Τρία επί ψυχής

by Άρης Αλεξανδρής

Το Τρία επί ψυχής είναι η ιστορία της Άνι, που σήμερα γίνεται 30. Η Άνι έχει πολλές αποφάσεις να πάρει: να ξεπεράσει επιτέλους τον θάνατο του παιδικού της φίλου· να αποκωδικοποιήσει την περίεργη σχέση που έχει αναπτύξει με τη μητέρα του· να αντιμετωπίσει με γενναιότητα τη δική της μητέρα.

Το Τρία επί ψυχής είναι και η ιστορία του Φίλιππου Κάππα, του παιδικού φίλου της Άνι που πέθανε μυστηριωδώς στο σχολείο όταν ήταν 16 ετών.

Το Τρία επί ψυχής είναι, επιπλέον, η ιστορία της κυρίας Κάππα, της μητέρας του Φίλιππου Κάππα, η οποία δεν σταματά να ψάχνει την αλήθεια με τους πιο ανορθόδοξους τρόπους.

Το Τρία επί ψυχής είναι μια ιστορία για τους ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν, για τις μεταμορφώσεις των ανθρώπων, για τους μύθους που πλάθουν για να επιβιώσουν.

Αν τα φαντάσματα υπήρχαν, αυτή θα ήταν μια ιστορία φαντασμάτων.

312 pages, Paperback

First published November 1, 2024

About the author

Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στον Πειραιά και σπούδασε στη Νομική. Δουλεύει στη Διαφήμιση κι από το 2011 αρθρογραφεί στον ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο.

Reviews

[Ant · Rating 2 out of 5]

Διάβασα το δεύτερο βιβλίο του Άρη Αλεξανδρή με την προσδοκία ποιότητας και βάθους που εύλογα δημιουργεί η βράβευση με ένα κρατικό βραβείο.
Το πρώτο του βιβλίο δεν δικαιολογούσε σίγουρα αυτή την αναγνώριση, αφού ήταν προχειρογραμμένο και χωρίς κάποιο αξιομνημόνευτο ύφος ή κάτι που να δικαιώνει την προσοχή που έλαβε. Θα έλεγε κανείς πως η προσοχή έρχεται ως απότοκο της ανάγκης του συστήματος να λατρεύει ανδρικές μετριότητες.

Το δεύτερο πόνημά του, το Τρία επί Ψυχής, αποτελεί ένα μάλλον ανώφελο βιβλίο που δεν έχει ξεκάθαρη πρόθεση. Διαθέτει αρκετά απλουστευτική πλοκή που δεν δημιουργεί κανένα σασπένς, όπως θα αναλύσω παρακάτω, ενώ υφολογικά ο Αλεξανδρής αναλώνεται σε μια υπερπροσπάθεια που δεν αποδίδει καρπούς, αντιθέτως, δημιουργεί ένα ασφυκτικό κείμενο που δεν καταφέρνει να κρατήσει επαρκώς μια λογοτεχνική υφή που να μην παραπαίει ανάμεσα στην επιφυλλιδογραφία και τη φάρσα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
O Αλεξανδρής διαλέγει ένα χιλιοειπωμένο σενάριο, τον θάνατο ενός από τους φίλους μιας παρέας, και δημιουργεί μια ιστορία που δεν ξέρει τι θέλει να είναι. Δεν είναι αστυνομικό αφού ο συγγραφέας δεν δίνει καμία ουσιαστική βάση στη δημιουργία υπόπτων, άρα το σασπένς απουσιάζει. Δεν είναι ιστορία ενηλικίωσης αφού μετά βίας γνωρίζουμε την Άνι, ως ένα πρόσωπο που απλώς παραιτείται από τη δουλειά της -και; Είναι λες και δεν έχει χαρακτήρα και προσωπικότητα, ενώ παράλογα συνοπτικές αναφορές στον πατέρα της (ειδικά οι ανεπιτυχείς φροϋδισμοί με την γύμνια του) δεν καταφέρνουν να δέσουν τον χαρακτήρα. Δεν είναι ένα σατυρικό βιβλίο, αφού ο συγγραφέας φαίνεται να προσπαθεί να παρουσιάσει τους χαρακτήρες του βιβλίου ως αληθοφανή πρόσωπα, αλλά παρόλα αυτά μοιάζουν με ανολοκλήρωτες καρικατούρες. Δεν είναι, τέλος, ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο γιατί το ύφος παλινδρομεί μεταξύ σαρκαστικού άρθρου σε περιοδικό, με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Άρη Αλεξανδρή που δεν εξαφανίζεται ποτέ από την αφήγησή του, και εφηβικής σύλληψης μαθητή της θεωρητικής για το θεατρικό της καλλιτεχνικής ομάδας του γυμνασίου πριν τις πασχαλινές διακοπές.

