در باب امیدواری

by The School of Life, بنفشه شریفی‌خو (Translator)

کتاب «درباب امیدواری»، جستجویی برای یافتن مفهوم امیدواری است. در طول زندگی برای همهٔ ما بارها و بارها پیش‌آمده که توان برخاستن از تخت‌خواب را نداشته‌ایم، چرا که زندگی در نظرمان پوچ و ملال‌انگیز جلوه کرده و انگار هیچ انگیزه‌ای برای ما آنچنان پر رنگ نیست که بتواند با این ناامیدی عظیم روبه‌رو شود و آن را شکست دهد. تکرار این حالت، رفته‌رفته ما را به سمت‌وسوی افسردگی و درمان آن سوق می‌دهد، حال آنکه با خواندن کتابی مثل «درباب امیدواری» می‌توان از ناامیدی و خمودگی دست کشید و با قدرت به زندگی ادامه داد. زندگی با تمام سختی‌هایش، باارزش‌ترین دارایی ماست. بنابراین با راهنمایی‌هایی این کتاب هنوز هم می‌توانیم معنا و مفهومی را دریابیم که ما را از دل تاریکی‌ها نجات دهد. هدف این کتاب پند و موعظه نبوده و طوری پیش می‌رود که شما را به خواندن ترغیب می‌کند. در واقع این کتاب طوری نوشته‌شده که به مفهوم کلیشه‌ایی امیدواری نپرداخته و به همین خاطر خواندن آن می‌تواند لذت‌بخش باشد. در ابتدای این کتاب راجع‌به همهٔ تنگناهای ما در زندگی بحث‌شده و پس از آن محتوای کتاب، نور امید را به قلب می‌تاباند و معنا و مفهوم زندگی را بیان می‌کند. از مباحث مهم این کتاب می‌توان به «دلایل تاریکی»، «دلایلی برای نادلبستگی» و «دلایل روشنایی» اشاره کرد. خواندن این کتاب به کسانی توصیه می‌شود که دلیلی برای ادامهٔ زندگی ندارند و ناامیدی بر آن‌ها غلبه کرده است. علاوه‌بر این، خواندن کتاب برای کسانی که شناختی از خود ندارند و یا راهشان را گم کرده‌اند می‌تواند مناسب باشد.

Genres: Mental Health, Nonfiction, Self Help

187 pages, Paperback

Published January 1, 2023

About the author

The School of Life is a global organisation helping people lead more fulfilled lives.

We believe that the journey to finding fulfilment begins with self-knowledge. It is only when we have a sense of who we really are that we can make reliable decisions, particularly around love and work.

Sadly, tools and techniques for developing self-knowledge and finding fulfilment are hard to find – they’re not taught in schools, in universities, or in workplaces. Too many of us go through life without ever really understanding what’s going on in the recesses of our minds.

That’s why we created The School of Life; a resource for helping us understand ourselves, for improving our relationships, our careers and our social lives - as well as for helping us find calm and get more out of our leisure hours. We do this through films, workshops, books and gifts - as well as through a warm and supportive community.

Reviews

[Sarah Connor · Rating 4 out of 5]

Thank you, NetGalley and The School of Life, for letting me read this book. Part way through I was reminded of that classic Hamlet cigar commercial - the man with the combover in the photo booth (yes, I'm old enough to remember when tobacco could be advertised on TV and photobooths were an essential part of teenage life). The book really piles on the despair, and then explains why it's OK. It's really a little primer in practical Stoic philosophy. It's already been helpful - knowing WHY 4am is the time when anxious thoughts attack was surprisingly soothing the other night.

I'm in my 50s. I wondered about giving this book to my young adult children. Would it be helpful? Or would it not? Can books like this replace experience? I'm not sure. But for me, it crystallised a lot of thoughts. It was nice to see how other great(er) thinkers and creatives have approached these universal questions and struggles. Well worth a read.

[رار · Rating 5 out of 5]

واقعیت‌های ناامیدکننده‌ای که اتفاقا خیلی امیدبخش هستند.
نمیتونم بگم اکثر حرفاش برام جدید بود. چون خیلی با حرفاش احساس نزدیکی می‌کردم. اصلاً شاید چون تاییدی بر فکرهای خودم بود نه به چالش کشیدنشون، ازش خوشم اومد.
دلم می‌خواد با کسای دیگه‌ای همخونی‌ش کنم و نظرات بقیه رو هم بدونم، ولی کسی رو ندارم.

[Nasim · Rating 5 out of 5]

۱۴۰۴/۴/۱۴
خیلی وقت بود چیزی از آلن دوباتن نخونده بودم و یادم رفته بود که این نویسنده چقدر مورد علاقمه.

