawstydzenia, z fascynacją walczy o inspirującą siłę ich determinacji, gdzieś ukradkiem zachęca do szczerości doznań. To niesamowity wstęp do porywającej sagi historycznej.
July 10, 2025
„Wnuczka Fabergé” to nudna i chaotyczna powieść pełna płytkich postaci i sztucznych dialogów. Brak pomysłu na fabułę i rażące niedociągnięcia historyczne sprawiają, że lektura to strata czasu. Pozycja, której najlepiej unikać.
January 6, 2025
[współpraca reklamowa wydawnictworeplika]
Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanów to książka o królewskiej śmietance towarzyskiej. Niech Was nie zmyli piękna okładka, bo to co znajdziecie w środku jest zupełnie nieidealne. Burzliwe życie kobiet, wypełnione sekretami, kłamstwami i zdradami. A to dopiero początek.
Co znajdziecie w środku;
⚜ narrację trzecioosobową od strony kilku bohaterów;
֍ bardzo emocjonujące losy kobiet, które odgrywały znaczącą rolę w społeczeństwie;
⚜ sporo plot twistów oraz sekretów, które po latach ujrzały światło dzienne choć wcale nie powinny;
֍ nadwyżka dzieci i ich losy, które wcale nie były tak kolorowe a przy tym uczucie odrzucenia i trudność ze znalezieniem drugiej połówki i dalszego życia z kimś;
⚜ toksyczne związki, a przy tym i relacje;
֍ nacisk na rodzenie dziedzica kosztem innych dzieci;
⚜ wiele wydarzeń po których włos się jeży na głowie ale i takich zmuszających do przemyśleń;
֍ lekki wątek kryminalny i bardzo ciekawe zakończenie.
"Miłość jest pułapką, związałam mu skrzydła. Nie będzie więcej już wędrował i nie odleci ode mnie".
⚜ Zacznę od tego, że ja rzadko kiedy sięgam po powieści historyczne. Trochę się zaraziłam po Bridgertonach których nie mogłam przeczytać a wybrałam ponoć najlepszą część. Dlatego tak trochę z przekory skusiłam się na tę książkę i jak ja się cieszę, że to zrobiłam. Od czasu przeczytania opowiadam o niej każdemu kto chce słuchać, czyli znajomym i mamie. Mam nadzieję, że Was do niej przekonam. Ale będę szczera na początku bardzo trudno było mi się wgryźć w historię przez mnogość postaci, a gdy doszły ich przezwiska było jeszcze gorzej. Na szczęście drzewo genealogiczne naprawdę bardzo pomogło i było jednym z ważniejszych stron na początku historii.
⚜ Gdy już zrozumiałam kto jest od kogo i jakie przezwiska opisują kogo, tak bardzo się wciągnęłam że przeczytałam ją na raz. Z początku miałam ją sobie podzielić na kilka dni, ale w przypadku tej książki jest to niemożliwe. To co się tu działo z jednej strony wygląda tak jakby wtedy było tak samo jak teraz, ale z drugiej strony rodziło się więcej dzieci a ich los nie był już tak szczęśliwy. Mimo to takie poznanie historii poniekąd daje nam czas na własne przemyślenia, a jest ich sporo.
⚜ Każda z kobiet przedstawionych w książce, a nawet bohaterowie męscy są uwikłani w jakąś trudną historię miłosną która ciągnie się za nimi, trochę przez sumienie a trochę przez żal tego co nie udało się zdobyć. Sekrety jakimi są obarczeni wcale nie wydają się łatwiejsze, a jeszcze bardziej zapętlają się wokół bohaterów i niejako ich ze sobą wiążą. Niektóre z nich są wielkim zaskoczeniem, inne cieszą że potoczyły się tak a nie inaczej. Mimo wszystko podczas czytania czujemy cierpienie bohaterek i to jaki ciężar dźwigają na swoich barkach.
⚜ Siła kobiet w tej historii ma nie tylko symboliczny wydźwięk, ale i praktyczny. Minnie czyli Maria Fiodorowna jest tego najlepszym przykładem. To ilu kobietom pomogła i mimo wszystko wyciągała pomocną dłoń, przekonacie się czytając. A z drugiej strony mimo tego jak wiele wiedziała przed nią też się sporo ukryło. Czyli każda moneta ma dwie strony. I ta książka pokazuje te strony.
⚜ Tak jak napisała autorka na początku to tylko wersja historii. Tak naprawdę mogłoby być inaczej. Ale znając kilka wersji można coś wydedukować. Nie spodziewałam się, że tak mocno wciągnę się w losy Romanów. Jak bardzo będę śledzić wydarzenia i zżyję się z bohaterami pierwszo i drugi planowymi. To jak autorka oddała tę powieść jest niebywałe i liczę że kolejne tomy ukażą się wkrótce.
⚜ Jeśli lubicie czytać o sekretach ludzi, którzy z pozoru mieli wszystko. I o silnych bohaterkach to z pewnością ta książka jest dla Was. Bawiłam się świetnie i wiem, że moja recenzja nawet w ⅓ nie odda wszystkich uczuć jakie towarzyszyły mi podczas czytania. Mimo to bardzo mocno polecam ❤ ❤ ❤
Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanów to książka o królewskiej śmietance towarzyskiej. Niech Was nie zmyli piękna okładka, bo to co znajdziecie w środku jest zupełnie nieidealne. Burzliwe życie kobiet, wypełnione sekretami, kłamstwami i zdradami. A to dopiero początek.
Co znajdziecie w środku;
⚜ narrację trzecioosobową od strony kilku bohaterów;
֍ bardzo emocjonujące losy kobiet, które odgrywały znaczącą rolę w społeczeństwie;
⚜ sporo plot twistów oraz sekretów, które po latach ujrzały światło dzienne choć wcale nie powinny;
֍ nadwyżka dzieci i ich losy, które wcale nie były tak kolorowe a przy tym uczucie odrzucenia i trudność ze znalezieniem drugiej połówki i dalszego życia z kimś;
⚜ toksyczne związki, a przy tym i relacje;
֍ nacisk na rodzenie dziedzica kosztem innych dzieci;
⚜ wiele wydarzeń po których włos się jeży na głowie ale i takich zmuszających do przemyśleń;
֍ lekki wątek kryminalny i bardzo ciekawe zakończenie.
"Miłość jest pułapką, związałam mu skrzydła. Nie będzie więcej już wędrował i nie odleci ode mnie".
⚜ Zacznę od tego, że ja rzadko kiedy sięgam po powieści historyczne. Trochę się zaraziłam po Bridgertonach których nie mogłam przeczytać a wybrałam ponoć najlepszą część. Dlatego tak trochę z przekory skusiłam się na tę książkę i jak ja się cieszę, że to zrobiłam. Od czasu przeczytania opowiadam o niej każdemu kto chce słuchać, czyli znajomym i mamie. Mam nadzieję, że Was do niej przekonam. Ale będę szczera na początku bardzo trudno było mi się wgryźć w historię przez mnogość postaci, a gdy doszły ich przezwiska było jeszcze gorzej. Na szczęście drzewo genealogiczne naprawdę bardzo pomogło i było jednym z ważniejszych stron na początku historii.
⚜ Gdy już zrozumiałam kto jest od kogo i jakie przezwiska opisują kogo, tak bardzo się wciągnęłam że przeczytałam ją na raz. Z początku miałam ją sobie podzielić na kilka dni, ale w przypadku tej książki jest to niemożliwe. To co się tu działo z jednej strony wygląda tak jakby wtedy było tak samo jak teraz, ale z drugiej strony rodziło się więcej dzieci a ich los nie był już tak szczęśliwy. Mimo to takie poznanie historii poniekąd daje nam czas na własne przemyślenia, a jest ich sporo.
⚜ Każda z kobiet przedstawionych w książce, a nawet bohaterowie męscy są uwikłani w jakąś trudną historię miłosną która ciągnie się za nimi, trochę przez sumienie a trochę przez żal tego co nie udało się zdobyć. Sekrety jakimi są obarczeni wcale nie wydają się łatwiejsze, a jeszcze bardziej zapętlają się wokół bohaterów i niejako ich ze sobą wiążą. Niektóre z nich są wielkim zaskoczeniem, inne cieszą że potoczyły się tak a nie inaczej. Mimo wszystko podczas czytania czujemy cierpienie bohaterek i to jaki ciężar dźwigają na swoich barkach.
⚜ Siła kobiet w tej historii ma nie tylko symboliczny wydźwięk, ale i praktyczny. Minnie czyli Maria Fiodorowna jest tego najlepszym przykładem. To ilu kobietom pomogła i mimo wszystko wyciągała pomocną dłoń, przekonacie się czytając. A z drugiej strony mimo tego jak wiele wiedziała przed nią też się sporo ukryło. Czyli każda moneta ma dwie strony. I ta książka pokazuje te strony.
⚜ Tak jak napisała autorka na początku to tylko wersja historii. Tak naprawdę mogłoby być inaczej. Ale znając kilka wersji można coś wydedukować. Nie spodziewałam się, że tak mocno wciągnę się w losy Romanów. Jak bardzo będę śledzić wydarzenia i zżyję się z bohaterami pierwszo i drugi planowymi. To jak autorka oddała tę powieść jest niebywałe i liczę że kolejne tomy ukażą się wkrótce.
