What do you think?
Rate this book
Uittocht naar Gaza
Oktober 2023. Voor het eerst in vijftien jaar bezoekt de Belgisch-Palestijnse schrijfster Fatena Al Ghorra haar familie in Gaza. Als op 7 oktober de hel losbarst wil ze haar bejaarde ouders niet achterlaten. Onder een Israëlische bommenregen vluchten ze halsoverkop, haar mama op blote voeten, naar het Al-Quds-ziekenhuis. Dat wordt hun schuilplaats. Met twaalfduizend anderen blijven ze er bijna een maand. Terwijl Gaza in een ruïne wordt herschapen, zit Fatena op haar kleine vierkante meter in een gang op de vierde etage van het ziekenhuis: zonder privacy of licht. Ze schrijft. Brieven zijn het aan haar nichtje Lamar. Er zit miserie en dood in haar teksten, maar ze zinderen ook van het leven. Ze schrijft en doet wat gevangenen en werklozen doen: ze koesteren hoop, zoals ook Mahmoud Darwich en Rifaat Alareer schreven.
Uittocht naar Gaza is een boek over de gezichten en stemmen van Gaza, over de sensatie van een glas drinkbaar water, over zingen als verzet en woorden als enige pijnstiller.
Met een voorwoord van Rachida Lamrabet
Uittocht naar Gaza is een boek over de gezichten en stemmen van Gaza, over de sensatie van een glas drinkbaar water, over zingen als verzet en woorden als enige pijnstiller.
Met een voorwoord van Rachida Lamrabet
160 pages, Paperback
Published December 10, 2024
4 people are currently reading
118 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
November 1, 2025
"Ik denk niet dat ik ooit trotser op mezelf ben geweest dan op dit moment, omdat ik hier was, omdat ik elk detail van de slachtingen en het bloedbad heb meegemaakt, terwijl de wereld toekeek zonder iets te doen. Tijdens de coronapandemie hebben ze acht miljard mensen twee jaar lang opgesloten en alle mogelijke maatregelen genomen. En nu zou diezelfde wereld niet in staat zijn om deze slachtingen en deze waanzin te stoppen?"
Fatena Al Ghorra belandt in het begin van de genocide die tot op vandaag nog steeds hevig woedt in Gaza. Honderden beelden, filmpjes en boodschappen hebben onze ogen al bereikt maar blijkbaar niet altijd die van onze leiders, zowel op academisch als op politiek vlak. Apathisch mogen we niet worden. In Uittocht naar Gaza neemt Al Ghorra de lezer in zeventien brieven mee naar het Al-Quds-ziekenhuis, waar honderden mensen meer dan honderd dagen verbleven. Wachtend op vrede.
Het is een boek over het mensenleven achter het gruwelijke conflict, een aangrijpende getuigenis van hoop, wanhoop en volharding. Hier en daar zijn er enkele spelfouten en ontbreekt soms wat nuance, maar dat is een minimale peulschil in vergelijking met al die verwoeste levens.
Fatena Al Ghorra belandt in het begin van de genocide die tot op vandaag nog steeds hevig woedt in Gaza. Honderden beelden, filmpjes en boodschappen hebben onze ogen al bereikt maar blijkbaar niet altijd die van onze leiders, zowel op academisch als op politiek vlak. Apathisch mogen we niet worden. In Uittocht naar Gaza neemt Al Ghorra de lezer in zeventien brieven mee naar het Al-Quds-ziekenhuis, waar honderden mensen meer dan honderd dagen verbleven. Wachtend op vrede.
Het is een boek over het mensenleven achter het gruwelijke conflict, een aangrijpende getuigenis van hoop, wanhoop en volharding. Hier en daar zijn er enkele spelfouten en ontbreekt soms wat nuance, maar dat is een minimale peulschil in vergelijking met al die verwoeste levens.