این کتاب رو تو شرایطی شروع کردم که حال خوبی نداشتم. کتاب در باب امیدواری یادم آورد که دنیا پر از رنجه و قرار نیست بی‌نقص باشه و وجود رنج طبیعت دنیا و رنج کشیدن طبیعت انسان هاست. باید گاهی از دور نگاه کنم تا ببینم مشکلاتم اون‌قدرها هم وحشتناک نیستن و در آخر اینکه ما موجودات فانی هستیم و چه بهتر که بتونیم بپذیریم و از روزهایی که داریم لذت ببریم. آخرش هم بهم یادآوری کرد برای پیدا کردن دلیل ادامه دادن زندگی دنبال امید تو چیزهای کوچیک بگردم. خوشی‌های کوچیک، خونه‌ی گرم، رابطه‌های خوب و کارهای ساده، همون دلایل واقعیِ ادامه دادنن.
ارزش خوندن دوباره رو داره

[کافه ادبیات · Rating 4 out of 5]

کتاب کم حجم و خوبیه ،بخصوص برای کسانی که حس نا امیدی و روزمرگی در زندگی دارند . دلایل موجهی میاره که لازم نیست زیاد ناامید باشید.
در کل زندگی زیباست :)

[Mana · Rating 4 out of 5]

In today's fast-paced and often uncertain world, it is easy to get bogged down by the negativity that surrounds us. The School of Life's book, "Reasons to Be Hopeful," serves as a breath of fresh air, offering readers a chance to rekindle their sense of optimism and find solace in the small yet significant reasons for hope that exists in our lives.

The book is a masterful compilation of essays, stories, and reflections that delve into various aspects of life, from personal growth and relationships to societal progress and environmental conservation. Each chapter is meticulously crafted, weaving together thought-provoking insights and real-life examples that demonstrate how hope can be found even in the most challenging circumstances.

One of the standout features of "Reasons to Be Hopeful" is its emphasis on practicality. The authors do not merely present abstract concepts or philosophical musings; instead, they provide actionable advice and strategies for cultivating hope in our daily lives. This makes the book an invaluable resource for anyone seeking to improve their outlook on life and better navigate the complexities of the modern world.

Another notable aspect of the book is its inclusive approach. The School of Life has done a commendable job of ensuring that the content is relatable and relevant to a diverse audience. Regardless of one's background, beliefs, or experiences, there is something in "Reasons to Be Hopeful" that will resonate with every reader.

In terms of style, the book is engaging and accessible. The language is clear and concise, making it easy for readers to absorb the wealth of information presented. Additionally, the use of anecdotes and personal stories adds a human touch to the narrative, making the lessons and insights all the more impactful.

In conclusion, "Reasons to Be Hopeful" by the School of Life is a must-read for anyone seeking to rediscover the power of hope in their lives. With its blend of practical advice, thought-provoking insights, and heartwarming stories, this book has the potential to transform one's perspective and foster a newfound appreciation for the beauty and resilience of the human spirit.

[Amie · Rating 3 out of 5]

ARC kindly provided by the publisher via NetGalley in exchange for an honest and fair review.

This not the kind of book I read or fancy, but I wanted to give it a shot because it sounded very interesting. This book felt like a piece of advice from a very well-educated friend, who knows how to console and say the right words at the right time. Furthermore, it left me speechless as it explained how our brains work and why we think and feel the way we do: it's not really our fault, is it? Moreover, I love that every chapter starts with some art (famous paintings, etc.) and I feel like it made a big difference on how I personally experienced the book.
However, I also felt like some parts were rushed and I expected something more, but all in all I liked it.

My rating: 3/3.5!

[Erin McMahon · Rating 2 out of 5]

I don't know how to describe this book other than it felt like it was written by AI. Very mechanical writing style. Not for me

I will say, we need to bring back some drama as a population. Shout-out to Maximilian who felt the weight of the world and insisted that he be carried around in a coffin all day. Drama king, in the highest praise possible

[plukereads · Rating 3 out of 5]

Why do I keep reading these SoL books!! I mean theyre good and there are some beautiful moments but it’s getting a little repetative after youve read a few of their other books :(

[Lauditta · Rating 4 out of 5]

A poetic way of saying "the world's gonna end anyway, SO SAD 😭🥲😔🌧️... BUT let's appreciate that kopi susu Point Coffee you sipped this morning 😚🌈✨🥤"

[Afshin Hakimiyan · Rating 4 out of 5]