Παρά το τετριμμένο της σύλληψης σεναρίου τηλεταινίας, με τους κατάλληλους συγγραφικούς χειρισμούς το μυθιστόρημα είχε τα φόντα να κρατήσει ενεργό το σασπένς, κάτι που ο Αλεξανδρής δεν έπραξε επιτυχώς. Αν δηλαδή στον αντίποδα της αδιάφορης πλοκής είχαμε πολυστρωματικούς χαρακτήρες και δουλεμένο ύφος, τότε θα μιλούσαμε για λογοτεχνία, αλλά στην παρούσα περίπτωση ο συγγραφέας βασίζεται ξεκάθαρα στην πλοκή και αποτυγχάνει. Ειδικά οι τελευταίες σελίδες, όπου θα περίμενε κανείς να έχει ανέβει το ενδιαφέρον για την κατάληξη, το φινάλε είναι πληκτικό και προσωπικά, ενώ διαθέτω επαρκή αναγνωστική ταχύτητα και αντοχή, έπρεπε να αφήσω το βιβλίο στην άκρη γιατί είχα πλήξει. Αν το διαβάσετε δηλαδή στην παραλία είναι βέβαιο πως θα σας πάρει για τα καλά ο ύπνος και θα καταλήξετε με ηλίαση.

Θα ήταν, συνεπώς, ευκταίο, αν είχε δώσει χρόνο ο συγγραφέας στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και των κοντινών ατόμων του νεκρού ως πιθανών υπόπτων με ανάλογα κίνητρα. Κατά αυτόν τον τρόπο ίσως και να λειτουργούσε το υποτιθέμενο plot twist του τέλους. Ό,τι δηλαδή επιχειρήθηκε με την Μαριάννα, είναι εύλογο να είχε επιχειρηθεί και με τους κοντινότερους χαρακτήρες του Κάππα, και, επίσης, να είχε αναφερθεί και το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας, ώστε να φωτιζόταν και η κυρία Κάππα ως αμφιλεγόμενη γονεϊκή φιγούρα.

Η πτώση του Φίλιππου Κάππα και ειδικά η ακουστική του περιγραφή μού φαίνεται παρατραβηγμένη. Το σώμα ενός 16χρονου αποκλείεται να είχε κάνει τόσο βαρύ γδούπο, αλλά φυσικά ο Αλεξανδρής ήθελε το δραματικό εφέ λυκειακής ταινίας για να βγει όλο το σχολείο στο προαύλιο. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα οι συμμαθητές μου ήταν πολύ πιο οκνηροί και θα έπρεπε να είχαν αρχίσει να τρίζουν τα παράθυρα ή να κατεδαφίζονται τα γύρω κτίρια για να σηκωθούν με τέτοια σπασμωδική συνοχή και ενέργεια και να βγουν μαζικά στο προαύλιο.

Είναι λοιπόν μια εικόνα που γίνεται δύσκολα πιστευτή και αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αφού αποτελεί τον καταλύτη του μυθιστορήματος. (περιγράφεται κυρίως στη σελίδα 44)