⚜ Jeśli lubicie czytać o sekretach ludzi, którzy z pozoru mieli wszystko. I o silnych bohaterkach to z pewnością ta książka jest dla Was. Bawiłam się świetnie i wiem, że moja recenzja nawet w ⅓ nie odda wszystkich uczuć jakie towarzyszyły mi podczas czytania. Mimo to bardzo mocno polecam ❤ ❤ ❤
January 16, 2025
Dzięki niezwykłej uprzejmości i zaufaniu autorki Moniki Raspen otrzymałam możliwość przeczytania książki pod tytułem „Wnuczka Fabergé”, która wydana została przez Wydawnictwo Replika. To pierwszy tom serii „Kobiety Romanowów”.
Główna oś historii toczy się wokół postaci Iriny Duminy. Młodej szlachcianki, której los splątał się z losami carskiej rodziny. Kiedy dostaje się w zasięg działań wdowy-carycy, jej życie gwałtownie się zmienia. Otrzymuje możliwość obracania się w towarzystwie elit społecznych carskiej Rosji.
Młoda kobieta mimo przeciwności, na jakie natknęła się w swoim życiu, starała się stawiać im czoła. Postanawia nie poddawać się i spełnić swoje marzenia. Jest inteligenta i wykształcona, co nie ułatwia życia w patriarchalnym społeczeństwie, gdzie mężczyzna woli mieć władzę nad kobietami — żoną, córkami, służącymi. Dobroć Iriny oraz inne cechy jej charakteru zjednują dziewczynie ludzi, którzy ją otaczają.
Nowy rozdział życia, jaki rozpoczęła pod protekcją Minnie, pozwala uwierzyć Irinie, że zazna szczęścia u boku mężczyzny, który ją pokocha i zaakceptuje jej córeczkę. Jednak wyżyny społeczne, na które się dostała, potrafią być niebezpieczne.
Najważniejszymi bohaterkami książki są kobiety, które łączy fakt przynależenia w ten czy inny sposób do rodu Romanowów. Przez urodzenie, powinowactwo lub w inny sposób. Wśród nich prym wiodą Minnie, czyli Maria Fiodorowna (wdowa-caryca) oraz jej szwagierka Miechen, czyli Maria Pawłowna.
Wokół Minnie i Miechen tworzyły się grupy szlachciców, którzy pragnęli uszczknąć dla siebie splendoru i bogactwa władzy. Kobiety na carskim dworze prowadziły własną grę polityczną. Spiskowały, miały tajemnice, były protektorkami dla pochlebców albo osoby, które w przyszłości mogły być im pomocne.
To wszystko zaś działo się w czasach, gdy panowała powszechna hipokryzja i według różnych standardów oceniano postępowanie kobiet oraz mężczyzn. Mężczyznom nikt nie wypominał i nikt ich nie odrzucał za posiadanie pozamałżeńskich dzieci. Nikomu nie przeszkadzało ich złe prowadzenie się. Spędzenie z płcią przeciwną czasu sam na sam, nie niszczyło im reputacji.
Kobieta zaś ponosiła wszelkie koszty związane z pozamałżeńską ciążą — wyrzucenie poza nawias socjety; utrata reputacji, a w konsekwencji kłopoty ze znalezieniem dobrego męża; w najgorszym wypadku nawet utrata życia. Od kobiety oczekiwało się dobrego prowadzenia i bycia ozdobą domu. Wyjścia za mąż, najlepiej za kogoś, kto podniesie status rodu (w przypadku szlachcianki). Urodzenia dzieci, a najlepiej chłopców, bo dziewczynki miały mniej praw i dokładały rodzinie kosztów.
Kobiety przede wszystkim były zależne od mężczyzn. Chociaż zdarzało się, że potrafiły tak wpływać na mężczyzn, że ci robili, co tylko one chciały.
Akcja powieści toczy się na przełomie dwóch lat (1902-1903) w carskiej Rosji pod panowaniem cara Mikołaja II. Autorka opisuje świat blichtru, bogactwa i przepychu osób z elit społecznych. Wśród wyżyn społeczeństwa szerzą intrygi, nepotyzm, a przede wszystkim brak szacunku dla życia ludzi z niższych warstw klasowych. Biedę i beznadzieję osób z niższych klas społecznych oglądamy tylko przez opisy bohaterów, którzy się z nią zetknęli. To świat, który jest w przededniu wybuchu rewolucji wśród biednych i uciskanych.
Autorka wykonała ogromną pracę, przygotowując się do napisania tej powieści. Zagłębiła się w historię kraju oraz elit władzy. Poznała tak dobrze różne osoby, które są ważne dla historii opisanej w książce, że zostały opisane bardzo plastycznie.
Podsumowując ;) „Wnuczka Fabergé” okazała się dla mnie powieścią, która przypominającą o tym, że kobiety były i są w stanie walczyć o swoje marzenia i życie. Mimo nazywania nas słabą płcią jesteśmy w stanie unieść naprawdę wiele na swoich barkach.
Nawet panujące w danym czasie stosunki społeczne między kobietami i mężczyznami oraz nierówności w ocenie, jakimi obie płcie podlegają, nie są w stanie powstrzymać kobiet od spełniania marzeń.
Z wielką niecierpliwością będę czekała na ciąg dalszy historii.
Powieść szalenie mi się spodobała. Polecam :)
Główna oś historii toczy się wokół postaci Iriny Duminy. Młodej szlachcianki, której los splątał się z losami carskiej rodziny. Kiedy dostaje się w zasięg działań wdowy-carycy, jej życie gwałtownie się zmienia. Otrzymuje możliwość obracania się w towarzystwie elit społecznych carskiej Rosji.
Młoda kobieta mimo przeciwności, na jakie natknęła się w swoim życiu, starała się stawiać im czoła. Postanawia nie poddawać się i spełnić swoje marzenia. Jest inteligenta i wykształcona, co nie ułatwia życia w patriarchalnym społeczeństwie, gdzie mężczyzna woli mieć władzę nad kobietami — żoną, córkami, służącymi. Dobroć Iriny oraz inne cechy jej charakteru zjednują dziewczynie ludzi, którzy ją otaczają.
Nowy rozdział życia, jaki rozpoczęła pod protekcją Minnie, pozwala uwierzyć Irinie, że zazna szczęścia u boku mężczyzny, który ją pokocha i zaakceptuje jej córeczkę. Jednak wyżyny społeczne, na które się dostała, potrafią być niebezpieczne.
Najważniejszymi bohaterkami książki są kobiety, które łączy fakt przynależenia w ten czy inny sposób do rodu Romanowów. Przez urodzenie, powinowactwo lub w inny sposób. Wśród nich prym wiodą Minnie, czyli Maria Fiodorowna (wdowa-caryca) oraz jej szwagierka Miechen, czyli Maria Pawłowna.
Wokół Minnie i Miechen tworzyły się grupy szlachciców, którzy pragnęli uszczknąć dla siebie splendoru i bogactwa władzy. Kobiety na carskim dworze prowadziły własną grę polityczną. Spiskowały, miały tajemnice, były protektorkami dla pochlebców albo osoby, które w przyszłości mogły być im pomocne.
To wszystko zaś działo się w czasach, gdy panowała powszechna hipokryzja i według różnych standardów oceniano postępowanie kobiet oraz mężczyzn. Mężczyznom nikt nie wypominał i nikt ich nie odrzucał za posiadanie pozamałżeńskich dzieci. Nikomu nie przeszkadzało ich złe prowadzenie się. Spędzenie z płcią przeciwną czasu sam na sam, nie niszczyło im reputacji.
Kobieta zaś ponosiła wszelkie koszty związane z pozamałżeńską ciążą — wyrzucenie poza nawias socjety; utrata reputacji, a w konsekwencji kłopoty ze znalezieniem dobrego męża; w najgorszym wypadku nawet utrata życia. Od kobiety oczekiwało się dobrego prowadzenia i bycia ozdobą domu. Wyjścia za mąż, najlepiej za kogoś, kto podniesie status rodu (w przypadku szlachcianki). Urodzenia dzieci, a najlepiej chłopców, bo dziewczynki miały mniej praw i dokładały rodzinie kosztów.
Kobiety przede wszystkim były zależne od mężczyzn. Chociaż zdarzało się, że potrafiły tak wpływać na mężczyzn, że ci robili, co tylko one chciały.
Akcja powieści toczy się na przełomie dwóch lat (1902-1903) w carskiej Rosji pod panowaniem cara Mikołaja II. Autorka opisuje świat blichtru, bogactwa i przepychu osób z elit społecznych. Wśród wyżyn społeczeństwa szerzą intrygi, nepotyzm, a przede wszystkim brak szacunku dla życia ludzi z niższych warstw klasowych. Biedę i beznadzieję osób z niższych klas społecznych oglądamy tylko przez opisy bohaterów, którzy się z nią zetknęli. To świat, który jest w przededniu wybuchu rewolucji wśród biednych i uciskanych.