زندگی کردن قاعده‌پذیر نیست. می‌شود فرمولی دست‌وپا کرد که زندگی بدون ملال، بدون دردسر، بدون رنج و عذاب و شکست و ناامیدی و...را میسر کند؟ می‌شود یک‌بار برای همیشه از شرِّ لحظات کسل‌کننده و غم‌بار و فشار و استرس و امیدِ نمانده برای ادامه‌ی زندگی راحت شد و باخیال راحت، مثل ثروتمندانی که نشسته در رستوران‌های مجلل؛ همانند « مردمانی با پوست‌های برنزه و رفتارهای سرخوشانه که می‌خواهند شادی کنند و خودشان را به نمایش بگذارند. قراردادهای تجاری ببندند و آخرین شایعات را باهم ردوبدل کنند.» به سانِ آن‌ها که: «در ظاهر برندگان بلامنازع و آشکار زندگی‌اند که برای جلسات تمرین تنیس و سفیدکردن دندان‌های‌شان حسابی پول خرج می‌کنند.» با خودنمایی و تکبر به ادامه‌ی زندگی پرداخت؟ مانند آن‌هایی که با چنین رخ‌ورویی، انگار که ریاکارانه و از سرِ دروغ، هوار می‌زنند که از درد و رنج زندگی و غم و غصه رها و آزادند؟ می‌شود با پیروی از دستورات و قوانین کتاب‌های زردی چون «قدرت مثبت‌اندیشی»، «جرأت بسیار»، «غریزه قدرت اراده»، «زندگی خود را دوباره بیافرینید.»،«پروژه‌ی شادمانی»،«ذهن حواس‌جمع»...راه‌های دررو و میان‌بُری پیدا کرد که آدمی کارش به رنج و سختی و ناامیدی و یأس و...نکشد و با تبعیت از آن‌ها با خیالی خوش و آسوده به ادامه‌ی زندگی سرشار از خوشی و لذت پرداخت؟


آیا حتی اساساً این درست است که: «زندگی می‌تواند برای کسانی‌که سخت تلاش می‌کنند؛ سفری خوش‌آیند باشد و برای آن‌هایی که قلبی نجیب و بااراده دارند رضایت و شادی به ارمغان خواهد آورد.»؟ می‌توان با خوش‌بینی به ادامه‌ی راه ایمان آورد که: «می‌توانیم شریک ایده‌آل زندگی‌مان را پیدا کنیم، کار می‌تواند رضایت‌خاطرمان را فراهم کند، سرنوشت منصفانه است و دلیلی ندارد که بخواهیم از خود شکایت کنیم.»؟ اصلن چه کسی و بر اساس چه شواهدی می‌تواند این‌گونه آدمی را پاداش و بشارت دهد که:«حق واقعی ما، حق خوش‌بخت و حق شادبودن» است؟


آلن‌دوباتن دربرابر این حیله‌گری‌ها و شاید خوش‌خیالی‌های کاذب، می‌گوید:«ناشاد بودن در حقیقت بسیار طبیعی‌ست.» فکت می‌آورد که کار چندانی از مُخ و مغزمان هم ساخته نیست و در روزوروزگار بحرانی و آشفته، مغز فلنگ را می‌بندد و الفرار؛ چراکه «هنگام گرفتار شدن در معضلات، تمایلی به فکر منطقی ندارد.» و برای آن‌که خیال‌مان را راحت کند، می‌نویسد:«بخش‌های قابل‌توجهی از چین‌های تحتانی مغز، با همان سبعیت و بدویت چین‌های مغز یک مارمولک یا یک موش کار می‌کنند.»


 جایی که باید به‌ش دَخلِ امید بست که در معضلات، دست‌ت را خواهد گرفت، همین مغز است؛ ولی اون هم کاره‌ای نیست:«جایی در میان چین‌های قشر مغز، جایی که دارو و درمان به آن دسترسی ندارند، انگیزه‌ای نیرومند برای ناامیدی، امتناع از کمک گرفتن، آسیب رساندن به خود و باقی ماندن در دام اعتیاد لانه کرده است.» نمی‌شود هم یقه‌ی مُخ و مغزمان را بگیریم که شاید مغز ما، چیزی کم دارد که نمی‌توانیم از رنج رهایی پیدا کنیم. «چه‌بسا ما همین حالا نیز در خودسرزنش‌گری خبره باشیم، استاد در برشمردن دلایل حقیر، نالایق و شرم‌آور بودن‌مان. اما پس از این‌که تمام دلایل حقیر و احمق بودن‌مان را برشمردیم، باید لحظه‌ای مکث کنیم و این را نیز در نظر بگیریم که تقصیر تنها از ما نیست. طبیعتْ ما را برای انجام وظایف خاصی که باید به‌عهده می‌گرفتیم به‌خوبی مجهز نکرده، به همین دلیل هرگز شانس چندانی نداشتیم. آن‌گونه مغزی که بر��ی رنج نکشیدن نیاز داریم هرگز به ما داده نشده است.»