Επιπλεον, το ύφος του Αλεξανδρή είναι υπερβολικά φορτωμένο και ανεπιτυχώς περιγραφικό σε σημείο ανοησίας. Μερικά παραδείγματα (αν και είναι πλήθος στο βιβλίο) είναι τα εξής:
"Η λευκή σελίδα στην οθόνη της ήταν η φωτεινή αποσαφήνιση μιας ειρωνείας που ήταν προφανής από μόνη της" Δεν ξέρω αν αυτό ακούστηκε ωραίο και λογοτεχνικό στον Αλεξανδρή και συνεχάρη τον εαυτό του που το έγραψε, αλλά πρακτικά δεν βγάζει κανένα νόημα. Αν ήταν προφανής η ειρωνεία γιατί να χρειάζεται την αποσαφήνιση μιας...λευκής σελίδας;
Στην σελίδα 26, στην περιγραφή της ψυχολόγου της Άνις, διαβάζουμε :"Φορούσε συνήθως ταγέρ και τα μακριά της πόδια κατέληγαν σταυρωτά και στιβαρά στο ξύλινο πάτωμα του γραφείο σαν ρίζες ενός πανέξυπνου δέντρου"
Ενώ αυτή η περιγραφή μοιάζει φαινομενικά να κυριαρχείται από ακρίβεια αν δώσουμε προσοχή στις λέξεις αντιλαμβανόμαστε ότι είναι, και πάλι, κενή νοήματος μπουρδολογία.

Τι σημαίνει "πανέξυπνο δέντρο"; Είναι ωραίο όταν ένας συγγραφέας χρησιμοποιεί την γλώσσα, τις περιγραφές και τις παρομοιώσεις με τρόπο εύστοχο, που καταφέρνει να μας ταξιδέψει μέσα από εικόνες που ναι μεν μπορεί να είναι αντισυμβατικές αλλά κουβαλούν ένα νόημα το οποίο δεν θα το διέκρινε υπό άλλες περιπτώσεις ο αναγνώστης. Σε αυτή την περίπτωση δεν βρίσκω κανένα νόημα στην έκφραση "πανέξυπνα δέντρα" εκτός κι αν ήταν ένα βιβλίο με κρυμμένο οικολογικό νόημα. Δεν συμβολοποιείται δηλαδή μια εικόνα με αφηγηματική λειτουργία. Είναι απλώς μια περιττή ακριβολογία χωρίς εξαργύρωση νοήματος.

Ένα άλλο μειονέκτημα του βιβλίου είναι οι διάλογοι. Είναι τόσο περιγραφικά φορτωμένοι που καταλήγουν αφύσικοι και μοιάζουν με το αποτέλεσμα που θα είχε ένας πειραματικός διάλογος μαθητή δημιουργικής γραφής που γράφει το πρώτο του σενάριο με υπερβολικές σκηνοθετικές οδηγίες.
Σελ 71 "Σε ακούμε προσεκτικά", της είπε ο Μπάντι, πασπαλίζοντας την ενθάρρυνσή του, με μπαχαρικά ανεπαίσθητης ειρωνείας.
σελ 77: " Το ξέρω" συμφώνησε ο Μπάντι ελαφρώς ανακουφισμένος που η Άνι του έδινε το ελεύθερο να αποδεσμευτεί από την ηθική υποχρέωση αποδοχής της Δάφνης ως τραγουδίστριας.
Αλλού: τόλμησε να μαντέψει η Άνι, έσπευσε να αντιτάξει ο Μπάντι κλπ κλπ.
To "πασπαλίζοντας την ενθάρρυνση του με μπαχαρικά ανεπαίσθητης ειρωνείας" είναι μία από τις πολλές μανιεριστικές και παρατραβηγμένες περιγραφές του Αλεξανδρή και μοιάζει με αστειάκι σε άρθρο της Καθημερινής. Αυτή η υπερβολική επεξήγηση καταλήγει να εμποδίζει την φυσική ροή των διαλόγων, να αφαιρεί κάθε πιθανό βάρος, να τους καθιστά αφύσικους και κουραστικούς, ενώ υπενθυμίζει διαρκώς στον αναγνώστη την παρουσία ενός αγχωμένου συγγραφέα που θέλει να επεξηγήσει και την παραμικρότερη αντίδραση των ηρώων του, μην αφήνοντας την φαντασία του δέκτη ελεύθερη.


Γενικά η όλη αίσθηση που αφήνει το μυθιστόρημα είναι αυτή της προχειρότητας ή του πρόχειρου αποτελέσματος από υπερβολική προσπάθεια κάποιου που δεν κατέχει ευχέρεια στην λογοτεχνική γραφή. Αυτή η μίξη του μεταφυσικού ή μεταφυσικοφανούς όπως θέλει να το περιγράφει ο συγγραφέας, δεν είχε πρακτική χρησιμότητα. Η Ακρίδα ως νησί με καλτ κατοίκους δεν καταφέρνει να κρατήσει το παραμικρό ψυχαγωγικό ενδιαφέρον και γενικά καμία προοπτική αληθοφάνειας και πραγματιστικού βάρους.

