γιακαράντες

by Φοίβος Οικονομίδης

«Του είπα φοβάμαι ότι ο κόσμος τελειώνει. Μου είπε ότι καταλαβαίνει, όμως πρέπει να θυμάμαι ότι ο κόσμος δεν τελειώνει και να διαβάζω λιγότερες ειδήσεις και να φροντίζω τον εαυτό μου με αρκετό ύπνο, καλή διατροφή και γυμναστική.

Του είπα δεν είναι ο ύπνος και η διατροφή το θέμα μου, θέλω να ηρεμήσω, δεν θέλω να φοβάμαι τόσο, δεν θέλω να φρικάρω τόσο, θέλω το μυαλό μου να σταματήσει να κάνει τόσο θόρυβο για να μπορώ να ακούσω τους άλλους, θέλω μια λύση, θέλω να σταματήσει το άγχος, θέλω να γυρίσω πίσω, δεν ξέρω πού πίσω αλλά θέλω να γυρίσω κι αν δεν μπορώ να γυρίσω τότε θέλω να βρω ένα ασφαλές μέρος εδώ γιατί κουράστηκα και το θέμα είναι πως νιώθω ότι εγώ φταίω, εγώ φταίω που είμαι χαλασμένος, όχι ο κόσμος, δεν θέλω αρκετό ύπνο, θέλω να ξυπνάω το πρωί και να μπορώ να πω, απλώς, ξύπνησα και τίποτα άλλο, θέλω να σταματήσει η απελπισία, εσύ τι θα 'κανες;

Ως γλωσσικό μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης, μου απάντησε, δεν έχει προσωπικές εμπειρίες ούτε συναισθήματα. Οπότε δεν είναι ικανό να κάνει τίποτα».

Ο Δημήτρης Μπακάλμπασης είναι μηχανικός λογισμικού σε ένα από τα μεγαλύτερα social media παγκοσμίως και πρόσφατα ξεκίνησε να πηγαίνει σε ψυχολόγο για να διαχειριστεί το άγχος του. Κάτι, που στην αρχή μοιάζει με fake news, αποδεικνύεται πραγματικό: όλο και περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως νέοι, υποκύπτουν σε μια ολοκληρωτική, ανεξήγητη εξάντληση. Μεταξύ τους και ο συγκάτοικός του.
Ο Δημήτρης θα αναζητήσει έναν τρόπο για να παραμείνει λειτουργικός. Καθώς όμως το μυαλό του καταρρέει και ο κόσμος συνεχίζει να γυρνάει λες και δεν συμβαίνει τίποτα, θα αναζητήσει μια διέξοδο: οτιδήποτε μπορεί να τον ανακουφίσει.

Μια ιστορία για όλα όσα κάνουμε, προκειμένου να αποσπάσουμε την προσοχή μας από την κάποτε ανυπόφορη πραγματικότητα. Κι ένα μυθιστόρημα στοχαστικής αναζήτησης και βραδυφλεγούς δράσης.

233 pages, Paperback

First published November 15, 2024

Reviews

[Anastasia]

φευγοντας απο την παρουσιαση σκεφτομουν, με πολλη χαρα (αλλα ηρεμη, καθησυχαστικη χαρα), οτι ο Φοιβος Οικονομιδης ειναι ενας συγγραφεας “της γενιας μου” -εντελως κυριολεκτικα, ειμαστε σχεδον συνομιληκοι- και θα μπορω να διαβαζω ο,τι γραφει σε πραγματικο χρονο,
τι ωραιο

δεν μπορω να πω αν μου αρεσε περισσοτερο απο τον Βορρα, γιατι τον Βορρα τον ειχα διαβασει τοτε και τις γιακαραντες τις διαβασα τωρα

//τωρα, που διαβαζα μεσα στο λεωφορειο και εσκασε μηνυμα απο την πολιτικη προστασια ταυτοχρονα σε ολους (και χαμογελασα γιατι μου φανηκε πολυ ταιριαστο)/

/και σε ενα μετρο για το αεροδρομιο γεματο κοσμο και ζεστη που με ειχαν πιασει ολα τα αισθητηριακα μου ταυτοχρονα
(και μετα εβγαλα τα ακουστικα μου και κοιταξα λιγο εξω και ισιωσα, και μετα διαβασα για τον Δημητρη και τον Γιωργο που πηγαν πρωτη φορα στην αποθηκη)//

αυτο που μου θυμισαν ομως οι γιακαραντες απο τον Βορρα ειναι η -χαρακτηριστικη, θα τολμησω να πω- οικειοτητα στην γραφη.
Υπαρχει κατι, κ α τ ι, που αναγνωριζω αυτοματα, κατι που εχω την κατανοηση του πριν διαβαστει

Υπαρχει στον πυρηνα των λεξεων, κατι στο υφασμα των φρασεων που μου ειναι απολυτως οικειο, κατι εγγενως γνωριμο· εχουμε περπατησει απο τον ιδιο δρομο, εχουμε σκισει τα γονατα μας στα χαλικια του.

Δεν μιλαω απαραιτητα για ταυτιση, οσο γνωριμες και να μου ειναι οι δινες που φτιαχνονται και μαζευονται μεσα σε μιση σελιδα αλλα ταυτοχρονα τρεχουν το βιβλιο οριζοντια.

Ειναι κατι που μου δινει μια αυτονοητη φυσικοτητα να αποκαλεσω τον Φοιβο με το μικρο του ονομα, εννοωντας οτι μου φαινεται περιεργο να τον πω “Οικονομιδη” ή “συγγραφεα” ή εστω το true neutral “ΦοιβοΟικονομιδη” (εγω που πριν ενα-δυο χρονια μιλαγα στον πληθυντικο σε τριανταρηδες συναδελφους)

τελος παντων, δεν εχω ικανοποιητικο τροπο να το κλεισω, εχω ομως κατι καινουριο να παρατηρω στους δρομους της Αθηνας

αρκει.

[Paraskeeevii___ · Rating 5 out of 5]

Το Γιακαράντες με βρήκε εκεί που δεν ήξερα ότι χρειαζόμουν να με βρουν. Να μου θυμίσει πως, παρ' όλα αυτά, η ομορφιά στο τέλος βρίσκεται
και πως μερικές φορές, οι φίλοι -ΑναστασίαΧον- ξέρουν τι ακριβώς χρειαζόμαστε, πριν το καταλάβουμε εμείς.

Τώρα θα παρατηρώ και εγώ κάτι καινούργιο στους δρόμους της Αθήνας.

[Γιάννης Χατζόπουλος · Rating 5 out of 5]

Το Γιακαράντες με βρήκε πάνω που νόμιζα ότι είναι όντως πιθανό να υπάρξει μια πανδημία burnout και ο Φοίβος ως Δημήτρης (τα ονόματα δεν έχουν, έτσι κι αλλιώς, σημασία) μου έπιασε το χέρι, μου μίλησε στο αυτί για όσα με προβληματίζουν, με πέρασε από το φόντο της πανδημίας, των άχαρων πάρτι, της ψυχοθεραπείας, της άδειας Αθήνας που ακόμα με στοιχειώνει.
Πενθήσαμε μαζί για την μοναξιά, για την κούραση, για την αποτυχία, για την ματαιότητα.
Η φωτιά ήρθε κατά πάνω μας όσο ζούσαμε το δικό μας δεκαήμερο του Βοκάκιου και μας άφησε τη μυρωδιά του καμμένου στα ρουθούνια, για να μας θυμίζει ότι επιζήσαμε.
Πριν δυο μέρες έπαθα -μάλλον- burnout.
Την Δευτέρα η ψυχοθεραπεύτρια θα μου υπενθυμίσει να μη σκέφτομαι πολύ.
Αναστασία, ευχαριστούμε για την πρόταση.
Φοίβο, ευχαριστούμε για την έμπνευση.

[Foteini Androni · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο του Οικονομίδη περιγράφει με ένα δυστοπικό, πολύ πρωτότυπο τρόπο τον τρόπο με τον οποίο ζει και σκέφτεται η γεννιά των millenians, η γενιά που έχει γεννηθεί προς τα late 90's, αρχές 2000 από ένα συγγραφέα, που είναι κι αυτός γεννημένος αυτή την εποχή (τόσο νέος και γράφει τόσο υπέροχα!).. Οι δουλειές που κάνουνε, ο τρόπος που κάνουν φιλίες, τα σπίτια που νοικιάζουνε, ο τρόπος που ερωτεύονται, χορεύουν, πάνε γυμναστήριο ή διασκεδάζουν, τόσο παρόμοιος κι όμως διαφορετικός από το δικό μας κόσμο, τον κόσμο όσων γεννήθηκαν προς το τέλος της δεκαετίας του 70 και 80.. Οι υπολογιστές κυριαρχούν παντού, οι εφαρμογές παντού, η διαφήμιση κινεί τα πάντα.. Κι αυτοί οι νέοι, κλεισμένοι σε δουλειές, στις οποίες δουλεύουν πάλι για κάποια εφαρμογή ή για τον κόσμο της διαφήμισης δέκα ώρες την ημέρα, μέχρι να σχολάσουν, να πάνε σούπερ μάρκετ να αγοράσουν ένα έτοιμο γεύμα και να κατευθυνθούν σπίτι, όπου θα το φάνε μπροστά από μία οθόνη πάλι, μέχρι την ώρα που θα ξαπλώσουν να κοιμηθούν, αρχίζουν να αισθάνονται τόσο εξαντλημένοι, που παθαίνουν ομαδικά ένα burn out που τους ακινητοποιεί. Τί θα γίνει μετά? Όχι, δεν θα σας το πω!! Για να διαβάσετε όλοι αυτό το βιβλίο αυτού του πολύ ταλαντούχου νέου συγγραφέα που μιλάει για τη γενιά του με έναν τρόπο τόσο ζωντανό, που θα αισθανθείτε σα να είστε κι εσείς μέλος αυτής της παρέας των νεαρών...

[Dafni · Rating 5 out of 5]

Ομολογουμένως πιο ώριμη γραφή από τον Βορρά, με έξυπνα λογοπαίγνια και έναν οχετό σκέψεων, συναισθημάτων, φόβων και ανησυχιών που η γενιά μου σίγουρα θα κατανοήσει και αφουγκραστεί! Συνειρμική γραφή που κυλάει γρήγορα και σε παρασύρει. Θα πάψει αυτή η γενιά να νιώθει ψυχικά κουρασμένη με τις προσπάθειες που κάνει χωρίς να βλέπει τους κόπους της να ανταμείβονται;!

[Γιάγκος Πλατής · Rating 5 out of 5]

Διαμαντάκι! Ειδικά όποιος είναι γεννημένος από το '90 και μετά πρέπει να το διαβάσει.