در خانه‌ی فیلسوفان را هم بزنی بهتر از این‌را  نمی‌گویند. پاسکال می‌گوید: «عطمت انسان در این است که از بدبختی خود خبر دارد.» شوپنهاور زمزمه می‌کند که: «هرکس به پوچی دنیا پی نبرد خودْ پوچ‌ترین است.» سِنِکا، اصلن آبِ پاکی را روی دست آدمی می‌ریزد و خیال‌ش را آسوده می‌کند که: «چه نیازی هست برای قسمت‌هایی از زندگی زار بزنیم؟ کلیت زندگی اشک انسان را درمی‌آورد.»


حالا نقشه‌ی راه چیست؟ با این تیره و تاریکی راه، چه کاری از دست انسان ساخته است؟ آدمی چگونه می‌تواند باوجود آگاهی به ناتوانایی‌های غیرقابل‌انکار ذهن و ناگزیری رنج و مصیبت زندگی در این دنیا، به استمرار زندگی دل ببندد؟


آلن‌دوباتن می‌گوید، اول باید این وضعیت را قبول کرد. از پسِ آن، می‌توان با یک شگردهایی، بار تحمل این رنج را بر خود، کم‌تر کرد. با تعمق در سرنوشت رفته‌گان این راه دراز. مزارِ فرمانده آنگلوساکسونی که در روزوروزگار خود بسیار بی‌رحم بود. حالا «باشگاه گلف وینترهیل مسیرها و بسترهای شنی خود را در جایی ساخت که او زمانی سربازان وفادارش در آن‌جا جمع کرده بود و شعبهٔ یک سوپرمارکت زنجیره‌ای بزرگ، در افق دید محل استراحت ابدی‌اش، سبز شد. روزهایی که باد می‌وزید، خانواده‌ها برای بادبادک هوا کردن می‌آمدند بی‌آنکه متوجه شوند فقط چند متر با تکه‌های جمجمهٔ او فاصله دارند.»


می‌توان به استعداد فراموش‌کاری ذهن متوسل شد، که کم‌تر چیزی در حافظه تلنبار می‌کند: «روزی حتی تمام آن خاطرات وحشتناکی را نیز فراموش می‌کنیم که گمان می‌کردیم هرگز از دستشان خلاص نخواهیم شد. غم‌مان هرقدر هم کنترل‌ناپذیر و سهمگین به نظر برسد، می‌توانیم مطمئن باشیم به‌زودی آنچه را برایش گریه می‌کنیم فراموش خواهیم کرد.»


به تصویر درآوردن کلیت کائنات و عالم و زمینی که در آن به سر می‌بریم نیز، تعمق بیشتر در مشکلات فعلی را بیهوده متصور می‌کند. چراکه: «می‌توان تصور کرد، شهرهای ما نیز از خارج از اتمسفر چیزی شبیه چرخش‌های دیوانه‌وار کرم‌های شب‌تاب اطراف یک دریاچه به نظر می‌رسد:اثرگذار، پوچ، زیبا و...ذره‌ای در برابر نظم کیهان.»



تأکید بسیار بر جاه‌طلبی و اوج گرفتن در کسب‌وکار نیز ذاتأ ناپایدار بوده و به‌واسطهٔ حسادت و غرور در معرض از بین رفتن هستند.«اصرار بر اینکه رضایت واقعی فقط در اتاق‌های هیئت‌مدیره، بازارهای سهام و سالن‌های اپرا به دست می‌آید بد فهمیدن معنای رضایت است. کسانی که قوای ذهنی خلاق‌تری دارند لذت متفاوت آماده کردن غذا برای خانواده یا نقاشی اتاق، آویزان کردن یک تابلوی جدید یا پر کردن گلدانی با گل‌های سنبل و نیلوفرهای دره را می‌شناسند.»


آلن‌دوباتن از سرشت و سرنوشت کرستینگ نمونه می‌آورد. او یکی از جنگجویان مشهور قرن هجدهم آلمان بود؛ که پس از رخ‌دادی متحول شده و روی به آرامش در خلق نقاشی آورده بود. آلن‌دوباتن باتوجه به این سرنوشت، خواننده را نهیب می‌زند که:«هنر کرستینگ به ما نشان می‌دهد پرچم دست گرفتن در راهپیمایی‌ها و مهم جلوه کردن در جلسات و گردهمایی‌ها خوب است، اما نبرد واقعی جای دیگری است: در دشواری‌های حیات معمولی. پیروزی واقعی توانایی آرام ماندن در برابر تحریکات است؛ ناامید نشدن و گرفتار نشدن در دام تلخ‌کامی، غلبه بر بدبینی و بدگمانی، رمزگشایی از ذهن خود و سپری کردن لحظات با وقار و آرامش.»