Autorka wykonała ogromną pracę, przygotowując się do napisania tej powieści. Zagłębiła się w historię kraju oraz elit władzy. Poznała tak dobrze różne osoby, które są ważne dla historii opisanej w książce, że zostały opisane bardzo plastycznie.
Podsumowując ;) „Wnuczka Fabergé” okazała się dla mnie powieścią, która przypominającą o tym, że kobiety były i są w stanie walczyć o swoje marzenia i życie. Mimo nazywania nas słabą płcią jesteśmy w stanie unieść naprawdę wiele na swoich barkach.
Nawet panujące w danym czasie stosunki społeczne między kobietami i mężczyznami oraz nierówności w ocenie, jakimi obie płcie podlegają, nie są w stanie powstrzymać kobiet od spełniania marzeń.
Z wielką niecierpliwością będę czekała na ciąg dalszy historii.
Powieść szalenie mi się spodobała. Polecam :)
March 9, 2025
Kobiety są często zapominane przez historię, co tu nie mówić rządząną przez mężczyzn. Jednak to one niejednokrotnie nadawały ton życiu pałacowemu i cieszyły się sporym wpływem. To o ostatnich z Romanowów opowiada Monika Raspen w Kobietach Romanowów. Wnuczka Faberge rozpoczynającym serię historyczną poświęconą ostatnim władcom Rosji.
W cesarskim pałacu w Sankt Petersburgu cesarzowa Aleksandra rodzi kolejne dwie córki, zamiast wymarzonego następcę tronu. Chcąc ukryć tę wiadomość, rozchodzi się pogłoska, jakoby poroniła. Jednocześnie daje to początek lawinie zdarzeń trudnej do zatrzymania. Związane są z młodą Ukrainką, która w przytułku urodziła nieślubne dziecko.
Bardzo cenię sobie powieści, które nie tylko dostarczają rozrywkę, ale też moc ciekawostek historycznych. Śledząc losy ostatnich kobiet z dynastii Romanowów, przemierzymy pierwsze kilkanaście lat XX wieku, które zmieniły Rosję, ale również wpłynęły na losy Europy. Przyglądając się im nie tylko poznajemy dworskie konwenanse, zasady panujące na cesarskim dworze, ale często stajemy się zarówno świadkami dążenia do wpływów w kraju, na cara i tych, z którymi trzeba się liczyć. Monika Raspen nie ogranicza się tylko do Marii Włodzimierzowej, Marii Aleksadrowej czy carycy Alix, ale wkracza w świat potomków Romanowych rozsianych po całej ówczesnej Europie. Ich mariażach i wpływie na nie choćby królowej Wiktorii. Wraz z nimi wkracza się do świata intryg, znajomości będących na wagę złota i tych, którzy pozycję zdobyli zupełnie niezauważalnie, wręcz po cichu. Raspen jednak idzie jeszcze o krok dalej, bowiem podejmuje się próby poznania emocji Romanowych. Ich strachu, radości, podniecania na myśl o tym, co dla nich ważne. To emocje okazuje się niejednokrotnie dyktowały podejmowane przez nich działania. W ich świecie nie było miejsca na bierność, czy obserwowania wydarzeń z założenymi rękami. Zawsze, mimo osobistych rozterek i problemów, musiały być gotowe do działania i podejmowania nawet trudnych moralnie decyzji. Słabość oznaczała przegraną,
Osób istotnych na akcję powieści jest sporo. Ich twarze zmieniają się w błyskawicznym tempie, stąd też potrzeba sporej uwagi, zanim zaczniemy je rozpoznawać. Część z nich związane z władcą, część należała do zaufanego grona danej carycy, a część przybywała do Petera szukając dla siebie szansy na lepsze życie, lub mając do zrealizowania konkretną misję. Wśród nich znajdowali się między innymi przedstawiciele masonerii dążącej do zdobycia wpływu na dwór i w Rosji. Wraz z nimi krok po kroku poznajemy wydarzenia społeczne i polityczne, które w istotnym stopniu wpłynęły na upadek Imperium i powstanie w przyszłości Rosji Sowieckiej. To bieda, niesprawiedliwości społeczne, zdrady, kłamstwa i uczucia, którymi się kierowały miały nie tylko wpływ na ich losy i osobiste zmagania, ale też okazywały się istotne dla państwa. W ich życiu nie ma sfery prywatnej, wszystko może okazać się istotnym na wydarzenia w kraju, pociągając poważne skutki, czy wywołać skandal.
Kobiety Romanowów. Wnuczka Faberge rozpoczyna napisany z rozmachem cykl historyczny. Monika Raspen doskonale wie, jak w potężnej ilości postaci, o których opowiada nie tylko wzbudzić ciekawość czytelnika, ale również obudzić w nim sympatię lub antypatię, do jej bohaterów. Już od początku potrafi porwać w snutą przez siebie opowieść i nawet niezauważalnie wpadamy niczym śliwka w kompot. To było moje pierwsze spotkanie z Moniką Raspen i koniecznie muszę bliżej poznać inne jej powieści, oczekując na drugi tom Kobiet Romanowów.
W cesarskim pałacu w Sankt Petersburgu cesarzowa Aleksandra rodzi kolejne dwie córki, zamiast wymarzonego następcę tronu. Chcąc ukryć tę wiadomość, rozchodzi się pogłoska, jakoby poroniła. Jednocześnie daje to początek lawinie zdarzeń trudnej do zatrzymania. Związane są z młodą Ukrainką, która w przytułku urodziła nieślubne dziecko.
Bardzo cenię sobie powieści, które nie tylko dostarczają rozrywkę, ale też moc ciekawostek historycznych. Śledząc losy ostatnich kobiet z dynastii Romanowów, przemierzymy pierwsze kilkanaście lat XX wieku, które zmieniły Rosję, ale również wpłynęły na losy Europy. Przyglądając się im nie tylko poznajemy dworskie konwenanse, zasady panujące na cesarskim dworze, ale często stajemy się zarówno świadkami dążenia do wpływów w kraju, na cara i tych, z którymi trzeba się liczyć. Monika Raspen nie ogranicza się tylko do Marii Włodzimierzowej, Marii Aleksadrowej czy carycy Alix, ale wkracza w świat potomków Romanowych rozsianych po całej ówczesnej Europie. Ich mariażach i wpływie na nie choćby królowej Wiktorii. Wraz z nimi wkracza się do świata intryg, znajomości będących na wagę złota i tych, którzy pozycję zdobyli zupełnie niezauważalnie, wręcz po cichu. Raspen jednak idzie jeszcze o krok dalej, bowiem podejmuje się próby poznania emocji Romanowych. Ich strachu, radości, podniecania na myśl o tym, co dla nich ważne. To emocje okazuje się niejednokrotnie dyktowały podejmowane przez nich działania. W ich świecie nie było miejsca na bierność, czy obserwowania wydarzeń z założenymi rękami. Zawsze, mimo osobistych rozterek i problemów, musiały być gotowe do działania i podejmowania nawet trudnych moralnie decyzji. Słabość oznaczała przegraną,
Osób istotnych na akcję powieści jest sporo. Ich twarze zmieniają się w błyskawicznym tempie, stąd też potrzeba sporej uwagi, zanim zaczniemy je rozpoznawać. Część z nich związane z władcą, część należała do zaufanego grona danej carycy, a część przybywała do Petera szukając dla siebie szansy na lepsze życie, lub mając do zrealizowania konkretną misję. Wśród nich znajdowali się między innymi przedstawiciele masonerii dążącej do zdobycia wpływu na dwór i w Rosji. Wraz z nimi krok po kroku poznajemy wydarzenia społeczne i polityczne, które w istotnym stopniu wpłynęły na upadek Imperium i powstanie w przyszłości Rosji Sowieckiej. To bieda, niesprawiedliwości społeczne, zdrady, kłamstwa i uczucia, którymi się kierowały miały nie tylko wpływ na ich losy i osobiste zmagania, ale też okazywały się istotne dla państwa. W ich życiu nie ma sfery prywatnej, wszystko może okazać się istotnym na wydarzenia w kraju, pociągając poważne skutki, czy wywołać skandal.
Kobiety Romanowów. Wnuczka Faberge rozpoczyna napisany z rozmachem cykl historyczny. Monika Raspen doskonale wie, jak w potężnej ilości postaci, o których opowiada nie tylko wzbudzić ciekawość czytelnika, ale również obudzić w nim sympatię lub antypatię, do jej bohaterów. Już od początku potrafi porwać w snutą przez siebie opowieść i nawet niezauważalnie wpadamy niczym śliwka w kompot. To było moje pierwsze spotkanie z Moniką Raspen i koniecznie muszę bliżej poznać inne jej powieści, oczekując na drugi tom Kobiet Romanowów.
October 22, 2025
Długo zastanawiałam się jak zacząć tę recenzję, jak ją „ugryźć”, jak napisać w niej wszystko to, co mnie zachwyciło w taki sposób, aby zachęcić Was do sięgnięcia po Kobiety Romanowów, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. Doszłam do wniosku, że żadne moje słowa nie oddadzą kalibru, jakimi są te powieści — bo ogrom wiedzy, jaką posiada Monika Raspen to jedno, ale umiejętność przełożenia jej na papier, to drugie. I kiedy tak sobie wyobrażam, że sama miałabym zabrać się za napisanie TAKICH książek, no dobra, książki, to moja głowa tego nie ogarnia.