Στη σελίδα 229 το αγγλικό κείμενο της μελέτης για την φύση του νησιού της Ακρίδας επιδέχεται διορθώσεις. Πχ το σωστό θα ήταν " a tribute to greek nature" αντί για το "a tribute to the greek nature" . Σε συνδυασμό με άλλα σημεία συντακτικά ατυχών εκφράσεων και τυπογραφικών, είναι διάχυτος ένας αέρας βιαστικής επιμέλειας που απογοητεύουν το αναγνωστικό υποκείμενο. Για παράδειγμα, στη σελίδα 301, σε ένα πολύ κομβικό σημείο του βιβλίου, έχουν αφήσει το εξής ορθογραφικό "Ο χρόνος τους είχε τελειώσει. Ο χρόνος τις είχε τελειώσει"

Δεν ξέρω τι να περιμένουμε στη συνέχεια από τον Αλεξανδρή, αλλά πραγματικά ελπίζω πως θα λάβει το παράδειγμα από τον χαρακτήρα της Δάφνης και θα συνειδητοποιήσει πως, παρά την έφεσή του στην φλυαρία, δεν είναι απαραίτητο να γίνει λογοτέχνης.
Ο ίδιος μάλιστα επαίρεται πως το βιβλίο του βρίσκεται στη λίστα best seller (τέτοιες λίστες βέβαια είναι συχνά αμφιβόλου αξιοπιστίας και έχουν την λογική του fake it till you make it) χωρίς, κατά τη γνώμη του, να έχει κάνει καμία προσπάθεια προώθησης. Το γεγονός ότι το μεγάλης κυκλοφορίας έντυπο στο οποίο αρθρογραφεί έχει δημοσιεύσει ήδη δύο διθυραμβικές "κριτικές" μάλλον κατά τη γνώμη του δεν συνιστά εμφανή και χοντρή προώθηση.
Γράφοντας μάλιστα την κριτική μου, εξέτασα και μερικές άλλες κριτικές για το βιβλίο, στις οποίες γίνεται φανερό ότι οι συντάκτες πιθανόν δεν έχουν διαβάσει καν το βιβλίο.

Για παράδειγμα, σε σχετικό απόσπασμα κριτικής της Λευκης Σαραντινού, στο Literature, περαν του ότι η συντάκτρια του κειμένου υποπέφτει σε ταυτολογίες (οι χαρακτήρες ειναι, κατα την γνωμη της, "πλήρεις" επειδή...σκιαγραφείται ο χαρακτήρας τους) αναφέρει πολλές ανακρίβειες:
1ον Δεν αναλύεται κανένας "κρυψίνοας γείτονας του Ανατολικού ". Η επίσκεψη που κάνουν οι ήρωες εκεί περιορίζεται στη διήγηση του χαρακτήρα της Λέγκως για ένα παρελθοντικό περιστατικό που εχει σχεση με την κυρίως πλοκή. Το τελικό αποτέλεσμα της διαλεύκανσης του φόνου της εξαφανισμένης μαθήτριας δεν αποκτά ποτέ κάποιο ειδικό βάρος ή χαρακτηρολογικό βάθος για τους εμπλεκόμενους.
2ον Η Τερψιχόρη ειναι η μητέρα της Άνις και όχι της Δάφνης (τόσα εξεζητημένα ονόματα φύτεψε ο Αλεξανδρής, πώς γίνεται να μπερδευτεί έτσι ένας κριτικός; )
3ον Δεν δικαιολογείται ο χαρακτηρισμός "αγνός" για τον χαρακτήρα του Μπάντι.Είναι καταρχας μια πολύ αόριστη έννοια, αλλα δεν υπάρχει, έτσι κι αλλιώς, κανένα χωρίο του κειμένου που να δικαιολογεί αυτόν τον χαρακτηρισμό προς το πρόσωπό του.
4ον Η Άνι γράφεται ως Άνι και όχι ως Άννι. (Από το Αναστασία)

Όπως γίνεται λοιπόν φανερό από τα παραπάνω, το βιβλίο και η πλειοψηφία των κριτικών του Τύπου που το συνοδεύουν, συνιστούν για ακόμα μία φορά σύνολα μετριότητας.