February 1, 2025
Belgisch-Palestijns auteur Fatena Al Ghorra keert na vijftien jaar eindelijk terug naar het Gaza van haar jeugd met de kenmerkende rodepeperpasta en linzenfattah als kort daarop (opnieuw) oorlog na 7 oktober losbarst en ze hiervan in briefvorm een confronterend verslag bijhoudt.
Over het stiekem roken van een sigaret uit een toiletraampje tot het onder vuur genomen worden door sluipschutters en vernederingen bij de 'menselijke corridor' schrijft ze vanuit het nabijgelegen buurtziekenhuis waar gevluchte Gazanen zich wekenlang noodgedwongen schuilhouden, temidden van aanhoudende bombardementen. Ze openbaart over haar geboortegrond dat Palestijnse mannen er tegenwoordig huilen, Gazaanse meisjes er niet voor niets krachtig zijn en je er nooit achterom moet kijken.
'Gaza is liefdevol en gul, het aarzelt nooit om een helpende hand te bieden aan iedereen die het om hulp vraagt, zelfs als er bloed door de straten gutst.'
Ik miste hier en daar wat kritische redactie en enige tekstcorrectie, maar wat is een extra spatie of spelfout futiel in vergelijking met het lot van (al en nog generaties) Palestijnen.
Een boek als dit doet hopelijk wat een roman als 'The Hate You Give' deed voor veel lezers na de dood van George Floyd, want het is al decennia tijd dat we luisteren naar de stem van Palestijnen:
'Ons verhaal is er een van landroof en het doden van iedereen die zich durft te verzetten tegen de bezetter.'
Vanwege die broodnodige zeggingskracht een extra ster.
---
Tijdens het lezen
52
'Hier leren we om niet achterom te kijken, wat er ook gebeurt.'
55
'Ik ben vergeten je te vertellen dat ik de roman uiteindelijk in een archiefkast in een kleine kamer op de vierde verdieping van het [Al-Quds-]ziekenhuis heb achtergelaten. Misschien kan iemand er ooit een parallelle realiteit of een verloren paradijs in vinden.'
67
'Moge God elke brutale ziel die je tegenkomt kalmeren, en elk harde hart voor je verzachten.'
70
'Maar Gaza is veel veranderd vergeleken met vroeger. Er zijn harten die zachter zijn geworden dan voorheen, en er zijn harten die steeds wreder worden. Het gekreun en geschreeuw van jonge mannen rukt je hart uit je borstkas.'
77
'Onbegrijpelijk dat er zoveel kinderen in een schoot passen'
103
'Ze zijn ons langzaam aan het vermoorden, Lamar. De dood is niet alleen bloed dat vloeit en een lichaam dat verbrijzeld wordt en vergaat onder het puin van de huizen. De dood is ook het geluid van een bom of raket die onze dromen verbrijzelt.'
140
Dat zelfs de 'christelijke wereld' niet ingrijpt bij het bloedbad van het 'Baptistenziekenhuis' en hoe de de auteur zich realiseert dat ze volledig aan hun lot worden overgelaten.
153
'De afgelopen weken heb ik geleerd dat er een grote kloof bestaat tussen wat zou moeten zijn en wat de harde werkelijkheid is.'
183
'Dat kleine meisje móest wel een vrouw worden met een vrije geest en veel vragen.'
185
'Onze wraak is oud, Lamar, net zoals ons verhaal oud is, en complex. Decennialang werd ons verhaal verdraaid en op een leugenachtige manier bij de hele wereldbevolking ingelepeld door alle denkbare media.
Ons verhaal is er een van landroof en het doden van iedereen die zich durft te verzetten tegen de bezetter.'
---
Gekregen 🖤 Ik weet niet goed of ik het zal durven en zal willen lezen, maar denk dat het mooi kan samengaan met 'Ontheemd' van Edward W. Said.