✨️Kto pokocha?
Lubisz powieści historyczne? Lubisz intrygujące, silne kobiece bohaterki? Lubisz zgrabne połączenie faktów z fikcją? Lubisz rodzinne sekrety i intrygi? Lubisz książki napisane językiem pięknym, plastycznym, emocjonalnym, oddającym klimat epoki? Lubisz emocjonalny styl literacki, z nutą nostalgii, romantyzmu, bogaty w szczegóły i wciągający od pierwszych zdań? Jeśli odpowiedział*ś na wszystkie lub na większość pytań tak, to sprawa jest oczywista — to właśnie Ty je pokochasz.
✨️Za co pokochasz?
Za niesamowicie mądre połączenie faktów historycznych z elementami fikcyjnymi. Gdyby autorka na wstępie nie nakreśliła pewnych kwestii, w życiu nie zorientowałabym się, co w historii Romanowów i pozostałych bohaterów wydarzyło się naprawdę, a co zostało dodane na potrzeby wzbogacenia (i tak już samej w sobie ciekawej) historii. Intrygi, sekrety, tajemnice skrywane przez lata, spiski, dramaty, a w tym wszystkim one, kobiety, które są zdeterminowane, kochają, marzą, mają swoje lęki, wybaczają. To powieści o dziedzictwie, pamięci i sile kobiet, które potrafią przetrwać nawet najtrudniejsze czasy. Pokochasz te historie również za świetnie oddany obraz carskiej Rosji — barwnej, pełnej przepychu i elegancji oraz pogrążonej w chaosie, ukazującej ciemne oblicze władzy, nierówności i zbliżającego się upadku imperium.
✨️Czy ja pokochałam?
To niesamowita literatura, nie da się jej nie pokochać, nie da się jej nie docenić. Mogę sobie tylko wyobrazić ten ogrom pracy, jaki w napisanie tych powieści włożyła autorka. Byłabym kompletną ignorantką, gdybym przeszła obok nich obojętnie. Od samego początku wkręciłam się w te historie, chociaż przyznam, że trochę zajęło mi odnalezienie się wśród licznych postaci — często wracałam do pierwszych stron, aby sprawdzić, kto jest kim, ale to i tak nie przeszkodziło mi "wejść" w tę opowieść, która intryguje i angażuje od samego startu.
✨️Czy polecam?
Rety, totalnie polecam! Zwłaszcza jeśli odhaczył*ś większość opcji z części ✨️Kto pokocha?. Te powieści mają w sobie wszystko: dotykają najróżniejszych emocji, zachwycają pięknem przekazu, intrygują. To nie tylko rozrywka dla czytelnika, ale też garść wiedzy historycznej.
✨️O czym są?
„Wnuczka Fabergé” to opowieść, która zaczyna się od ukraińskiej szlachcianki, Iriny Duminie – kobiecie, uwiedzionej przez księcia, porzuconej i pozostawionej samej sobie z rosnącym pod sercem dzieckiem. Kobieta trafia do szpitala dla samotnych matek prowadzonego przez siostrę Annę. Tam po raz pierwszy jej losy splatają się z Aleksandrą Fiodorowną, żoną cara Mikołaja II. „W ogrodzie carycy” przenosi nas kilka lat później – do świata, w którym przeszłość zaczyna domagać się prawdy. Trzy kobiety próbują odkryć sekrety Iriny, podczas gdy wokół nich chaos przejmuje stery. Aleksandra rodzi upragnionego syna, jednak radość o potomku, przyćmiewają tragiczne wieści o jego chorobie.
January 6, 2025
Historia dynastii Romanowów od lat fascynuje zarówno historyków, jak i literatów. Losy ostatniego cara Rosji, jego żony Alix, ich czterech córek oraz syna Aleksego, a także ich tragiczny koniec, wciąż inspirują niezliczone teorie spiskowe. Monika Raspen, autorka książki Wnuczka Faberge, snuje jedną z takich intrygujących opowieści.
Akcja powieści rozpoczyna się w sierpniu 1902 roku, gdy do Petersburga przybywa młoda ukraińska szlachcianka Irina Dumina. Uwiedziona przez księcia, wyrzucona z domu przez rodzinę, rozpaczliwie szuka ojca swojego dziecka. Trafia do szpitala dla samotnych matek prowadzonego przez siostrę Annę, gdzie rodzi córeczkę, która niestety umiera. Tymczasem cała Rosja z nadzieją oczekuje narodzin carewicza. Carska para ma już cztery córki, lecz tym razem caryca rodzi bliźniaczki. Jedna z nich trafia do Iriny jako Maria Dagmar, a drugą, za sprawą słynnego jubilera Piotra Fabergé, matka cara oddaje się pod opiekę poza granicami Rosji. Oficjalnie ogłasza się, że caryca poroniła.
Powieść wciąga od pierwszej strony. Przyznaję jednak, że wymaga skupienia – mnogość wątków i postaci może chwilami przytłaczać. Szczególnie poruszające są losy kobiet, które w tej historii traktowane są jak przedmioty, pozbawione praw i decyzyjności. Wielokrotnie zastanawiałam się, czy w arystokratycznej Rosji każdy mężczyzna miał swoje ukryte nieślubne dziecko... W powieści to właśnie kobiety okazują się silniejsze, bardziej przebojowe i zdolne do przezwyciężenia przeciwności losu.
„Wnuczka Fabergé” to przede wszystkim historia kobiet – zarówno tych bogatych i wpływowych, jak i tych mniej zamożnych, porzuconych, zhańbionych i wyrzuconych na margines społeczny. To opowieść o poszukiwaniu korzeni, walce z przeciwnościami losu, pełna tajemnic, niedopowiedzeń, tradycji, zabobonów, miłości, zdrady i intensywnych emocji.
Zabrakło mi nieco spójniejszej akcji i wyraźnego wiodącego bohatera. Chciałabym również poznać dalsze losy „Wnuczki Fabergé”, czyli Marii Dagmar – mam nadzieję, że celowo pozostawiono je w cieniu, aby rozwinąć w kolejnej części.
Powieść napisana jest pięknym, plastycznym językiem, dzięki czemu czyta się ją z prawdziwą przyjemnością. Widać, że autorka wykonała dokładny research historyczny i włożyła w książkę całe serce. Dbałość o szczegóły, niezwykłe połączenie fikcji literackiej z historycznymi wydarzeniami sprawiają, że śledzimy losy bohaterów z wypiekami na twarzy.
Na uwagę zasługuje także przepiękne wydanie – barwione brzegi i staranność edytorska dodają jej wyjątkowego uroku.
Jestem przekonana, że „Wnuczka Fabergé” zachwyci miłośników powieści obyczajowych z nutą historycznej głębi. Jeśli chcesz zanurzyć się w pasjonujący, pełen kontrastów świat Romanowów, koniecznie sięgnij po książkę Moniki Raspen.
Współpraca reklamowa z wydawnictwem Replika.
Akcja powieści rozpoczyna się w sierpniu 1902 roku, gdy do Petersburga przybywa młoda ukraińska szlachcianka Irina Dumina. Uwiedziona przez księcia, wyrzucona z domu przez rodzinę, rozpaczliwie szuka ojca swojego dziecka. Trafia do szpitala dla samotnych matek prowadzonego przez siostrę Annę, gdzie rodzi córeczkę, która niestety umiera. Tymczasem cała Rosja z nadzieją oczekuje narodzin carewicza. Carska para ma już cztery córki, lecz tym razem caryca rodzi bliźniaczki. Jedna z nich trafia do Iriny jako Maria Dagmar, a drugą, za sprawą słynnego jubilera Piotra Fabergé, matka cara oddaje się pod opiekę poza granicami Rosji. Oficjalnie ogłasza się, że caryca poroniła.
Powieść wciąga od pierwszej strony. Przyznaję jednak, że wymaga skupienia – mnogość wątków i postaci może chwilami przytłaczać. Szczególnie poruszające są losy kobiet, które w tej historii traktowane są jak przedmioty, pozbawione praw i decyzyjności. Wielokrotnie zastanawiałam się, czy w arystokratycznej Rosji każdy mężczyzna miał swoje ukryte nieślubne dziecko... W powieści to właśnie kobiety okazują się silniejsze, bardziej przebojowe i zdolne do przezwyciężenia przeciwności losu.
„Wnuczka Fabergé” to przede wszystkim historia kobiet – zarówno tych bogatych i wpływowych, jak i tych mniej zamożnych, porzuconych, zhańbionych i wyrzuconych na margines społeczny. To opowieść o poszukiwaniu korzeni, walce z przeciwnościami losu, pełna tajemnic, niedopowiedzeń, tradycji, zabobonów, miłości, zdrady i intensywnych emocji.
Zabrakło mi nieco spójniejszej akcji i wyraźnego wiodącego bohatera. Chciałabym również poznać dalsze losy „Wnuczki Fabergé”, czyli Marii Dagmar – mam nadzieję, że celowo pozostawiono je w cieniu, aby rozwinąć w kolejnej części.