[gfmay · Rating 2 out of 5]

Αγαπώ τον Αρη Αλεξανδρή σαν αρθρογράφο και ειμαι μεγάλη fan της καυστικής και έξυπνης γραφής του. Θα ήθελα να τον έχω φίλο μου. Και είναι ο λόγος που πήρα τα βιβλία του.
Δυστυχώς το βιβλίο δεν με κέρδισε και δεν κατάφερε να μου προξενήσει κανένα συναίσθημα. Ήταν κουραστικό. Κουραστικοί και αντιπαθητικοί χαρακτήρες που φαινόντουσαν όλοι μη ρεαλιστικοί. Σαν χαρακτήρες καποιας ελληνικής τηλεοπτικής σειράς που έχουν όλοι κάποιο υπερβολικό στοιχείο προκειμένου να έχει ενδιαφέρον η σειρά. Δεν ενιωσα οτι μπορει να ειναι αληθινοι άνθρωποι με αληθινη υπόσταση παρά μόνο βοηθητικές καρικατούρες για να εξελιχθεί η ιστορία σύμφωνα με το πλάνο του συγγραφέα. Δεν ειχαν το απαιτούμενο βάθος και αυτο τους καθιστούσε μη πιστευτούς.
Κουραστική γραφή, ενω σε ενα άρθρο λειτουργεί αυτος ο τρόπος γραφής, το να διαβάζεις σειρά παρα σειρά συνεχόμενα εξυπνακίστικες προτάσεις ήταν εξαντλητικό, ένιωσα οτι πρεπει να σταματάω καθε τρεις και λιγο για να πάρει το μυαλό μου ανάσα. Για μένα αφαίρεσε απο την ιστορία, δεν πρόσθεσε.
Το τελείωσα με το ζόρι. Δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ή γιατι γράφτηκε αυτη η ιστορία και δεν με ενδιέφερε και να την σκεφτώ παραπάνω.

[Vaso · Rating 3 out of 5]

Η Άνι, τη μέρα που κλείνει τα 30 και μετά τη συνεδρία με την ψυχολόγο της, έχει να πάρει κάποιες αποφάσεις. Ο χαμός του Φίλιππου, όταν ήταν 16 χρονών, την πονάει ακόμη. Κι ενώ η φιλία της με τον Μπαντι και τη Δάφνη συνεχίζεται, δεν μπορεί να ξεφύγει από τον κλοιό της μητέρας του Φιλίππου, η οποία ως άλλη «Νικολούλη» (αλλά η μαϊμού version) κυνηγάει χίμαιρες 14 χρόνια μετά.

Σε αυτό το δεύτερο βιβλίο του ο Άρης Αλεξανδρής, μιλά για τους ανθρώπους που αφήνουν τα τραύματα του παρελθόντος ανοιχτά, σαν βαρίδια.
Που δεν λένε την αλήθεια ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό - πόσο μάλλον στους φίλους τους. Αν ο στόχος του ήταν να προσεγγίσει το θέμα με χιούμορ και σαρκασμό (?), δεν ξέρω αν το κατάφερε.
Ένιωσα ότι όλοι οι χαρακτήρες ήταν σαν καρικατούρες - αλλά θα μου πείτε, μήπως δεν υπάρχουν κι αυτοί οι χαρακτήρες;

[Anastasia Danali · Rating 5 out of 5]

Μου άρεσε πάρα πολύ
Νομίζω πως πιάνει επακριβώς τον παλμό κάθε νέου ανθρώπου με άγχος που προσπαθεί να βρει την ταυτότητα του σε μια εποχή τόσο γρήγορη που νιώθουμε ότι φεύγει μέσα από τα χέρια μας.
Το τελευταίο κομμάτι του βιβλίου με τις αποκαλύψεις είναι πάρα πολύ δυνατό. Και επίσης όχι επιτηδευμένα συγκινητικό.
Extra bonus η υπέροχη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας και για εμένα αποτελεί αναγνωστική απόλαυση!

[Dimitris · Rating 5 out of 5]

Φαίνεται πως μέσα στο ξινό Ελληνικό Goodreads είμαι η εξαίρεση: αγαπώ τη λογοτεχνική γραφή του Άρη Αλεξανδρή και τους κόσμους που δημιουργεί και μού το επιβεβαἰωσε η ανάγνωση και του δεύτερου μυθιστορήματός του. Δεύτερο άνετο πεντάστερο.