Over het stiekem roken van een sigaret uit een toiletraampje tot het onder vuur genomen worden door sluipschutters en vernederingen bij de 'menselijke corridor' schrijft ze vanuit het nabijgelegen buurtziekenhuis waar gevluchte Gazanen zich wekenlang noodgedwongen schuilhouden, temidden van aanhoudende bombardementen. Ze openbaart over haar geboortegrond dat Palestijnse mannen er tegenwoordig huilen, Gazaanse meisjes er niet voor niets krachtig zijn en je er nooit achterom moet kijken.
'Gaza is liefdevol en gul, het aarzelt nooit om een helpende hand te bieden aan iedereen die het om hulp vraagt, zelfs als er bloed door de straten gutst.'
Ik miste hier en daar wat kritische redactie en enige tekstcorrectie, maar wat is een extra spatie of spelfout futiel in vergelijking met het lot van (al en nog generaties) Palestijnen.
Een boek als dit doet hopelijk wat een roman als 'The Hate You Give' deed voor veel lezers na de dood van George Floyd, want het is al decennia tijd dat we luisteren naar de stem van Palestijnen:
'Ons verhaal is er een van landroof en het doden van iedereen die zich durft te verzetten tegen de bezetter.'
Vanwege die broodnodige zeggingskracht een extra ster.
---
Tijdens het lezen
52
'Hier leren we om niet achterom te kijken, wat er ook gebeurt.'
55
'Ik ben vergeten je te vertellen dat ik de roman uiteindelijk in een archiefkast in een kleine kamer op de vierde verdieping van het [Al-Quds-]ziekenhuis heb achtergelaten. Misschien kan iemand er ooit een parallelle realiteit of een verloren paradijs in vinden.'
67
'Moge God elke brutale ziel die je tegenkomt kalmeren, en elk harde hart voor je verzachten.'
70
'Maar Gaza is veel veranderd vergeleken met vroeger. Er zijn harten die zachter zijn geworden dan voorheen, en er zijn harten die steeds wreder worden. Het gekreun en geschreeuw van jonge mannen rukt je hart uit je borstkas.'
77
'Onbegrijpelijk dat er zoveel kinderen in een schoot passen'
103
'Ze zijn ons langzaam aan het vermoorden, Lamar. De dood is niet alleen bloed dat vloeit en een lichaam dat verbrijzeld wordt en vergaat onder het puin van de huizen. De dood is ook het geluid van een bom of raket die onze dromen verbrijzelt.'
140
Dat zelfs de 'christelijke wereld' niet ingrijpt bij het bloedbad van het 'Baptistenziekenhuis' en hoe de de auteur zich realiseert dat ze volledig aan hun lot worden overgelaten.
153
'De afgelopen weken heb ik geleerd dat er een grote kloof bestaat tussen wat zou moeten zijn en wat de harde werkelijkheid is.'
183
'Dat kleine meisje móest wel een vrouw worden met een vrije geest en veel vragen.'
185
'Onze wraak is oud, Lamar, net zoals ons verhaal oud is, en complex. Decennialang werd ons verhaal verdraaid en op een leugenachtige manier bij de hele wereldbevolking ingelepeld door alle denkbare media.
Ons verhaal is er een van landroof en het doden van iedereen die zich durft te verzetten tegen de bezetter.'
---
Gekregen 🖤 Ik weet niet goed of ik het zal durven en zal willen lezen, maar denk dat het mooi kan samengaan met 'Ontheemd' van Edward W. Said.
July 17, 2025
Een boek over de gezichten en stemmen van Gaza dat iedereen zou moeten lezen.
“Ze zijn ons langzaam aan het vermoorden, Lamar. De dood is niet alleen bloed dat vloeit en een lichaam dat verbrijzeld wordt en vergaat onder het puin van huizen. De dood is ook het geluid van een bom of raket die onze dromen verbrijzelt.” (p.103)
“Ze zijn ons langzaam aan het vermoorden, Lamar. De dood is niet alleen bloed dat vloeit en een lichaam dat verbrijzeld wordt en vergaat onder het puin van huizen. De dood is ook het geluid van een bom of raket die onze dromen verbrijzelt.” (p.103)
March 11, 2025
Het verhaal is nog niet voorbij Lamar, en ik heb nog veel achtergehouden brieven die ik je op een later moment zal sturen.