Powieść napisana jest pięknym, plastycznym językiem, dzięki czemu czyta się ją z prawdziwą przyjemnością. Widać, że autorka wykonała dokładny research historyczny i włożyła w książkę całe serce. Dbałość o szczegóły, niezwykłe połączenie fikcji literackiej z historycznymi wydarzeniami sprawiają, że śledzimy losy bohaterów z wypiekami na twarzy.
Na uwagę zasługuje także przepiękne wydanie – barwione brzegi i staranność edytorska dodają jej wyjątkowego uroku.
Jestem przekonana, że „Wnuczka Fabergé” zachwyci miłośników powieści obyczajowych z nutą historycznej głębi. Jeśli chcesz zanurzyć się w pasjonujący, pełen kontrastów świat Romanowów, koniecznie sięgnij po książkę Moniki Raspen.
Współpraca reklamowa z wydawnictwem Replika.
January 14, 2025
Chcielibyście posiadać w swojej kolekcji jajko Fabergé? A co powiecie na historię, która jest jak ono - piękna z zewnątrz i zachwycająca również po otwarciu? ✨
„Wnuczka Fabergé” autorstwa Moniki Raspen to właśnie taki literacki klejnot, który zachwyca bogactwem detali, porywa emocjami i wciąga w świat pełen intryg, miłości i zdrad. Opowieść o schyłku wielkiej Rosji, skomplikowanych losach kobiet oraz tajemnicach carskiego dworu jest historią, od której trudno się oderwać, a w dodatku łączy w sobie piękno stylu z siłą przekazu, stając się niezapomnianą podróżą w przeszłość. Czy może być lepiej?
Raspen z mistrzowską precyzją maluje obraz carskiej Rosji – pełnej przepychu, ale i moralnych upadków. Na tle epoki, w której arystokracja tonie w luksusach, a społeczne nierówności osiągają swoje apogeum, splatają się losy młodej szlachcianki Iriny Duminy i tajemniczych bliźniaczek Romanowów. Historia Iriny, uwiedzionej i porzuconej, a jednocześnie odważnej w dążeniu do odzyskania godności i celu w życiu, splatają się z intrygami na najwyższych szczeblach władzy.
Autorka przedstawia nam kobiety, które – choć na pozór delikatne – muszą wykazać się ogromną siłą, by przetrwać w świecie, gdzie ich wartość mierzona jest przez pryzmat mężczyzn. Czuć w tej opowieści ogromny szacunek dla historii i pasję Autorki, która z niezwykłą dbałością o szczegóły łączy literacką fikcję z realiami carskiego dworu. To, co szczególnie zachwyca, to plastyczne opisy – Petersburga pachnącego mrozem, wspaniałych balowych sukien i skomplikowanych zależności społecznych.
„Wnuczka Fabergé” to jednak coś więcej niż fascynująca powieść historyczna. To opowieść o sile kobiet, które nie zgadzają się na narzucane im role i walczą o swoje marzenia. Miłość i zdrada, triumfy i porażki, tajemnice i zaskakujące zwroty akcji - to wszystko sprawia, że książka jest nieodkładana… Chyba, że jak ja, w imię rozsądku, nie zarwiecie nocy i później carska Rosja ogarnie Wasze sny 👑.
Wyjątkowa jest również forma wydania – starannie zaprojektowana, z barwionymi brzegami i złoceniami przypominającymi jajka Fabergé, czyni tę książkę prawdziwą ozdobą każdej biblioteczki.
Po „Czartoryskiej” Monika Raspen po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać z rozmachem, pasją i literackim kunsztem. „Wnuczka Fabergé” to literacki majstersztyk, który zachwyca nie tylko treścią, ale i głębią emocji.
Czekam z niecierpliwością na kolejny tom, bo ta historia pozostawia niedosyt i ogromną ciekawość, co będzie dalej 🔥. A Wam jeśli szukacie książki, która porwie Was na długie godziny i przeniesie w świat pełen tajemnic i wielki namiętności, polecam serdecznie „Wnuczke Fabergé”!
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictworeplika, a Autorce @monikaraspen_z_sudetow za wyśmienitą lekturę (współpraca reklamowa) 🩷.
„Wnuczka Fabergé” autorstwa Moniki Raspen to właśnie taki literacki klejnot, który zachwyca bogactwem detali, porywa emocjami i wciąga w świat pełen intryg, miłości i zdrad. Opowieść o schyłku wielkiej Rosji, skomplikowanych losach kobiet oraz tajemnicach carskiego dworu jest historią, od której trudno się oderwać, a w dodatku łączy w sobie piękno stylu z siłą przekazu, stając się niezapomnianą podróżą w przeszłość. Czy może być lepiej?
Raspen z mistrzowską precyzją maluje obraz carskiej Rosji – pełnej przepychu, ale i moralnych upadków. Na tle epoki, w której arystokracja tonie w luksusach, a społeczne nierówności osiągają swoje apogeum, splatają się losy młodej szlachcianki Iriny Duminy i tajemniczych bliźniaczek Romanowów. Historia Iriny, uwiedzionej i porzuconej, a jednocześnie odważnej w dążeniu do odzyskania godności i celu w życiu, splatają się z intrygami na najwyższych szczeblach władzy.
Autorka przedstawia nam kobiety, które – choć na pozór delikatne – muszą wykazać się ogromną siłą, by przetrwać w świecie, gdzie ich wartość mierzona jest przez pryzmat mężczyzn. Czuć w tej opowieści ogromny szacunek dla historii i pasję Autorki, która z niezwykłą dbałością o szczegóły łączy literacką fikcję z realiami carskiego dworu. To, co szczególnie zachwyca, to plastyczne opisy – Petersburga pachnącego mrozem, wspaniałych balowych sukien i skomplikowanych zależności społecznych.
„Wnuczka Fabergé” to jednak coś więcej niż fascynująca powieść historyczna. To opowieść o sile kobiet, które nie zgadzają się na narzucane im role i walczą o swoje marzenia. Miłość i zdrada, triumfy i porażki, tajemnice i zaskakujące zwroty akcji - to wszystko sprawia, że książka jest nieodkładana… Chyba, że jak ja, w imię rozsądku, nie zarwiecie nocy i później carska Rosja ogarnie Wasze sny 👑.
Wyjątkowa jest również forma wydania – starannie zaprojektowana, z barwionymi brzegami i złoceniami przypominającymi jajka Fabergé, czyni tę książkę prawdziwą ozdobą każdej biblioteczki.
Po „Czartoryskiej” Monika Raspen po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać z rozmachem, pasją i literackim kunsztem. „Wnuczka Fabergé” to literacki majstersztyk, który zachwyca nie tylko treścią, ale i głębią emocji.
Czekam z niecierpliwością na kolejny tom, bo ta historia pozostawia niedosyt i ogromną ciekawość, co będzie dalej 🔥. A Wam jeśli szukacie książki, która porwie Was na długie godziny i przeniesie w świat pełen tajemnic i wielki namiętności, polecam serdecznie „Wnuczke Fabergé”!
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictworeplika, a Autorce @monikaraspen_z_sudetow za wyśmienitą lekturę (współpraca reklamowa) 🩷.
January 6, 2025
🪶
Klimat, jaki bije od tej książki jest nie do opisania. Czuć, że autorka wie, o czym pisze, a co najważniejsze potrafi przekazać nam to w taki sposób, że całkowicie wsiąkamy w przedstawiony świat. Świat, który nie był kolorowy i radosny, jak mogłoby się wydawać, widząc te wszystkie bogactwa. Pod pięknie zdobionymi sukniami często skrywały się kobiety, których dusze cierpiały niewyobrażalne katusze. Kobiety ograniczone, zniewolone, obdarte z godności. Kobiety, które aby nie zostać społecznie napiętnowanymi chwytały się czynów ostatecznych, wplątując się w coraz gęstszą sieć tajemnic i zmagając z ogromnymi wyrzutami sumienia.
🪶
„- Świat jest oparty na chaosie, nie na logice… „.
🪶
Monika Raspen ukazuje w swojej powieści realia panujące w ówczesnej Rosji, gdzie najważniejszą kwestią była władza, wokół której rodziły się intrygi, tajemnice i kłamstwa. Gdzie zaufanie było towarem deficytowym, bo nigdy nie było wiadomo, kto jest przyjacielem, a kto tylko takowego udaje by później wbić nóż w plecy.
🪶
Autorka zabiera nas w podróż do Petersburga ostatnich Romanowów, pokazując, jak żyły w tym przełomowym dziejowym momencie kobiety z różnych warstw społecznych. To, z czym musiały się mierzyć i jakie decyzje musiały podejmować przeraża i napełnia serce smutkiem.
Powieść ta pokazuje, że kobiety wcale słabą płcią nie są i nigdy nie były. Gotowe do niewyobrażalnych poświęceń są w stanie znieść wszystko, a każda trudność, każdy cios od życia sprawia, że stają się silniejsze.
🪶
„- Boże! Czy kobiety po prostu nie mogą rodzić dzieci i wychowywać? Świat byłby prostszy, gdyby każdy mógł tworzyć związek, z kim chce, a samotna kobieta z dzieckiem nie byłaby potępiana, tylko wspierana! Mężczyzn za pozamałżeńskie dzieci jakoś nikt za bardzo nie potępia”.
