Tijdloos, ontroerend en humoristisch sprookje over liefde, ziekte en hoop.
Na een bezoek aan de dokter komt een vrouw thuis met alleen nog het hoofd van haar man. Zijn lichaam wilde niet meer, maar het hoofd is nog helemaal in orde. Soms ligt het hoofd in de weg als de vrouw wil stofzuigen. En knuffelen kan de man niet meer. Maar veel andere dingen gaan wel nog heel goed: praten, kijken, plezier maken en gewoon samen zijn.
Een hoogst origineel en hoopgevend verhaal van veelvuldig prijswinnaar Benny Lindelauf over wanneer het hoofd wel nog werkt, maar het lijf niet meer. Of omgekeerd.
Op een literair level ging ik er helemaal op aan! Een boek maken over het gezegde 'het lijf wilde niet meer, maar het hoofd nog wel' of vice versa vond ik fantastisch. Ik denk dat ik dit als kind niet zo had gezien. Toen had mijn biomedische kant de overhand met vragen over hoe het hoofd pruimentaart met koffie verwerkt en de hersenen van energie voorziet haha.
4* - Prachtig kleinood waarin beeld en tekst elkaar perfect aanvoelen! (Alleen die Boon-nominatie, als jeugdboek, blijft vreemd; dit boek en zijn thema's overstijgen leeftijden.)
Ik houd zo van de teksten van Benny Lindelauf! Nooit hapklaar, altijd meerdere lagen, en totaal anders dan wat de meeste Nederlandse auteurs voor tieners schrijven. Zelf verwachtte ik een ander einde maar dit einde was ook niet erg.
Dat dit bestempeld wordt als jeugdliteratuur begrijp ik niet helemaal. Los daarvan, fijnbesnaard boek. Niet helemaal gek op de illustratiestijl, helaas.
Zeker 3* Fraai uitgegeven boekje. Weinig tekst maar gelaagd. Het is wat het is. In de bibliotheek zal het een beetje zoek gaan tussen alle romans. Ook dit boek zou beter ook bij de vertelboeken of voorleesboeken belanden in de bib.
--- Grappiger en aandoenlijker dan de beeldkunst erin op het eerste oog doet vermoeden. Enigszins ouderwetsig qua gewassen gordijnen (de vrouw) en het rokertje en de borrel (de man), maar dat heeft ergens ook zijn charme. Het is alleen niet zo mijn charme, en ik weet praktisch gezien ook niet zo wie ik dit vurig kan aanbevelen work-wise (maar ook dat heeft ongetwijfeld z'n charme.)
Een verrassende nominatie voor de Woutertje Pieterse Prijs. Is het een kinderboek of is het een kunstboek voor liefhebbers? Een spontaan stuk werd geschreven. https://lezersgoud.nl/benny-lindelauf...
Het genre prentenboek/sprookje voor volwassenen is nieuw voor mij. Ik vind de tekeningen in dit boek niet mooi, maar wel passend bij het verhaal. De taal, de zinnen in dit boek vind prachtig, treffend en zetten aan tot herlezen. De inhoud vind ik niet leeg, maar toch oppervlakkiger dan ik van te voren gehoopt had.
Ik denk dat ik meer had verwacht inhoudelijk dan wat het is (door alle lof die ik er al over had gelezen). De taal is wel prachtig en zet aan tot denken. Ontroerend op een niet-klassieke manier maar ook niet zeer memorabel
Is dit voor volwassenen? Voor jongeren? Of voor kinderen? Kort, originele, absurdistisch filosofisch verhaal met diepere lagen. Aan de ene kant heeft verdrietigs, tegelijkertijd heeft het ook iets moois én er zit humor in. Heel droog geschreven. Zeker geschikt voor een filosofisch gesprek met een klas.
Benny Lindelauf is een Nederlandse schrijver van kinderboeken, waarmee hij onder andere de Woutertje Pieterse Prijs en de Thea Beckmanprijs won. Ingrid Godon illustreerde al meerdere kinderboeken waarbij ze telkens veel aandacht besteedde aan gevoelens en gezichtsuitdrukkingen. Ze zette onder meer een prachtige reeks gestileerde kinderportretten neer in het boek ‘Ik wou’ van Toon Tellegen.
De illustraties getuigen van een sobere kunstzinningheid. Personages die een ingetogen verdriet met zich meedragen. Verstilde pijn die niet uitgedragen wordt, maar die gedragen én vooral verdragen wordt. Pijn die in die mate draaglijker wordt door de herinneringen en innerlijke dialogen met de overledene in stand te houden. Aanwezig verdriet is niet altijd even handig. Soms onwennig. Soms dankbaar omdat je de overledene met je meedraagt.
De auteur maakt dit ingetogen verdriet op een bijzondere manier tastbaar met aandacht voor de diverse aspecten die deze pijn in zich meedragen. Tastbaar maar eveneens behapbaar omdat zijn boodschap heel menselijk is. Je neemt verdriet met je mee vanuit de liefde voor wie je dierbaar is. Het is geen kwaal waar je vanaf moet.
Het boek biedt ruimte, ruimte voor vragen, ruimte om stil te staan, ruimte om je eigen antwoorden te zoeken (ook al is het geen vereiste om antwoorden te vinden), ruimte om niet te hoeven weten.
Het is een dun boek, maar bijzonder krachtig en beeldrijk, zowel in illustraties als in taal. Uniek in zijn soort door de originele aanpak. Weinig woorden, weinig verhalen, maar vol sterke symboliek, met aandacht voor fysiek verdriet en mentaal verdriet.
Literair heel sterk. Mooi boek om over in gesprek te gaan met kinderen. persoonlijk spreken de illustraties mij niet aan. Ik denk niet dat kinderen dit boek zelf uit zouden kiezen. Dus het is aan ons als volwassene om kinderen kennis te laten maken met dit boek. Ook zeer geschikt om over te filosoferen.
Heel mooi, kort en bondig boek over verlies en acceptatie maar ook over wat je kunt met wat je nog wél hebt. Mooie illustraties en lichte humor. Ik vond er troost in