"Eric, je moet écht aan de telefoon komen. De school heeft net nog eens gebeld."
Het is voor Eric Geijsbregts het begin van een nachtmerrie die nu al meer dan 33 jaar duurt. Op 26 februari 1991 verdween zijn 10-jarige dochter Nathalie op weg naar school. Ze werd laatst gezien toen ze instapte in een grijze Toyota. Nathalie werd nooit teruggevonden.
In dit boek vertelt Nathalies vader over die verschrikkelijke eerste dagen en weken, over hoe er doorheen de jaren verschillende Vlaamse en Nederlandse verdachten in beeld kwamen zonder dat dat tot een doorbraak leidde, en over hoe hij ondanks alles blijft zoeken, tussen hoop en wanhoop.
Dit boek is het verhaal van een vader die nooit zal opgeven. Ook niet na 12,241 dagen zonder nieuws.
Het is ook een eerbetoon aan Nathalie: een pracht van een dochter die al van bij haar geboorte moest vechten om te mogen leven.
Geeft op zich wel een goede inkijk in de rollercoaster van het hebben van een vermiste dochter, en is uiteraard heel, heel erg. Maar het is 'gewoon' weer een roep om aandacht, en als lees/luisterboek niet heel sterk. Er worden bijvoorbeeld heel vaak feiten herhaald, vaak in een manier alsof dat niet zo is, en dat stoort.
Enorm aangrijpend. Ik hoop zo hard dat ze ooit gevonden wordt of dat er iets van nieuwe informatie naar boven komt. Ik kan me niet voorstellen hoe ongelofelijk sterk Eric moet zijn om na 30 jaar nog steeds zo hard zijn best te doen om haar zaak relevant te houden en te hopen en te geloven dat er ooit een antwoord zal komen. De verhalen van alle vermiste kinderen komen zo ongelofelijk hard binnen.
Wie kent ze niet ? Nathalie verdween of beter werd ontvoerd toe ik ongeveer 22 was en nu zoveel jaren later schrijft haar papa een boek. Een eerbetoon ! Ik ben gedurende al die jaren nooit zoveel te weten gekomen over Nathalie als tijdens het lezen van dit boek. De hoofdstukken waar hij verteld over zijn kleine meid zijn eigenlijk belangrijk en veranderen Nathalie van het ontvoerde (vermoorde) kind naar het kindje dat vol in het leven stond en genoot van het kind zijn. Dan de Rijkswacht dat Eric een goede band had met die mensen is begrijpbaar hij was één van hun want technisch was dit een deel van het leger. Ergens mis ik de attitude van de Rijkswacht wel binnen de huidige politie die er is. Maar terug naar het boek het is een echte aanrader en je kan in het boek de pijn en verlies van een kind echt voelen. Voor mij is het vergelijkbaar met wat de vader van 'Emma' beschrijft in zijn boed ook daar voel je de inmense pijn in het boek. Maar inderdaad je moet verder voor jezelf voor je familie en ook voor Nathalie. Een waardig en interessant "Eerbetoon".
Je kan je niet voorstellen wat het is en hoe het voelt om niet te weten wat er met je kind gebeurde. Dit boek geeft daar een inkijk in, al blijft het onwerkelijk. En het toont vooral aan hoe het niet echt mindert met de jaren, ook niet na 30 jaar. Ik blijf mee hopen op een doorbraak en hoop dat dit boek het terug wat onder de aandacht kan brengen...
Het levensverhaal van Eric Geijsbregts is een ongelooflijk pakkend verhaal. Wat hij heeft meegemaakt, zou eigenlijk niemand mogen meemaken. Toen Nathalie verdween, was ik nog niet geboren, maar haar verdwijning heeft, samen met de verdwijningen aan de hand van Marx Dutroux een gigantische impact gehad op mijn leven. Het is dankzij de inzet van Eric, maar ook andere ouders van vermiste en vermoorde kinderen, dat ik in een relatief veilige omgeving ben kunnen opgroeien. Dat besef ik nu pas ten volle, na het lezen van dit boek. Wat zij allemaal gedaan hebben, op poten gezet hebben, om te voorkomen dat andere ouders zouden meemaken wat zij hebben meegemaakt, is onvoorstelbaar.
Dit is ook weer zo een boek dat moeilijk te beoordelen valt. Het moet werkelijk gruwelijk zijn nooit te weten wat er met jouw dochter is gebeurd. Die onzekerheid moet knagend zijn. Hoop dat Nathalie ooit nog wordt terug gevonden zodat de ouders dit een plaatsje kunnen geven. Wat ik me wel afvraag is of die kerel die die krantenknipsels van Nathalie bewaard heeft toch echt niet vermoedelijk de dader kan zijn ondanks dat de opgravingen tot niets hebben geresulteerd? Alleszins … zeer aangrijpend verhaal over de blijvende zoektocht en zoveel veerkracht ❤️😥
Aangrijpend waargebeurd verhaal waarvan je alleen maar heel stil kan worden en oprecht meeleven met de ouders en broer van Nathalie Geijsbregts, die als 10-jarig meisje op 26 februari 1991 ontvoerd werd op weg naar school, en van wie sindsdien elke spoor ontbreekt. Veel respect voor haar vader Eric, die alles wat er sindsdien gebeurde, alsook de rollercoaster van emoties waarin hij en zijn familie al die jaren in leefden en nog steeds in leven, op zo’n serene manier in boekvorm kon gieten.
Bedankt Erik (de vader), dat je jouw beleving en traject hebben mogen mee volgen. In dit boek word je meegenomen in zijn rollercoaster van emoties en verschillende pistes die de speurders hebben bewandeld. Ik hoop oprecht dat er ooit helderheid komt in deze zaak..
Een indringend en persoonlijk boek waarin Eric Geijsbregts beschrijft hoe de vermissing van zijn dochter zijn leven voorgoed veranderde. Met eenvoudige maar krachtige woorden laat hij de lezer voelen hoe hoop, verdriet en doorzettingsvermogen al jaren naast elkaar bestaan.
In 1991 Nathalie, 10 years old, was kidnapped by a balding 50 year old man in a grey Toyota Corolla. 10.000 Toyota Corollas should have been investigated. That didn't happen. Why not ?
Een aangrijpend relaas van Eric Geijsbrechts, over de verdwijning van zijn dochter Nathalie op 26 februari 1991. De feiten, gevoelens, verdenkingen komen allemaal aan bod, evenals linken met andere verdwijningszaken en alles wat werd opgestart, niet alleen voor Nathalie, maar ook voor alle andere kinderen.
In 1991 kende ik Nathalie nog niet. Pas in 1995 werden we allemaal meegesleept door Julie en Melissa, en An en Eefje. In de jaren daarna zou ook de naam van Nathalie opduiken. Toen ik zovele jaren later in Leefdaal ging wonen, kwam Nathalie nog iets dichterbij. Om nu dit persoonlijke verhaal te luisteren vond ik heel pakkend.
Het boek is misschien niet altijd even goed geschreven, er zit bv veel herhaling in, maar dat doet er niet toe. Het is zo’n persoonlijk verhaal, zo triest, en tegelijk bewonderenswaardig hoe de vader van Nathalie altijd is blijven strijden.