🪶
Urzekł mnie piękny styl pisania Moniki Raspen. Zachwyciła mnie jej dbałość o szczegóły oraz dokładność w tworzeniu postaci, które intrygują i wzbudzają mnóstwo emocji. Czytając tę powieść zastanawiasz się, czy osoby te faktycznie były takie, jak przedstawiają je historyczne pisma i filmy? Co tak naprawdę czuły? Co siedziało im w głowach?
Książka ta okazała się dla mnie nie tylko fascynującą literacką podróżą, ale również skarbnicą wiedzy. A zakończyła się w takim momencie, że ja nie wiem, jak wytrzymam do następnej części. Będzie trudno, bo chciałoby się natychmiast poznać dalsze losy bohaterów (chociaż z historii wiadomo, jak zakończyły się dla niektórych z nich 🥺) i uzyskać odpowiedzi na nurtujące pytania.
🪶
Dziękuję autorce za to, że stworzyła tak wspaniałą powieść oraz wydawnictwu, że dało mi możliwość jej przeczytania.
„Wnuczka Fabergé” to duma mojej biblioteczki ❤️.
Klimat, jaki bije od tej książki jest nie do opisania. Czuć, że autorka wie, o czym pisze, a co najważniejsze potrafi przekazać nam to w taki sposób, że całkowicie wsiąkamy w przedstawiony świat. Świat, który nie był kolorowy i radosny, jak mogłoby się wydawać, widząc te wszystkie bogactwa. Pod pięknie zdobionymi sukniami często skrywały się kobiety, których dusze cierpiały niewyobrażalne katusze. Kobiety ograniczone, zniewolone, obdarte z godności. Kobiety, które aby nie zostać społecznie napiętnowanymi chwytały się czynów ostatecznych, wplątując się w coraz gęstszą sieć tajemnic i zmagając z ogromnymi wyrzutami sumienia.
🪶
„- Świat jest oparty na chaosie, nie na logice… „.
🪶
Monika Raspen ukazuje w swojej powieści realia panujące w ówczesnej Rosji, gdzie najważniejszą kwestią była władza, wokół której rodziły się intrygi, tajemnice i kłamstwa. Gdzie zaufanie było towarem deficytowym, bo nigdy nie było wiadomo, kto jest przyjacielem, a kto tylko takowego udaje by później wbić nóż w plecy.
🪶
Autorka zabiera nas w podróż do Petersburga ostatnich Romanowów, pokazując, jak żyły w tym przełomowym dziejowym momencie kobiety z różnych warstw społecznych. To, z czym musiały się mierzyć i jakie decyzje musiały podejmować przeraża i napełnia serce smutkiem.
Powieść ta pokazuje, że kobiety wcale słabą płcią nie są i nigdy nie były. Gotowe do niewyobrażalnych poświęceń są w stanie znieść wszystko, a każda trudność, każdy cios od życia sprawia, że stają się silniejsze.
🪶
„- Boże! Czy kobiety po prostu nie mogą rodzić dzieci i wychowywać? Świat byłby prostszy, gdyby każdy mógł tworzyć związek, z kim chce, a samotna kobieta z dzieckiem nie byłaby potępiana, tylko wspierana! Mężczyzn za pozamałżeńskie dzieci jakoś nikt za bardzo nie potępia”.
🪶
Urzekł mnie piękny styl pisania Moniki Raspen. Zachwyciła mnie jej dbałość o szczegóły oraz dokładność w tworzeniu postaci, które intrygują i wzbudzają mnóstwo emocji. Czytając tę powieść zastanawiasz się, czy osoby te faktycznie były takie, jak przedstawiają je historyczne pisma i filmy? Co tak naprawdę czuły? Co siedziało im w głowach?
Książka ta okazała się dla mnie nie tylko fascynującą literacką podróżą, ale również skarbnicą wiedzy. A zakończyła się w takim momencie, że ja nie wiem, jak wytrzymam do następnej części. Będzie trudno, bo chciałoby się natychmiast poznać dalsze losy bohaterów (chociaż z historii wiadomo, jak zakończyły się dla niektórych z nich 🥺) i uzyskać odpowiedzi na nurtujące pytania.
🪶
Dziękuję autorce za to, że stworzyła tak wspaniałą powieść oraz wydawnictwu, że dało mi możliwość jej przeczytania.
„Wnuczka Fabergé” to duma mojej biblioteczki ❤️.
January 21, 2025
Dynastia Romanowów to jeden z najbardziej fascynujących rodów, wciąż osnuty nutką tajemnicy i intrygi. I choć ta Potęga Rosji budzi coraz większe zainteresowanie, to wciąż ich losy nie są nam dokładnie znane, tym bardziej publikacje dokonujące ich ekspozycji, kuszą czytelników i dostarczają im wielu skrajnych emocji. Taką właśnie historię zafundowała nam Monika Raspen, która nie tylko dopełniła niebywale wnikliwiej prezentacji tych pasjonujących postaci, ale równocześnie zafundowała czytającym fascynującą, rozbudzającą wyobraźnię i skłaniającą do zadumy nad losem kobiet opowieść, którą pochłania się z wypiekami na twarzy.
Autorka nakreśliła mistrzowskie i porywające połączenie historii z fikcją literacką, jakie zabiera nas w niezapomnianą, jakże emocjonującą podróż w czasie, którą chciałoby się rozkoszować jak najdłużej. Monika Raspen funduje swoim czytelnikom fascynującą, angażującą przygodę, pochłaniającą niczym najgłębsza otchłań, przypominając tym samym ważne kobiece postacie, jakie często musiały wykazać się wielką siłą, niezłomnością czy sprytem, by przetrwać w tak podłej i niesprawiedliwej rzeczywistości.
Klimat, w jakim utrzymana jest ta nietuzinkowa historia, jest niewiarygodnie odurzający, zarazem fascynuje, jak i przeraża, porusza najczulszą strunę. Na ogromne brawa zasługują wszystkie kreacje bohaterek. To kobiety, skrywające w sercach mroczne sekrety, dramatycznie doświadczone przez los i mężczyzn. Jak wiele będą one w stanie poświęcić, by osiągnąć swój cel? Czy będzie to władza, czy jednak macierzyństwo? I właściwie, czy mają one tak naprawdę jakikolwiek wybór?
„Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów” jest odurzającą, prezentującą istotne historyczne fakty i osobistości powieścią, która Was pochłonie bez reszty! To nie tylko emocjonująca lektura, ukazująca mroczne tajemnice, intrygi, ale także pełna zwrotów akcji opowieść, ukazujących historię z nieco innej perspektywy. Jeśli kochacie historyczne powieści, dopełnione znakomitymi postaciami, jak i nutką tajemnicy, gdzie napięcie i fascynacja rosną z każdą kolejną stroną, będziecie absolutnie oczarowani. Polecam gorąco!
Autorka nakreśliła mistrzowskie i porywające połączenie historii z fikcją literacką, jakie zabiera nas w niezapomnianą, jakże emocjonującą podróż w czasie, którą chciałoby się rozkoszować jak najdłużej. Monika Raspen funduje swoim czytelnikom fascynującą, angażującą przygodę, pochłaniającą niczym najgłębsza otchłań, przypominając tym samym ważne kobiece postacie, jakie często musiały wykazać się wielką siłą, niezłomnością czy sprytem, by przetrwać w tak podłej i niesprawiedliwej rzeczywistości.
Klimat, w jakim utrzymana jest ta nietuzinkowa historia, jest niewiarygodnie odurzający, zarazem fascynuje, jak i przeraża, porusza najczulszą strunę. Na ogromne brawa zasługują wszystkie kreacje bohaterek. To kobiety, skrywające w sercach mroczne sekrety, dramatycznie doświadczone przez los i mężczyzn. Jak wiele będą one w stanie poświęcić, by osiągnąć swój cel? Czy będzie to władza, czy jednak macierzyństwo? I właściwie, czy mają one tak naprawdę jakikolwiek wybór?
„Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów” jest odurzającą, prezentującą istotne historyczne fakty i osobistości powieścią, która Was pochłonie bez reszty! To nie tylko emocjonująca lektura, ukazująca mroczne tajemnice, intrygi, ale także pełna zwrotów akcji opowieść, ukazujących historię z nieco innej perspektywy. Jeśli kochacie historyczne powieści, dopełnione znakomitymi postaciami, jak i nutką tajemnicy, gdzie napięcie i fascynacja rosną z każdą kolejną stroną, będziecie absolutnie oczarowani. Polecam gorąco!
January 9, 2025
To moje kolejne spotkanie z twórczością Autorki, które uważam za idealne. Ponownie zostałam zabrana w pięknie przedstawioną przeszłość. Tym razem to carska Rosja podczas planowania wielkiej rodziny Romanowów.
Ta książka to emocjonująca i wciągająca historia o kobietach, które są silne i mądre, ale żyją w świecie rosyjskim konserwatywnym świecie. Gdzie zderzają się świat blichtru elit, a jednocześnie jego zgnilizna. Od caryca oczekuje się narodzin męskiego dziedzica rodu, ale co się wydarzy gdy na świat przyjdzie dziecko płci żeńskiej? A tym bardziej dwie... Ukryte przed światem, niechciane. szkoda było tych dwóch niewinnych istot, ale jednocześnie trafiły do osób przynajmniej jedna z nich, które pokochały ją bezgranicznie.
