“Irene Schouten, gehard voor goud”, dat mij spontaan te leen werd aangeboden door mijn vriendelijke buurman Bert, ben ik vooral gaan lezen omdat ik een uitgesproken liefhebber ben van levensverhalen, alsook omdat ik de in de titel genoemde topschaatster altijd wel ben blijven volgen nadat ik een ontroerende documentaire had gezien over haar en haar familie: “Het leven gaat niet altijd over tulpen” van Barbara Makkinga, uit 2021- welke documentaire overigens in het onderhavige boek van Robbert de Rijk merkwaardigerwijs nergens wordt genoemd.
Tsja, een echte biografie is het bepaald niet geworden, het boek dat genoemde auteur op verzoek van zijn voormalige schaatsploeggenote in nauw overleg dan wel samenwerking met haar schreef. Van een beetje afstand tussen ‘biograaf’ en ‘gebiografeerde’, tussen de auteur en de schaatster, lijkt geen sprake, zo min als van een kritische instelling bij Robbert de Rijk; men leest geen enkel onvertogen woord over Irene Schouten. Deze wil helaas in het boek ook niet zo erg tot leven komen, en het resultaat van hun coproductie is veeleer een soort naslagwerkje met betrekking tot Schoutens geweldige sportieve inspanningen en prestaties dan een enigszins diepgravend levensverhaal.
Al met al is het boek nogal oppervlakkig en behelst het al te veel trivialiteiten. Het is ook niet vrij van herhaling en, af en toe, een wat onbeholpen taalgebruik (zoals, in een en dezelfde context, ‘de WK’ naast ‘het WK’, ‘zich bedenken’ waar een nader overwegen of terugkomen op een eerder standpunt niet aan de orde is, enz.). Maar misschien moet iemand met een sterke interesse in het recente, roemruchte Nederlandse schaatsverleden “Irene Schouten, gehard voor goud” toch maar niet ongelezen laten – al zou het maar zijn om kennis te nemen van hetgeen er (ook) in deze tak van topsport zoal speelt en bekonkeld en bekokstoofd wordt…