انتظار رأفت و مهربانی از آدمی‌زاد، نیز می‌تواند آدمی را در سیاه‌چاله‌های ناامیدی بیش‌تر اسیر کند:«ما به‌قدر کافی از امید بستن به گسترش رأفت و عقل سلیم رنج برده‌ایم. تاکنون باید بر ما آشکار شده باشد ذهن افراد معمولی مکانی بس خصمانه است که نمی‌توانیم در آن شکوفا شویم.» لذا فقط می‌توان به گعده دوستانی چند دخیل بست تا چیزی از آرامش را در حضورشان کسب کرد.


نمی‌شود با تمامی آگاهی به ویژگی‌های تیره و تار وضعیت انسان، با سراغ گرفتن از «ناامیدی» آن‌را واقعی‌ترین و عقلانی‌ترین مواجهه‌ی آدمی‌زاد تلقی کرد:«ناامیدی یعنی ادعای دانستن همه‌چیز. تصمیم به پایان دادن به زندگی یعنی تصور می‌کنیم می‌توانیم از نقطه‌ای خاص در زمان تمام آنچه را تا واپسین روزهای حیاتمان رخ خواهد داد مجسم کنیم. این فقط غرور و تراژدی نیست، بلکه یک خطای اساسی در اندیشه است. تنها موضع صادقانه، مواجه شدن با آینده با ذهنی کاملاً باز است. ما نمی‌دانیم و نمی‌توانیم بدانیم چه چیزی در راه است. بنابراین، یک دلیل اصلی برای ادامه دادن این است که چه‌بسا در آینده و در طول مسیر، به دلایل غیرمنتظرهٔ بیشتری برای امیدوار بودن بر بخوریم.»

 

این کتاب، بازنگری در افکار خویشتن است برای رودررویی با زندگی‌ایی‌ که دُم به تله‌ی قاعده‌مندی نمی‌دهد. در واقعیت‌های موجود، بی‌رحمانه درنگ می‌کند تا راهی بیابد برای تسکین بار هستی‌ایی که از دوش آدمی خالی نمی‌شود. آلن‌دوباتن بدون آن‌که سر‌ِ خواننده را شیره بمالد و او را با تصاویر کاذب زندگی سرگرم کند؛ می‌خواهد که با واقع‌بینی راهی برای استمرار زندگی نشان دهد که تحمل‌پذیری آدمی را در مواجهه با درد و رنج‌های گریزناپذیر، بالا ببرد.

[Mukesh Gupta · Rating 5 out of 5]

I got a digital galley copy of this book via NetGalley.

What I really liked about the book:

- As like all the other books from "The School of Life" Universe, the book is really easy to read.
- Every chapter starts with an. art work and connects the art work with the point that the chapter is trying to make, which I thought made the chapters that much more interesting.
- The author makes a point that we are too insignificant to matter and that the universe just doesn't care, so neither should we. This is an interesting way to instilling hope in us. As the book goes on, the more it helps its cause.

What would I have liked to be different:

- I think there is nothing that I would like very different from what the book has turned out to be. However, one little thing was that if the book could have ended with a lot more positive and much more full of hope.

[Simon Howard · Rating 4 out of 5]

This was one of the books Wendy and I read together over the course of a month—just a few short essays before bed each night. That context probably matters: I suspect that reading it slowly, letting the ideas settle, and occasionally chatting about them aloud gave it a resonance that I might have missed had I powered through it on my own.

The book is a series of short, thematic essays intended—as the title gently suggests—to inspire a little hope. Each reflection begins with a story, often drawn from art, literature or history, and builds into a modest argument or observation about what might make life feel a little less bleak. That structure—anecdote, idea, note of optimism—could easily have become formulaic, but I found it surprisingly satisfying. The source material is varied, and the tone strikes a compelling blend of melancholy and grace.

The first section, “reasons of darkness,” is the one that stuck with me most. It’s unusual to find a self-described book of hope that begins in the mud: suffering is inevitable; people lust for vengeance; we are all profoundly flawed. But instead of glossing over these, the book leans in. These darker reflections feel honest rather than heavy, and it’s from this honesty that their hopefulness arises. I found that strangely comforting.

If you’ve read much from The School of Life, you’ll know the tone—measured, thoughtful, gently philosophical. But this volume stood out to me for its coherence: while none of the ideas felt new to me, seeing them collected and loosely stitched together under the banner of hope lent them fresh significance. It was less about new insights and more about the quiet joy of recognition, of seeing well-worn thoughts in new light.