....
Maar ons weerzien komt er, onvermijdelijk als het licht van de zon in de ochtend, en standvastig als de wilde olijfbomen van Gaza.
....
Maar ons weerzien komt er, onvermijdelijk als het licht van de zon in de ochtend, en standvastig als de wilde olijfbomen van Gaza.
January 28, 2025
Zeer aangrijpend verhaal waarmee de gruwelen in Gaza een gezicht krijgen. Menselijke verhalen raken altijd het diepst.
December 29, 2024
Poezie uit de hel, brievenroman uit ziekenhuis in Gaza
Lawaai, een kakofonie aan geluiden, alle mogelijke geuren en (de herinnering aan) smaken, alle zintuigen komen aan de orde in de brieven die Fatena al-Ghorra schrijft aan haar nichtje van oktober tot december 2023. Om over de beelden die ze observeert, voelt en ervaart maar te zwijgen. Fatena al-Ghorra is een dichter en dat merk je ook in haar proza. Licht, zachtaardig en vloeiend beschrijft zij de hel die ze meemaakt in Gaza als ze na 15 jaar haar familie weer bezoekt. Volgens haar is het niet toevallig dat ze juist in oktober 2023 terugkeert naar haar geboortestreek. Ze is daar om de ramp mee te maken die haar volk overkomt en om haar familie bij te staan. Als zij, haar ouders en andere familieleden vanwege de aanhoudende bombardementen hun huizen moeten verlaten, nemen ze hun toevlucht tot het Al-Ahli ziekenhuis, een ziekenhuis dat wordt beheerd door de anglicaanse kerk. Ze hopen daar veilig te zijn. Fatena schrijft haar ervaringen op voor haar nichtje Lamar, ook afkomstig uit Gaza maar nu in Belgie, het land waar ook Fatena asiel gevonden heeft. Ze wil deze beelden met haar delen zodat de herinneringen niet verloren gaan en de geschiedenis niet wordt uitgewist. Ze doet dat beeldend, poetisch en diep menselijk. Een citaat om dat te illustreren:
'De rauwe waarheid is dat de oorlog de pijler van ons dagelijks leven vormt. Het is waar dat er geen stabiliteit is in oorlogstijden, maar het vermogen van mensen om stabiliteit te veinzen is inspirerend en indrukwekkend. De geur van de dood en diens aanwezigheid doen de stabiliteit op haar grondvesten schudden. Beeld je in dat de oorlog een en al dans is. Het gebouw danst met elke raket die valt, en de mensen lopen of bewegen op voeten die dansen zonder muziek maar in harmonie zijn met het ritme van de bombardementen en de inslagen.'
Lawaai, een kakofonie aan geluiden, alle mogelijke geuren en (de herinnering aan) smaken, alle zintuigen komen aan de orde in de brieven die Fatena al-Ghorra schrijft aan haar nichtje van oktober tot december 2023. Om over de beelden die ze observeert, voelt en ervaart maar te zwijgen. Fatena al-Ghorra is een dichter en dat merk je ook in haar proza. Licht, zachtaardig en vloeiend beschrijft zij de hel die ze meemaakt in Gaza als ze na 15 jaar haar familie weer bezoekt. Volgens haar is het niet toevallig dat ze juist in oktober 2023 terugkeert naar haar geboortestreek. Ze is daar om de ramp mee te maken die haar volk overkomt en om haar familie bij te staan. Als zij, haar ouders en andere familieleden vanwege de aanhoudende bombardementen hun huizen moeten verlaten, nemen ze hun toevlucht tot het Al-Ahli ziekenhuis, een ziekenhuis dat wordt beheerd door de anglicaanse kerk. Ze hopen daar veilig te zijn. Fatena schrijft haar ervaringen op voor haar nichtje Lamar, ook afkomstig uit Gaza maar nu in Belgie, het land waar ook Fatena asiel gevonden heeft. Ze wil deze beelden met haar delen zodat de herinneringen niet verloren gaan en de geschiedenis niet wordt uitgewist. Ze doet dat beeldend, poetisch en diep menselijk. Een citaat om dat te illustreren:
'De rauwe waarheid is dat de oorlog de pijler van ons dagelijks leven vormt. Het is waar dat er geen stabiliteit is in oorlogstijden, maar het vermogen van mensen om stabiliteit te veinzen is inspirerend en indrukwekkend. De geur van de dood en diens aanwezigheid doen de stabiliteit op haar grondvesten schudden. Beeld je in dat de oorlog een en al dans is. Het gebouw danst met elke raket die valt, en de mensen lopen of bewegen op voeten die dansen zonder muziek maar in harmonie zijn met het ritme van de bombardementen en de inslagen.'
