What do you think?
Rate this book
Le Tiers Pays
"— Que Dieu soit avec vous. – Et il nous a tendu le papier.
C’est ainsi que nous sommes repartis, Salveiro, les enfants et moi. Et Dieu n’a jamais daigné nous tenir compagnie."
Quelque part en Amérique latine, Angustias Romero, une jeune coiffeuse, a tout laissé derrière elle pour traverser clandestinement le désert et la frontière avec sa famille. Désormais seule et épuisée, elle n’a plus qu’un but : donner une digne sépulture aux siens dans le Tiers Pays, ce cimetière illégal fondé par l’extravagante Visitación Salazar. Or, le cacique local, les passeurs, les guérilleros, les narcotrafiquants et les militaires voudraient faire disparaître le Tiers Pays et récupérer le contrôle de la région. Mais c’est compter sans le courage de Visitación et d’Angustias.
C’est ainsi que nous sommes repartis, Salveiro, les enfants et moi. Et Dieu n’a jamais daigné nous tenir compagnie."
Quelque part en Amérique latine, Angustias Romero, une jeune coiffeuse, a tout laissé derrière elle pour traverser clandestinement le désert et la frontière avec sa famille. Désormais seule et épuisée, elle n’a plus qu’un but : donner une digne sépulture aux siens dans le Tiers Pays, ce cimetière illégal fondé par l’extravagante Visitación Salazar. Or, le cacique local, les passeurs, les guérilleros, les narcotrafiquants et les militaires voudraient faire disparaître le Tiers Pays et récupérer le contrôle de la région. Mais c’est compter sans le courage de Visitación et d’Angustias.
336 pages, Paperback
Published March 20, 2025
About the author
Karina Sainz Borgo
14 books447 followersVenezuelan journalist and writer based in Madrid, Spain. Her first novel It would be night in Caracas was translated into 26 languages
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
March 26, 2026
„Nie obchodziło ich prawo, bo czas zapisał na ich splamionych rtęcią dziąsłach swoje własne prawa. Wraz ze śliną ich usta odpluwały gorzkie i grubiańskie słowa.”
Po takim świecie przychodzi wędrować narratorce tego upadłego świata. Wraz z mężem tracącym pamięć w skutek zarazy, wyrusza w podróż, by znaleźć bezpieczne miejsce dla siebie i swojego potomstwa. Fabuła, choć pozornie prosta, ma charakter drogi i inicjacji. Angustias, po śmierci bliźniąt, wyrusza w podróż, która jest jednocześnie fizyczna i egzystencjalna. Tutaj relacje międzyludzkie ulegają rozpadowi równolegle do rozpadu świata społecznego.
Powieść „Trzeci kraj” przeczytałam jak coś, co nie tyle się „czyta”, co przechodzi przez ciało. Nie bez znaczenia jest pochodzenie samej autorki. Karina Sainz Borgo pochodzi z Wenezueli, kraju dotkniętego kryzysem politycznym, gospodarczym i humanitarnym. Choć „Trzeci kraj” nie jest reportażem, to wyraźnie rezonuje z doświadczeniem migracji z Ameryki Łacińskiej, rozpadu państwowości czy przemocy na terenach przygranicznych. Bo tytułowy trzeci kraj okazuje się bezpieczniejszy niż „pierwszy kraj” pełen przemocy i przymusi migracji.
Mamy tutaj silnie zarysowane kobiecie postaci. Angustias to postać milcząca, wewnętrzna, zbudowana z bólu i determinacji. Z kolei Visitación Salazar, która prowadzi cmentarz, na którym narratorka będzie pomagać, stanowi kontrapunkt jako żywiołowa, niemal mityczna, ucieleśniająca energię przetrwania. Ich relacja tworzy oś powieści, napięcie między ciszą a ekspresją, żałobą a działaniem.