Compared to On Confidence, which I read in one go, Reasons to be Hopeful felt more textured and rewarding. That may be less about the content and more about the way I read it: this is a book that benefits from being slowly savoured. Read too quickly and you might miss the point entirely.

I’m not sure it radically changed anything for me, but it did recalibrate the tone of my internal monologue a little. And that’s no small thing. At the end of a long day, it reminded Wendy and me of the good in the world, and helped us both frame those pre-sleep ruminations with a little more tenderness and a little less despair.

It turns out that hope, when served in measured doses, can be rather potent after all.

[Kelly (miss_kellysbookishcorner) · Rating 2 out of 5]

Title: Reasons to Be Hopeful: What remains consoling, inspiring and beautiful
Author: The School of Life
Genre: Non Fiction
Rating: 2.00
Pub Date: August 1, 2023

I received a complimentary eARC from The School of Life via NetGalley in exchange for an honest review. Opinions expressed in this review are completely my own.


T H R E E • W O R D S

Accessible • • Encouraging

📖 S Y N O P S I S

In a world that isn't short of darkness, there could be few more urgent priorities than to spend time rehearsing for ourselves why life - despite all its challenges - still has so much to offer us; why there are still so many reasons to be hopeful.

Here is a collection of some of the most persuasive arguments for staying on the side of optimism, creativity, kindness, calm and hope. Across a series of essays, we learn why we still have the right to feel purposeful and buoyant despite everything that is challenging: because there is still so much more to discover, because love can triumph sometimes, because we can delight in summer days and the light of dawn, because we are not alone in our suffering, because we are never far from the option of a slice of cake or a bath, because we are very small things in a mighty and beautiful universe and because we don't require perfection for things to feel good enough.

💭 T H O U G H T S

Having gone through some tragic events over the past fours years, I was drawn to Reasons to Be Hopeful simply because I need to seek out and pay greater attention to the little things in life. They are the things that keep me going, and put things into perspective.

The School of Life has put together a collection of short essays that are easy to read. They have also included some famous artwork, photos and illustrations to help connect essay to something more. I am not an art enthusiast, so I really struggled to connect with a lot of it. In certain ways it felt a little too biblical and disconnected from the present.

Nonetheless, Reasons to Be Hopeful gave me lots to think about even if many of the essays didn't resonate with me. These essays are a reminder that life is futile and that our place in the world is so small. There is always something to grasp onto for little bits of hope.

📚 R E A D • I F • Y O U • L I K E
• coffee table books
• art

⚠️ CW: death, mental illness, suicide, self-harm

[Amy · Rating 4 out of 5]

Thank You to NetGalley and publishers for providing an ARC in exchange for an honest and fair review.

This book is perfect for those who enjoy reading/learning about self-help or art. This book interlinks the two throughout and the layout of short chapters makes it a book that you can dip in and out of as needed. The constant message throughout is that things can always change; sometimes we just need to change our perception, or to take a step back and reflect. I particularly liked the use of analogies throughout which initiated self-reflection and thinking including

"We start to be free when we can dare to become wilfully ignorant"
"We can have different, new lives within one life. We do not have to remain where we are. There is always an elsewhere."

Overall the authors have written in a subtle and inspiring yet provocative way, making this a pleasant and easy read 4/5 stars.

[Caylee Grey · Rating 4 out of 5]

I received this book free from NetGalley in exchange for an honest review

This felt like reading kind, articulate, well-put-together encouragement from a good friend.

Including short chapters such as "If it all collapsed, we'd be fine, eventually", "small pleasures", which reminds us of the pillow, with "no distinguished place in the universe", "Reasons that bypass reason", focusing on cheese, "Affection rather than understanding", "Elsewhere", stating that "There is always elsewhere", and "The promise of dawn".

My favourite quote from the book: "Throughout his career, Dürer looked at ordinary life and saw it for the improbably ecstatic, jewel-filled pantheon it is. (...) such spectacles of nature were among the most serious sources of pleasure that exist"

This book gives hope.

[Tian Liang · Rating 5 out of 5]

I learned that as long as one is sincere and humble, one will realise that no matter how far one has fallen, one will rise again. And that which one thought were catastrophic disasters is not the end of the world, but just really out of the ordinary for one - and, in that moment, one can't handle these strong emotions. Sometimes endings are messy and distressing, as they often are - but this almost always heralds a new beginning "elsewhere" - where people don't know you yet, where you have a clean slate to start again. In all, the reasons to be hopeful lie in the smaller things, and it takes a clear eye and quiet heart to see it.

[Mhughessc · Rating 3 out of 5]

"Reasons to Be Hopeful: What Remains Consoling, Inspiring, and Beautiful", is compiled by an organization calling themselves The School of Life. This book strives to encourage its readers that there's plenty to be hopeful about. This book is divided into three sections: reasons of darkness, reasons of detachment, and reasons of light. Through famous artwork and inspirational essays, readers are encouraged to look for the good things in life.

I'm not a big fan of art, so this book didn't speak to me as much as it might to others. Thanks to NetGalley for the ARC. All opinions are my own.

[Ruly · Rating 5 out of 5]

𝙾𝚑, 𝙸 𝚕𝚘𝚟𝚎 𝚒𝚝, 𝙸 𝚕𝚘𝚟𝚎 𝚒𝚝! 𝚆𝚑𝚊𝚝 𝚊 𝚋𝚛𝚒𝚕𝚕𝚒𝚊𝚗𝚝, 𝚒𝚖𝚙𝚘𝚛𝚝𝚊𝚗𝚝 𝚋𝚘𝚘𝚔! 𝚆𝚘𝚛𝚍𝚜 𝚌𝚊𝚗𝚗𝚘𝚝 𝚍𝚎𝚜𝚌𝚛𝚒𝚋𝚎 𝚑𝚘𝚠 𝚖𝚞𝚌𝚑 𝙸 𝚕𝚘𝚟𝚎 𝚒𝚝. 𝙸𝚗𝚒𝚝𝚒𝚊𝚕𝚕𝚢 𝙸 𝚠𝚊𝚜 𝚊𝚏𝚛𝚊𝚒𝚍 𝚝𝚑𝚊𝚝 𝙸 𝚠𝚘𝚞𝚕𝚍𝚗’𝚝 𝚕𝚒𝚔𝚎 𝚒𝚝 𝚊𝚜 𝚖𝚞𝚌𝚑 𝚊𝚜 𝙸 𝚍𝚒𝚍 𝚃𝚑𝚎 𝙶𝚘𝚘𝚍 𝙴𝚗𝚘𝚞𝚐𝚑 𝙿𝚊𝚛𝚎𝚗𝚝, 𝚋𝚞𝚝 𝙸 𝚕𝚘𝚟𝚎 𝚒𝚝 𝚊𝚕𝚕 𝚝𝚑𝚎 𝚜𝚊𝚖𝚎. 𝙰 𝚐𝚛𝚎𝚊𝚝 𝚛𝚎𝚊𝚍 𝚏𝚘𝚛 𝚊 𝚛𝚎𝚖𝚒𝚗𝚍𝚎𝚛 𝚝𝚑𝚊𝚝 𝚎𝚟𝚎𝚗 𝚒𝚗 𝚘𝚞𝚛 𝚍𝚊𝚛𝚔𝚎𝚜𝚝 𝚝𝚒𝚖𝚎𝚜, 𝚝𝚑𝚎𝚛𝚎 𝚠𝚒𝚕𝚕 𝚊𝚕𝚠𝚊𝚢𝚜 𝚋𝚎 𝚍𝚊𝚠𝚗… 𝚝𝚑𝚎 𝚕𝚒𝚐𝚑𝚝 𝚠𝚒𝚕𝚕 𝚜𝚎𝚎𝚙𝚜, 𝚖𝚊𝚢𝚋𝚎 𝚜𝚕𝚘𝚠𝚕𝚢 𝚋𝚞𝚝 𝚊𝚕𝚠𝚊𝚢𝚜 𝚜𝚞𝚛𝚎𝚕𝚢. 𝙰 𝚛𝚎𝚖𝚒𝚗𝚍𝚎𝚛 𝚝𝚑𝚊𝚝 𝚝𝚑𝚘𝚞𝚐𝚑 𝚙𝚊𝚒𝚗 𝚊𝚗𝚍 𝚛𝚎𝚐𝚛𝚎𝚝𝚜 𝚊𝚛𝚎 𝚒𝚗𝚎𝚟𝚒𝚝𝚊𝚋𝚕𝚎, 𝚠𝚎 𝚊𝚛𝚎 𝚗𝚎𝚟𝚎𝚛 𝚊𝚕𝚘𝚗𝚎 𝚒𝚗 𝚘𝚞𝚛 𝚜𝚞𝚏𝚏𝚎𝚛𝚒𝚗𝚐… 𝚊𝚗𝚍 𝙸 𝚕𝚘𝚟𝚎 𝚝𝚑𝚊𝚝 𝚒𝚝 𝚍𝚘𝚎𝚜𝚗’𝚝 𝚊𝚝 𝚊𝚕𝚕 𝚜𝚘𝚞𝚗𝚍 𝚓𝚞𝚍𝚐𝚖𝚎𝚗𝚝𝚊𝚕 𝚘𝚛 𝚑𝚊𝚛𝚜𝚑, 𝚋𝚞𝚝 𝚒𝚗𝚜𝚝𝚎𝚊𝚍 𝚒𝚝 𝚜𝚘𝚞𝚗𝚍𝚜 𝚕𝚒𝚔𝚎 𝚊 𝚏𝚛𝚒𝚎𝚗𝚍, 𝚊 𝚏𝚛𝚒𝚎𝚗𝚍 𝚝𝚑𝚊𝚝 𝚠𝚊𝚗𝚝𝚜 𝚗𝚘𝚝𝚑𝚒𝚗𝚐 𝚋𝚞𝚝 𝚝𝚑𝚎 𝚋𝚎𝚜𝚝 𝚏𝚘𝚛 𝚞𝚜… 𝚎𝚟𝚎𝚗 𝚝𝚑𝚘𝚞𝚐𝚑 𝚖𝚘𝚜𝚝 𝚘𝚏 𝚠𝚑𝚊𝚝 𝚝𝚑𝚎𝚢’𝚛𝚎 𝚜𝚊𝚢𝚒𝚗𝚐 𝚊𝚛𝚎 𝚜𝚞𝚌𝚑 𝚑𝚊𝚛𝚍 𝚙𝚒𝚕𝚕𝚜 𝚝𝚘 𝚜𝚠𝚊𝚕𝚕𝚘𝚠.