Do Petersburga przybywa Irina, młoda kobieta w ciąży, porzucona przez rodzinę za zhańbienie się. W szpitalu rodzi córeczkę, która umiera.
Historia kobiet, nie tylko carycy i Iriny przepełnionych miłością, nadzieją na przyszłość, ale też rozczarowaniem, bolem. Pełna intryg i tajemnic, pozorów. Cóż ta książka przepełniona jest emocjami, które udzieliły mi się podczas czytania.
Tajne Bractwo Świętej Katarzyny, nigdy takiej nazwy nie słyszałam, a tym bardziej o jej działalności. ( p.s. Jak się okazuje to wytwór wyobrazi Autorki, choc napisany z takim wyczuciem, że byłam pewna że istniał naprawdę)
Po przeczytaniu książki pierwszą myślą było ile czasu trzeba było poświęcić nie tylko na napisanie książki, ale też researchu. Zadbano tutaj o każdy szczegół historia, ale też wygląd zewnętrzny. Wiem, wiem liczy się wnętrze książki, ale o tak cudownym wydaniu trudno nie wspomnieć, a do tego barwione brzegi.
Ale niestety muszę się przyczepić do jednej rzeczy, zastanawia mnie czy Autorka ma świadomość w jakim momencie zostawiła czytelnika. Mam cichą nadzieje, że nie będzie trzeba czekać długo.
Ta książka to emocjonująca i wciągająca historia o kobietach, które są silne i mądre, ale żyją w świecie rosyjskim konserwatywnym świecie. Gdzie zderzają się świat blichtru elit, a jednocześnie jego zgnilizna. Od caryca oczekuje się narodzin męskiego dziedzica rodu, ale co się wydarzy gdy na świat przyjdzie dziecko płci żeńskiej? A tym bardziej dwie... Ukryte przed światem, niechciane. szkoda było tych dwóch niewinnych istot, ale jednocześnie trafiły do osób przynajmniej jedna z nich, które pokochały ją bezgranicznie.
Do Petersburga przybywa Irina, młoda kobieta w ciąży, porzucona przez rodzinę za zhańbienie się. W szpitalu rodzi córeczkę, która umiera.
Historia kobiet, nie tylko carycy i Iriny przepełnionych miłością, nadzieją na przyszłość, ale też rozczarowaniem, bolem. Pełna intryg i tajemnic, pozorów. Cóż ta książka przepełniona jest emocjami, które udzieliły mi się podczas czytania.
Tajne Bractwo Świętej Katarzyny, nigdy takiej nazwy nie słyszałam, a tym bardziej o jej działalności. ( p.s. Jak się okazuje to wytwór wyobrazi Autorki, choc napisany z takim wyczuciem, że byłam pewna że istniał naprawdę)
Po przeczytaniu książki pierwszą myślą było ile czasu trzeba było poświęcić nie tylko na napisanie książki, ale też researchu. Zadbano tutaj o każdy szczegół historia, ale też wygląd zewnętrzny. Wiem, wiem liczy się wnętrze książki, ale o tak cudownym wydaniu trudno nie wspomnieć, a do tego barwione brzegi.
Ale niestety muszę się przyczepić do jednej rzeczy, zastanawia mnie czy Autorka ma świadomość w jakim momencie zostawiła czytelnika. Mam cichą nadzieje, że nie będzie trzeba czekać długo.
January 6, 2025
Okładka tak piękna, jak wytwory rąk samego mistrza Fabergé, złocenia zdobiące malowane brzegi i wyściółkę — masz wrażenie, że oto trzymasz w swych dłoniach drogocenny skarb. „Wnuczka Fabergé” to pierwszy tom cyklu „Kobiety Romanów” autorstwa Moniki Raspen.
Gdy Aleksandra Fiodorowna po raz piąty rodzi carowi córki, zamiast tak długo wyczekiwanego następcy tronu, jej rozpacz i zniechęcenie nie mają granic. Osoby z jej najbliższego otoczenia postanawiają dopomóc losowi i oddają dziewczynki w dobre ręce, a światu obwieszczają, iż żona Mikołaja II poroniła.
Któż z nas nie słyszał o okrutnym końcu, który spotkał dynastię ostatnich Romanowów? Nawet najmłodsi mogą odnaleźć jej ślad w bajce animowanej pt. „Anastazja”, co do której losów do dziś toczą się spory, czy nie jest jedyną, którą ocalała.
Autorka nader wiernie oddała dworskie życie pełne spisków i intryg, gdzie nawet ściany mają uszy, a koniecznością jest zachowanie pozorów i ostrożności.
Nie da się ukryć, że pisarce szczególnie bliska jest poprawa sytuacji kobiet, walka o ich samostanowienie i prawa. I choć minął już ponad wiek od rozgrywających się na kartach powieści wydarzeń, to wciąż mamy w tej kwestii tak wiele do zrobienia.
Odrobinę przytłoczyła mnie spora ilość bohaterów i faktów historycznych z nimi związanych, ale z każdą przeczytaną stroną czułam się coraz bardziej z nimi 'oswojona'.
Poczułam klimat ówczesnej Rosji — tak szczegółowo i pieczołowicie został oddany, z radością i zachwytem odbyłam podróż do Petersburga ostatnich Romanowów.
Autorka umiejętnie splotła prawdę historyczną z fikcją literacką, ofiarowując nam porywającą opowieść o niezwykłych kobietach.
Gdy Aleksandra Fiodorowna po raz piąty rodzi carowi córki, zamiast tak długo wyczekiwanego następcy tronu, jej rozpacz i zniechęcenie nie mają granic. Osoby z jej najbliższego otoczenia postanawiają dopomóc losowi i oddają dziewczynki w dobre ręce, a światu obwieszczają, iż żona Mikołaja II poroniła.
Któż z nas nie słyszał o okrutnym końcu, który spotkał dynastię ostatnich Romanowów? Nawet najmłodsi mogą odnaleźć jej ślad w bajce animowanej pt. „Anastazja”, co do której losów do dziś toczą się spory, czy nie jest jedyną, którą ocalała.
Autorka nader wiernie oddała dworskie życie pełne spisków i intryg, gdzie nawet ściany mają uszy, a koniecznością jest zachowanie pozorów i ostrożności.
Nie da się ukryć, że pisarce szczególnie bliska jest poprawa sytuacji kobiet, walka o ich samostanowienie i prawa. I choć minął już ponad wiek od rozgrywających się na kartach powieści wydarzeń, to wciąż mamy w tej kwestii tak wiele do zrobienia.
Odrobinę przytłoczyła mnie spora ilość bohaterów i faktów historycznych z nimi związanych, ale z każdą przeczytaną stroną czułam się coraz bardziej z nimi 'oswojona'.
Poczułam klimat ówczesnej Rosji — tak szczegółowo i pieczołowicie został oddany, z radością i zachwytem odbyłam podróż do Petersburga ostatnich Romanowów.
Autorka umiejętnie splotła prawdę historyczną z fikcją literacką, ofiarowując nam porywającą opowieść o niezwykłych kobietach.
January 27, 2025
RECENZJA:
Moja ocena 4/5
Bohaterowie 4/5
Historia 4/5
( Zostałem zapas na kolejne tomy )
TYTUŁ: Wnuczka Fabergé
#współpraca @wydawnictworeplika
Dziś podobno najbardziej depresyjny dzień w roku więc na pocieszenie książka która nie tylko olśniewa wyglądem ale i treścią
Nie byłabym sobą, gdybym nie zaczęła tej recenzji od tego, jak bardzo podoba mi się wydanie tej książki. Zdajemy się przyzwyczajać do książek z barwionymi brzegami, ale to, jak ta książka jest wykonana – jej piękna wyklejka, zdobienia przy stronach – to coś naprawdę wyjątkowego. Tak cudownie wydana książka! I muszę przyznać, że świetnie mi się ją czytało. Druk jest dużą czcionką, a rozkład książki jest po prostu fajny, co sprawia, że przez stronice leci się jeszcze szybciej. A te rozdziały! Ciekawe i naprawdę dobrze zorganizowane. Sam feeling czytania był wręcz magiczny. Jeśli szukacie książki, którą będzie się dobrze czytać – dosłownie, fizycznie – to jest ta.
Ale przejdźmy do treści, bo to przecież najważniejsze. W książce bije ta arystokratyczna maniera, która wplata się w życie kobiet dwudziestego wieku, a szczególnie na jego początku. To opowieść jak jajko Fabergé – piękna na zewnątrz, ale kryjąca w sobie tajemnice, kunszt jubilerski. To pierwszy tom serii "Kobiety Romanowów", i wiem, że na pewno sięgnę po kolejne części. Jeśli interesujecie się taką literaturą, to uwierzcie mi – ta książka wciągnie was od pierwszej strony. To świetnie napisana powieść historyczna, oparta na faktach, ale z lekką dozą literackiej fikcji.
Moja ocena 4/5
Bohaterowie 4/5
Historia 4/5
( Zostałem zapas na kolejne tomy )
TYTUŁ: Wnuczka Fabergé
#współpraca @wydawnictworeplika
Dziś podobno najbardziej depresyjny dzień w roku więc na pocieszenie książka która nie tylko olśniewa wyglądem ale i treścią
Nie byłabym sobą, gdybym nie zaczęła tej recenzji od tego, jak bardzo podoba mi się wydanie tej książki. Zdajemy się przyzwyczajać do książek z barwionymi brzegami, ale to, jak ta książka jest wykonana – jej piękna wyklejka, zdobienia przy stronach – to coś naprawdę wyjątkowego. Tak cudownie wydana książka! I muszę przyznać, że świetnie mi się ją czytało. Druk jest dużą czcionką, a rozkład książki jest po prostu fajny, co sprawia, że przez stronice leci się jeszcze szybciej. A te rozdziały! Ciekawe i naprawdę dobrze zorganizowane. Sam feeling czytania był wręcz magiczny. Jeśli szukacie książki, którą będzie się dobrze czytać – dosłownie, fizycznie – to jest ta.
Ale przejdźmy do treści, bo to przecież najważniejsze. W książce bije ta arystokratyczna maniera, która wplata się w życie kobiet dwudziestego wieku, a szczególnie na jego początku. To opowieść jak jajko Fabergé – piękna na zewnątrz, ale kryjąca w sobie tajemnice, kunszt jubilerski. To pierwszy tom serii "Kobiety Romanowów", i wiem, że na pewno sięgnę po kolejne części. Jeśli interesujecie się taką literaturą, to uwierzcie mi – ta książka wciągnie was od pierwszej strony. To świetnie napisana powieść historyczna, oparta na faktach, ale z lekką dozą literackiej fikcji.
October 13, 2025
Chociaż historia to nie jest mój konik, to mam ostatnio szczęście do ciekawych książek z historią w tle.
Tym razem książka jest nie tylko pięknie wydana, ale i interesująca. Chociaż nie od razu tak było. Początkowo przytłoczyła mnie ilość postaci i chwilę trwało, aż rozeznałam się kto jest kim. Potem już żyłam wątkami z powieści.
"Cały czas czułam się znikąd i niczyja. Ani ptak, ani mysz, nietoperz, który porusza się tak, żeby nikt go nie zauważył."
Czyje to słowa? Kto jest tytułową wnuczką Fabergé? No i jakie intrygi miały miejsce w 1902 roku?
Nie zdradzę, ale dowiecie się wszystkiego czytając tę powieść.
Większość małych dziewczynek chciałoby być księżniczkami, ale już starsze, bardziej świadome, chyba nie mają takich marzeń.
Co innego marzenia, co innego kto w jakiej rodzinie się urodził.
Jedno jest pewne, kobiety Romanowów nie miały łatwo, każda była pod obserwacją, ich poczynania były szeroko komentowane, łatwo było utracić prestiż i znaczenie, a czasem nawet życie.
Zwłaszcza kiedy znajdzie się ktoś, kto życzy drugiemu wszystkiego najgorszego i tylko czeka, na upadek tamtego.
Mimo to przecież też miały swoje miłości i rozczarowania.
Czy tak właśnie rozpoczęła się historia upadku wielkiego mocarstwa?
Książka ciekawa, szybko ją przeczytałam, teraz muszę dorwać kolejną część i szybko przeczytać, tym bardziej że chyba już za miesiąc ukaże się część trzecia.
Polecam ją wam serdecznie, czytajcie.
September 29, 2025
Monika Raspen stworzyła opowieść, która łączy elementy powieści historycznej, dramatu obyczajowego i intrygi. Akcja toczy się w Rosji carskiej, na przełomie przełomowych lat (początek XX wieku – wojna rosyjsko-japońska, rewolucje, tajemnice dworu),a narracja skupia się głównie na kobietach – zarówno tych z rodziny cesarskiej, jak i spoza niej, ale powiązanych z dworem. Autorka stara się pokazać życie, jakie kryło się za fasadą przepychu, moralnych oczekiwań i konwenansów, oraz walkę kobiety o godność, o prawo do własnych wyborów, czasem nawet sprzeciw wobec dominujących reguł.
Tom pierwszy wydaje się bardzo udanym początkiem serii. Buduje fundament — wprowadza ważne wątki: tajemnicę Iriny, życie kobiet, presje dynastyczne, kontekst historyczny – i czyni to w sposób angażujący i emocjonalny.
Drugi tom nie tylko skupia się na jednostkowych losach, ale rozciąga się na większą panoramę polityczną, społeczno-historyczną, co dodaje głębi i rysuje szersze tło przemian.
Seria Kobiety Romanowów Moniki Raspen to ciekawa propozycja dla tych, którzy lubią powieści historyczne z silną rolą kobiet, tajemnicą i intrygą w tle. To nie jest sucha historia, nie jest to tylko opis wydarzeń – to opowieść pełna emocji, dramatów, wyborów, które biją pomiędzy obowiązkiem a pragnieniem.
Tom pierwszy wydaje się bardzo udanym początkiem serii. Buduje fundament — wprowadza ważne wątki: tajemnicę Iriny, życie kobiet, presje dynastyczne, kontekst historyczny – i czyni to w sposób angażujący i emocjonalny.
Drugi tom nie tylko skupia się na jednostkowych losach, ale rozciąga się na większą panoramę polityczną, społeczno-historyczną, co dodaje głębi i rysuje szersze tło przemian.
Seria Kobiety Romanowów Moniki Raspen to ciekawa propozycja dla tych, którzy lubią powieści historyczne z silną rolą kobiet, tajemnicą i intrygą w tle. To nie jest sucha historia, nie jest to tylko opis wydarzeń – to opowieść pełna emocji, dramatów, wyborów, które biją pomiędzy obowiązkiem a pragnieniem.
March 1, 2025
Czy łatwo było być kobietą w XX wiecznej, carskiej Rosji? Książka Moniki Raspen, oparta na prawdziwej (tu Autorka sama odnosi się do tego, że w historii pewności mamy tyle, ile nam pokazano) historii kobiet z różnych sfer społeczeństwa. Postaci są wyrazicie nakreślone, ich losy przejmujące i uzmysławiające, że walka o poszanowanie, równość i możliwości kobiet jest ważna. Pierwsza (z podobno trzech) części wprowadza w klimat rozbudzających się niepokojów społecznych, zachwiania monarchią i moralnością ówczesnych Rosjan ze szczególnym uwzględnieniem perspektywy kobiet, tak ważnej, jak niedocenianej.
April 6, 2025
Wspaniale, że jest kilka różnych bohaterek i to one są na pierwszym planie, a nie mężczyźni jak to zazwyczaj bywa w powieściach historycznych.
November 12, 2025
W Petersburskim klasztorze młoda Ukrainka rodzi córeczkę, niestety ta umiera podczas porodu owinięta pępowiną. W tym samym czasie na carskim dworze żona Mikołaja || zamiast wyczekiwanego syna rodzi dwie córki, do prasy jednak zostaje wydane oświadczenie o chorobie Carycy i poronieniu. Maria Fiodorowa chcąc uchronić swoją rodzinę przed zgubą i uratować swoje wnuczki początkujące ciąg zdarzeń które zmieniają bieg historii.
Na jaki pomysł wpadła Maria by ratować swoich bliskich? Co stało się z bliźniaczkami? Jakie losy czekają carską rodzinę?
Cudownie było móc na chwilę przenieść się w czasie do carskiej Rosji i Petersburga, poznać zasady panujące na dworze. W książce występuje mnogość postaci, przy której trzeba się chwilami naprawdę skupić, by nie pogubić się kto jest kim. Zachwycające opisy stroi, biżuterii, czy budowli pozwalają sobie wszystko lepiej wyobrazić.
To historia o silnych kobietach, żyjących w naprawdę trudnych czasach i walczących o siebie i swoich bliskich wszystkimi dostępnymi środkami. Zakończenie zostawia nas z masą pytań, w napięciu czekam na kolejny tom, dalsze losy carskiej rodziny i tego co przyniesie ze sobą pojawienie się tajemniczego przybysza
~ współpraca barterowa
Na jaki pomysł wpadła Maria by ratować swoich bliskich? Co stało się z bliźniaczkami? Jakie losy czekają carską rodzinę?
Cudownie było móc na chwilę przenieść się w czasie do carskiej Rosji i Petersburga, poznać zasady panujące na dworze. W książce występuje mnogość postaci, przy której trzeba się chwilami naprawdę skupić, by nie pogubić się kto jest kim. Zachwycające opisy stroi, biżuterii, czy budowli pozwalają sobie wszystko lepiej wyobrazić.
To historia o silnych kobietach, żyjących w naprawdę trudnych czasach i walczących o siebie i swoich bliskich wszystkimi dostępnymi środkami. Zakończenie zostawia nas z masą pytań, w napięciu czekam na kolejny tom, dalsze losy carskiej rodziny i tego co przyniesie ze sobą pojawienie się tajemniczego przybysza
~ współpraca barterowa
Displaying 1 - 27 of 27 reviews