Το βρήκα εξαιρετικό, δουλεμένο-γυαλισμένο, πρωτότυπο, page-turner, έξυπνο, στιβαρό, απίστευτα σύγχρονο μα όχι ρηχό ή αντίγραφο ξένου Young Adult όπως οι περισσότερες νεοελληνικές κυκλοφορίες. Βρήκα όλους τους χαρακτήρες απόλυτα ενδιαφέροντες, διακριτούς, ανήκοντες πειστικά σε όλο το ηλικιακό φάσμα και τα κοινωνικά στρώματα. Βρήκα τη δόμηση της ιστορίας υπέροχη και όλα τα μέρη στα οποία διαδραματίζεται αληθοφανή, είτε πρόκειται για μια συνοικία του Πειραιά είτε για ένα χωριό στην Εύβοια ή στη μέση του Αιγαίου.

Πάνω απ΄όλα λάτρεψα και εδώ τον κακιασμένο νεαρό Αλεξανδρή τού ίντερνετ και της εφημερίδας να βγαίνει απολαυστικά στην επιφάνεια κράζοντας την πραγματικότητα γύρω μας χωρίς τον συνήθη φόβο άλλων να μη θίξουν και ρισκάρουν μια κακιά κριτική. Μοναδική ροκ αντιμετώπιση! Ατελείωτες αστραφτερές, κοφτερές φράσεις που σημείωσα (όχι πάνω στο βιβλίο!) για να μη τις ξεχάσω!

Σημειώνω γαμάτη περιγραφή σύγχρονου νεοελληνικού χωριού: «ένα μέρος που έδινε την εντύπωση πως διαμορφώθηκε στη βάση μιας τουριστικής φιλοδοξίας... στο λιμάνι η Άνι πρόσεξε τέσσερα πανομοιότυπα καταστήματα που πουλούσαν γλυκίσματα εγχώριας παραγωγής, τέσσερις πανομοιότυπες ταβέρνες και τέσσερις καφετέριες. Όλα τους κουβαλούσαν τα ίχνη της αποτυχημένης, εκσυγχρονιστικής ανακαίνισης που έχει αρχίσει να ξεφτίζει: κακόγουστες πινακίδες, σλόγκαν εικοσαετίας και συνθετικά κουφώματα μαρτυρούσαν τον διακαή πόθο του επαρχιακού Ανατολικού να μοιάσει όπως όπως στην πόλη, μήπως και απορροφήσει λίγο από το χρήμα της.» (σ.140)

Σημειώνω περιγραφή εβδομηντάρας κυράτσας από το εν λόγω χωριό: «χαμηλού αναστήματος και αρκετά φαρδιά, ενώ τα κοντά κόκκινα μαλλιά της έδιναν στην εμφάνισή της έναν καρτουνίστικο τόνο, χωρίς να υπάρχει τέτοια πρόθεση. Φορούσε ένα μακρύ πράσινο φόρεμα κι από κάτω παντόφλες που - η Άνι ήταν σίγουρη γι΄αυτό - η Λέγκω θεωρούσε ότι περνάνε και ως παπούτσια.» (σ.145)

Σημειώνω περιγραφή οικίας της προαναφερθείσης κυράτσας: «Αυτό που έκανε εντύπωση από την αρχή στην Άνι ήταν ότι εκείνο που ονόμαζαν κήπο αποτελούσε στην πραγματικότητα μια τσιμεντένια αυλή με γλάστρες, η οποία προφανώς κάποτε ανταποκρινόταν πειστικότερα στον κλασικό ορισμό του κήπου.» (σ.157)

Σημειώνω περιγραφή εσωτερικού άλλου σπιτιού στον εν λόγω οικισμό, τον οποίον ξεσκίζει ανελέητα ο Αλεξανδρής: «Ο χώρος ήταν σκοτεινός και η διαρρύθμιση δαιδαλώδης... Το σπίτι έδινε την αίσθηση ότι είχε χτιστεί σε πολλές, διαφορετικές φάσεις - οι άχαρες προσθήκες επιβεβαίωναν ότι είτε οι ιδιοκτήτες δεν ήταν απολύτως σίγουροι πώς το ήθελαν, είτε έχτιζαν όποτε έπεφταν στα χέρια τους λεφτά.» (σ. 179)