Istotnym elementem powieści jest język, to surowe cielsko, a jednocześnie silnie zmetaforyzowany. Tutaj słowa miewają rytm lamentu lub modlitwy, powracającej, pulsującej, ciężkiej od znaczeń. Autorka nie boi się brutalności języka. Słowa są „grubiańskie”, „gorzkie”, „odpluwane” Ale też tam, gdzie zawodzą słowa, zaczyna mówić ziemia, ciało, pamięć.
„Trzeci kraj” to literatura wymagająca emocjonalnie i intelektualnie. Nie daje ukojenia, nie oferuje łatwej nadziei. Zostawia czytelnika w stanie zawieszenia pomiędzy bólem a czułością, rozpaczą a godnością. Autorka kreśli świat, w którym język gnije, relacje się rozpadają, a jedynym trwałym aktem pozostaje troska o zmarłych. Tutaj granice nie dzielą krain, granice tutaj czuje się fizycznie.
Uwierzycie, że autorka naprawdę poznała kobietę, która niosła swoje zmarłe dzieci w pudełku?
Po takim świecie przychodzi wędrować narratorce tego upadłego świata. Wraz z mężem tracącym pamięć w skutek zarazy, wyrusza w podróż, by znaleźć bezpieczne miejsce dla siebie i swojego potomstwa. Fabuła, choć pozornie prosta, ma charakter drogi i inicjacji. Angustias, po śmierci bliźniąt, wyrusza w podróż, która jest jednocześnie fizyczna i egzystencjalna. Tutaj relacje międzyludzkie ulegają rozpadowi równolegle do rozpadu świata społecznego.
Powieść „Trzeci kraj” przeczytałam jak coś, co nie tyle się „czyta”, co przechodzi przez ciało. Nie bez znaczenia jest pochodzenie samej autorki. Karina Sainz Borgo pochodzi z Wenezueli, kraju dotkniętego kryzysem politycznym, gospodarczym i humanitarnym. Choć „Trzeci kraj” nie jest reportażem, to wyraźnie rezonuje z doświadczeniem migracji z Ameryki Łacińskiej, rozpadu państwowości czy przemocy na terenach przygranicznych. Bo tytułowy trzeci kraj okazuje się bezpieczniejszy niż „pierwszy kraj” pełen przemocy i przymusi migracji.
Mamy tutaj silnie zarysowane kobiecie postaci. Angustias to postać milcząca, wewnętrzna, zbudowana z bólu i determinacji. Z kolei Visitación Salazar, która prowadzi cmentarz, na którym narratorka będzie pomagać, stanowi kontrapunkt jako żywiołowa, niemal mityczna, ucieleśniająca energię przetrwania. Ich relacja tworzy oś powieści, napięcie między ciszą a ekspresją, żałobą a działaniem.
Istotnym elementem powieści jest język, to surowe cielsko, a jednocześnie silnie zmetaforyzowany. Tutaj słowa miewają rytm lamentu lub modlitwy, powracającej, pulsującej, ciężkiej od znaczeń. Autorka nie boi się brutalności języka. Słowa są „grubiańskie”, „gorzkie”, „odpluwane” Ale też tam, gdzie zawodzą słowa, zaczyna mówić ziemia, ciało, pamięć.
„Trzeci kraj” to literatura wymagająca emocjonalnie i intelektualnie. Nie daje ukojenia, nie oferuje łatwej nadziei. Zostawia czytelnika w stanie zawieszenia pomiędzy bólem a czułością, rozpaczą a godnością. Autorka kreśli świat, w którym język gnije, relacje się rozpadają, a jedynym trwałym aktem pozostaje troska o zmarłych. Tutaj granice nie dzielą krain, granice tutaj czuje się fizycznie.
Uwierzycie, że autorka naprawdę poznała kobietę, która niosła swoje zmarłe dzieci w pudełku?
December 29, 2025
Un style tortueux (possiblement desservi par la traduction ?), qui freine par moments la lecture malgré une belle architecture narrative. Mais la puissance du propos l’emporte : l’autrice raconte une sororité violente et sans fard, née dans le chaos d’une région en crise.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews