Δεν είναι έτσι τα χαμόγελα

by Μαριάνθη Νταφούλη, Σπύρος Παπαϊωάννου (Editor)

Πώς είναι τ' αληθινά χαμόγελα, όσα κανείς αυτόπτης μάρτυρας δεν βρίσκεται εκεί για να επιβεβαιώσει; Οι αφηγήσεις του βιβλίου μιλούν για τα γλυκόπικρα κρυφά χαμόγελα που διαγράφονται στο πρόσωπο όταν όλες οι βεβαιότητες καταρρέουν και μένουν μόνο οι αμφιβολίες, όταν πατάς την άσπρη διαχωριστική γραμμή για να προσπεράσεις τον ίδιο σου τον εαυτό με κίνδυνο να συγκρουστείς μαζί του. Άνθρωποι που αρνούνται να αποδεχθούν την απώλεια, μνημονικά εγκλωβισμένοι στο πένθος ενός οικογενειακού καναπέ, αυτού του θαμπoύ πράσινου βελούδου που χάσκει αβυσσαλέα και τους κοιτάζει όπως τα κοιτάζουν κι εκείνοι. Άνθρωποι που περνούν τις ζωές τους παλεύοντας να αποφύγουν την αναμέτρηση, αλλά βρίσκονται πια στο μεταίχμιο της συνειδητότητας, στο λίγο πριν, εκεί που η ζωή τους είναι ένα πέπλο έτοιμο να διαλυθεί. Άνθρωποι που μοιάζουν τελειωτικά χαμένοι, αλλά και δεν παύουν να συνεχίζουν να προσπαθούν,
ψάχνοντας τρόπο να επισκευάσουν τη ζημιά. Κι είναι εκείνες τις στιγμές, καθώς οι αφηγήσεις τους κορυφώνονται, που έχουν στα χείλη τους ένα απ' αυτά τ' αληθινά χαμόγελα, τα χαμόγελα της συνειδητότητας, μέσα στην απώλεια αλλά και πάνω πια απ' αυτήν. Το τραύμα, η πικρία του και μαζί η φλόγα για ζωή συνυπάρχουν τότε στα χείλη που μισανοίγουν.

124 pages, Paperback

Published July 1, 2024

About the author

Η Μαριάνθη Νταφούλη γεννήθηκε το 1976 στη Λάρισα. Από το 1999 ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στην Αθήνα. Το "Ίκλι αβρίκ" είναι το πρώτο της βιβλίο.

Reviews

[Dimitris Ligoxigakis · Rating 4 out of 5]

Πάντα όταν τελειώνεις ένα καλό βιβλίο σου απομένει στο τέλος μια γλυκόπικρη γεύση. Γλυκιά από την ομορφιά του κειμένου και όσα αυτό σου πρόσφερε, πικρή γιατί αυτό μόλις τέλειωσε. Έτσι ακριβώς ένιωσα όταν τέλειωσα το ‘’ Δεν είναι έτσι τα χαμόγελα’’.

¨Ένα βιβλίο που αποτελείται από 15 διηγήματα που φαινομενικά δεν συνδέονται μεταξύ τους και δημιουργήθηκαν όχι τόσο για να δώσουν απαντήσεις, ίσως μάλιστα να δημιουργούν και περισσότερα ερωτηματικά, αλλά περισσότερο να συνδέσουν τον αναγνώστη με το παρόν και το πρόσφατο παρελθόν.

Πρόσφατα διάβασα σε ένα κείμενο του  Στέφαν Τσβάιχ  ότι οι άνθρωποι που ζουν σε μία εποχή είναι εκείνοι που πάντα γνωρίζουν τα λιγότερα για αυτήν! Το δεν είναι έτσι τα χαμόγελα είναι ένα βιβλίο που μας βοηθάει να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα την εποχή την οποία ζούμε, να ταυτιστούμε με την μοναξιά, την εγκατάλειψή και τις αγωνίες που βιώνουν οι πρωταγωνιστές του αλλά κυρίως να προβληματιστούμε, για τα ‘’χαμόγελα’’ που εισπράττουμε και μοιράζουμε καθημερινά. Δεκαπέντε όμορφες ιστορίες γεμάτες λάθη και σκληρές αλήθειες που μοιάζουν πολύ μα πολύ με τις δικές μας.

Το να συγκινείς και να προβληματίζεις να δημιουργείς ζωντάνια και ζωή με τόσα λίγα, αυτό λέγεται ωριμότητα και ταλέντο και το ‘’ Δεν είναι έτσι τα χαμογελά’’ μαζί με το μνημειώδες ‘’4321’’ του Auster και τα ξεκαρδιστικά ΄΄Πετροχελίδονα’’ του  Aramburu ανήκουν στα καλύτερα βιβλία που διάβασα το 2024.

Υγ Από τα 15 διηγήματα ταυτίστηκα σε βαθμό συγκίνησης με το  ‘’Total loss’’ (αλήθεια …. Μήπως γνωρίζεις την Μάνα μου;;;) και το ‘’θαμπό πράσινο βελούδο’’ (αν οι καναπεδες είχαν στόματα !), τα δύο διηγήματα που θεωρώ ότι είναι συναισθηματικά φορτισμένα με βιώματα.

 

[Nikos Filippopoulos · Rating 5 out of 5]

15 διηγήματα που συνδέονται αλλά κ δεν συνδέονται μεταξύ τους. 15 διηγήματα του παλιού καιρού αλλά και σύγχρονα, συγκινητικά κ απόκοσμα, σκηνές από ταινίες μικρού μήκους δοσμένες με μια πυκνότητα που συναρπάζει, καθολικά υπέροχα.