Μαζί με αυτά μού έκαναν εντύπωση κάποιες βαθιές φράσεις προβληματισμού με υπέροχη Ζατελική διατύπωση που σπάνια πια συναντάς σε μυθιστορήματα. Οι γονείς για την από καιρό πεθαμένη μοναχοκόρη τους Φλώρα: «Μιλούσαν για τη χαμένη τους κόρη με την αποστασιοποιημένη ηπιότητα που η δικτατορία του χρόνου επιβάλλει μονομερώς. Δεν ήταν ότι δεν λυπούνταν για ό,τι συνέβη, αλλά ότι είχαν ζήσει πολύ περισσότερο χωρίς τη Φλώρα παρά μαζί της. Η κόρη τους ήταν πια μια αφηρημένη δημιουργία που έκοβαν και έραβαν στα μέτρα της στιγμής, καθώς οι αναμνήσεις τους ξεθώριαζαν και γίνονταν μια ολοένα και λιγότερο αξιόπιστη δύναμη ανασύστασής της.» (σ.182)

Αυτά για όλους που διαρρυγνύουν και καλά τα ιμάτιά τους για το προπέρσινο Κρατικό Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέως.

Μετά από αυτά τι να γράψω για την πλοκή, τις ανατροπές κλπ;
Εννοείται το συστήνω ανεπιφύλακτα.

[Chris Koul · Rating 3 out of 5]

Ο Ιγνάτιος Καραθοδωρής μου άρεσε περισσότερο. Κι αυτό καλό είναι αλλά δεν καταλάβαινα πού θέλει να το πάει ενόσω το διάβαζα. Νόμιζα πως θα είχε να κάνει με την εξιχνίαση ενός φόνου, μετά νόμισα ότι θα είναι κωμικό, μου θύμισε και λίγο «παρά πέντε» του Καπουτζίδη κάποια στιγμή, και ύστερα το γύρισε σε πιο βαθιά και ψυχολογικά νοήματα που με μπέρδευαν. Από τη στιγμή που η Άνι πάει στην Ακρίδα ξεκινά ένας κατήφορος ενδιαφέροντος άνευ προηγουμένου. Το μυθιστόρημα αυτό είναι λίγο από όλα και δεν ξέρω αν αυτό έγινε επίτηδες ή απλά επειδή δεν ήξερε πού να το πάει και πήγαινε όπου φυσούσε ο άνεμος. Εν πάση περιπτώσει, οι ποιότητες είναι εκεί, αδιαπραγμάτευτες. Έκφραση και λεξιλόγιο από άλλο πλανήτη εγγυώνται απολαυστική ανάγνωση. Θεωρώ, όμως,ότι το ατού του Αλεξανδρή είναι το χιούμορ και εκεί πρέπει να εστιάσει από δω και μπρος.

[Book2chance · Rating 2 out of 5]