August 2, 2025
De beelden die ik niet onder ogen durfde of wilde komen via de media hebben mij net als de geuren en de geluiden van de Israëlische bombardementen via deze brieven toch bereikt en diep geraakt.
Vaak zeggen beelden meer, maar ze kunnen ook zo respectloos zijn tegenover de slachtoffers.
In deze verslagen is daar geen sprake van. In tegendeel, de schrijver laat zowel de liefde van mensen voor elkaar zien als de wreedheid van oorlog.
De beschrijving aan het einde van de tocht naar de zogenaamde veilige zone terwijl iedereen onder vuur wordt gehouden door Israëlische militairen is ijzingwekkend.
Ik kan iedereen dit boek erg aanraden. De titel begrijp je pas als je het boek leest, dat is jammer. Ik zou misschien gekozen hebben voor Brieven uit het Al-Quds ziekenhuis, de ondertitel.
Vaak zeggen beelden meer, maar ze kunnen ook zo respectloos zijn tegenover de slachtoffers.
In deze verslagen is daar geen sprake van. In tegendeel, de schrijver laat zowel de liefde van mensen voor elkaar zien als de wreedheid van oorlog.
De beschrijving aan het einde van de tocht naar de zogenaamde veilige zone terwijl iedereen onder vuur wordt gehouden door Israëlische militairen is ijzingwekkend.
Ik kan iedereen dit boek erg aanraden. De titel begrijp je pas als je het boek leest, dat is jammer. Ik zou misschien gekozen hebben voor Brieven uit het Al-Quds ziekenhuis, de ondertitel.
April 6, 2025
Ik kan dit boek niet minder dan 5 sterren geven. Het is echt ontzettend schrijnend om te lezen hoe een genocide eruit ziet als je er middenin zit. Het laatste hoofdstuk is ijzingwekkend: “Ik was hier om te schrijven en zo wraak te nemen voor al dat ons is aangedaan. En ik bedoel niet wat er sinds 7 oktober is gebeurd, want dat was nooit het begin van ons verhaal. Onze wraak is oud, Lamar, net zoals ons verhaal oud is en complex. Decennialang werd ons verhaal verdraaid en op leugenachtige manier bij de hele wereldbevolking ingelepeld door alle denkbare media. Ons verhaal is er een van landroof en het doden van iedereen die zich durft te bezetten tegen de bezetter.”
May 27, 2025
Heel mooi geschreven.
June 16, 2025
heel ontroerend en belangrijk om te lezen hoe de genocide in Gaza is voor de Palestijnse mens zelf (NB schrijfster is Belgisch-Palestijns, maar goed).
September 29, 2025
pijnlijk belangrijk om te lezen
October 18, 2025
Via brieven tussen moeder en zoon krijgt de oorlog in Gaza, of de belegering van een volk, een gezicht.
Read
October 29, 2025Stil van geworden.
December 30, 2025
..must read for everyone..
Displaying 1 - 14 of 14 reviews