[Kaylyn Ahn · Rating 3 out of 5]

This was a good book. Hope is such an abstract subject, but it rooted itself in different philosophies, art, historical events, etc that felt more concrete. It was hopeful in a realistic, consoling way-in a you are talking to your really, really depressed friend who just lost all their money in the recession kind of way. In a logically trying to negotiate to your friend that they should be hopeful way. I do not know why, but I felt very dissatisfied by the end of it.

[Vic · Rating 4 out of 5]

Grateful for this timely book. Even though my reasons for hope are not grounded in the same atheistic worldview as the authors of the school of life, the reasons they provide are deeply human and universal. I loved the way each chapter was grounded in an historical anecdote and a painting. Highly recommended.

[GZ · Rating 3 out of 5]

I love de Botton so bought this, but found the whole work melancholic. Don’t get me wrong, if I was feeling melancholy, this could be a great work to turn to.

What I loved most about this work was the use of art to illustrate key ideas. I felt like I got a mini-education in a few artists, which I appreciated.

[Micky · Rating 5 out of 5]

Permission to be mediocre, quiet and comfortably withdrawn or silly, when necessary. Always a modern approachable view for life that calls to me new ways to see, and new lessons to learn, from an old door handle to the painting of a group of friends. A warm blanket to settle into at the end of a year, as the mania of Christmas and the scream of the New Year draw near.

[Mahsa Peykani · Rating 3 out of 5]

بیشتر گفته های آلن دو باتن همیشه برای من راه گشا بوده..یه جاهایی احساس کردم زیادی با زندگی در صلحه مثلا کنش گری با توجه به حرف های دو باتن چندان راه گشا نیست ( اونجوری که من برداشت کردم ) و انگار باتن زندگی رو پذیرفته با تمام مشکلات..شاید تا حد زیادی ناشی از نگاهی که به واسطه محل زندگیش بش تحمیل شده تاثیر داشته.. به جز این نکته، عزیز منه و بارها منو از چاه بیرون کشیده

[Laura · Rating 4 out of 5]

Lovely collection of short essays drawing on pop culture and art references. Minus one star for having very limited representations of society in the art they chose to share (mostly male white painters), very surprising for a book published in 2023.

[Rareș Lukács · Rating 5 out of 5]

Humorous and filled with meaning at every corner. It personally offered me perspective and helped me feel like Life is actually really, really simple. :) The ending is worth the whole read, it is a very comforting book. Ily! 🦋🌸

[Hayley · Rating 5 out of 5]

Review of: Reasons to be Hopeful
I enjoyed reading this book. I found it well laid out with clear and consistent information. Some new ideas in it which I will be trying. Recommend

[Kanako Okiron · Rating 5 out of 5]

I really needed this book today. And I mean REALLY. So thank you

[Karen Hammond · Rating 5 out of 5]

Interesting book, a selection of uplifting essays to try and soothe the soul and placate worries. Something to dip in and out of during difficult days.

[Akshay Kumar Singh · Rating 5 out of 5]

Loved the last third of the book. 100% worth having this around for a quick drop-in once in a while.

[MKF]

DNF.