Είχα ήδη γνωριστεί με την πένα του Άρη Αλεξανδρή μέσα από το προηγούμενο βιβλίο του∙ μια γνωριμία που, ωστόσο, δεν με κέρδισε. Ίσως να περίμενα πως στο Τρία επί ψυχής θα έβρισκα εκείνο το κάτι που θα με συγκλονίσει, που θα με κάνει να γυρίσω τις σελίδες με λαχτάρα. Κι όμως, το ίδιο συναίσθημα επαναλήφθηκε: μια αίσθηση ότι η πρόθεση είναι δυνατή, το θέμα ενδιαφέρον, μα η υλοποίηση με αφήνει σε απόσταση.
Η ιστορία αγγίζει κάτι θεμελιώδες: τις πληγές του παρελθόντος που, όσο κι αν τις κουκουλώνουμε, δεν κλείνουν ποτέ από μόνες τους. Χρειάζεται η αλχημεία εκείνη της ψυχής που θα μετατρέψει τον πόνο σε ισορροπία, σε εξέλιξη. Κι αυτή η αλήθεια με συγκινεί. Όμως, η αφήγηση μού φάνηκε συχνά δυσκίνητη, σαν να μην κατάφερνε να βρει τον φυσικό της ρυθμό. Έλειπε η πηγαία ροή, η ζωντάνια που θα έδινε πνοή στις σελίδες.
Αναρωτιέμαι για την επιμονή του συγγραφέα στη νάρκισση που διατρέχει την ιστορία. Τι είναι άραγε αυτό που θέλει να ξορκίσει; Πού θέλει να στρέψει τον προβολέα; Ναι, η κοινωνία είναι σκληρή, ναι, μας δοκιμάζει, αλλά αυτή η παρατήρηση από μόνη της δεν αρκεί για να με ικανοποιήσει. Αντιθέτως, τη βιώνω σαν αδυναμία, σαν μια υπερβολική αυτοαναφορικότητα που κλείνει τις πόρτες στον αναγνώστη.
Ακόμη και οι ανατροπές – που θα ήθελα να με αιφνιδιάσουν – κατέληξαν σχεδόν αναμενόμενες. Μόνο προς το τέλος, στα τελευταία κεφάλαια, ένιωσα το κείμενο να αποκτά περισσότερη συνοχή, να βαθαίνει, να γίνεται πιο ώριμο, πιο διαπεραστικό. Εκεί έπιασα τον εαυτό μου να μένει λίγο περισσότερο στις σελίδες, να αφήνεται.
Κρατώ ωστόσο μια φράση που ξεχώρισα, στη σελίδα 43:
«Το κακό με τα άσχημα ενδεχόμενα ωστόσο είναι ότι κάποτε δίνουν σημασία στον εαυτό τους και επιβάλλονται ως συμβάντα.»
Ίσως τελικά αυτή η φράση συμπυκνώνει όλη τη φιλοσοφία του βιβλίου

[Natasha Anastasiou · Rating 4 out of 5]

Το «Τρία επί ψυχής» είναι από εκείνα τα βιβλία που, παρόλο που δεν επιδιώκουν να γίνουν κάτι «βαρύ» ή «σοβαρό», καταφέρνουν να σε κρατήσουν μέσα τους με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Ειλικρινά, δεν χρειάζεται να έχει πάντα το βάθος που ψάχνουν πολλοί, γιατί η γοητεία του βρίσκεται στην απλότητα και την ψυχική του ειλικρίνεια. Είναι ένα βιβλίο που ξέρει να σου κρατά συντροφιά και να σου μιλάει ακριβώς εκεί που θες, χωρίς να σε κουράζει ή να σε βαραίνει. Κι αυτό, για μένα, είναι κάτι πολύ σημαντικό — να διαβάζεις κάτι που δεν χρειάζεται να το «φορτώσεις» με προσδοκίες, αλλά απλά να το απολαύσεις όπως είναι.

[Dimitra Kourmousi · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο με ρούφηξε χωρίς αμφιβολία! Δεν θέλω να το τοποθετήσω σε στενά κουτάκια θεματικής κατηγορίας παρόλα αυτά το λες και ψυχολογικό θρίλερ! Εξαιρετικό ψυχογράφημα της Ανι χωρίς να χάνουμε και τους υπόλοιπους χαρακτήρες καθώς ξετυλίγεται η ιστορία. Από τη στιγμή που πατά το πόδι της στην Ακρίδα η πλοκή είναι καταιγιστική και εκτιμώ το plot twist το οποίο ομολογώ ότι δεν περίμενα καθόλου πράγμα σπάνιο στις ημέρες μας! 5/5 γιατί με εξέπληξαν ευχάριστα οι αντιθέσεις σύγχρονης γραφής και στοιχείων αμιγώς ελληνικής πραγματικότητας που σε όλους μας είναι πολύ οικεία!

[Maria Sourlatzi · Rating 2 out of 5]

" Οι αγγλισμοι της μητέρας της πότε της ακούγονταν χαριτωμένοι, πότε απολυτως βάρβαροι. Θα μπορούσε να πει κάτι λιγότερο pretentious(...)".

Αυτή η πρόταση θα μπορούσε κάλλιστα να περιγραφεί την γραφή του Αλεξανδρή. Σαν κάπως να υπήρχε μια υπερπροσπάθεια στον λόγο χωρίς όμως συνοχή.

Όσον αφορά την ιστορία...έκανε μια αξιόλογη προσπάθεια αλλά ενοιωσα ότι δεν έχει ενηλικιωθεί ακόμα.